Πότε θα έλθει;
Ἀπό πλῆθος χωρία, στά Εὐαγγέλια καί σέ ἄλλα βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης, εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι ὁ Χριστός θά ἔλθει πάλι στόν κόσμο· γιά δεύτερη φορά. Ὅμως ὄχι πιά γιά νά σώσει τόν κόσμο, ἀλλά γιά νά κρίνει τόν κόσμο.
Καί στό «Πιστεύω» λέμε: «Καί πάλιν ἐρχόμενον μετά δόξης κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς».
Τῆς ἔνδοξης Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου, θά προηγηθῆ ὁ ἐρχομός στόν κόσμο καί ἡ δράση τοῦ ἀντιχρίστου. Αὐτό ἔκαμε πολλούς χριστιανούς νά ψάχνουν γιά τήν χρονική στιγμή, γιά τήν «ὥρα», πού θά ἀρχίσουν τά γεγονότα πού περιγράφονται στό
Εὐαγγέλιο (βλ. Ματθ. 24, 4-35). Ἔτσι, ἀπό τά πρῶτα χρόνια τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας ἐμφανίζονται αἱρετικοί μέ ποικίλες «θεωρίες» (καί πολλές ἀνοησίες!) σχετικές μέ τήν ἔλευση τοῦ ἀντίχριστου.
Γι’ αὐτήν τήν ὥρα, λοιπόν, οἱ ἀπόστολοι ἐρώτησαν τόν Χριστό:
-Εἰπέ σέ μᾶς, Κύριε, πότε θά γίνουν αὐτά; Ἀπό τί σημεῖο θά καταλάβωμε, ὅτι ἦρθε ἡ παρουσία Σου καί ἡ συντέλεια.
Ὁ Κύριος, ἀπαντώντας, περιέγραψε διάφορα σημεῖα-γεγονότα, ἀπό τά ὁποῖα θά καταλάβουμε ὅτι ἦρθε ἡ παρουσία Του. Στό τέλος, πρόσθεσε:
-Πάντως, γιά τήν ἡμέρα ἐκείνη καί τήν ὥρα δέν ξέρει κανείς τίποτε· οὔτε οἱ ἄγγελοι τῶν οὐρανῶν· παρά μόνο ὁ Πατέρας Μου.
Καί ὅπως ἦταν ἡ ἐποχή τοῦ Νῶε, ἔτσι θά εἶναι ἡ ἐποχή πού θά γίνει ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Υἱοῦ τοῦ Ἀνθρώπου. Δηλαδή, ὅπως κατά τήν ἐποχή πρό τοῦ κατακλυσμοῦ οἱ ἄνθρωποι ἔτρωγαν καί ἔπιναν καί τόν νοῦ τους τόν εἶχαν στόν «ἔρωτα», μέχρι καί τήν στιγμή πού μπῆκε ὁ Νῶε στήν Κιβωτό, καί δέν ἦλθαν σέ συναίσθηση, μέχρι πού ἦλθε ὁ κατακλυσμός καί δέν ἄφησε κανένα, τό ἴδιο θά γίνεται καί κατά τήν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Υἱοῦ τοῦ Ἀνθρώπου:
Τότε δύο θά βρίσκωνται στό ἴδιο χωράφι: τόν ἕνα θά τόν πάρουν οἱ ἄγγελοι· τόν ἄλλον θά τόν ἀφήσουν.
Δύο γυναῖκες θά ἀλέθουν μαζί στόν μύλο. Τή μία θά τήν πάρουν. Τήν ἄλλη θά τήν ἀφήσουν.
Συνεπῶς: Φροντίστε νά εἶσθε πάντοτε ἕτοιμοι. Γιατί δέν ξέρετε, ποιά ὥρα θά ἔλθει ὁ Κύριός σας. Μά ἐκεῖνο τό ξέρετε:
ὅτι δηλαδή, ἄν ἕνας ἄνθρωπος ἤξερε πότε θά πάει ὁ κλέφτης, δέν θά κοιμόταν· καί δέν θά τόν ἄφηνε νά τοῦ ληστέψει τό σπίτι. Γι’ αὐτό λοιπόν καί σεῖς, νά εἶσθε πάντοτε ἕτοιμοι· γιατί ὁ Υἱός τοῦ Ἀνθρώπου θά ἔλθει ὥρα πού δέν θά τό πιστεύετε!... (Ματθ. 24, 36-44)
Σχολιάζοντας τά παραπάνω ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέγει:
-Αὐτός πού ἀποκάλυψε τά σχετικά μέ τήν Ἁγία Τριάδα, καί τόσα ἄλλα μυστήρια, δέν ἤξερε γιά τήν ὥρα τῆς Δευτέρας Παρουσίας Του; Ἀπό τίς περιγραφές πού κάνει ὁ Κύριος, φαίνεται σαφῶς ὅτι ἤθελε νά τονίσει τό ἀπροσδόκητο καί τό αἰφνίδιο τῆς ὥρας. Ὥστε, οἱ χριστιανοί νά εἶναι πάντοτε σέ πνευματική ἐγρήγορση.
Νά ἔχουν διαρκῶς ἀγωνία γιά τήν ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν. Καί ὄχι νά περιμένουν τήν τελευταία στιγμή, γιά νά μετανοήσουν καί νά ἀγωνισθοῦν! Γιά τόν ἴδιο λόγο ἀπέκρυψε τήν ὥρα τοῦ θανάτου κάθε ἀνθρώπου (Εἰς τό κατά Ματθαῖον, Ὁμιλία 77, β’, P.G. 58, σ. 704-705).
Συμπέρασμα; Μέριμνά μας διαρκής καί ἐναγώνια πρέπει νά εἶναι ὄχι τό ΠΟΤΕ τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου μας, ἀλλά τό ΠΩΣ τῆς ἀπολογίας μας ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ. Ἀγωνιζόμαστε μέ ὅλες τίς πνευματικές καί σωματικές μας δυνάμεις; Ἄν ναί, ἄς μήν μᾶς νοιάζει γιά τίποτε ἄλλο!
Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης: Τρία πράγματα που φυλάσσουν τις αρετές
Τρία πράγματα δυσκολεύεται ο άνθρωπος να αποκτήση, όχι επειδή αυτά καθ’ εαυτά είναι δύσκολα, αλλά επειδή εμείς οι ίδιοι τα κάνομε δύσκολα, διότι συγκρούονται με το εγώ μας.
Αυτά όμως φυλάσσουν τις αρετές και είναι: το πένθος, το δάκρυ για τις αμαρτίες και η μνήμη του θανάτου.
Το πένθος είναι το βάθρο της καρδιάς, είναι η χαρμολύπη που δημιουργείται από την ενδοστρέφεια και την ενότητα του νου και από την αίσθηση του ποιος είμαι ενώπιον του Κυρίου. Το πένθος είναι η
φυσική γαλήνη της ψυχής, στην οποία ο Θεός μπορεί να δη τον εαυτό του. Οι πενθούντες μακαρίζονται από τον ίδιο τον Κύριον.
Το “κλαίειν επί ταις αμαρτίαις” είναι πιο εξωτερική ενέργεια του ανθρώπου, αλλά αδιάλειπτη ασχολία του, διότι πάντοτε αμαρτάνομε. Και όταν το γνωρίζωμε και όταν δεν το γνωρίζωμε, και όταν πιστεύωμε ότι αμαρτήσαμε, και όταν πιστεύωμε ότι δεν αμαρτήσαμε, το αληθές είναι ότι αμαρτήσαμε και ότι αμαρτάνομε. Επομένως, το αποφασιστικώτερο που έχομε να κάνωμε, για να γνωρίσωμε τον Θεόν, είναι να κλαίμε τις αμαρτίες μας.
Και “το έχειν πορ οφθαλμών τον εαυτού θάνατον”, να έχης μπορστά στα μάτια σου τον θάνατο. Όταν έχης κάποιον πλάι σου και τον βλέπης πως βασανίζεται, πως χαροπαλεύει, ξέρεις ότι θα πεθάνη. Έτσι και εσύ να ξέρης ότι θα πεθάνεις οπωσδήποτε. Όλοι οι Πατέρες τονίζουν με χίλιους δύο τρόπους ότι όποιος δεν σκέπτεται ότι θα πεθάνη, είναι ένας ψεύτης έναντι του εαυτού του, διότι αγνοεί την πραγματική γέννησι η οποία τον αναμένει. Μοιάζει με το έμβρυο που δεν σκέπτεται ότι πρέπει να γεννηθή ή που δεν θα γεννηθή ποτέ.
“Το έχεις προ οφθαλμών τον εαυτόν” είναι η ανάπτυξις και η ολοκλήρωσις του εμβρύου. Όταν δεν σκέπτωμαι τον θάνατο, είναι σαν να αρνούμαι την έξοδό μου από την μήτρα και την είσοδό μου στον χώρο του φωτός, στον χώρο του Θεού.
Πως η αμαρτία οδηγεί στην αθεΐα!
Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς
Δεν θα ήταν τίποτα ιδιαίτερο, εάν εμείς, οι αμαρτωλοί και με πάθη άνθρωποι, αγαπούσαμε πρώτα τον Θεό, ο Οποίος οφθαλμοφανώς συνέχεια μας παρέχει αμέτρητες ευεργεσίες, επειδή η αγάπη προς τον ακούραστο και πλουσιοπάροχο Ευεργέτη μας είναι το πρώτο καθήκον μας. Αλλά ούτε αυτό δεν κάναμε, επειδή οι αμαρτίες μας έκαναν εχθρούς του Θεού και εξοργισθήκαμε ενάντια στον Θεό. Η αμαρτία είναι εχθρότητα προς τον Θεό. Και ακόμα: η αμαρτία είναι μίσος προς τον Θεό.
Συρόμενοι από τη φιλαμαρτία, οι άνθρωποι αγαπούν τις ηδονές των αμαρτιών τους και μισούν τον Θεό και τις ιερότητές του. Όποιος αγαπά την αμαρτία, δεν μπορεί ταυτόχρονα να αγαπά τον Θεό, επειδή η αμαρτία ως
προς την φύση της είναι αντιθεϊκή δύναμη, θεοαντίπαλη και θεομαχόμενη.
Υποδουλώνοντας τον εαυτό τους εκούσια στις αμαρτίες, οι άνθρωποι ενστερνίζονται τη δύναμη που διαρκώς πολεμά τον Θεό, Τον εχθρεύεται και μισεί τον Θεό. Με τον χρόνο αυτή η δύναμη παραλύει την ψυχή του ανθρώπου τόσο, ώστε εκείνη δεν αισθάνεται τον Θεό, ούτε καν αποδέχεται τον Θεό και αρχίζει να ισχυρίζεται πως δεν υπάρχει Θεός. Η φιλαμαρτία πάντα, σε τελευταία ανάλυση, οδηγεί στην αθεΐα, στην θεομαχία: αρνείται τον Θεό και πολεμά όλα τα του Θεού.
Η Βάπτιση δεν είναι γιορτούλα, είναι Μυστήριο μεγάλο!
Η προετοιμασία
Συνήθως οι φροντίδες που απορροφούν όλο το ενδιαφέρον αφορούν τις προετοιμασίες για πολύ δευτερεύοντα ζητήματα και μας διαφεύγει η προετοιμασία για το ίδιο το Μυστήριο.
Προετοιμαστείτε για το μεγάλο γεγονός.
Εμβαθύνετε στο νόημα του Μυστηρίου μέσα από την ανάγνωση ενός από τα τόσα αξιόλογα βιβλία που υπάρχουν.
Προσευχηθείτε θερμά για τον κορυφαίο αυτό σταθμό
της ζωής του παιδιού σας.
Επιδιώξτε να εξομολογηθείτε στον πνευματικό σας και ετοιμαστείτε να κοινωνήσετε στη θεία Λειτουργία εκείνης της ημέρας. Η πρώτη Εκκλησία όριζε ως ημέρα νηστείας την παραμονή του Βαπτίσματος.
Η Θεία Κοινωνία
Πολλοί χριστιανοί ζητούν μετά τη βάπτιση να κοινωνήσουν το νήπιο. Έτσι όμως όπως γίνεται σήμερα το βάπτισμα, εκτός θείας Λειτουργίας, αυτό δεν είναι δυνατό να γίνει. Πολλοί γονείς συνηθίζουν να το κοινωνούν τις επόμενες τρεις ή επτά Κυριακές και νομίζουν ότι αρκεί αυτό. Οι ίδιοι οι γονείς και ο ανάδοχος δεν κοινωνούν, ή ακόμη χειρότερα, οι ίδιοι έχουν να κοινωνήσουν από όταν ήταν συνομήλικοι με το βρέφος! Όμως η μετοχή όλων στη θεία Κοινωνία είναι έκφραση του γεγονότος ότι είμαστε χριστιανοί και ανήκουμε στη συγκεκριμένη κοινότητα-ενορία. Δεν είναι καλή και ευσεβής συνήθεια για τα μωρά. Είναι φανέρωση της συνειδητής ή όχι σχέσης μας με την Εκκλησία.
Και κάτι ακόμη.
Το Βάπτισμα δεν είναι ληξιαρχικό συμπλήρωμα στα στοιχεία της οικογενειακής μας κατάστασης αλλά απόφαση ζωής κατά τον τρόπο που υποδεικνύει ο Χριστός. Δηλαδή αυτός που βαπτίζεται αποφασίζει να ζήσει τηρώντας το θέλημα του Χριστού και τις εντολές Του, αφού Τον εμπιστεύεται-πιστεύει (τον Χριστό) και τον έχει Κύριο της ζωής του και Ζωή του. Χωρίς αυτά, το Βάπτισμα μένει νεκρός τύπος που δεν τον αφήνουμε να ζωογονήσει την καρδιά μας και να την κάνει η χάρη του Θεού πηγή χαράς και ειρήνης και για μας τους ίδιους και για τους δικούς μας.
Τα Βαπτιστικά
Ειδικά καταστήματα πωλούν τα βαπτιστικά και οι γονείς με τον ανάδοχο τα διαλέγουν. Ωστόσο συμβαίνουν κι εδώ πράγματα απαράδεκτα, έξω από το ήθος της Εκκλησίας, που μάλιστα προσεγγίζουν πολλές φορές την ειδωλολατρία.
Οι προσκλήσεις.
Όταν προσκαλούμε σε ένα μυστήριο της Εκκλησίας όπως είναι το Βάπτισμα, ανάλογο πρέπει να είναι και το προσκλητήριό μας. Η μορφή του. Το περιεχόμενό του. Δυστυχώς πολλά προσκλητήρια δείχνουν ματαιοδοξία στη μορφή τους και ασυγχώρητη ελαφρότητα στο περιεχόμενό τους. Οφείλουμε να προσέξουμε. Το προσκλητήριο θα πρέπει να δείχνει τη χριστιανική μας αντίληψη για το Βάπτισμα, στο οποίο προσκαλούμε συγγενείς και φίλους.
Τα δώρα. Υπάρχει η συνήθεια να προσφέρουμε κάτι (μπομπονιέρες) ως αναμνηστικό στους καλεσμένους μας. Κι εδώ ενεργούμε ως χριστιανοί. Και επιλέγουμε αναμνηστικά που έχουν κάποια σχέση με το μυστήριο. Καινοφανείς και απαράδεκτες είναι οι επιλογές ορισμένων γονέων -θύματα κι αυτοί της εμπορευματοποίησης των πάντων- που προσφέρουν αναμνηστικά, τα οποία δεν έχουν καμιά σχέση με την Εκκλησία.
Τα ρούχα του νεοφώτιστου.
Σύμφωνα με τον συμβολισμό της Εκκλησίας είναι λευκά. Το λευκό χρώμα, όπως σημειώσαμε, συμβολίζει την καθαρότητα, το Άγιο Πνεύμα που έλαβε ο νεοφώτιστος. Σεβαστείτε αυτόν τον ιερό συμβολισμό και μην παρασύρεστε από ενδυματολογικές επιλογές που είναι άσχετες με το νόημα του μυστηρίου και τη σεβάσμια παράδοση της Εκκλησίας μας.
Τα μαρτυρικά.
Είναι ο Σταυρός ή η εικόνα της Παναγίας. Τίποτε άλλο. Δυστυχώς έχει παρατηρηθεί να καρφιτσώνονται στα πέτα των προσκεκλημένων διάφορα αντικείμενα από… στρουμφάκια μέχρι κόκκαλα, δόντια, μάτια ή άλλα χαϊμαλιά, που δεν έχουν καμιά σχέση με την Εκκλησία και παραπέμπουν σε προλήψεις και δεισιδαιμονίες.
Ακόμη και ο σταυρός που φέρνουν για το παιδί, πολλές φορές μόνο σταυρό δεν θυμίζει. Είναι ασέβεια στην οποία δεν πρέπει από επιπολαιότητα να παρασυρόμαστε.
Το λάδι. Με αυτό χρίει ο ιερέας το παιδί πριν τη βάπτιση. Αποβλέπει στην προστασία του από κάθε δαιμονική ενέργεια. Με το ίδιο λάδι αλείφει το παιδί και ο ανάδοχος. Να είναι αγνό ελαιόλαδο και όχι νοθευμένο σπορέλαιο, σαν αυτά που πωλούν στα καταστήματα βαπτιστικών. Ό,τι χρησιμοποιούμε στη λατρεία πρέπει να είναι το καλύτερο.
Ο στολισμός.
Το Βάπτισμα δεν είναι παιδική γιορτούλα που πρέπει να διακοσμηθεί ανάλογα! Δεν είναι υπόθεση λουλουδιών, μπαλονιών και φωτογράφων. Δεν πρόκειται να διακοσμήσουμε περιβάλλον και να απαθανατίσουμε περιστατικό της ζωής, αλλά να τελέσουμε το μυστήριο της ένταξης καινούργιου μέλους στο σώμα της Εκκλησίας του Χριστού.
Του Μητροπολίτη Αργολίδος Νεκταρίου
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)