Λειμώνας: Όσες φορές ο Πέτρος άκουε λάλημα πετεινού, έκλαιγε...

Λειμώνας: Όσες φορές ο Πέτρος άκουε λάλημα πετεινού, έκλαιγε...:   Σημασία κυρίως έχουν τα δάκρυα της μετανοίας που συχνά έτρεχαν από τα μάτια του Πέτρου και του Παύλου. Όσες φορές ο Πέτρος άκουε λάλημα πε...

Ο θαυμαστὸς στύλος....!!!!

Οἱ Ἰσραηλίτες μόλις εἶχαν βγεῖ ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, καὶ ­ἔλαβαν πάλι πείρα τῆς στοργικῆς κηδεμονίας τοῦ Θεοῦ: «Ὁ Θεὸς ἡγεῖτο αὐτῶν, ἡμέρας μὲν ἐν στύλῳ νεφέλης, δεῖ­­ξαι αὐτοῖς τὴν ὁδόν, τὴν δὲ νύκτα ἐν στύλῳ πυρός» (Ἐξ. ιγ´ 21). Στὸ ταξίδι τους μέσα στὴν ἔρημο τοὺς συνόδευε ἕνας τεράστιος στύλος! Σὲ τί χρησίμευε; Τὴν ἡμέρα γινόταν δροσερὸ σύννεφο ποὺ σκέπαζε ὁλόκληρο τὸν λαὸ καὶ τὸν προστάτευε ἀπὸ τὸν καυστικὸ ἥλιο τῆς ἐρήμου· ἐνῶ τὴ νύχτα γινόταν «στῦλος πυρός», φλογισμένος στύλος, φωτεινός. Χρησίμευε στὸ φωτισμό τους. Διέλυε τὸ ἄγριο καὶ βαθὺ σκοτάδι τῆς νύχτας στὴν ἔρημο. Ἀλλὰ καὶ τὴ μέρα καὶ τὴ νύχτα ὁ στύλος αὐτὸς χρησίμευε ὡς ὁδηγός. Προπορευόταν καὶ σκέπαζε ἢ φώτιζε, καὶ καθοδηγοῦσε τὸν περιούσιο λαὸ πρὸς τὴ «γῆ τῆς ἐπαγγελίας», διότι δὲν γνώριζαν τὴν πορεία ποὺ ἔπρεπε νὰ ἀκολουθήσουν. Ὅταν ἡ νεφέλη σκέπαζε τὴν Κιβωτὸ τῆς Διαθήκης, ἔπρεπε νὰ σταματήσουν τὴν πορεία. Καὶ ὅταν σηκωνόταν ἀπὸ τὴ Σκηνὴ τοῦ Μαρτυρίου καὶ τὴν ­Κιβωτό, ἔδινε στοὺς Ἰσραηλίτες τὸ σύνθημα νὰ ξεκινήσουν πάλι (βλ. Ἀριθ. θ´ 15-23). Στὸ βιβλίο τῆς Σοφίας Σολομῶντος ὁ θεόπνευστος συγγραφέας ἀναπολεῖ τὸ γεγονὸς μὲ ἰδιαίτερη εὐγνωμοσύνη. Κύριε, γράφει, τοὺς μὲν Αἰγυπτίους εἶχες βυθίσει σὲ βαθὺ σκοτάδι (πρόκειται γιὰ τὴν ἔνατη πληγή), ἐνῶ στοὺς Ἰσραηλίτες «πυριφλεγῆ στῦλον, ὁδηγὸν μὲν ἀγνώστου ὁδοιπορίας, ἥλιον δὲ ἀβλαβῆ φιλοτίμου ξενιτείας παρέσχες» (Σοφ. Σολ. ιη´ 3· βλ. καὶ κεφ. ιζ´)· τοὺς χάρισες πύρινο στύλο, ποὺ ἦταν ὁδηγὸς στὸ ταξίδι τους μέσα ἀπὸ ἄγνωστα μέρη, καὶ ἥλιο ποὺ δὲν τοὺς ἔβλαπτε οὔτε τοὺς ἐνοχλοῦσε, ἥλιο εὐεργετικὸ κατὰ τὴν τιμία ἀποδημία τους, τὴν τιμημένη μετανάστευσή τους ἀπὸ τὴ σκλαβιὰ τῆς Αἰγύπτου στὴ «γῆ τῆς ἐπαγγελίας». Μάλιστα «οὐκ ἐξέλιπεν ὁ στῦλος τῆς νεφέλης ἡμέρας καὶ ὁ στῦλος τοῦ πυρὸς νυκτὸς ἐναντίον τοῦ λαοῦ παντός» (Ἐξ. ιγ´ 22). Δὲν τοὺς ἐγκατέλειψε ποτὲ ὁ στύλος, οὔτε τὴ μέρα οὔτε τὴ νύχτα. Ἀχώριστος συνοδοιπόρος ποὺ συντρόφευε τὸν λαὸ στὸ σύνολό του. Ὅλους τοὺς σκέπαζε τὴν ἡμέρα, καὶ ὅλους τοὺς φώτιζε τὴ νύχτα· δρόσιζε καὶ ­φώτιζε «ἐναν­τίον τοῦ λαοῦ παντός». Ἂν ­μποροῦμε νὰ τὸ φαντασθοῦμε! Ἕνας λαὸς ἑνὸς καὶ μισοῦ ἑκατομμυρίου περίπου νὰ βαδίζει μέσα στὴν ἀφιλόξενη ἔρημο, κι ἕνα τεράστιο σύννεφο νὰ τὸν προστατεύει ἀπὸ τὸν καυστικὸ ἥλιο· καὶ τὴ νύχτα νὰ γίνεται φῶς ποὺ δὲν φώτιζε μόνο ὅσους προηγοῦνταν στὴν πορεία, ἀλλὰ ὁλόκληρο τὸν λαό! Ἕνα τεράστιο καραβάνι μέσα στὴν κατασκότεινη ἔρημο ποὺ καθοδηγοῦνταν ἀπὸ πανύψηλο φωτεινὸ στύλο! Θαῦμα ἀδιάλειπτο καὶ ἐντυπωσιακό! Τὸ φῶς «τὸ ἡμερῶσαν τὴν ἔρημον», ὅπως σημειώνει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος (PG 36, 365A)· τὸ φῶς ποὺ ἡμέρωσε τὴν ἄγρια ἔρημο γιὰ τὸν ἐκλεκτὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ. Τὸ συγκινητικότερο ὅμως εἶναι ὅτι ἡ Ἁγία Γραφὴ παρουσιάζει αὐτὸν τὸν στύ­­­­­­λο ὡς αὐτοπρόσωπη παρουσία τοῦ Θεοῦ: «Ὁ Θεὸς ἡγεῖτο αὐτῶν» (Ἐξ. ιγ´ 21). Ὁ Θεὸς τοὺς καθοδηγοῦσε. Στὴ Σοφία Σολομῶντος πάλι λέγεται κάτι πιὸ συγκεκριμένο: «[Ἡ Σοφία] ἐγένετο αὐτοῖς εἰς σκέπην ἡμέρας καὶ εἰς φλόγα ἄστρων τὴν νύκτα» (Σοφ. Σολ. ι´ 17). Ἡ ἐνυπόστατος Σοφία, ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, «ἐγένετο αὐτοῖς», Αὐτὸς ἔγινε γι᾿ αὐτοὺς σκέπασμα, στέγη τὴν ἡμέρα καὶ φλόγα ἄστρων τὴ νύχτα… Καθὼς τὰ διαβάζουμε αὐτά, ἴσως μιὰ ἐπιθυμία, μιὰ εὐχὴ νὰ ξεπηδᾶ ἀπὸ τὴν ψυχή μας: Νὰ ζούσαμε τότε γιὰ νὰ δοῦ­με καὶ νὰ ἀπολαύσουμε κι ἐμεῖς τὴ στοργικὴ προστασία τοῦ Θεοῦ! Νὰ εἴχαμε στὴν καθημερινότητά μας συνοδοιπόρο μας τὸν Κύριο! Καὶ ὅμως ὁ Κύριος δὲν μᾶς ἔχει στερήσει αὐτὴν τὴν εὐλογία! «Ἐὰν ­νήφωμεν, ἔχομεν καὶ ἡμεῖς στῦλον πυρός, τὴν τοῦ Πνεύματος χάριν· ὁ αὐτὸς καὶ φωτίζει, καὶ σκιάζει», σημειώνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (PG 62, 166). ­Ἔχουμε κι ἐμεῖς στύλο. Μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα καὶ τὸ ἅγιο Χρίσμα λάβαμε τὴ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ἐνδυθήκαμε τὸν Χριστό – «ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσ­θη­τε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε» (Γαλ. γ´ 27) – Ἐκεῖνον ὁ Ὁποῖος εἶναι «τὸ φῶς τὸ ἀ­­­­λη­θινόν» (Ἰω. α´ 9), καὶ εἶχε γίνει τότε γιὰ τοὺς Ἰσραηλίτες καὶ «στῦλος ­πυρός». Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ὡς νοητὸς πύρινος στύλος καταυγάζει τὸν λαό Του ὡς σύνολο καὶ τὸν καθένα μας ξεχωριστὰ μ᾿ ἕνα φῶς ἄλλης φύσεως, ποὺ παρηγορεῖ, εἰρηνεύει, ἁγιάζει, ἀνακαινίζει. Προπορεύεται καὶ μᾶς ὁδηγεῖ σέ ὁδὸ παράδοξη, μυστική, στὴν τιμημένη μετανάστευσή μας ἀπὸ τὴ σκλαβιὰ τῆς ἁμαρτίας μέσα ἀπὸ τὴν ἔρημο τοῦ παρόντος αἰῶνος πρὸς τὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ. Ὁ πύρινος στύλος εἶναι μέσα μας (πρβλ. Ψαλ. ρμβ´ 10, Γαλ. δ´ 6, Ἐφ. γ´ 17 )! Μαζί μας κατακλίνεται καὶ μαζί μας ἐγείρεται, εἰσέρχεται καὶ ἐξέρχεται. Πάν­τοτε μᾶς φροντίζει καὶ μᾶς ­εὐεργετεῖ. Ἀ­­­σφαλὴς ὁδηγὸς καὶ στοργικὸς συνοδοι­­πόρος στὸ ταξίδι τῆς ζωῆς μας. Ὅμως θ᾿ ἀπολαμβάνουμε τὸ εὐεργε­τικό Του φῶς μὲ μία προϋπόθεση: «ἐὰν νήφωμεν», μᾶς συμβούλευσε ὁ χρυσορ­ρήμων Πατήρ. Ἐὰν ­γρηγοροῦμε. Ἐ­­­­­ὰν ἀ­­πέχουμε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ἡ ὁ­­­ποία μᾶς κρύβει αὐτὸ τὸ φῶς. Ἐὰν δὲν ἀ­­­κο­­­λου­θοῦμε τὰ θελήματα τῶν καρδιῶν μας ἀλ­λὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἐὰν σεβόμαστε αὐτὸν τὸν πύρινο στύλο ὡς ἀξιόπιστο ὁδηγό μας πρὸς τὴ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Τότε θὰ ζήσουμε τὴ ζωή μας μέσα στὸ θαυμαστὸ φῶς τῆς παρου­σίας τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ φθάσουμε μὲ ἀ­­σφάλεια στὴ Βασιλεία τοῦ ἀνεσπέρου φωτός. Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”

οικολογια και θρησκεια

Μια πρώτη αρχή με την οποία στοιχειοθετείται η σχέση του ανθρώπου με το φυσικό του περιβάλλον στην Ορθόδοξη Θεολογία αφορά την ιδιότητα που έχουν τα ανθρώπινα όντα να αντιπροσωπεύουν τον Θεό, φροντίζοντας για τη δημιουργήματα του, συμπεριλαμβανομένου του φυσικού περιβάλλοντος. Υπό το πρίσμα αυτό, ο άνθρωπος έχει την ευθύνη να φροντίζει και να αγαπά τη φύση, επιδεικνύοντας της τον σεβασμό που της αρμόζει, εφόσον η ίδια αποτελεί ένα από τα ιερά, υλικά δημιουργήματα του Θεού και μια προέκταση της σωματικής υπόστασης του ανθρώπου. Με τον όρο φροντίδα νοείται και η απασχόληση του Ανθρώπου στο φυσικό περιβάλλον για την παραγωγή των προϊόντων, τα οποία αντιπροσωπεύουν τον προσωπικό μόχθο του και εξυμνούν την αισθητική που χαρακτηρίζει το φυσικό περιβάλλον Όπως αναφέρει ο ευαγγελιστής Μάρκος: «Η φύσις δια τον άνθρωπο εγένετο» (Μαρκ. Β’27). Στη συνέχεια, η σχέση του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον διαμορφώνεται στην Ορθόδοξη Θεολογία από την προσπάθεια του ανθρώπου να κατορθώσει την έσχατη τελείωση, αξιοποιώντας το φυσικό περιβάλλον με έναν εποικοδομητικό τρόπο ώστε να ενδυναμωθεί η ενότητα που έχει ο Δημιουργός με τα κατ΄εικόνα δημιουργήματα του. Ο χριστιανισμός μπορεί να συμβάλλει στην αντιμετώπιση του οικολογικού προβλήματος, βάσει της σημασίας που έχει η χριστιανική αποκάλυψη και κατά συνέπεια βάσει της σημασίας που έχει η συνεργασία των χριστιανών θεολόγων με τους οικολόγους. Μια ακόμη αρχή με την οποία μπορεί να συμβάλλει ο Χριστιανισμός στην αντιμετώπιση του οικολογικού προβλήματος αφορά τη δέσμευση των Χριστιανών στον αγώνα για τη μεταμόρφωση του φυσικού περιβάλλοντος, υπό την προοπτική της αιωνιότητας και της ευθύνης που έχουν οι Χριστιανοί να διαφυλάττουν τα επίγεια. Όμως, η ευθύνη αυτή δεν ταυτίζεται με την καταστροφική κυριαρχικότητα του ανθρώπου προς το περιβάλλον. Τέλος, απαραίτητο είναι σύμφωνα με τις αρχές του Χριστιανισμού, η Εκκλησία να μεριμνήσει για την επιβίωση των ανθρώπων, μέσω της παροχής των βασικών υλικών αγαθών, με υπόδειγμα την ευλογία που έδωσε ο Κύριος σε όλους τους κατοίκους του κόσμου. Σημαντικό είναι αρχικά να αναφερθεί ότι δεδομένου της παρερμήνευσης των πατερικών και βιβλικών κειμένων για ένα μεγάλο μέρος της Ιστορίας, η χριστιανική σκέψη χαρακτηριζόταν από μια ανθρωποκεντρική προσέγγιση, γεγονός το οποίο δρούσε ανασταλτικά στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ζώων. Με τον τρόπο αυτόν, η κυριαρχική ποιότητα που φαίνεται να διέθεταν τα ανθρώπινα όντα στη σχέση τους με τα ζώα χρησιμοποιήθηκε καταχρηστικά για να δικαιολογήσει την κακομεταχείριση τους από τον άνθρωπο. Μολαταύτα, η χριστιανική άσκηση συμβιβάζεται με τη συμπάθεια με τα ζώα δεδομένου ότι από τις απαρχές της δημιουργίας έγινε αντιληπτό ότι τα ζώα έχουν την ίδια προέλευση με τα ανθρώπινα όντα και ως εκ τούτου, απαραίτητη είναι η εγκαθίδρυση ενός κλίματος ειρήνης και αρμονίας μεταξύ των ζώων και των ανθρώπων, όπως αυτό περιγράφεται ότι επικρατούσε στον Κήπο της Εδέμ. Υπό το πρίσμα αυτό, οι άνθρωποι και τα ζώα έχουν από άποψη κατασκευής μια συμβιωτική σχέση, η οποία καθιστά απαγορευτική την καταστροφή του έργου του Θεού από τον άνθρωπο, μέρος του οποίου αποτελούν και τα ζώα. Την κατεύθυνση αυτή ακολουθεί και η διδασκαλία του απόστολου Παύλου, στην οποία διακηρύσσεται ότι όλα τα όντα ζουν αρμονικά μεταξύ τους, βάσει του δημιουργικού Λόγου του Θεού σε ένα πλαίσιο στο οποίο ο άνθρωπος θαυμάζει το κάλλος του συνόλου των κτισμάτων. Διαφωτιστικός στο θέμα είναι και ο ισχυρισμός του προφήτη Ησαΐα ότι η Βασιλεία των Ουρανών συμβολίζει την ειρηνική συνύπαρξη των ζώων και των ανθρώπων. Μέσα από το παράδειγμα του στοργικού Δημιουργού, τα ανθρώπινα όντα καλούνται να δείξουν συμπόνια στα ζώα και να ελαχιστοποιήσουν το ενδεχόμενο πρόκλησης πόνου σε αυτά, δεδομένου ότι η πρόκληση πόνου είναι ασυμβίβαστη με τη διενέργεια ενός βίου που προσανατολίζεται στα χριστιανικά ιδεώδη. Καταληκτικά, δεδομένου ότι το Άγιο Πνεύμα είναι παρόν σε κάθε δημιούργημα, τα ζώα ως δημιούργημα του Θεού είναι σημαντικό να λαμβάνονται υπόψη με σεβασμό και ευγνωμοσύνη ΑΠΟ ΠΡΕΚΑ ΧΑΡΑΛΑΜΙΠΑ

Πατέρα, δεν αντέχω άλλο τη γυναίκα μου, θέλω να τη σκοτώσω, αλλά φοβάμαι ότι θα με καταλάβουν.

Ένας Αντρας πήγε στον πατέρα του και είπε: "Πατέρα, δεν αντέχω άλλο τη γυναίκα μου, θέλω να τη σκοτώσω, αλλά φοβάμαι ότι θα με καταλάβουν. Μπορείς να με βοηθήσεις;" Ο πατέρας απάντησε: "Ναι, μπορώ, αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα... Πρέπει να είσαι σίγουρος ότι κανείς δεν θα υποψιαστεί ότι ήσουν εσύ αυτός που την σκότωσε. Θα πρέπει να την προσέχεις, να είσαι ευγενικός, ευγνώμων, υπομονετικός, να την αγαπάς, να είσαι λιγότερο εγωιστής, να την ακούς. Βλέπεις αυτό το δηλητήριο εδώ; Κάθε μέρα θα βάζεις λίγο στο φαγητό. Έτσι θα πεθάνει σιγά-σιγά." O γιος ακολούθησε κατά γράμμα ότι του είπε ο πατέρας του. Της μιλούσε ευγενικά, την φρόντιζε περισσότερο, ήταν λιγότερο εγωιστής και της έδειχνε μεγαλύτερη σημασία. Έδινε κι έπαιρνε πολλαπλάσια αγάπη, από πριν. Έτσι η σχέση του με την γυναίκα του ήταν όπως όταν την πρωτογνώρισε. Τότε που ως νέοι αγαπήθηκαν κι αποφάσισαν να ενώσουν τις ζωές τους. Μετά από αρκετές μέρες, ο γιος επιστρέφει στον πατέρα του και λέει: "Δεν θέλω να πεθάνει πια η γυναίκα μου. Συνειδητοποίησα ότι την αγαπώ. Και τώρα; Πώς μπορώ να σταματήσω αυτό που την δηλητηριάζει όλες αυτές τις μέρες;" Του απαντάει ο πατέρας: "Μην ανησυχείς. Αυτό που σου έδωσα ήταν σκόνη ρυζιού. Δεν θα πεθάνει, γιατί το δηλητήριο ήταν μέσα σου!" Ο καλυτερος τρόπος ειναι να αντιμετωπίζουμε τους άλλους όπως θα θέλαμε να μας φέρονται. Δυστυχώς γινόμαστε όλο και πιο φτωχοί μιας που παλιοί φεύγουν και οι νέοι εμβαθύνουμε λιγότερο στην ψυχή και στην ουσία παρά στην ύλη.

Λειμώνας: Όσες φορές ο Πέτρος άκουε λάλημα πετεινού, έκλαιγε...

Λειμώνας: Όσες φορές ο Πέτρος άκουε λάλημα πετεινού, έκλαιγε...:   Σημασία κυρίως έχουν τα δάκρυα της μετανοίας που συχνά έτρεχαν από τα μάτια του Πέτρου και του Παύλου. Όσες φορές ο Πέτρος άκουε λάλημα πε...