Ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο της Κυριακής 19-12-2021 (Πρό των Χριστουγέννων)
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Προς Εβραίους (ια΄ 9-10, 24-26, 32-40)
Ἀδελφοί,
(9-10) Πίστει παρῴκησεν Ἀβραὰμ εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας ὡς ἀλλοτρίαν, ἐν σκηναῖς κατοικήσας μετὰ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ τῶν συγκληρονόμων τῆς ἐπαγγελίας τῆς αὐτῆς· ἐξεδέχετο γὰρ τὴν τοὺς θεμελίους ἔχουσαν πόλιν, ἧς τεχνίτης καὶ δημιουργὸς ὁ Θεός.
(24-26) Πίστει Μωϋσῆς μέγας γενόμενος ἠρνήσατο λέγεσθαι υἱὸς θυγατρὸς Φαραώ, μᾶλλον ἑλόμενος συγκακουχεῖσθαι τῷ λαῷ τοῦ Θεοῦ ἢ πρόσκαιρον ἔχειν ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν, μείζονα πλοῦτον ἡγησάμενος τῶν Αἰγύπτου θησαυρῶν τὸν ὀνειδισμὸν τοῦ Χριστοῦ· ἀπέβλεπε γὰρ εἰς τὴν μισθαποδοσίαν.
(32-40) Καὶ τί ἔτι λέγω; ἐπιλείψει γάρ με διηγούμενον ὁ χρόνος περὶ Γεδεών, Βαράκ τε καὶ Σαμψὼν καὶ Ἰεφθάε, Δαυΐδ τε καὶ Σαμουὴλ καὶ τῶν προφητῶν, οἳ διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων, ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων· ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τούς νεκροὺς αὐτῶν· ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν· ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς.
Καὶ οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν, τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσι.
Ἀπόδοση στη νεοελληνική:
Ἀδελφοί,
(9-10) Μὲ τὴν πίστιν κατῴκησε ὁ Ἀβραὰμ εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας σὰν ξένος σὲ μιὰ ξένη χώρα, ζῶν σὲ σκηνές, μαζὶ μὲ τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακώβ, οἱ ὁποῖοι ἦσαν συγκληρονόμοι τῆς ἰδίας ὑποσχέσεως, διότι ἐπερίμενε τὴν πόλιν, ἡ ὁποία εἶχε στερεὰ θεμέλια καὶ τῆς ὁποίας ἀρχιτέκτων καὶ δημιουργὸς εἶναι ὁ Θεός.
(24-26) Μὲ τὴν πίστιν ὁ Μωϋσῆς, ὅταν ἐμεγάλωσε, ἀρνήθηκε νὰ ὀνομάζεται υἱὸς τῆς θυγατρὸς τοῦ Φαραώ, διότι ἐπροτίμησε μᾶλλον νὰ ὑποφέρῃ μαζὶ μὲ τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ παρὰ νὰ ἔχῃ τὴν πρόσκαιρη ἀπόλαυση ἁμαρτωλῶν πραγμάτων. Ἐθεώρησε μεγαλύτερον πλοῦτον ἀπὸ τοὺς θησαυροὺς τῆς Αἰγύπτου τὸν ἐξευτελισμὸν τοῦ Χριστοῦ, καθ’ ὅσον ἀπέβλεπε εἰς τὴν ἀνταπόδοσιν.
(32-40) Καὶ τί ἀκόμη νὰ πῶ; Δὲν μοῦ ἐπιτρέπει ὁ χρόνος νὰ σᾶς διηγηθῶ διὰ τὸν Γεδεών, τὸν Βαράκ, τὸν Σαμψών, τὸν Ἰεφθάε, τὸν Δαυΐδ καὶ Σαμουὴλ καὶ τοὺς προφήτας, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν πίστιν ἀνέτρεψαν βασίλεια, ἔκαναν ἔργα δικαιοσύνης, ἐπέτυχαν τὴν πραγματοποίησιν ὑποσχέσεων τοῦ Θεοῦ, ἔφραξαν στόματα λεόντων, ἔσβησαν τὴν δύναμιν φωτιᾶς, διέφυγαν τὴν σφαγήν, ἔγιναν ἀπὸ ἀδύνατοι δυνατοί, ἔγιναν ἰσχυροὶ σὲ καιρὸν πολέμου, ἔτρεψαν εἰς φυγὴν παρατάξεις τῶν ἐχθρῶν. Γυναῖκες ἔλαβαν τοὺς νεκρούς των δι’ ἀναστάσεως, ἄλλοι δὲ ἐβασανίσθησαν καὶ δὲν ἐδέχθησαν νὰ ἀφεθοῦν ἐλεύθεροι, διὰ νὰ ἐπιτύχουν μίαν ἄλλην καλυτέραν ἀνάστασιν. Ἄλλοι ἐδοκιμάσθησαν μὲ ἐμπαιγμοὺς καὶ μαστίγωσιν, ἀκόμη δὲ καὶ μὲ δεσμὰ καὶ φυλακήν. Ἐλιθοβολήθησαν, ἐπριονίσθησαν, ὑπέστησαν πολλὰς δοκιμασίας, ἐθανατώθησαν μὲ μάχαιραν, περιπλανῶντο φοροῦντες δέρματα προβάτων καὶ δέρματα αἰγῶν, ἐστεροῦντο, ὑπέφεραν θλίψεις καὶ κακουχίας, (ἄνθρωποι διὰ τοὺς ὁποίους δὲν ἦτο ἄξιος ὁ κόσμος), ἐπλανῶντο σὲ ἐρήμους καὶ σὲ βουνὰ, σὲ σπήλαια καὶ σὲ τρύπες τῆς γῆς.
Ὅλοι αὐτοί, ἂν καὶ εἶχαν καλὴν μαρτυρίαν διὰ τὴν πίστιν τους, δὲν ἔλαβαν ὅ,τι εἶχε ὑποσχεθεῖ ὁ Θεός, διότι εἶχε ὁ Θεὸς προβλέψει κάτι καλύτερον ἀναφορικῶς μ’ ἐμᾶς διὰ νὰ μὴ φθάσουν ἐκεῖνοι εἰς τὴν τελειότητα χωρὶς ἐμᾶς.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ Κατά Ματθαίον (α΄1-25)
Βίβλος γενέσεως Ἰησοῦ Χριστοῦ, υἱοῦ Δαυῒδ, υἱοῦ Ἀβραάμ.
Ἀβραὰμ ἐγέννησε τὸν Ἰσαάκ, Ἰσαὰκ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰακώβ, Ἰακὼβ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰούδαν καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ, Ἰούδας δὲ ἐγέννησε τὸν Φαρὲς καὶ τὸν Ζαρὰ ἐκ τῆς Θάμαρ, Φαρὲς δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐσρώμ, Ἐσρὼμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀράμ, Ἀρὰμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀμιναδάβ, Ἀμιναδὰβ δὲ ἐγέννησε τὸν Ναασσών, Ναασσὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Σαλμών, Σαλμὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Βοὸζ ἐκ τῆς Ραχάβ, Βοὸζ δὲ ἐγέννησε τὸν Ὠβὴδ ἐκ τῆς Ρούθ, Ὠβὴδ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰεσσαί, Ἰεσσαὶ δὲ ἐγέννησε τὸν Δαυῒδ τὸν βασιλέα. Δαυῒδ δὲ ὁ βασιλεὺς ἐγέννησε τὸν Σολομῶντα ἐκ τῆς τοῦ Οὐρίου, Σολομὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Ροβοάμ, Ροβοὰμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀβιά, Ἀβιὰ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀσά, Ἀσὰ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωσαφάτ, Ἰωσαφὰτ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωράμ, Ἰωρὰμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ὀζίαν, Ὀζίας δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωάθαμ, Ἰωάθαμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἄχαζ, Ἄχαζ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐζεκίαν, Ἐζεκίας δὲ ἐγέννησε τὸν Μανασσῆ, Μανασσῆς δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀμών, Ἀμὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωσίαν, Ἰωσίας δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰεχονίαν καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ ἐπὶ τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος.
Μετὰ δὲ τὴν μετοικεσίαν Βαβυλῶνος Ἰεχονίας ἐγέννησε τὸν Σαλαθιήλ, Σαλαθιὴλ δὲ ἐγέννησε τὸν Ζοροβάβελ, Ζοροβάβελ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀβιούδ, Ἀβιοὺδ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐλιακείμ, Ἐλιακεὶμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀζώρ, Ἀζὼρ δὲ ἐγέννησε τὸν Σαδώκ, Σαδὼκ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀχείμ, Ἀχεὶμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐλιούδ, Ἐλιοὺδ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐλεάζαρ, Ἐλεάζαρ δὲ ἐγέννησε τὸν Ματθάν, Ματθὰν δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰακώβ, Ἰακὼβ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωσὴφ τὸν ἄνδρα Μαρίας, ἐξ ἧς ἐγεννήθη Ἰησοῦς ὁ λεγόμενος Χριστός.
Πᾶσαι οὖν αἱ γενεαὶ ἀπὸ Ἀβραάμ ἕως Δαυῒδ γενεαὶ δεκατέσσαρες, καὶ ἀπὸ Δαυῒδ ἕως τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος γενεαὶ δεκατέσσαρες, καὶ ἀπὸ τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος ἕως τοῦ Χριστοῦ γενεαὶ δεκατέσσαρες.
Τοῦ δὲ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἡ γέννησις οὕτως ἦν. Μνηστευθείσης γὰρ τῆς μητρὸς αὐτοῦ Μαρίας τῷ Ἰωσήφ, πρὶν ἢ συνελθεῖν αὐτοὺς εὑρέθη ἐν γαστρὶ ἔχουσα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου. Ἰωσὴφ δὲ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς, δίκαιος ὢν καὶ μὴ θέλων αὐτὴν παραδειγματίσαι, ἐβουλήθη λάθρα ἀπολῦσαι αὐτήν. Ταῦτα δὲ αὐτοῦ ἐνθυμηθέντος ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου κατ᾿ ὄναρ ἐφάνη αὐτῷ λέγων· Ἰωσὴφ υἱὸς Δαυῒδ, μὴ φοβηθῇς παραλαβεῖν Μαριὰμ τὴν γυναῖκά σου· τὸ γὰρ ἐν αὐτῇ γεννηθὲν ἐκ Πνεύματός ἐστιν Ἁγίου. Τέξεται δὲ υἱὸν καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν· αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν.
Τοῦτο δὲ ὅλον γέγονεν ἵνα πληρωθῇ τὸ ρηθὲν ὑπὸ τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος· Ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσουσι τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ, ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον μεθ᾿ ἡμῶν ὁ Θεός.
Διεγερθεὶς δὲ ὁ Ἰωσὴφ ἀπὸ τοῦ ὕπνου ἐποίησεν ὡς προσέταξεν αὐτῷ ὁ ἄγγελος Κυρίου καὶ παρέλαβε τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἐγίνωσκεν αὐτὴν ἕως οὗ ἔτεκε τὸν υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον, καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν.
Ἀπόδοση στη νεοελληνική:
Βιβλίο τῆς ἱστορίας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Δαυὶδ, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἀβραάμ.
Ὁ Ἀβραὰμ ἐγέννησε τὸν Ἰσαάκ, ὁ Ἰσαὰκ ἐγέννησε τὸν Ἰακώβ, ὁ Ἰακὼβ ἐγέννησε τὸν Ἰούδα καὶ τοὺς ἀδεφλούς του, ὁ Ἰούδας ἐγέννησε τὸν Φαρὲς καὶ τὸν Ζαρὰ ἀπὸ τὴν Θαμάρ, ὁ Φαρὲς ἐγέννησε τὸν Ἐσρώμ, ὁ Ἐσρὼμ ἐγέννησε τὸν Ἀράμ, ὁ Ἀρὰμ ἐγέννησε τὸν Ἀμιναδάβ, ὁ Ἀμιναδὰβ ἐγέννησε τὸν Ναασσών, ὁ Ναασσὼν ἐγέννησε τὸν Σαλμών, ὁ Σαλμὼν ἐγέννησε τὸν Βοὸζ ἀπὸ τὴν Ραχάβ, ὁ Βοὸζ ἐγέννησε τὸν Ὠβήδ ἀπὸ τὴν Ρούθ, ὁ Ὠβὴδ ἐγέννησε τὸν Ἰεσσαί, ὁ Ἰεσσαὶ ἐγέννησε τὸν Δαυΐδ τὸν βασιλέα.
Ὁ Δαυὶδ ὁ βασιλεύς ἐγέννησε τὸν Σολομῶντα ἀπὸ τὴν σύζυγον τοῦ Οὐρία, ὁ Σολομὼν ἐγέννησε τὸν Ροβοάμ, ὁ Ροβοὰμ ἐγέννησε τὸν Ἀβιά, ὁ Ἀβιὰ ἐγέννησε τὸν Ἀσά, ὁ Ἀσὰ ἐγέννησε τὸν Ἰωσαφάτ, ὁ Ἰωσαφὰτ ἐγέννησε τὸν Ἰωράμ, ὁ Ἰωρὰμ ἐγέννησε τὸν Ὀζιάν, ὁ Ὀζίας ἐγέννησε τὸν Ἰωάθαμ, ὁ Ἰωάθαμ ἐγέννησε τὸν Ἄχαζ, ὁ Ἄχαζ ἐγέννησε τὸν Ἐζεκίαν, ὁ Ἐζεκίας ἐγέννησε τὸν Μανασσῆν, ὁ Μανασσῆς ἐγέννησε τὸν Ἀμών, ὁ Ἀμὼν ἐγέννησε τὸν Ἰωσίαν, ὁ Ἰωσίας ἐγέννησε τὸν Ἰεχονίαν καὶ τοὺς ἀδελφούς του κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς αἰχμαλωσίας εἰς τὴν Βαβυλῶνα.
Μετὰ δὲ τὴν αἰχμαλωσίαν εἰς τὴν Βαβυλῶνα ὁ Ἰεχονίας ἐγέννησε τὸν Σαλαθιήλ, ὁ Σαλαθιὴλ ἐγέννησε τὸν Ζοροβάβελ, ὁ Ζοροβάβελ ἐγέννησε τὸν Ἀβιούδ, ὁ Ἀβιοὺδ ἐγέννησε τὸν Ἐλιακείμ, ὁ Ἐλιακεὶμ ἐγέννησε τὸν Ἀζώρ, ὁ Ἀζὼρ ἐγέννησε τὸν Σαδώκ, ὁ Σαδὼκ ἐγέννησε τὸν Ἀχείμ, ὁ Ἀχεὶμ ἐγέννησε τὸν Ἐλιούδ, ὁ Ἐλιοὺδ ἐγέννησε τὸν Ἐλεάζαρ, ὁ Ἐλεάζαρ ἐγέννησε τὸν Ματθάν, ὁ Ματθὰν ἐγέννησε τὸν Ἰακώβ, ὁ Ἰακὼβ ἐγέννησε τὸν Ἰωσήφ, τὸν ἄνδρα τῆς Μαρίας, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐγεννήθη ὁ Ἰησοῦς, ὁ ὁποίος λέγεται Χριστός.
Ὅλαι λοιπὸν αἱ γενεαὶ ἀπὸ τοῦ Ἀβραὰμ μέχρι τοῦ Δαυΐδ εἶναι γενεαὶ δεκατέσσερις καὶ ἀπὸ τοῦ Δαυΐδ μέχρι τῆς αἰχμαλωσίας εἰς τὴν Βαβυλῶνα εἶναι γενεαὶ δεκατέσσερις καὶ ἀπὸ τῆς αἰχμαλωσίας εἰς τὴν Βαβυλῶνα μέχρι τοῦ Χριστοῦ εἶναι γενεαὶ δεκατέσσερις. Τοῦ δὲ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἡ γέννησις ἔγινε κατὰ τὸν ἑξῆς τρόπον. Ἀφοῦ ἡ μητέρα του Μαρία ἀρραβωνιάσθηκε μὲ τὸν Ἰωσήφ, ἔμεινε ἔγκυος ἐκ Πνεύματος Ἁγίου πρὶν νὰ συνευρεθοῦν. Ὁ ἄνδρας της, ὁ Ἰωσήφ, ἐπειδὴ ἦτο δίκαιος καὶ δὲν ἤθελε νὰ τὴν ἐκθέσῃ, ἐσκέφθηκε νὰ τὴν διώξῃ κρυφά. Καὶ ἐνῷ ἔτσι ἐσκέπτετο, ἄγγελος τοῦ Κυρίου τοῦ παρουσιάσθηκε εἰς τὸ ὄνειρόν του καὶ τοῦ εἶπε, «Ἰωσήφ, υἱὲ τοῦ Δαυΐδ, μὴ φοβηθῇς νὰ πάρῃς μαζί σου τὴν Μαριάμ, τὴν γυναῖκα σου, διότι ἐκεῖνο ποὺ ἐγεννήθηκε μέσα της προέρχεται ἀπὸ Πνεῦμα Ἅγιον. Θὰ γεννήσῃ δὲ υἱὸν, τὸν ὁποῖον θὰ ὀνομάσῃς Ἰησοῦν, διότι αὐτὸς θὰ σώσῃ τὸν λαόν του ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας του».
Ὅλα αὐτὰ ἔγιναν διὰ νὰ ἐκπληρωθῇ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐλέχθη ἀπὸ τὸν Κύριον διὰ τοῦ προφήτου, «Ἰδοὺ ἡ παρθένος θὰ συλλάβη καὶ θὰ γεννήσῃ υἱὸν καὶ θὰ τὸν ὀνομάσουν Ἐμμανουήλ», τὸ ὁποῖον μεταφραζόμενον σημαίνει, «Μαζί μας εἶναι ὁ Θεός».
Ὅταν ὁ Ἰωσὴφ ἐξύπνησε, ἔκανε ὅπως τὸν διέταξε ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου, ἐπῆρε δηλαδὴ τὴν γυναῖκα του μαζί του· καὶ δὲν εἶχε καμίαν σχέσιν μαζί της μέχρις ὅτου ἐγέννησε τὸν υἱόν της τὸν πρωτότοκον καὶ τὸν ὠνόμασεν Ἰησοῦ.
Δεν υπάρχει καλύτερος γιατρός από Αυτόν!
Ένα καταπληκτικό κείμενο για την μετάνοια… Ο Ιησούς Χριστός μας καλεί κοντά Του για να μας θεραπεύσει και είναι η μόνη ελπίδα που δεν θα μας απογοητεύσει ποτέ!
~ Όταν πήρα την απόφαση να οδηγηθώ στο Χριστό και στην Εκκλησία Του ήταν γιατί ένιωθα ότι η ψυχή μου νοσούσε τόσο πολύ που είχα φτάσει στο σημείο μηδέν!
Αν δε γινόταν κάτι δραστικό είτε θα τρελαινόμουν είτε θα έκανα ανεπανόρθωτο κακό στον εαυτό μου ή στους άλλους… χρόνια τη σκεφτόμουν αυτή τη στιγμή και αυτή τη λύση, το Χριστό, αλλά όλο με νικούσαν οι κακοί λογισμοί και το ανέβαλλα… ακόμα και την τελευταία στιγμή, ενώ περίμενα να έρθει η σειρά μου να εξομολογηθώ μου ήρθε ο λογισμός ‘ τί δουλειά έχεις εσύ με τους παπάδες; γιατί δεν πας σε έναν ψυχίατρο;’
Πριν προλάβω όμως να επεξεργαστώ αυτό το λογισμό, σήκωσα το κεφάλι μου και το βλέμμα μου καρφώθηκε σε μια εικόνα του ναού απέναντι μου … ‘ ο Ψυχοσώστης’! Ήταν τόσο γλυκός ο Χριστός! Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω Του! Και είπα ‘ εδώ θα μείνω! Αυτός μου έφτιαξε την ψυχή, Αυτός θα μου τη σώσει… μόνο Αυτός!’ Κι όταν εξομολογήθηκα, τόσο πολύ αγάπησα και τον πνευματικό μου! Κι όταν γονάτισα, εμένα που ως τότε κανείς δε με συγχωρούσε, όλοι μόλις ξεσπούσα εξαφανίζονταν, κανείς δεν έμπαινε στον κόπο να με νιώσει λίγο πιο βαθιά, κανείς εκτός από τη γυναίκα μου, με άγγιξε η χάρη του Θεού και ένιωσα ότι ο Χριστός με συγχώρεσε! Πρώτη φορά ένιωσα την αληθινή Αγάπη και την αληθινή συγχώρεση!
Από τότε έγινα σκλάβος της Αγάπης του Χριστού, γιατί ήμουν νεκρός και αναστήθηκα, τυφλός και είδα, σκλαβωμένος και ελευθερώθηκα! Και είπα ‘ όλη μου τη ζωή θα είμαι ευγνώμων σε Σένα Χριστέ μου! Τί άλλο να ζητήσω; Πρέπει να ζω για να ξεχρεώσω όλα αυτά που μου χάρισες!’ Ήρθε ο Χριστός στην καρδιά μου και ξέχασα την αρρώστια μου γιατί με δέχτηκε όπως ήμουν! Ζούσα για να Τον αγαπώ και αυτή η Αγάπη, η δική Του Αγάπη με θεράπευε οντολογικά χωρίς να το καταλαβαίνω! Κι όταν η Χάρη Του έφυγε, μπορεί να επέστρεψαν τα πάθη, οι ασθένειες, οι πτώσεις, λύγισα, έκανα και κάνω τεράστια λάθη αλλά όπως πριν δεν ήμουν! Γιατί πλέον είχα γνωρίσει το Χριστό!
Η πικρή αλήθεια είναι ότι όχι μόνο δεν έχω ξεχρεώσει αυτά που έκανε για μένα, αλλά έχω χρεωθεί και άλλες άπειρες ευεργεσίες! Ο Κύριος δε μου ζητάει ανταλλάγματα, παρά μόνο την καρδιά μου. Όμως είναι άδικο προς Αυτόν να μην κάνω τίποτα! Παρόλ’ αυτά όμως το νιώθω πως είναι μαζί μου και σιγά σιγά θεραπεύομαι και γίνομαι… κάθε μέρα που βλέπω την εικόνα του Ψυχοσώστη είναι για μένα η πρώτη μέρα με το Χριστό, η μέρα της μετανοίας μου, η έναρξη της θεραπείας μου! Δεν υπάρχει καλύτερος γιατρός από Αυτόν! Και άμισθος βέβαια! Ο Χριστός μας έκανε και συνεχίζει να κάνει τα πάντα για τη θεραπεία και τη σωτηρία της ψυχής μου και του σώματος! Και αν η θεραπεία αποτύχει θα φταίω αποκλειστικά εγώ!
Η θεραπεία μου είναι να είμαι μαζί Του! Δε σκέφτομαι αν θα πάω στον παράδεισο ή στην κόλαση! Σκέφτομαι μόνο να είμαι μαζί Του! Την κόλαση την έζησα πριν Τον γνωρίσω! Τώρα που Τον γνώρισα, αν κρίνει Εκείνος να ξαναζήσω μόνιμα εκεί δίκιο θα έχει! Η διαφορά όμως είναι ότι τώρα και στην κόλαση θα Τον δοξολογώ και θα Του είμαι ευγνώμων και θα έχω την ελπίδα ότι που και που θα έρχεται για λίγο να με βλέπει και αυτό θα είναι μεγάλη παρηγοριά! Γιατί Τον γνωρίζω τώρα πια ποιος είναι και πόσο με αγαπάει! Και ξέρω ότι αν δεν υπήρχε Αυτός, ο Ζωοδότης, να με αγγίξει και να με γιατρέψει, θα ήμουν το πιο δυστυχισμένο πλάσμα πάνω στη γη! (Κ.Δ.Κ.)
Τι σημαίνει μετάνοια;
Μετάνοια σημαίνει ανανέωσις του βαπτίσματος.
Μετάνοια σημαίνει συμφωνία με τον Θεό για νέα ζωή.
Μετανοών σημαίνει αγοραστής της ταπεινώσεως.
Μετάνοια σημαίνει μόνιμος αποκλεισμός κάθε σωματικής παρηγορίας.
Μετάνοια σημαίνει σκέψις αυτοκατακρίσεως, αμεριμνησία για όλα τα άλλα και μέριμνα για την σωτηρία του εαυτού μας.
Μετάνοια σημαίνει θυγατέρα της ελπίδος και αποκήρυξις της απελπισίας.
Μετανοών σημαίνει κατάδικος απηλλαγμένος από αισχύνη.
Μετάνοια σημαίνει συμφιλίωσις με τον Κύριον, με έργα αρετής αντίθετα προς τα παραπτώματά μας.
Μετάνοια σημαίνει καθαρισμός της συνειδήσεως.
Μετάνοια σημαίνει θεληματική υπομονή όλων των θλιβερών πραγμάτων.
Μετανοών σημαίνει επινοητής τιμωριών του εαυτού του.
Μετάνοια σημαίνει υπερβολική ταλαιπωρία της κοιλίας (με νηστεία) και κτύπημα της ψυχής με υπερβολική συναίσθησι.
Αγ. Ιωάννης της Κλίμακος
ΟΛΙΓΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΝΟΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ
Η διαστρέβλωση του νοήματος των Χριστουγέννων (π.χ. από την εμπορευματοποίηση της εορτής) από τους ίδιους τους χριστιανούς συνήθως, αποτελεί ένα τραγικό αδιάκοπα επιβεβαιούμενο γεγονός πολλών χρόνων, και μάλιστα από ό,τι φαίνεται θα επιβεβαιώνεται και στα μετέπειτα χρόνια. Κι αυτό γιατί δύσκολα αλλάζουμε οι άνθρωποι, έστω και μετά Χριστόν, κάτι που πολύ καθαρά εξέφρασε ο Κύριος, ιδίως με την προτροπή Του «μή φοβοῦ τό μικρόν ποίμνιον». Οι χριστιανοί, οι αληθινοί και άγιοι, σε κάθε εποχή είναι μάλλον πολύ λίγοι. Υπάρχουν, αλλά δεν τους βρίσκεις στο «σωρό».
Ξεκινώντας με την προϋπόθεση ότι εμείς θέλουμε να ανήκουμε στους λίγους αλλά γνήσιους μαθητές του Κυρίου και τους πιστούς της Εκκλησίας, θα προσπαθήσουμε να δούμε κάποιες όψεις του μυστηρίου της εορτής, της «Μητροπόλεως τῶν ἑορτῶν» κατά τον άγιο Χρυσόστομο, ακολουθώντας τα βασικά πατήματα της ανθρώπινης λογικής, όχι βεβαίως για τη διερεύνηση του μυστηρίου – «οὐ φέρει τό μυστήριον ἔρευναν – κατά πώς τονίζει πάντοτε η υμνολογία της εορτής – διότι «πίστει μόνῃ τοῦτο δοξάζομεν». Κι αυτά τα πατήματα, όπως μας τα μάθαιναν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές μας, είναι τα ερωτήματα που θέτουμε όταν επιδιώκουμε να διαλευκάνουμε κάποιο θέμα, ερωτήματα από τα οποία δεν μπορεί να ξεφύγει «οὔτε καί ἡ μᾶλλον πρωτότυπος διάνοια», όπως έγραψε κάποιος σοφός των νεώτερων χρόνων. Ποια είναι αυτά; Τα: ποιος, τι, γιατί, πού, πώς, πότε. Λοιπόν, θα κλιμακώσουμε τη σκέψη μας πάνω στην πίστη του μυστηρίου της εορτής με βάση αυτά, συνεπώς στο τέλος θα νιώσουμε ότι όντως έχουμε προσεγγίσει κάπως σφαιρικά το όλον της εορτής. Το μόνο που θα απομένει είναι η προσωπική ευθύνη του καθενός: εμείς τι κάνουμε πια για να βιώσουμε τις διαστάσεις της εορτής.
1. Το πρώτο ερώτημα: Ποιος εορτάζει τα Χριστούγεννα; Όχι οι εταιρείες παιδικών παιχνιδιών ασφαλώς, όχι η «δέσποινα κοιλία», όχι τα ταξιδιωτικά πρακτορεία, όχι…όχι…όχι…, αλλά ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο Οποίος είναι το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Και θέλει προσοχή: γιατί λέγοντας ότι σαρκώθηκε ο Θεός, ορισμένοι ανάγουν τη σάρκωση στην Αγία Τριάδα. Όχι λοιπόν η Αγία Τριάδα, αλλά ο ένας της Τριάδος έγινε άνθρωπος. Δεν συμμετέχουν επομένως τα άλλα πρόσωπα στο γεγονός των Χριστουγέννων; Ασφαλώς και μετέχουν, διότι ό,τι γίνεται ως ενέργεια του Θεού είναι κοινή ενέργεια και των τριών υποστάσεων. Μία η φύση του Θεού, τρεις οι υποστάσεις Του, μία και κοινή η ενέργειά Του. «Ὁ Πατήρ δι’ Υἱοῦ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ποιεῖ τά πάντα». «Ὁ Πατήρ ηὐδόκησεν, ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἡ Παρθένος ἔτεκεν (ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι) Θεόν ἐνανθρωπήσαντα». Ο Υιός και Λόγος του Θεού όμως ενανθρώπησε.
2. Το δεύτερο ερώτημα: Τι συγκεκριμένα εορτάζουμε; Τη γέννηση του Υιού και Λόγου του Θεού ως ανθρώπου «ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου». «Καί ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» (άγ. Ιωάννης Θεολόγος). Μερικές παρατηρήσεις απαραίτητες:
- γίνεται άνθρωπος ο Υιός του Θεού, δηλαδή προσλαμβάνει κάτι που δεν είχε, χωρίς όμως να παύει να είναι αυτό που ήταν. Ο Υιός και Λόγος του Θεού γίνεται και άνθρωπος. Γι’ αυτό είναι ο «Ἐμμανουήλ, ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός». Ο Χριστός είναι Θεάνθρωπος, αλλά όχι με την ένοια ενός μυθολογικού «τέρατος», ένα είδος κένταυρου π.χ., αλλά «τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος χωρίς ἁμαρτίας». (Γιατί η αμαρτία δεν ανήκε στην καθαυτό ανθρώπινη φύση, αποτελεί επιγέννημα λόγω της κακής χρήσης της ελευθερίας του ανθρώπου. Ο άνθρωπος αμάρτησε, τη συμβουλίᾳ του όφεως ασφαλώς, και έτσι εισήλθε και ο θάνατος στο ανθρώπινο γένος).
- Λέγοντας ότι προσέλαβε ο Υιός του Θεού ανθρώπινη φύση εννοούμε ότι προσέλαβε σώμα και ψυχή – τα βασικά στοιχεία της ανθρώπινης φύσης. Οπότε ο Χριστός έχει διπλή φύση, θεία και ανθρώπινη. Όπως το ψάλλει η Εκκλησία μας: «διπλοῦς τήν φύσιν, ἀλλ’ οὐ τήν ὑπόστασιν». Τι σημαίνει αυτό; Το ανθρώπινο του Χριστού εντάσσεται μαζί με τη θεότητά Του στην μία Του προσωπικότητα-υπόσταση, που είναι θεϊκή. Μία η προσωπικότητα του Χριστού, η θεϊκή, διπλή η φύση Του. (Κι αυτό χωρίς να επέλθει καμία σύγχυση ή να κρατηθεί κάποια απόσταση μεταξύ των φύσεων αυτών, όπως το επισημαίνει ο όρος της Δ΄ εν Χαλκηδόνι (451) Οικουμενικής Συνόδου: «ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως, ἀχωρίστως»). Αποτέλεσμα: Λόγω της μίας Του προσωπικότητας εκχωρεί τις δωρεές της θεότητάς Του και στην ανθρωπότητά Του, γι’ αυτό και ο Χριστός και ως άνθρωπος είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος. Με άλλα λόγια, αν θελήσουμε να «απομονώσουμε» τον άνθρωπο Ιησού από τον Υιό και Λόγο του Θεού, δεν θα μπορέσουμε να βρούμε τίποτε. Γιατί δεν υπήρξε ποτέ άνθρωπος Ιησούς μόνος Του. Αυτό ήταν το σφάλμα και η αίρεση του Νεστόριου, ο οποίος προσεγγίζοντας λογικά τον Χριστό, έλεγε ότι υπήρξε πρώτα άνθρωπος Ιησούς και ύστερα ήλθε πάνω του ο Θεός Λόγος. Γι’ αυτό και την Παναγία την χαρακτήριζε όχι Θεοτόκο, αλλά Χριστοτόκο και ανθρωποτόκο. Συμπέρασμα; Η διάσπαση αυτή του Χριστού οδηγούσε στην κατάργηση της σωτηρίας. Αν ο Χριστός δεν είναι Θεός απαρχής και καθ’ ολοκληρίαν πάντοτε, τότε δεν έσωσε τον άνθρωπο, κι αν τυχόν κάποιος σώθηκε, αυτός είναι μόνο ο άνθρωπος Ιησούς (η κεντρική επιχειρηματολογία της Γ΄ εν Εφέσῳ (431) Οικουμενικής Συνόδου).
- Το γεγονός ότι έγινε άνθρωπος ο Θεός πρέπει να το τονίζει κανείς, γιατί το τονίζει η Αγία Γραφή και όλη η Παράδοση και η ζωή της Εκκλησίας. Γιατί; Διότι ο Λόγος του Θεού δεν ήλθε ως παρένθεση στη ζωή του ανθρώπου και του κόσμου, αλλά ήλθε για να μείνει. Κράτησε διαπαντός την ανθρώπινη φύση, την καθάρισε, τη θέωσε, την ύψωσε με την Ανάληψή Του, οπότε η Αγία Τριάδα «φέρει» και το ανθρώπινο πια του Χριστού, (συνεπώς και όλους τους πιστούς που αποδέχτηκαν και πίστεψαν στον Χριστό, δηλαδή βαπτίστηκαν εντασσόμενοι μέσα στην ανθρώπινη φύση Του και γινόμενοι μέλη Του). Η Εκκλησία μας διά στόματος ιδίως του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου επέμεινε πάρα πολύ στην πραγματικότητα της ενσάρκωσης, τόσο πολύ μάλιστα, ώστε θεώρησε την αλήθεια αυτή ως το βασικό κριτήριο αν κανείς ανήκει πια στον Θεό ή όχι. «Πᾶν πνεῦμα ὅ ὁμολογεῖ Ἰησοῦν Χριστόν ἐν σαρκί ἐληλυθότα ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι», σημειώνει στην Α΄ Καθολική του επιστολή, όπως και το αντίστροφο: «Πᾶν πνεῦμα ὅ μή ὁμολογεῖ Ἰησοῦν Χριστόν ἐν σαρκί ἐληλυθότα ἐκ τοῦ Θεοῦ οὔκ ἐστι».
Δεν ήταν κάτι εύκολο τούτο: απαρχής υπήρξαν άνθρωποι που ήθελαν μεν να είναι χριστιανοί, αλλά κάτω από τις δικές τους προϋποθέσεις – ό,τι η Εκκλησία μας όριζε και ορίζει ως αίρεση. Αδυνατούσαν να αποδεχτούν ότι ο Θεός έγινε πραγματικά άνθρωπος, δηλαδή πήρε ύλη του κόσμου τούτου. Γιατί; Διότι θεωρούσαν την ύλη και το σώμα ως κάτι κακό (πού να μπορεί να πάει το σκοτισμένο μυαλό τους στη σωτηρία ακόμη και της ύλης;). Επηρεασμένοι από ανατολικές θρησκείες έλεγαν ότι «φάνηκε» ως άνθρωπος, για να απορρίψει έπειτα το «κακό» σώμα και την «κακή» ύλη. Ονομάστηκαν «δοκῆτες», η δε αίρεσή τους «δοκητισμός», από το «δοκῶ», που σημαίνει νομίζω, φαίνομαι.
3. Το τρίτο ερώτημα: γιατί έγινε άνθρωπος; Το ερώτημα τίθεται με διπλή σημασία: της αιτίας της καθόδου του Θεού στον κόσμο, αλλά και του σκοπού. Κι αιτία είναι η άπειρη αγάπη του Θεού: «οὕτω γάρ ἠγάπησεν ὁ Θεός τόν κόσμον, ὥστε τόν υἱόν Του τόν μονογενῆ ἔδωκεν…». Αλλά και ο σκοπός: τον άνθρωπο να τον αποκαταστήσει στην απαρχής δημιουργία του. Μη ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος δημιουργήθηκε «κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ». Με την αμαρτία σκοτείνιασε η εικόνα του Θεού, χάθηκε το καθ’ ομοίωσιν. Με τον Χριστό λοιπόν καθαρίζεται και πάλι η εικόνα του Θεού, ανοίγεται εκ νέου η προοπτική του. Αυτό όμως μόνον πια εν Χριστώ (με προαναγγελία ήδη από την Π. Διαθήκη). Κι αυτή η προοπτική λέγεται αλλιώς θέωση του ανθρώπου. Ο Μ. Αθανάσιος σημειώνει: «ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθῶμεν». Και η εκκλησιαστική υμνογραφία θα ψάλει: «Ἄνθρωπος γίνεται Θεός, ἵνα Θεόν τόν ἄνθρωπον ἀπεργάσηται». Τα Χριστούγεννα μηνύουν επομένως το μεγαλείο του ανθρώπου. Κ α ι την αγάπη του Δημιουργού ασφαλώς, αλλά κ α ι το ύψος για το οποίο ήταν πλασμένος ο άνθρωπος. Κι όλα αυτά αποκαλύπτουν το μέγεθος του μυστηρίου – κινούμαστε σε υπέρ φύσιν επίπεδα: ο Θεός γίνεται άνθρωπος, από μία Παρθένο κόρη, περικλεισμένος μάλιστα «σ’ ένα κομμάτι κρέας» (άγιος Νικόδημος Αγιορείτης)· ο άνθρωπος γίνεται Θεός. Είναι αυτό που ο απόστολος Παύλος διακηρύσσει: «Ὁμολογουμένως μέγα ἐστίν τό τῆς εὐσεβείας μυστήριον: Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί». Γι’ αυτό και είπαμε προηγουμένως ότι δεν είναι η ανθρώπινη λογική που μπορεί να διερευνήσει τα πράγματα, αλλά μόνη η πίστη. Τον Χριστό που έρχεται στον κόσμο ή Τον αποδέχεται κανείς εν πίστει ή Τον απορρίπτει. Μέση λύση δεν υπάρχει («ὁ μή ὤν μετ’ ἐμοῦ κατ’ ἐμοῦ ἐστι»).
4. Το τέταρτο ερώτημα: το πού γεννάται. Όχι ως παντοδύναμος Θεός σε κάποιο παλάτι, αλλά «ἐν Βηθλεέμ τῆς Ἰουδαίας». Δηλαδή στο πιο άσημο και απομακρυσμένο χωριό της Ιουδαίας, και μάλιστα από μία παρθένο κόρη, απλή και άσημη επίσης, αλλά με την απόλυτα για τα ανθρώπινα δεδομένα καθαρή καρδιά. Κι αυτό βεβαίως δείχνει ότι αφενός ο Θεός μας εκτός από αγάπη είναι και η άκρα ταπείνωση (με αποκορύφωση τον Σταυρό Του), αφετέρου ότι τα πιο σπουδαία και σημαντικά πράγματα στον κόσμο διενεργούνται στο χώρο της σιωπής και της αφάνειας, εκεί που αδυνατεί να διεισδύσει η περιέργεια του ανθρώπου, όπως και η όποια θεωρούμενη δική του δύναμη. Κι είναι μια τακτική του Θεού που την βλέπουμε ήδη από την Π. Διαθήκη. (Ας θυμηθούμε το περιστατικό της παρουσίας του Θεού στον προφήτη Ηλία μέσα από την απαλή αύρα, το περιστατικό της κλήσης του Δαυίδ ως χρισμένου βασιλέα, τις συνθήκες κλήσης του Γεδεών ως κριτή του Ιουδαϊκού λαού, που ήταν ο μικρότερος και πιο άσημος της γενιάς του κ.ά.).
5. Το πέμπτο ερώτημα, το πώς, έχει διπλή αναφορά: (α) αναφορά στον ίδιο τον Θεό, γιατί έρχεται «ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου», επομένως τονίζει την τριαδικότητα της σάρκωσης του Λόγου του Θεού, αλλά και το μεγαλείο της Παναγίας ως εκπροσώπου της ανθρωπότητας. Και το τελευταίο δείχνει ότι ο Θεός δεν έρχεται στον κόσμο ερήμην του ανθρώπου. Στο πρόσωπο της Παναγίας ερωτάται ο άνθρωπος για τη σωτηρία του. Και η απάντηση είναι θετική. «Ἰδού ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά τό ρῆμά Σου». Και (β) αναφορά στον ίδιο τον άνθρωπο, που σχετίζεται με την τοποθέτηση της Παναγίας. Όπως Εκείνη είπε «ναι» στην κίνηση αγάπης του Θεού, το ίδιο «ναι» απαιτείται να πει ο καθένας από εμάς. Χωρίς τη δική μας συγκατάβαση, η σάρκωση του Θεού παραμένει ανενέργητη. Και το δικό μας «ναι» σημαίνει πίστη στον Χριστό ως ένταξη στην Εκκλησία και ως αγώνα για τήρηση των αγίων εντολών του Χριστού. Όπου υπάρχει πιστός χριστιανός μέλος της Εκκλησίας που μετέχει στα μυστήρια και δη στη Θεία Ευχαριστία, κι όπου ταυτοχρόνως αγωνίζεται να τηρεί το θέλημα του Θεού, (η διπλή θεωρούμενη θεία κοινωνία: «ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα ἐν ἐμοί μένει κἀγώ ἐν αὐτῷ»· καί «ὁ τηρῶν τάς ἐντολάς αὐτοῦ ἐν Αὐτῷ μένει καί Αὐτός ἐν αὐτῷ»), αυτός ζει τη σάρκωση ως προσωπικό γεγονός, δηλαδή γίνεται κι ο ίδιος μία μικρή Παναγία.
6. Το έκτο ερώτημα: το πότε. Ο προσδιορισμός του πότε «ἐφάνη ὁ Χριστός ὡς ἄνθρωπος ἐπί τῆς γῆς καί τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη» είναι εύκολος, γιατί έχουμε αρκετά δεδομένα, όχι μόνο από τη γραφίδα των χριστιανών, (ὁ ευαγγελιστής Λουκάς μάλιστα ως επιστήμων ιατρός προσδιορίζει όλες τις χωροχρονικές συντεταγμένες), αλλά και των εκτός της πίστεως. Ιδίως στις ημέρες μας, όπου η έρευνα με την τεχνολογική πρόοδο έχει φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη, η χρονική αποτίμηση είναι παραπάνω από επαρκής, (για να μη μνημονεύσουμε και τις ενορατικές και διορατικές επιβεβαιώσεις των γεγονότων από πολλούς αγίους μας, όπως από τον άγιο Πορφύριο τον καυσοκαλυβίτη που είχε τη χαρισματική δυνατότητα μεταφοράς του τοπικά και χρονικά). Όμως το πότε δεν έχει σημασία μόνο ως προς τον ακριβή προσδιορισμό της ημερομηνίας της Γέννησης του Χριστού, αλλά και ως προς την επιλογή από τον Θεό του χρόνου της φανέρωσής Του ως ανθρώπου. Το γεγονός του ερχομού Του, είπαμε και παραπάνω, είχε ήδη προφητευθεί από την «άχρονη» ώρα της πτώσεως του ανθρώπου στην αμαρτία – το λεγόμενο «πρωτευαγγέλιο», δηλαδή την πρώτη χαρμόσυνη αγγελία περί της ελεύσεώς Του προς σωτηρία του ανθρώπου – και ανανεωνόταν η υπόσχεση αυτή με τη διαρκή αποστολή των προφητών της Π. Διαθήκης τόσο ώστε να θεωρείται όλος ο καιρός της Διαθήκης αυτής γενικώς ως προφητεία και εξαγγελία για τον Μεσσία που θα ερχόταν. Κι ήλθε η «ώρα» της Γέννησής Του με τρόπο που ανέτρεπε μεν όλα τα δεδομένα της ανθρώπινης λογικής, εκπλήρωνε όμως τις θεόπνευστες προφητείες.
Γιατί λοιπόν τότε; Διότι προφανώς έκρινε ο Θεός μέσα στην παγγνωσία και παντοδυναμία Του ότι τότε συνέτρεχαν οι κατάλληλες προϋποθέσεις, τότε δηλαδή οι άνθρωποι ήταν «έτοιμοι» προς αποδοχή Του στον κόσμο. «Ὅτε ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου», σημειώνει ο απόστολος Παύλος, «ἐξαπέστειλεν ὁ Θεός τόν Υἱόν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπό νόμον, ἵνα τούς ὑπό νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τήν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν». Και ναι μεν γνωρίζουμε από τον άγιο Ιωάννη τον Ευαγγελιστή ότι «ὁ Θεός εἰς τά Ἴδια ἦλθε, ἀλλ’ οἱ Ἴδιοι αὐτόν οὐ παρέλαβον», διότι «ἦν πονηρά αὐτῶν τά ἔργα», όμως υπήρχαν εκείνοι, οι λίγοι έστω, το «λείμμα» (υπόλοιπο) της Π. Διαθήκης, σαν την παιδίσκη Μαριάμ, σαν τους γονείς της Ιωακείμ και Αννα, σαν τον άγιο Ιωάννη Πρόδρομο και τους γονείς του, σαν τους απλούς βοσκούς, σαν τους αναζητητές της μακρινής Περσίας μάγους-αστρονόμους της εποχής, οι οποίοι όντως ήταν έτοιμοι. Η ετοιμότητα αποδοχής του Χριστού – που καταδεικνύει και το είδος ετοιμότητας της σημερινής εποχής – είναι πάντοτε η ετοιμότητα των λίγων, του «μικρού ποιμνίου», και αυτούς «στοχεύει» πάντοτε ο Θεός μας. Μπορεί διακαώς λόγω της αγάπης Του να αναζητεί και να κυνηγά τους πάντες, όμως γνωρίζει ότι τελικώς οι λίγοι είναι «οἱ ἐκλεκτοί» που ανταποκρίνονται στην κλήση και πρόσκλησή Του. Κι οι λίγοι αυτοί – γινόμαστε κουραστικοί να το επαναλαμβάνουμε – είναι είτε αυτοί που έχουν την απλή καρδιά των βοσκών της Βηθλεέμ, είτε την αγωνιώσα καρδιά των αναζητητών της αλήθειας, που δεν επαναπαύονται στο «φάγωμεν καί πίωμεν, αὔριον γάρ ἀποθνῂσκομεν». Το γεγονός βεβαίως ότι η απολογητική της χριστιανικής πίστεως έχει ήδη καταδείξει πως παγκοσμίως και πανθρησκειακώς συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις για την έλευση ενός Μεσσία Σωτήρα την εποχή του Χριστού έρχεται ως επιβεβαιωτικό στοιχείο της παραπάνω αλήθειας. Για τους πιστούς βεβαίως είναι αρκετή η επισήμανση του αποστόλου Παύλου περί «τοῦ πληρώματος τοῦ χρόνου».
Η Εκκλησία μας, θεωρώντας τη σάρκωση του Θεού ως τη βάση της όλης θεολογίας της και τον απόλυτο όρο για να είναι κανείς χριστιανός, την προβάλλει όχι μόνο τα Χριστούγεννα, αλλά καθημερινά. Δεν υπάρχει ημέρα, δεν υπάρχει ακολουθία της Εκκλησίας, που να μην υμνολογείται η σάρκωση, ιδίως μέσα από τα λεγόμενα θεοτοκία. Από την άποψη αυτή τα Χριστούγεννα βιώνονται αενάως και καθημερινώς στην Εκκλησία. Μπορεί να τονίζονται λαμπρώς τις συγκεκριμένες ημέρες της Εορτής, αλλά αν δεν στρέφεται διαρκώς ο νους και η βούληση του χριστιανού στον Χριστό και στον ερχομό Του, μάλλον δεν εορτάζονται με ορθό τρόπο ούτε τις συγκεκριμένες ημέρες.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)