ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΘΕΜΑ ΧΡΟΝΟΥ ΝΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΘΕΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΕΧΡΙ ΟΙ ΠΑΝΤΕΣ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΟΥΝ ΣΕ ΑΥΤΟΝ.Η ανάγκη αναζήτησης της αιώνιας ζωής στο πρόσωπο του Χριστού ΑΚΤΙΝΕΣ: Ηρακλής Ρεράκης, Πρόεδρος της Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων
Πρώτος στην Ιστορία της Αποκαλύψεως του Ιησού, ο γηραιός Πρεσβύτης Συμεών, ο Θεοδόχος, ήταν εκείνος, που, την ημέρα της Υπαπαντής του Χριστού, αφού «εδέξατο το παιδίον εν ταις αγκάλαις αυτού», ομολόγησε και είπε: «Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα, κατά το ρήμα σου εν ειρήνη ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου, ό ητοίμασας κατά πρόσωπον πάντων των λαών. Φως εις Αποκάλυψιν Εθνών και δόξα λαού σου Ισραήλ» -Μετάφραση: Τώρα πάρε με από αυτόν τον κόσμο, Κύριε, σύμφωνα με την εντολή που μου έδωσες, διότι είδαν τα μάτια μου τον Χριστό, που θα φέρει τη σωτηρία, την οποία έχεις ετοιμάσει, για να τη δουν όλοι οι λαοί της γης. Το Φως που θα φανερώσει στα έθνη τον αληθινό Θεό και τη δόξα του λαού σου Ισραήλ, στο πρόσωπο του Χριστού (Λουκ. 2, 27-32).
Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος και Βαπτιστής του Χριστού ήταν ο δεύτερος, που ομολόγησε ότι «ήλθεν ίνα μαρτυρήση περί του φωτός, ίνα πάντες πιστεύσωσι δι΄ Αυτού» -Μετάφραση: Ήλθε με βασικό σκοπό να μαρτυρήσει για το Φως, τον Ιησού Χριστό, και να προπαρασκευάσει τους ανθρώπους να πιστεύσουν σ’ Αυτόν (Ιω. 1, 7).
Στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, επίσης, μαρτυρείται για τον Ιησού Χριστό «ότι ζωήν αιώνιον έδωκεν ημίν ο Θεός, και αύτη η ζωή εν τω Υιώ αυτού εστιν. Ο έχων τον Υιόν έχει την ζωήν. Ο μη έχων τον Υιό του Θεού, την αιώνιον ζωήν ουκ έχει.» -Μετάφραση: Ότι ο Θεός έδωσε σε μας ζωή αιώνια, που είναι ο Ιησούς Χριστός. Αυτός που έχει τον Υιό του Θεού, τον Χριστό, έχει την αιώνια ζωή. Ο μη έχων τον Υιό του Θεού, δεν έχει την αιώνια ζωή) Α’ Ιω. 5, 11-12).
Επισημαίνει, μάλιστα, ότι οι μαρτυρούντες πως ο Χριστός είναι η αιώνια ζωή, στον μεν Ουρανό είναι ο Πατήρ, ο Λόγος και το Πνεύμα, ενώ στη γη είναι τρεις, το Άγιον Πνεύμα, το Βάπτισμα του Ιησού Χριστού και το αίμα της θυσίας Του στον Σταυρό. Αυτός που πιστεύει στον Υιό του Θεού φέρει μέσα του επικυρωμένη αυτή τη μαρτυρία, ενώ αυτός που δεν πιστεύει είναι σαν να αποδέχεται τον Θεό ως ψεύτη, διότι δεν πιστεύει στην μαρτυρία, που Εκείνος έχει δώσει για τον Υιό Του ότι είναι η αιώνια ζωή ( Α΄ Ιω. 5, 7-10).
Είναι σαφές, επομένως, ότι η πίστη του Χριστιανού στον Θεό συνεπάγεται την ακλόνητη αναφορά και αφοσίωσή Του στον Χριστό, που συνδέεται άμεσα με την εσωτερική του μαρτυρία και ομολογία στην αιώνια ζωή.
Η μαρτυρία αυτή είναι καταγεγραμμένη στο Σύμβολο της Πίστεως, που αναγιγνώσκεται σε κάθε Θεία Λειτουργία αλλά και κατά την τέλεση του μυστηρίου του Βαπτίσματος, όπου, εκτός των άλλων, ομολογείται από τον Βαπτισθέντα «εν Βάπτισμα» καθώς και η προσδοκία στην «Ανάστασιν Χριστού και ζωήν του μέλλοντος αιώνος».
Στην ορθόδοξη Θεολογία, ο Χριστός, ως η αιώνια ζωή, προσδιορίζει το πιστεύω για την οντολογία της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο Χριστός μας καλεί να αναζητούμε στη ζωή μας, πρωταρχικά, τη Βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη Του και όλα τα άλλα επίγεια αγαθά θα δοθούν και θα προστεθούν (Ματθ. 6, 33).
Είναι σημαντικό να γνωρίζει κάθε Χριστιανός, ιδιαίτερα στην εποχή μας που διαρκώς προβάλλονται προς επιλογήν, αποκλειστικά και μόνον, υλιστικά πρότυπα, τι σημαίνει να έχει μέσα του, ως βίωμα και ως εμπειρία, τη μαρτυρία ότι ο Χριστός είναι Αυτός που του προσφέρει την υψηλότερη φιλοσοφία της ζωής, που είναι η αλήθεια για την αιωνιότητα της ύπαρξής του.
Σε ολόκληρο το 6ο κεφάλαιο του Ματθαίου, μάλιστα, είναι καθοριστικές οι οδηγίες του Ιησού Χριστού, ο οποίος ζητά από τους Χριστιανούς, να είναι πιστοί και σταθεροί στη μαρτυρία που φέρουν μέσα τους και να τον ομολογούν με όλη τη ζωή και τα έργα τους.
Έτσι, ζητά να κάνουμε ελεημοσύνη, αλλά όχι «προς το θεαθήναι», δηλαδή, να ελεούμε με τέτοιο τρόπο, που να μη γνωρίζει η αριστερά μας τι ποιεί η δεξιά μας. Ζητά να κάνουμε προσευχή και να νηστεύουμε, αλλά όχι «προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις» (Ματθ. 23, 5), όπως προσεύχονται και νηστεύουν οι ευσεβιστές και υποκριτές, με σκοπό «όπως φανώσι τοις ανθρώποις» (Ματθ. 6, 5), αλλά, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, δηλαδή, «εν τω κρυπτώ και ο Πατήρ ο βλέπων εν τω κρυπτώ, αποδώσει εν τω φανερώ».
Ζητά, ακόμη, να μη θησαυρίζουμε επί της γης, θησαυρούς που φθείρονται και χάνονται, αλλά να θησαυρίζουμε, εν ουρανώ, θησαυρούς αιώνιους, διότι εκεί που είναι ο θησαυρός μας, εκεί είναι και η καρδιά μας.
Ο Χριστιανός, συνεπώς, δεν μπορεί, έχοντας και διατηρώντας μέσα του τη μαρτυρία του Χριστού, να υπηρετεί δύο κυρίους, τον Θεό και τον μαμωνά. Δεν μπορεί να μεριμνά και να αγωνίζεται για «την αύριον», το προσωρινό μέλλον, σκεπτόμενος και ανησυχώντας, αποκλειστικά και μόνον, για το τι θα φάει, τι θα πιει ή τι θα φορέσει, δηλαδή, για φθαρτά υλικά, όπως ακριβώς κάνουν οι ειδωλολάτρες και οι άπιστοι και αγνοώντας ότι ο Πατήρ ημών ο Ουράνιος γνωρίζει και μεριμνά, με τη θεία Του πρόνοια, για τις ανάγκες του (Ματθ 1-34).
Ο Χριστός παραγγέλλει στους πιστούς, για όλες τις υλικές και πνευματικές τους ανάγκες, να απευθύνονται, με πίστη, εμπιστοσύνη και βεβαιότητα, στον Θεό: «Αιτείτε, και δοθήσεται υμίν, ζητείτε και ευρήσετε, κρούετε και ανοιγήσεται υμίν. Πας γαρ ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρήσει και τω κρούοντι ανοιγήσεται» (Ματθ. 7, 7-8).
Ο Χριστιανός, συνεπώς, εφόσον αγαπά και μαρτυρεί και ομολογεί τον Χριστό δείχνει επίσης ότι είναι έτοιμος να σηκώνει και τον Σταυρό του Χριστού και να ζει τη ζωή του Χριστού, που είναι ο μόνος τρόπος ζωής που οδηγεί από τα προσωρινά στα αιώνια.
Από τη στιγμή, συνεπώς, που φθάνει στο σημείο, κατά τον Παύλο, να ταυτίζει τη ζωή του με τη ζωή του Χριστού «ζω δε ουκέτι εγώ ζη δε εν εμοί Χριστός» (Γαλ. 2. 16-20), είναι ανάγκη να γνωρίζει ότι διακινδυνεύει να διωχθεί, σύμφωνα και με όσα λέει ο Χριστός: «εάν εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσιν» και όπως βεβαιώνει ο Απ. Παύλος, «πάντες δε οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται» (Β’ Τιμ. 3, 12).
Η εποχή μας, δυστυχώς, έχει κοσμικά χαρακτηριστικά και υλιστικά πρότυπα, ενώ πολλοί βαπτισμένοι Χριστιανοί, έχοντας μικρή πίστη, φοβούνται ή ντρέπονται να διαφοροποιηθούν και να περιφρονήσουν αυτά τα πρότυπα, επειδή δεν συνειδητοποιούν ότι με το Βάπτισμά τους έχουν ήδη αποδεχθεί, έναν άλλο τρόπο σκέψης και ζωής, που διαρκώς μαρτυρεί και οραματίζεται και προσδοκά την αιώνια ζωή, στο πρόσωπο και στη ζωή του Χριστού, που αποτελεί για τον Χριστιανό την αληθινή ζωή και την Ανάσταση.
Η Εκκλησία, με τη λατρευτική και μυστηριακή της ζωή, προσφέρει την ευκαιρία στους πιστούς να απομακρυνθούν από το στενό και εγκλωβιστικό πάθος της φιλοπλουτίας, το «θησαυρίζειν εαυτώ» και να στραφούν στο «εις Θεόν πλουτείν» (Λουκ. 12, 21), ασκούμενοι έτσι στην αναζήτηση της αιώνιας ζωής, στο πλαίσιο της μαρτυρίας και της ομολογίας του προσώπου του Χριστού.
Η βιωματική και ενσυνείδητη συμμετοχή στη Θεία Λειτουργία συμβάλλει στην απομάκρυνσή τους από κάθε βιωτική μέριμνα, «πάσαν την βιωτικήν αποθώμεθα μέριμναν» και στην προς τα άνω και αιώνια στροφή των καρδιών, «άνω σχώμεν τας καρδίας».
Ωστόσο, η αναζήτηση της αιωνιότητας, στο πρόσωπο του Χριστού, είναι θέμα ελευθερίας και ξεκινά από τη μαρτυρία και την ομολογία του κάθε Χριστιανού. Ο ίδιος ο Χριστός αναμένει και προσμένει την απόφασή μας: «Όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν του πατρός μου του εν ουρανοίς. Όστις δ’ αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ έμπροσθεν του πατρός μου του εν ουρανοίς» - (Μετάφραση: Καθένας που με πίστη και χωρίς φόβο θα με ομολογήσει, ως Σωτήρα και Θεό του, μπροστά στους ανθρώπους, θα τον ομολογήσω και εγώ μπροστά στον ουράνιο Πατέρα μου ως δικό μου. Όποιος, όμως, με αρνηθεί μπροστά στους ανθρώπους, θα αρνηθώ και εγώ να τον παρουσιάσω, ως δικό μου, μπροστά στον ουράνιο πατέρα μου (Ματθ. 10, 32-33).
Ομολογία, όμως, δεν είναι η φραστική αποδοχή τόσο του ονόματος του Χριστού όσο και της ιδιότητας του Χριστιανού, διότι ο Ιησούς διευκρινίζει: «Ου πάς ο λέγων μοι Κύριε, Κύριε εισελεύσεται εις την Βασιλείαν των Ουρανών, αλλ’ ο ποιών το θέλημα του Πατρός μου του εν Ουρανοίς…» (Ματθ. 7, 21). Ο Χριστός, επομένως, βεβαιώνει ότι θα ομολογήσει τον «φρόνιμο» άνθρωπο, «που ακούει τους λόγους Του και ποιεί αυτούς και δε θα ομολογήσει τον «μωρό», που τους ακούει, αλλά δεν υπακούει σ΄ αυτούς και δεν τους εφαρμόζει (Ματθ 7, 21-26).
ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΙΣΟΙ Ο αναγκαστικός εμβολιασμός και οι παιδαγωγικές του συνέπειες ΑΚΤΙΝΕΣ: Ηρακλής Ρεράκης, Η περιπέτεια του σεβασμού του «διαφορετικού» Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής ΑΠΘ Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενώσεως Θεολόγων
Έχουμε εκφράσει, αρκετές φορές, την πλήρη αντίθεσή μας στις λανθασμένες επιλογές όσων έχουν την ευθύνη να αποφασίζουν και να εφαρμόζουν, σταδιακά, τον υποχρεωτικό και αναγκαστικό εμβολιασμό για τον Κορωναϊό, μη λαμβάνοντας υπόψη τις αρνητικές παιδευτικές συνέπειες που προκύπτουν από αυτήν την επιβολή τόσο για τους νέους όσο και για τους ενήλικες.
Είναι γεγονός ότι η πολιτεία στηλιτεύεται, με δική της υπαιτιότητα, επειδή διαχωρίζει και διακρίνει τους πολίτες σε «πρόβατα και ερίφια», σε καλούς και κακούς, σε εμβολιασμένους και ανεμβολίαστους, πυροδοτώντας, μάλιστα, ανάμεσά τους εστίες αλληλοσυγκρούσεων, διχασμού και διχόνοιας.
Όμως, η επιβολή του υποχρεωτικού εμβολιασμού αποτελεί, για ολόκληρη την κοινωνία και ιδιαίτερα για τους νέους μας, ένα πολύ αρνητικό ηθικοκοινωνικό πρότυπο.
Οι ειδικοί επιστήμονες θεωρούν την ανθρώπινη συμπεριφορά, ως αποτέλεσμα αλληλεπίδρασης ανάμεσα στους ανθρώπους και στο περιβάλλον τους, επισημαίνοντας ότι οι συνθήκες του περιβάλλοντος, η διδασκαλία και η κοινωνική πειθώ, επηρεάζουν τους νέους ανθρώπους κι αυτοί με τη σειρά τους αντιδρούν ανάλογα, έναντι του κοινωνικού τους περίγυρου.
Σύμφωνα με πορίσματα ερευνών, τα ηθικοκοινωνικά κριτήρια των νέων μας μπορούν να τροποποιηθούν τόσο προς το καλύτερο όσο και προς το χειρότερο μέσω: α) της εκπαιδευτικής διαδικασίας, β) της κοινωνικής ενίσχυσης και γ) της παρατήρησης προτύπων.
Οι γνώσεις, οι πληροφορίες και οι αξιολογήσεις που τους προτείνονται, από διαφορετικές πηγές, συνενώνονται σε ένα σύνολο και έτσι δημιουργούνται στη συνείδησή τους οι κανόνες και οι αρχές, που τους βοηθούν να επιλέγουν και να εκφράζουν τη συμπεριφορά τους.
Η εκ μέρους των παιδιών μίμηση στάσεων, προτύπων και τρόπων ζωής, κάποιων προσώπων ή φορέων, που σχετίζονται τόσο με τη σχολική όσο και με την κοινωνική τους αγωγή, θεωρείται μέρος της διαδικασίας κοινωνικοποίησής τους.
Η σχολική αγωγή βοηθά τα παιδιά να εμπλουτίζουν και να βελτιώνουν τον εσωτερικό τους κόσμο, ώστε να είναι σε θέση να επιλέγουν τα σωστά και ωφέλιμα πρότυπα.
Η κοινωνική μάθηση, επίσης, βασίζεται στα ερεθίσματα που λαμβάνουν τα παιδιά από το περιβάλλον και στις αντιδράσεις τους έναντι αυτών των ερεθισμάτων.
Είναι ανάγκη, όμως, να τονιστεί ότι οι νέοι -ιδιαίτερα στην εφηβική ηλικία- δεν δέχονται οποιαδήποτε νέα γνωστική ή ηθικοκοινωνική παρέμβαση και αντιδρούν αρνητικά, όταν αισθάνονται ότι καταστρατηγείται η ελευθερία τους, όταν, δηλαδή, διαπιστώνουν πως τα πρότυπα ζωής τους προσφέρονται με ελλειπτικό ή ακόμη με αυταρχικό τρόπο.
Αυτός είναι ένας βασικός λόγος, που δεν μπορεί να συμφωνήσει ένας παιδαγωγός με την καθυπόταξη της ελευθερίας των πολιτών και την εφαρμογή του υποχρεωτικού εμβολιασμού.
Η πολιτεία, όσο δεν είναι αργά για την ίδια, θα πρέπει να αλλάξει πρύμνη, καθώς είναι ανάγκη να κατανοήσει ότι οι βίαιες συμμορφώσεις που απαιτεί αναβιώνουν ή επαναφέρουν στο προσκήνιο πρακτικές εκφυλισμού της ελευθερίας και διαστρέβλωσης της αντίληψης της δημοκρατίας.
Δεν είναι δυνατό να πιστεύει ότι, μέσω εφαρμογών, μεθοδεύσεων και χρήσεως απειλών, βίας, τρομοκρατίας, θανατολογίας και εκφοβισμού, μπορεί να πετύχει το, κατά τη γνώμη της, συλλογικό καλό, μέσω του συλλογικού εμβολιασμού, όταν γνωρίζει ότι ο εμβολιασμός δεν αντιμετωπίζει ριζικά το πρόβλημα της ιώσεως.
Η θέση του Piaget και άλλων ερευνητών είναι ότι δεν μπορούν να χρησιμοποιούνται αυταρχικά, κατεξουσιαστικά και εξαναγκαστικά μέσα και συστήματα για την επίτευξη οποιασδήποτε μάθησης ή συμμόρφωσης.
Θεωρεί, μάλιστα ότι όλα τα μέσα που χρησιμοποιούνται για την επίτευξη ενός στόχου, εάν δεν λειτουργήσουν σε πλαίσια πειθούς, ελευθερίας, διαλόγου, συνεργασίας και συναίνεσης, έχουν ως συνέπεια τη δημιουργία αρνητικών αντιδράσεων, που καταλήγουν στην καλλιέργεια του εγωκεντρισμού, της αυταρχικότητας, της αυθαιρεσίας και της εξουσιαστικότητας.
Στάσεις και ενέργειες, που σχετίζονται με την κοινωνική συμμόρφωση –και σε αυτές συμπεριλαμβάνονται και οι αποφάσεις της πολιτείας για προσωπικά θέματα των πολιτών, όπως είναι η υγεία τους- δεν είναι ορθό να επιβάλλονται αυταρχικά, με τη μορφή άτεγκτων εντολών ή προσταγών.
Αυτό που είναι θεμιτό για οποιαδήποτε διοικούσα αρχή είναι να προσφέρει, σε πλαίσιο ελευθερίας και δημοκρατίας, πηγές πληροφόρησης και προβληματισμού, να θέτει διλήμματα και ερωτήματα, προκειμένου να προκαλεί στους πολίτες -και ιδιαίτερα στους νέους- την ανάγκη να αναζητούν, να ανακαλύπτουν, να πείθονται, να βρίσκουν λύσεις και να αποφασίζουν υπεύθυνα από μόνοι τους.
Οι ηθικοκοινωνικοί κανόνες, σύμφωνα με τους παιδαγωγούς και τους ψυχολόγους, δεν επιβάλλονται και δεν προσφέρονται με εντολές και απειλές, διότι έτσι συνδέονται, υποσυνείδητα, με εξουσιαστικές ή αυταρχικές πρακτικές και προκαλούν δυσμενή αντιδραστικά, αντίθετα από τα αναμενόμενα.
Ό, τι επιδιώκεται, μέσα από δυναστικές πρακτικές και περιορίζει την ανθρώπινη ελευθερία, εμποδίζει την ελεύθερη σκέψη και δεν έχει θέση σε μια χώρα, που έχει ως στόχο τη καλλιέργεια ελεύθερων πολιτών, με δημοκρατική συνείδηση.
Από θεολογικής πλευράς, ο Απ. Παύλος, αφενός, υπενθυμίζει ότι ο Χριστός καλεί τους ανθρώπους να γίνουν και να μείνουν ελεύθεροι και, αφετέρου, θεωρεί την ύπαρξη της ελευθερίας αυτονόητη, εκεί, όπου υπάρχει το Πνεύμα του Κυρίου.
Ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής, επίσης, αναφέρει ότι η γνώση της αλήθειας ελευθερώνει τον άνθρωπο, απαλλάσσοντάς τον από κάθε μορφή δουλείας και καταδυνάστευσης.
Η πολιτεία, είναι ανάγκη να φροντίζει, έτσι ώστε κάθε απόφαση και ενέργειά της να είναι αληθινή και κατάλληλη για διδακτικό και παιδαγωγικό υλικό της διά βίου μαθήσεως των πολιτών.
Γι αυτό η καλύτερη επιλογή γι΄αυτήν είναι να διαλέγεται, απορρίπτοντας την υποχρεωτικότητα, τον εξαναγκασμό, την επιβολή και τις τιμωρίες, που εξοργίζουν και διχάζουν τους Έλληνες, και, πέραν όλων, καλλιεργούν ανάμεσά τους, εστίες αντεκκλήσεων, διενέξεων και οργής.
Αυτό που οφείλει να πράττει η πολιτεία είναι να στηρίζει την πολύπλευρη κατάρτιση των πολιτών, προκειμένου, υποβοηθούμενοι και στηριζόμενοι, μέσω ισχυρής αιτιολόγησης και πειθούς, να ανεβάζουν το επίπεδο των κριτηρίων τους και να ενισχύουν την αρετή της ελευθερίας της βουλήσεώς τους.
Η υποτίμηση ή ο παραμερισμός της λογικής, του διαλόγου και της πειθούς έχει ως αποτέλεσμα την αναγκαστική και από φόβο αποδοχή εντολών ή αποφάσεων, γεγονός, που, από πλευράς παιδαγωγικής, είναι βέβαιο ότι καλλιεργεί ανθρώπους με στενό ορίζοντα σκέψης.
Αντίθετα, η συνεργασία, ο διάλογος, η συναίνεση και η χορήγηση ελευθερίας στους πολίτες, συμβάλλει στη ενδυνάμωση ελεύθερων και ολοκληρωμένων ανθρώπων με φιλελεύθερο και κριτικό πνεύμα.
Χρέος της πολιτείας, επομένως, είναι, εκτός των άλλων, η ενίσχυση του ηθικοπνευματικού επιπέδου των πολιτών, μικρών και μεγάλων και η καλλιέργεια και ενδυνάμωση της ικανότητάς τους να επιλέγουν με ελευθερία και όχι με απειλές και εκφοβισμούς.
Η επιβολή κανόνων, μέσα από την άσκηση οποιασδήποτε μορφής εξαναγκασμού, οδηγεί σε μια νομιμόφρονη, επιφανειακή και φαρισαϊκή ηθική και κοινωνικότητα.
Έτσι, στο πλαίσιο της περίπτωσης του υποχρεωτικού εμβολιασμού, η, μέσω της οποιασδήποτε επιβολής της πολιτείας, συμμόρφωση των πολιτών μπορεί να καταλήξει στη νομιμοποίηση και αποδοχή της χρήσεως μη παιδαγωγικών μέσων και μεθόδων, για την επίτευξη μιας εξωτερικής και νομιμοφανούς υποταγής και νομιμοφροσύνης, που αδυνατεί να συμβάλει στην ανάπτυξη μιας εσωτερικής ηθικής και ελευθερίας, με κοινωνική αξία και προοπτική.
Αν οι ηθικοκοινωνικοί κανόνες καταντήσουν να είναι προϊόντα και μέσα εξαναγκασμού, και όχι πράξεις ελευθερίας, συνείδησης και αμοιβαίας συναίνεσης, δεν προάγεται η διά βίου ανάπτυξη των πολιτών, η ελευθερία και η δημοκρατικότητά τους.
Για όλους τους παραπάνω λόγους η πολιτεία έχει χρέος να συμβάλλει στην καλλιέργεια και στην ανάπτυξη και όχι στη συρρίκνωση των κριτηρίων τόσο των νέων όσο και των ενηλίκων Ελλήνων, βοηθώντας τους να αναπτύσσουν μια ενεργητική νοημοσύνη, για να μπορούν να σκέπτονται και να αποφασίζουν για προσωπικά τους θέματα, όπως είναι τα θέματα της υγείας, από μόνοι τους, ελεύθερα, με ορθά κριτήρια και ευθύνη και όχι να κατευθύνονται ως να είναι άβουλα όντα.
Πεποίθησή μας είναι ότι οι οποιεσδήποτε πράξεις επιβολής της πολιτείας, αφενός, δείχνουν έλλειψη εμπιστοσύνης εκ μέρους της πολιτείας έναντι των πολιτών και, αφετέρου, είναι προφανές ότι δεν έχουν παιδαγωγικά χαρακτηριστικά και ότι, μακροπρόθεσμα, δεν πρόκειται να έχουν υγιείς και καρποφόρες παιδαγωγικές συνέπειες για μικρούς και μεγάλους.
Πολιτικά παιχνίδια Ιερώνυμου στο… σίριαλ με τα rapid tests!Η ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΘΑ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΕΝΔΕΙΞΗ ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑΣ
Τι πραγματικά συνέβη με την Εκκλησία και το θέμα των rapid tests αποκαλύπτει σήμερα το newbreak.gr, καθώς το ζήτημα προκάλεσε σφοδρή πολιτική σύγκρουση και ενέπλεξε την Εκκλησία σε κομματικά παιχνίδια με ευθύνη του ίδιου του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου, εν αγνοία των υπόλοιπων μητροπολιτών και της Ιεράς Συνόδου.
Η αλήθεια είναι λοιπόν ότι ουδέποτε η Διαρκής Ιερά Σύνοδος, στις συνεδριάσεις που είχε στις αρχές της εβδομάδας, πήρε κάποια σχετική απόφαση για την προτροπή διενέργειας rapid tests στους πιστούς που θέλουν να επισκεφθούν τους ναούς. Για το θέμα αυτό δεν έγινε καν σχετική συζήτηση! Ακολούθησαν οι ανακοινώσεις της κυβέρνησης για τα νέα, αυστηρότερα μέτρα, που αφορούν τον έλεγχο της πανδημίας, από τα οποία εξαιρέθηκαν -και σωστά- οι εκκλησίες.
Έπειτα όμως από τις υποκριτικές αντιδράσεις της Αριστεράς, ο Αρχιεπίσκοπος, πιθανότατα σε συνεννόηση με την κυβέρνηση, ανακοίνωσε ότι η Εκκλησία συστήνει τη διενέργεια των τεστ στους πιστούς, χωρίς και πάλι να ενημερωθούν ή να ερωτηθούν τα μέλη της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια απόφαση που είναι στον «αέρα», ακόμα κι αν πρόκειται για προτροπή.
Ο κ. Ιερώνυμος, όπως φαίνεται, έκανε (άλλη μια) εξυπηρέτηση στην κυβέρνηση, αλλά έκλεισε και το μάτι στον ΣΥΡΙΖΑ, αποδεχόμενος εμμέσως ότι η κριτική που έγινε είχε βάση. Για ποιον λόγο η Εκκλησία έπρεπε να εμπλακεί σε μια τέτοια διαμάχη;
Σε συνεννόηση με την κυβέρνηση η εγκύκλιος της ΔΙΣ για τα μέτρα στους ναούς
Την ίδια ώρα, το Μέγαρο Μαξίμου εξαπέλυε δριμεία επίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ, υποστηρίζοντας ότι η προχθεσινή εγκύκλιος, που έβγαλε η Ιερά Σύνοδος για τα μέτρα τα οποία θα ισχύουν στους ναούς, εκδόθηκε κατόπιν συνεννόησης του Γραφείου του Πρωθυπουργού και της Ιεραρχίας της Εκκλησίας. «Αυτή είναι η αλήθεια και όποιος την αμφισβητεί δεν έχει παρά να απευθυνθεί και στην Εκκλησία. Είναι βέβαιο ότι θα την επιβεβαιώσει. Το μόνο που αποδεικνύεται για άλλη μια φορά είναι η μικροκομματική προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να κερδοσκοπήσει πολιτικά πάνω στην πανδημία», σημειώνουν στο πρωθυπουργικό επιτελείο.
Από την πλευρά του, ο ΣΥΡΙΖΑ αντεπιτέθηκε στην κυβέρνηση σημειώνοντας: «Όσες γελοίες διαρροές και να κάνει ο κ. Μητσοτάκης, όλοι οι πολίτες κατανοούν πως η Εκκλησία με υπευθυνότητα έκανε το αυτονόητο, σε αντίθεση με τον ίδιο, που, αντί για κρούσματα, μετράει ψήφους… Η κυβέρνηση Μητσοτάκη αρνείται, έστω και τώρα, να αναγνωρίσει την πραγματικότητα και συνεχίζει τον αυτοεξευτελισμό».
Κριτική στην κυβέρνηση, αλλά και στην Ιερά Σύνοδο εξαπέλυσε και η Ελληνική Λύση: «Η μοναδική κυβέρνηση στην ιστορία του ελληνικού κράτους που με τη στήριξη ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝ.ΑΛ. απαγόρευσε τη λειτουργία των ιερών ναών, πέταξε το “προσωπείο” και έσπευσε να κρυφτεί πίσω από την απαράδεκτη ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου, που εξακολουθεί να παραμένει απαθής σε αυτόν τον σύγχρονο “διωγμό” της Ορθοδοξίας».
Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ Μητροπολίτης Κυθήρων: Ἡ Ἑλληνική παιδεία πάσχει σοβαρῶς
ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟ εξέδωσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κυθήρων και Αντικυθήρων κ. Σεραφείμ για τη φετινή έναρξη των κατηχητικών Σχολείων της Ιεράς Μητροπόλεως. “Το Κατηχητικόν είναι το κατ΄εξοχήν Σχολείον του Χριστού διά την μαθητιώσαν νεολαίαν μας. Μόρφωσις ηθοπλαστική και πνευματική, αλλά και μόρφωσις εγκυκλοπαιδική προσφέρεται εις τα Σχολεία αυτά της Εκκλησίας μας, τα οποία είναι αδήριτος ανάγκη σήμερα να παίξουν τον ρόλον των «Κρυφών Σχολείων», της ζοφερής εποχής της Τουρκοκρατίας. Και σήμερα η Ελληνική παιδεία από πλευράς θεολογικής και πνευματικής, αλλά και γραμματικής και ιστορικής καταρτίσεως πάσχει σοβαρώς. Διά τούτο οι Ενοριακές Κατηχητικές Συνάξεις καθίστανται έτι πλέον απαραίτητες” αναφέρει, μεταξύ άλλων, ο Σεβασμιώτατος.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ:
ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ
(ὑπ’ ἀριθ. 202/2021)
Πρός
Τόν Ἱερόν Κλῆρον
Τόν Χριστώνυμον Λαόν
τῆς καθ΄ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων
«Τήν νεότητα παιδαγώγησον» (Μέγας Βασίλειος)
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί καί Συλλειτουργοί,
Ἀγαπητοί Γονεῖς καί Κηδεμόνες τῶν παιδιῶν μας
Kαί λοιποί συμπολίτες μας,
Ἀδελφοί μου Χριστιανοί, Τέκνα μου μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
«Ὁ Χριστός ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν»
Δοξάζομεν τόν Πανάγιον Θεόν καί εἴμεθα εὐγνώμονες πρός τήν Παναγίαν Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν διά τήν προστασίαν καί σκέπην τῶν νήσων μας, τῶν Κυθήρων καί τῶν Ἀντικυθήρων καθ΄ὅλον τό χρονικόν διάστημα τῆς ἐπιδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ, καί δή κατά τό παρελθόν θέρος καί τό φθινόπωρον εἰς τό ὁποῖον εἰσήλθαμεν σῷοι καί ἀβλαβεῖς. Ἐκφράζομεν δέ καί τάς θερμάς εὐχαριστίας μας, διότι ἄνοιξαν ἤδη τά Σχολεῖα μας καί λειτουργοῦν κανονικά.
Μέ τήν χάριτι Θεοῦ εἴσοδόν μας εἰς τόν τρέχοντα μῆνα Ὀκτώβριον προετοιμαζόμεθα καί διά τήν λειτουργίαν τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας.
Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μέ τήν ὑπ΄ἀριθ.3049/17-9-2021 Ἐγκύκλιόν Της ὥρισε ὡς ἡμέραν ἐνάρξεως τῶν Ἐνοριακῶν Κατηχητικῶν Συνάξεων διά τό τρέχον ἔτος τήν δευτέραν Κυριακήν τοῦ μηνός Ὀκτωβρίου ἐ.ἔ., ἤτοι τήν 10ην Ὀκτωρβίου 2021.
Εἶναι γνωστή ἡ προσφορά καί ἡ διακονία τῶν Κατηχητικῶν μας Σχολείων εἰς τάς ἐνορίας μας καί εἰς τήν χριστιανικήν νεολαίαν μας. Ἕνα αἰῶνα περίπου, ὅπως μαρτυρεῖ ἡ νεωτέρα Ἐκκλησιαστική μας Ἱστορία, ἐργάσθησαν καί ἐργάζονται θεοφιλῶς καί θεαρέστως τά Κατηχητικά μας Σχολεῖα, ὅπου διακονοῦν ἐνζήλως Ἱερεῖς καί Κατηχηταί, καί ἀποτελοῦν τά «πνευματικά θερμοκήπια» καί τάς θερμάς «φωλεάς» τῶν παιδιῶν μας καί τῶν νέων ἀνθρώπων.
Τό Κατηχητικόν εἶναι τό κατ΄ἐξοχήν Σχολείον τοῦ Χριστοῦ διά τήν μαθητιῶσαν νεολαίαν μας. Μόρφωσις ἠθοπλαστική καί πνευματική, ἀλλά καί μόρφωσις ἐγκυκλοπαιδική προσφέρεται εἰς τά Σχολεῖα αὐτά τῆς Ἐκκλησίας μας, τά ὁποῖα εἶναι ἀδήριτος ἀνάγκη σήμερα νά παίξουν τόν ρόλον τῶν «Κρυφῶν Σχολείων», τῆς ζοφερῆς ἐποχῆς τῆς Τουρκοκρατίας. Καί σήμερα ἡ Ἐλληνική παιδεία ἀπό πλευρᾶς θεολογικῆς καί πνευματικῆς, ἀλλά καί γραμματικῆς καί ἱστορικῆς καταρτίσεως πάσχει σοβαρῶς. Διά τοῦτο οἱ Ἐνοριακές Κατηχητικές Συνάξεις καθίστανται ἔτι πλέον ἀπαραίτητες.
Ἄς ἀσχοληθοῦμε μέ ἰδιαίτερον ζῆλον κάι προθυμίαν μέ τά παιδιά καί τούς νέους μας, κατά τήν τρέχουσα Κατηχητικήν περίοδον. Νά ἀγαπήσουν τήν λειτουργική καί λατρευτική ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας. Νά μελετοῦν τήν Ἁγίαν Γραφήν, καί ἰδιαιτέρως τήν Καινήν Διαθήκην, καί νά ἀντλοῦν «τά ῥήματα ζωῆς αἰωνίου» ἀπό τά θεῖα της νάματα. Νά προσεύχωνται καί νά ἀγωνίζονται «τόν καλόν ἀγῶνα τῆς πίστεως».
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Ἔχουν πολλές ἀσχολίες καί δραστηριότητες ἐντός καί ἐκτός τοῦ Σχολείου τά παιδιά εἰς τούς σύγχρονους καιρούς (ἐκμάθησις γλωσσῶν, φροντιστήρια, μουσική, χορευτικά συγκροτήματα, ἀσχολίες μέ τό Internet κ.ἄ.). Ὅμως, κάι ἡ ἠθική καί πνευματική κατάρτισις εἶναι πρωτεύουσα ἀνάγκη γι΄αὐτά. Ἡ προεφηβεία καί ἡ ἐφηβεία θέλουν ἠθικά καί πνευματικά στηρίγματα, ὅπως τά δενδράκια θέλουν τό στήριγμά των.
Μέ τήν Χάριν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ θά συνεχισθοῦν οἱ προσπάθειες τῶν Κατηχητικῶν μας Συνάξεων στή Χώρα, τό Λιβάδι, τόν Κάλαμο, τά Φράτσια, τίς Καρβουνάδες καί τό Κεραμωτό, τά Πιτσινιάνικα, τόν Ποταμό, τόν Καραβᾶ, τά Λογοθετιάνικα, τήν Ἁγία Πελαγία καί τόν Αὐλέμωνα. Νά ἐνημερωθοῦν οἱ Γονεῖς καί τά παιδιά γιά τίς Κατηχητικές αὐτές συντροφιές. Ἐπίσης, καί τά τμήματα μουσικῆς (Λιβάδι, Ποταμός, Καραβᾶς) θά λειτουργοῦν καθώς καί τά χορευτικά.
Διά τούς Γονεῖς καί Κηδεμόνες θά γίνεται διαδικτιακῶς (ἤ ἀν βελτιωθοῦν οἱ ὑγειονομικές συνθήκες καί διά ζώσης) ἡ Σχολή Γονέων ἅπαξ τοῦ μηνός.
Εὐχόμενος ὅθεν, εἰς ὅλους σας τήν κατ΄ἄμφω ὑγείαν καί πᾶσαν παρά τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ ἡμῶν εὐλογίαν, διατελῶ,
Μετ΄εὐχῶν καί ἀγάπης
Ὁ Μητροπολίτης
†Ὁ Κυθήρων & Αντικυθήρων Σεραφείμ
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)