Νέος Μητροπολίτης Θήρας ο Αρχιμανδρίτης Αμφιλόχιος Ρουσάκης
Νέος Μητροπολίτης Θήρας, Αμοργού και Νήσων εξελέγη πριν από λίγο από την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος ο Αρχιμανδρίτης Αμφιλόχιος Ρουσάκης, που έλαβε 61 ψήφους κατά την εκλογική διαδικασία.
Ο Αρχιμανδρίτης Αμφιλόχιος (κατά κόσμον Παναγιώτης) Ρουσάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το έτος 1970.
Απόφοιτος της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής εφοίτησε και έλαβε το πτυχίο του από την Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, εκάρη μοναχός την 1.11.1993 στην Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη υπό του τότε καθηγουμένου Αρχιμ. Χριστοφόρου Παπαδοπούλου.
Σεπτή εντολή του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρού Σεραφείμ χειροτονήθηκε διάκονος την 2.11.1993 υπό του Μητροπολίτου Γρεβενών κυρού Σεργίου και πρεσβύτερος την 17.6.1995 υπό του Θεοφιλεστάτου επισκόπου Κερνίτσης κυρού Λεοντίου και αυθημερόν έλαβε το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου.
Ως διάκονος υπηρέτησε στους Ιερούς Ναούς Παναγίας Φανερωμένης Χολαργού και Προφήτου Ηλιού Παγκρατίου, ενώ ως πρεσβύτερος στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Κυνοσάργους, αναπτύσσοντας πλούσιο πνευματικό, φιλανθρωπικό, κοινωνικό και κατηχητικό έργο.
Ως πρόεδρος του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου του ως είρηται Ιερού Ναού εργάστηκε για την αποπεράτωση και αγιογράφησή του, καθώς και για την εκ βάθρων ανοικοδόμηση Ενοριακού Πνευματικού Κέντρου.
Το έτος 1994 άρχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες του ως μετακλητός υπάλληλος στην τότε οικονομική υπηρεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος και από το 1999 μετετέθη στις Κεντρικές υπηρεσίες της Ιεράς Συνόδου όπου μέχρι της εκλογής του υπηρέτησε ως Γραμματεύς παρά τω Αρχιγαμματεία.
https://www.skai.gr
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΕΨΗΦΙΣΜΕΝΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΘΗΡΑΣ, ΑΜΟΡΓΟΥ ΚΑΙ ΝΗΣΩΝ κ. ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ
Ο Εψηφισμένος Μητροπολίτης Θήρας, Αμοργού και Νήσων κ. Αμφιλόχιος (κατά κόσμον Παναγιώτης) Ρουσάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το έτος 1970.
Μετά την αποφοίτησή του από την Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή, εφοίτησε και έλαβε το πτυχίο του από την Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Εκάρη μοναχός την 1.11.1993 στην Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη υπό του τότε καθηγουμένου μακαριστού Αρχιμανδρίτου Χριστοφόρου Παπαδοπούλου.
Σεπτή εντολή του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρού Σεραφείμ χειροτονήθηκε Διάκονος την 2.11.1993 υπό του Μητροπολίτου Γρεβενών κυρού Σεργίου και Πρεσβύτερος την 17.6.1995 υπό του Θεοφιλεστάτου επισκόπου Κερνίτσης κυρού Λεοντίου και αυθημερόν έλαβε το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου.
Ως Διάκονος υπηρέτησε στους Ιερούς Ναούς Παναγίας Φανερωμένης Χολαργού και Προφήτου Ηλιού Παγκρατίου, ενώ ως Πρεσβύτερος στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Κυνοσάργους, αναπτύσσοντας πλούσιο πνευματικό, φιλανθρωπικό, κοινωνικό και κατηχητικό έργο.
Ως πρόεδρος του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου του ως είρηται Ιερού Ναού εργάστηκε για την αποπεράτωση και αγιογράφησή του, καθώς και για την εκ βάθρων ανοικοδόμηση Ενοριακού Πνευματικού Κέντρου.
Το έτος 1994 άρχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες του ως μετακλητός υπάλληλος στην τότε οικονομική υπηρεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Το 1999 μετετέθη στις Κεντρικές υπηρεσίες της Ιεράς Συνόδου όπου μέχρι της εκλογής του υπηρέτησε ως Γραμματεύς παρά τω Αρχιγραμματεί.
Την 8η Οκτωβρίου 2021 εξελέγη υπό του Σεπτού Σώματος της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης Θήρας, Αμοργού και Νήσων και η χειροτονία αυτού θα πραγματοποιηθεί στον Καθεδρικό Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Αθηνών, υπό του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, την Δευτέρα 18 Οκτωβρίου 2021.
Η πιο ωφέλιμη γνώση είναι η γνώση του εαυτού μας!
Ο Προφήτης Ιερεμίας, θρηνώντας για τις ταλαιπωρίες των ανθρώπων και την αδυναμία της ανθρώπινης φύσεως, έλεγε:
“Γιατί γεννήθηκα; Για να βλέπω κόπους και βάσανα; Γιατί δεν με θανάτωνε ο Κύριος στη μήτρα της μητέρας μου” (πρβλ. Ιερ. 20:18,17).
Ο προφήτης είχε κατανοήσει τι είναι ο άνθρωπος και τι η επίγεια ζωή του. Εσύ άραγε έχεις αυτή την επίγνωση;
Φρόντισε, αδελφέ, να γνωρίσεις τον εαυτό σου, να καταλάβεις τι και ποιος είσαι, γιατί τούτο αποτελεί την επιστήμη των επιστημών και την πιο μεγάλη σοφία.
Πιο χρήσιμη και ωφέλιμη είναι η γνώση του εαυτού σου, παρά οι γνώσεις της αστρονομίας, της φυσικής, των μαθηματικών, της ιατρικής.
Γιατί αυτές εξαντλούνται στην παρούσα ζωή, ενώ η αυτογνωσία έχει προεκτάσεις και στη μέλλουσα.
Για τον υψηλό τούτο σκοπό χρειάζονται σκληρός αγώνας, οξύτατη παρατηρητικότητα, πολλή προσευχή και ενίσχυση του Θεού.
Πρέπει να εισχωρήσεις με το νου μέσα στην καρδιά σου και να εξετάσεις προσεκτικά το είναι σου.
Όσο καλύτερα γνωρίσεις την ψυχή σου, τον έσω άνθρωπο, τόσο καλύτερα θα γνωρίσεις και τον Κύριο, γιατί, διαπιστώνοντας το μεγαλείο και την ανωτερότητα της ψυχής, αποκτάς καθαρότερη την επίγνωση της άπειρης και ασύλληπτης μεγαλοσύνης του Θεού.
Να στοχάζεσαι πάντα τη συντομία και το άδηλο τέρμα της παρούσας ζωής, συνειδητοποιώντας την προσωρινότητα και την ασημαντότητά σου, γιατί αυτός είναι ο δρόμος που σε φέρνει κοντά στον Κύριο.
Όσο γνωρίζεις τον εαυτό σου, τόσο ταπεινώνεσαι, και όσο ταπεινώνεσαι, τόσο αποκτάς φόβο Θεού, που είναι η αρχή της σοφίας, κατά το Σολομώντα (Παροιμ. 1:7).
Αν θέλεις να μάθεις ποιος είσαι, πάρε πρώτα-πρώτα έναν καθρέφτη και κοίταξε μέσα τον εαυτό σου. Κοίταξε και σκέψου: Αυτός που βλέπεις, ο “;άλλος”; άνθρωπος του καθρέφτη, από τι αποτελείται; Από χώμα και νερό! Όσο επίσημος, πλούσιος ή άρχοντας ή σοφός, κι αν είσαι, δεν αξίζεις περισσότερο από ένα πήλινο αγγείο. Ένα πτώμα είσαι ουσιαστικά, μια εικόνα με λίγο χρώμα και κίνηση, που σου δάνεισε η ζωή για λίγα χρόνια. Κι έπειτα; Ξαναγίνεσαι πτώμα και χώμα!
Να τι είσαι ως προς το σώμα. Αλλά και ως προς το πνεύμα, αν βγάλεις το Θεό και τη χάρη Του, δεν είσαι παρά ένας φίλος της ματαιότητος, εχθρός της δικαιοσύνης, καταφρονητής της αλήθειας, κληρονόμος της κολάσεως. Από κάθε άποψη, δηλαδή, είσαι ένα πλάσμα ταλαίπωρο και αξιοθρήνητο -στις βουλές σου τυφλός, στις επιθυμίες σου ακάθαρτος, στα λόγια και τα έργα σου μάταιος, ένα τίποτα, ένα μηδέν, κι ας νομίζεις πώς είσαι κάποιος σπουδαίος.
Ο πιο μεγάλος ηρωισμός και η πιο θαυμαστή γενναιοφροσύνη βρίσκονται στην ταπεινή αναγνώριση της μηδαμινότητός μας.
Αυτή, άλλωστε, είναι η αρχή της λυτρώσεως από πολλά πάθη και ελαττώματα.
Πολλές φορές ο Κύριος ρωτούσε τους ασθενείς, πού θεράπευε, τι ήθελαν και αν επιθυμούσαν να γίνουν καλά. Όχι πώς δεν ήξερε τη βουλή και την επιθυμία τους, αλλά για να συνειδητοποιήσουν καλύτερα την κατάστασή τους και να την ομολογήσουν ξεκάθαρα. Θυμάσαι τι έλεγε και ο προφήτης Δαβίδ, όταν ζητούσε από το Θεό να τον συγχωρήσει; “Αναγνωρίζω την παρανομία”; (Ψαλμ. 50:5).
Τον μεγαλύτερο κίνδυνο διατρέχει ο ασθενής εκείνος πού δεν γνωρίζει την αρρώστια του. Όσοι έχουν χάσει τα λογικά τους, πάσχουν από την πιο σοβαρή ασθένεια. Μά δεν το καταλαβαίνουν ούτε θλίβονται γι΄αυτό, αλλά τους βλέπεις να γελούν και να χαίρονται, με τρόπο πού σε κάνει να κλαις. Μήπως όμως δεν μοιάζουν σ΄αυτούς και όσοι τάχα λογικοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν τον εαυτό τους και τη φύση τους και τον προορισμό τους;
Το κακό, αδελφέ, δεν είναι έξω από μας. Μέσα μας είναι. Γι΄αυτό και τόσο δύσκολα θεραπευόμαστε, επειδή δεν βλέπουμε την αρρώστια μας.
Πληγές πού δεν φαίνονται και αμαρτίες που δεν αναγνωρίζονται, δεν διορθώνονται.
Σε τούτον τον αγώνα αξίζει να βάλεις όλον τον πόθο σου και να ρίξεις όλες τις δυνάμεις σου.
Τι είσαι; Από πού ήρθες; Πού βρίσκεσαι και πού πηγαίνεις; Πρίν από τη σύλληψή σου δεν υπήρχες. Δεν ήσουνα τίποτα. Ο Θεός οικονόμησε να έρθεις στον κόσμο κι Εκείνος σου έδωσε ό,τι έχεις, τόσο τα φυσικά σου χαρίσματα-ρώμη, ομορφιά, ευφυϊα, αισθήσεις κ.λ.π. -όσο και τα επίγεια αποκτήματα, που εξαρτώνται άμεσα από τα χαρίσματα- χρήματα, περιουσία, αξιώματα. Επομένως, “τι έχεις πού να μην το έλαβες; Και αφού το έλαβες από το Θεό, γιατί καυχιέσαι σαν να μην το είχες λάβει ως δώρο;”; (Α΄Κορ. 4:7). Αν δεν έχεις τελείως τυφλωθεί από την υπερηφάνεια και τη φιληδονία, αν δεν έχεις σκοτιστεί πέρα για πέρα από το διάβολο, το πνεύμα του σκότους, αν είσαι λογικό πλάσμα του Θεού, “κατ΄εικόνα και καθ΄ομοίωσιν” Εκείνου, δεν μπορείς παρά να ομολογήσεις την ανεκδιήγητη ευεργετικότητά Του, πού όλα σου τα χάρισε, βασιλιά της κτίσεως σ΄έκανε, αλλά και με το ίδιο Του το Αίμα σε λύτρωσε από τον αιώνιο θάνατο. Και τότε θα ταπεινωθείς βαθιά, και η ταπείνωση αυτή θα είναι η αρχή της μετάνοιας και της σωτηρίας σου. Η ταπείνωση αυτή θα σε κάνει να ποθήσεις ακανίκητα τον Ευεργέτη και Σωτήρα σου.
Λέγεται πώς κάποτε ο αείμνηστος και ευσεβής βασιλιάς Θεοδόσιος ο Μέγας (379-395) πρόσταξε κι έβαλαν το θρόνο του στην ακροθαλασσιά.
Ύστερα κάθησε εκεί όπως και στο παλάτι, μπροστά στους άρχοντες και τους αξιωματούχους, και είπε δυνατά για να τον ακούσουν όλοι:
– Θάλασσα, με τη δύναμη και την εξουσία που έχω, σε διατάζω να μην προχωρήσεις πέρ΄από τα όρια σου και να μη βρέξεις το θρόνο μου!
Οι άρχοντες απορούσαν με όσα έβλεπαν και άκουγαν, γιατί δεν καταλάβαιναν τι σκοπό είχε ο βασιλιάς. Δεν πέρασε όμως πολλή ώρα, κι ένα δυνατό κύμα, που ήρθε ξαφνικά, όχι μόνο το θρόνο έβρεξε, μά και το βασιλιά έκανε μούσκεμα από το κεφάλι ως τα πόδια. Τότε ο σοφός Θεοδόσιος νουθέτησε τους ακροατές του:
– Ας μάθουν όλοι, πώς η δύναμη των κοσμικών βασιλέων είναι πρόσκαιρη και μάταιη. Αιώνιος και αληθινός Βασιλιάς όλης της κτίσεως είναι μόνο ο Βασιλιάς των βασιλέων, Αυτός που δημιούργησε από το μηδέν τον ουρανό και τη γη και τη θάλασσα και όλα όσα υπάρχουν σ΄αυτά, ορατά και αόρατα.
Και μπροστά στα μάτια των κατάπληκτων αρχόντων, κατέβηκε από το θρόνο και τράβηξε για την εκκλησία, όπου έβγαλε το στέμμα του και το απόθεσε μ΄ευλάβεια στην ιερή κεφαλή του Εσταυρωμένου. Από την ημέρα εκείνη και ως το θάνατό του δεν ξαναφόρεσε το διακριτικό της βασιλικής του εξουσίας.
Ας στοχαστούμεν, λοιπόν, κι εμείς τη μηδαμινότητα και τη ματαιότητα της εξουσίας που τυχόν έχουμε.
Ας στοχαστούμε τη βραχύτητα της ζωής μας κι ας μη μένουμε προσκολλημένοι σ΄αυτήν.
Ας μην κυνηγάμε τα ψεύτικα, για να κερδίσουμε τ΄αληθινά, που μας υπόσχεται ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός.
Το Βάρος του Ποτηριού και τα Άγχη της Ζωής
Ένας γέροντας μιλούσε σε κάτι νεαρά παιδιά.
Κάποια στιγμή σήκωσε ένα ποτήρι νερό, και όλοι υπέθεσαν ότι θα τους απευθύνει την κλασική ερώτηση «είναι μισοάδειο ή μισογεμάτο».
Αντί αυτού, με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο, ρώτησε:
«Πόσο βαρύ είναι αυτό το ποτήρι νερό;»
Οι απαντήσεις που ακούστηκαν κυμαίνονταν από 250 σε 600 γραμμάρια.
Εκείνος όμως απάντησε:
«Το απόλυτο βάρος δεν έχει σημασία… Εξαρτάται από το πόσο διάστημα το κρατάω.
Εάν το κρατήσω για ένα λεπτό, δεν είναι ένα πρόβλημα.
Εάν το κρατήσω για μια ώρα, θα έχω έναν πόνο στον βραχίονά μου.
Αν το κρατήσω για μία μέρα, το χέρι μου θα μουδιάσει και θα αρχίσει να παραλύει.
Σε κάθε περίπτωση, το βάρος του γυαλιού δεν αλλάζει, αλλά όσο πιο πολύ το κρατάω, τόσο πιο βαρύ γίνεται.»
Ο γέροντας συνέχισε λέγοντας,
«Τα άγχη και οι ανησυχίες της ζωής είναι σαν το ποτήρι του νερού.
Αν τα σκέφτεστε για ένα μικρό χρονικό διάστημα, δεν συμβαίνει τίποτα κακό. Αν τα σκεφτείτε λίγο περισσότερο, αρχίζουν να σας βλάπτουν.
Και αν τα σκέφτεστε όλη την ημέρα για μεγάλο χρονικό διάστημα, μπορεί να αισθανθείτε ότι σας παραλύουν και ότι σας καθιστούν ανίκανους να κάνετε οτιδήποτε άλλο».
Είναι σημαντικό να θυμάστε να διώχνετε τα άγχη και τους φόβους σας.
Όσο πιο νωρίς μέσα στην ημέρα, αφήστε όλα τα βάρη σας στον Χριστό.
Μην τα κουβαλάτε όλο το απόγευμα και όλο το βράδυ μαζί σας.
Προσευχηθείτε και πείτε τα πρώτα στο Χριστό!
Έπειτα, αν οι φοβίες σας, γίνουν εμμονές ή αιτία να αμαρτάνετε, είτε με ολιγοπιστία και με αμφιβολίες προς τον Θεό είτε με άσχημους λογισμούς προς τους γύρω σας, τότε όποτε μπορέσετε επισκεφθείτε τον πνευματικό σας πατέρα και εξομολογηθείτε
Μην το αναβάλετε.
Θυμηθείτε να αφήσετε το ποτήρι σας, όσο πιο γρήγορα μπορείτε!
Για να ξεκουραστείτε!
Πως θα ξεπεράσουμε την αγωνία και το άγχος;
Τρομερό είναι το δράμα του σύγχρονου ανθρώπου.
Αν και οι ανέσεις του πολιτισμού μας θα έπρεπε να έχουν απαλλάξει τη σκέψη του από ανησυχίες και φόβους, μπορούμε να πούμε, πως το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει.
Η ζωή του είναι κατάμεστη από κάθε είδους φόβους, που δηλητηριάζουν τις μέρες του και τις νύχτες του, κάνοντάς τον δυστυχισμένο.
Είναι τρομερή η κατάσταση του ανθρώπου, που τον δέρνουν οι φόβοι.
Φόβοι για την υγεία μας, και κάθε πονάκι μεταβάλλεται σε εφιάλτη.
Φόβος για την πολιτική κατάσταση και τις διεθνείς εξελίξεις.
Φόβοι για τις σπουδές των παιδιών.
Φόβοι από την εργασία για την προαγωγή.
Φόβοι μη χάσουμε την κληρονομιά.
Φόβοι… φόβοι… φόβοι…
Και ο άνθρωπος αυτός δέρνεται μέσα στους φόβους του, τα νεύρα του σπάνε και πολλές φορές τα καταπραϋντικά δεν φτάνουν και χρειάζεται ψυχίατρος.
Γιατί κάθε μέρα να φαρμακωνόμαστε από τόσους φόβους;
Ποιος φταίει;
Δεν μπορεί ο άνθρωπος να κάνει αλλιώς και καλά κάνει και φοβάται, εφόσον δεν έχει Θεό και μόνος του προσπαθεί.
Είναι η αμοιβή της απιστίας του.
Τα πράγματα τελείως αλλάζουν από τη στιγμή που ο άνθρωπος θα γνωρίσει την αγάπη του Θεού και θα εμπιστευθεί απόλυτα σ’ Αυτόν.
Τότε τα πάντα αναλαμβάνει ο Θεός και ο άνθρωπος ελεύθερος μπορεί να αναπαύεται στη γεμάτη στοργή αγκαλιά του Θεού.
Τότε θα μπορεί να πει μαζί με τον Δαβίδ:
«Εκ πάντων των φόβων μου με ηλευθέρωσε» (Ψαλμός λδ΄ 4).
Είναι μια τόσο θαυμαστή εμπειρία, που πρέπει να τη γνωρίσει κάθε μια ψυχή.
Είναι τόσο απλό και τόσο εύκολο.
Διαφορετικά, μέχρι να φύγουμε από τον κόσμο, θα μας μαστίζουν οι φόβοι και προπαντός ο φόβος του θανάτου και της κρίσης.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)