Ξέρετε ποιος πραγματικά είναι ο Άγιος Βασίλειος ή σας έχουν και εσάς μπερδέψει;
Η κόκκινη και στρουμπουλή φιγούρα του ασπρογένη και κοκκινομάγουλου παππού από την Φιλανδία με τα ξωτικά και τα έλκηθρα που πετάνε, καθώς τα τραβούν ελαφάκια πασπαλισμένα με αστερόσκονη, που κατακλύζουν τα εμπορικά μαγαζιά, τα κάθε είδους στολίδια, τα εορταστικά προγράμματα στις τηλεοράσεις μέσα στα σπιτικά μας αυτές τις Άγιες ημέρες των Χριστουγέννων, μήπως δεν ταιριάζουν με την ελληνική κουλτούρα μας;
Και στα παραδοσιακά ελληνικά κάλαντα της Πρωτοχρονιάς όπου ο Μέγας και πραγματικός "Άγιος Βασίλης έρχεται από την Καισαρεία..." δεν σας προκαλεί εντύπωση ότι δεν τον αναφέρουν σε κανένα βιβλίο ή εκπομπή στην τηλεόραση, αλλά προβάλλουν και ονομάζουν Άγιο Βασίλειο το δικό τους δημιούργημα, που διαφημίζει κάθε λογής ασχήμιες;
Ο βίος του Αγίου Βασιλείου, Μέγα τον αναφέρει το Ορθόδοξο Συναξάρι, του Αρχιεπίσκοπου Καισαρείας της Καππαδοκίας της Μικράς Ασίας, είναι εν ολίγοις γνωστός και αν δεν τον γνωρίζουμε, εύκολα μπορούμε να τον βρούμε είτε στα βιβλιοπωλεία είτε στo διαδίκτυο και να μάθουμε μερικές από τις αρετές του και περιστατικά από την ζωή του και έτσι να καταλάβουμε τις τεράστιες διαφορές του Αγίου Βασιλείου της Ορθοδοξίας και του «Santaclaus» ή «Saint Nicolas» όπως αλλιώς αποκαλείτε η περίεργη αυτή χοντρή κοκκινοφορεμένη φιγούρα των Χριστουγέννων που κατακλύζει τις μέρες αυτές τις τηλεοράσεις και τα εμπορικά καταστήματα ζητώντας μας να αγοράσουμε τα προϊόντα του.
Η ελληνική κοινωνία, βαθιά Ορθόδοξη και ανθεκτική στις επιθέσεις του υπόλοιπου παγκοσμιοποιημένου προτύπου ζωής, μέχρι τώρα είχε καταφέρει να κρατήσει τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα της, όμως ο πόλεμος που έχουν ανοίξει τα διάφορα κέντρα εμπορευματοποίησης όποιας αξίας ή όποιου προσώπου πουλά και βγάζει κέρδος, είναι πλέον άνισος και ίσως η Ελλάδα μας, που τα τελευταία χρόνια αδίκως δοκιμάζετε από μια οικονομική κρίση επίπλαστη και περίεργη, να έχει ανάγκη βοηθείας από ανθρώπους που θα σηκώσουν το ανάστημα τους και θα αντεπιτεθούν στον εξευτελιστικό εξευρωπαϊσμό και την αδηφάγα παγκοσμιοποίηση, που μας προσφέρουν για κατανάλωση, τα μέσα ενημέρωσης και οι καθ' όλα πανούργοι διαχειριστές τους.
Святитель Василий Великий и нуждающиесяΈτσι τις γιορτινές μέρες που διανύουμε περιμένοντας την έλευση του Θείου Βρέφους, οι τηλεοράσεις στα σπίτια μας, όλο και πιο συχνά αναφέρουν την λέξη "Χριστούγεννα", λες και δεν έχει καμία σχέση με τον Χριστό, εννοώντας πάντα μια εποχή του χρόνου όπου οι άνθρωποι χαίρονται και ευχαριστιούνται έτσι χωρίς λόγο, λες και Χριστούγεννα δεν σημαίνει την Γέννηση του Χριστού, αλλά την διάθεση μας για ασύδοτο φαγητό, ξέφρενο γλέντι, δώρα, εκδρομές και περίεργες διασκεδάσεις.
Αυτές τις ημέρες, που πραγματικά είναι μεγάλης αξίας
για το ανθρώπινο γένος, ακούμε διαρκώς το όνομα του Αιβασίλη, και ο νους μας τρέχει σε έναν χοντρό κοκκινοντυμένο γέρο, ξεχνώντας τον πραγματικό Άγιο Βασίλειο της Ορθοδοξίας και την άδολη αγάπη του για τα παιδιά όλου του κόσμου, καθώς οι τηλεοράσεις στα σπίτια μας προβάλλουν ένα περίεργο χοντρό, ασπρογένη παππούλη, ο οποίος πίνει Coca cola, η οποία εταιρία αναψυκτικών και τον ευήβρε για να της κάνει την 1η του εμφάνιση...με τεράστια επιτυχία όπως αποδείχθηκε, ή πουλά tablets, τηλεοράσεις και κινητά τηλέφωνα, διαφημίζει αυτοκίνητα και οινοπνευματώδη ποτά, συναναστρέφεται με γυναίκες που κυκλοφορούν με τα εσώρουχα τους και ένα σωρό ακόμα ασχήμιες.
Εμείς πάντως εδώ, στην Ορθόδοξη Ελλάδα μας, την 1η του Ιανουαρίου κάθε έτους, μαζί με την Περιτομή του Χριστού, εορτάζουμε και τον Άγιο Βασίλειο με την ψιλόλιγνη παρουσία και τα κατάμαυρα γένια, που φορά την αυτοκρατορική στολή του Αρχιεπισκόπου Καισαρείας της Καππαδοκίας και ευλογεί τον λαό του και όλο τον κόσμο.
Τιμούμε και μνημονεύουμε την πρώτη ημέρα του ημερολογιακού έτους, έναν Άγιο που είναι ο πατέρας του θεσμού της κοινωνικής πρόνοιας, δημιουργώντας την πόλη της "Βασιλειάδας", χτίζοντας σχολειά, ορφανοτροφεία, γηροκομεία και άλλα ευαγή ιδρύματα, εφαρμόζοντας έτσι την πρώτη οργανωμένη μορφή του συστήματος κοινωνικής πρόνοιας που μιμήθηκαν αργότερα όλες οι πολιτισμένες κοινωνίες.
Αυτόν τον Άγιο γνωρίζουμε στην νεολαία μας, αυτόν μαθαίνουμε στα παιδιά μας και αυτόν τιμούμε την 1η Ιανουαρίου εκάστου έτους, πηγαίνοντας στην εκκλησία και συμμετέχοντας στην Θεία Λειτουργία που ο ίδιος έγραψε πριν πολλά χρόνια, όπως και τόσα ακόμα βιβλία και έγγραφα, και όχι κάποιον χοντρό κοκκινοντυμένο με σκούφο και μπότες άνθρωπο, που τον τραβά με έλκηθρο ο Ρούντολφ το ελαφάκι, την παραμονή των Χριστουγέννων, όπου, ενώ όλη η πλάση αξημέρωτα γεμίζει τις εκκλησιές για την Γέννηση του Θεανθρώπου, αυτός βγαίνει από το εργοστάσιο παιχνιδιών που έχει στον Βόρειο Πόλο, και που για εργάτες έχει ξωτικά με μυτερά αυτιά, για να πετάξει και να μπει στις καμινάδες των σπιτιών μας, για να φέρει δώρα στα παιδιά μας.
Δεν είναι αδελφοί μου αυτό το καρναβάλι, ο «santaclaus», o Άγιος Βασίλειος που σας περιέγραψα πιο πάνω. Εξάλλου «Saint Nicolas» είναι ο Άγιος Νικόλαος στα αγγλικά. Βλέπετε πόσο μπερδεμένοι είναι οι Δυτικοί και προσπαθούν να μας επιβάλουν και εμάς αυτήν την περίεργη φιγούρα Αγίου;
O Άγιος Βασίλειος ήταν ένας ισχνός και αδύνατος... στο σώμα μόνο, Επίσκοπος, στην Μικρά Ασία και συγκεκριμένα στη Καισάρεια της Καππαδοκίας, που αγάπησε και αγαπήθηκε από το ποίμνιο του όσο κανείς άλλος, βοήθησε και αγάπησε τα παιδιά και τον συνάνθρωπο του, τον ανήμπορο, τον ενδεή, τον ταλαιπωρημένο όσο κανείς άλλος και πέθανε σε ηλικία μόλις 49 ετών, πάμφτωχος αφού έδωσε όλο του τον εαυτό και μοίρασε όλο το πλούσιο βιός του στους φτωχούς.
Αποτέλεσμα εικόνας για αγιος βασίλειος Μοιάζουν σε τίποτα αυτά τα δύο πρόσωπα; Τ ι λ έ τ ε;
Το ένα, αυτό του Αγίου Βασιλείου είναι καταγεγραμμένο στην ιστορία, και όχι μόνο στην εκκλησιαστική, σαν άνθρωπος της επιστήμης, της ρητορικής, ακαδημαϊκός και φιλόσοφος που άφησε σημαντικό έργο πίσω του. Το άλλο πρόσωπο είναι στην σφαίρα της φαντασίας που δημιουργήσαμε εμείς για τα παιδιά μας, είναι ένα παραμύθι στην καλύτερη των περιπτώσεων, είναι ένας χοντρός παππούς με άσπρα γένια, κόκκινη κάπα, κόκκινο σκούφο με άσπρο φουντάκι, και μαύρες γυαλιστερές μπότες. Έχει εργοστάσιο παιχνιδιών σε χώρες παράξενες, κάνει παρέα με ξωτικά και δεν κάνει τίποτε άλλο όλο τον χρόνο, περιμένοντας την ημέρα των Χριστουγέννων για να πετάξει με το έλκηθρο του και να τρυπώσει στις καμινάδες των σπιτιών και να μοιράσει δώρα στα παιδιά ανάλογα με την συμπεριφορά τους, αφού πρώτα όμως τα διαφημίσει και πάρει τα ποσοστά του από τα δώρα αυτά. Αυτός, ο κατά τα άλλα συμπαθέστατος παππούς, όπως καταλαβαίνετε δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο, αλλά βγαλμένο από κάποιο παραμύθι, πολύ πρόσφατα, από εταιρίες παιχνιδιών και αναψυκτικών, που εκμεταλλεύονται την ανάγκη των ανθρώπων και ιδιαίτερα των παιδιών για ιστορίες με φανταστικούς ήρωες, την συνδυάζουν αναίσχυντα με την Γέννηση του Χριστού, την αντιπαραβάλουν με τον Μέγα Άγιο Βασίλειο της Ελλάδας και με τον Άγιο Νικόλαο στην Δύση, που τους αγαπάει πολύ όλη η χριστιανοσύνη, μετά την διαφημίζουν και την σερβίρουν στις ψυχές των παιδιών προς κατανάλωση χωρίς να ενδιαφέρονται ποιες πραγματικά είναι οι ψυχές αυτές, με τεράστιο όμως ενδιαφέρον για τις τσέπες των γονέων τους, που και αυτοί συναινούν σε αυτήν την απάτη.
Εδώ στην Ελλάδα τέτοια φιγούρα δεν την έχουν ανάγκη τα παιδιά μας. Σας παρακαλώ από τα βάθη της καρδιάς μου, μην καλλιεργείτε στις ψυχούλες των παιδιών σας αυτό το κατασκεύασμα. Αντίθετα, σε συνεργασία με τους δασκάλους μας, τους κατηχητές μας, τους ιερείς στις εκκλησιές μας, μάθετε τους τον Άγιο Βασίλειο τον Μέγα, τον Αρχιεπίσκοπο Καισαρείας της Καππαδοκίας στην πονεμένη Μικρά Ασία. Αυτόν έχουν ανάγκη τα παιδιά, τον πραγματικό Άγιο Βασίλη, που μαζί με τους άλλους δύο Ιεράρχες μας, τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο και τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, είναι οι προστάτες των νέων και της παιδείας, των δημόσιων και κατηχητικών σχολείων. Και αυτούς σαν πρότυπα οφείλουμε εμείς να τους διδάξουμε, οι γονείς, οι συγγενείς, οι ιερείς, οι κατηχητές, αν θέλουμε να έχουμε υγιή και ισορροπημένα πνευματικά παιδιά, σε μια κοινωνία αγάπης ανθρωπιάς, φιλίας και κοινωνικότητας, μέσα από την ζεστασιά που αποπνέει η εκκλησιαστική ζωή και το χριστιανικό φρόνημα.
Σχετική εικόνα
Αυτά μας δίδαξε ο Μέγας Βασίλειος με το παράδειγμα του, τα συγγράμματα και τους κατηχητικούς λόγους του και εμείς αυτόν τον Άγιο πρέπει να γνωρίσουμε ως πρότυπο στα παιδιά μας, τον δε άλλον, που και αυτόν περιέργως «αγιοβασίλη» τον αποκαλούν, τον χοντρό, κοκκινοντυμένο και "κιτς", μα κατά τα άλλα συμπαθέστατο γεράκο, που αυτές τις όμορφες μέρες των γιορτών προσπαθεί να διαφημίσει τα διάφορα προϊόντα των πολυεθνικών εταιριών που τον κατασκεύασαν και να δελεάσει τα παιδιά μας με τα περίεργα αυτά παιχνίδια που προτείνει
στην τηλεόραση, αυτόν να τον βγάλετε από την παράδοση μας, πρώτα, γιατί δεν ταιριάζει με την ελληνική ψυχή μας και το Ορθόδοξο Χριστιανικό μας φρόνημα, αλλά επίσης δεν ταιριάζει και με την καθημερινότητα μας και με τον όμορφο ελληνικό χαρακτήρα μας.
Επίσης αγαπητοί αναγνώστες της ιστοσελίδας μας, φίλοι πια, διαδικτυακοί και μη, γνωρίστε πρώτα εσείς την ιστορία της Βασιλόπιτας, μιας όμορφης συνήθειας του λαού μας, μοναδικής σε όλον τον κόσμο, που ήρθε από την Μικρά Ασία και από τα χρόνια του Αγίου Βασιλείου, αλλά γνωρίστε και την παράδοση που κρύβει η πρακτική της και κατόπιν μεταφέρετε την
στα παιδιά και στα εγγόνια σας αυτήν την γνώση που τόσο όμορφα πέρασε από γενιά σε γενιά μέχρι της μέρες μας και η Εκκλησία την αγκάλιασε και μάλιστα την έβαλε και στο Τυπικό της με την ευχή της Βασιλόπιτας, που διαβάζεται από τους ιερείς μας την παραμονή της εορτής του Αγίου Βασιλείου το βράδυ πριν την αλλαγή της χρονιάς, η την επομένη στην Θεία Λειτουργία, ή και στο υπόλοιπο μεγάλο χρονικό διάστημα, στις επιχειρήσεις, στα Σχολεία, τους Συλλόγους ή στα σπιτικά μας. (βρείτε την ιστορία της Βασιλόπιτας μέσα από τον σύνδεσμο που σας ετοιμάσαμε από παλαιότερη ανάρτηση της ιστοσελίδας μας...)
Αποτέλεσμα εικόνας για αγιος βασίλειος Ό Άγιος Βασίλειος, ο ένας και μοναδικός Άγιος Βασίλειος της Ορθοδοξίας, ο Αρχιεπίσκοπος Καισαρείας της Καππαδοκίας της Μικρά Ασίας, ο αληθινός, που πραγματικά αγαπά τα παιδιά όλου του κόσμου, να τα έχει πάντα καλά και να τα προστατεύει από τους άλλους τους "αγιοβασίληδες"…τους ξένους, τους περίεργους, τους ψεύτικους...και στις περισσότερες των περιπτώσεων, τους επικίνδυνους!!!
Καλά Χριστούγεννα
και ευλογημένη χρονιά
στα παιδιά όλου του κόσμου!!!
Ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο της Κυριακής 2-1-2022 (Πρό των Φώτων)
Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Προς Τιμόθεον Β΄επιστολή (δ΄ 5-8)
Τέκνον Τιμόθεε, νῆφε ἐν πᾶσι, κακοπάθησον, ἔργον ποίησον εὐαγγελιστοῦ, τὴν διακονίαν σου πληροφόρησον. Ἐγὼ γὰρ ἤδη σπένδομαι, καὶ ὁ καιρὸς τῆς ἐμῆς ἀναλύσεως ἐφέστηκε.
Τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι, τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρηκα· λοιπὸν ἀπόκειταί μοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος, ὃν ἀποδώσει μοι ὁ Κύριος ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ὁ δίκαιος κριτής, οὐ μόνον δὲ ἐμοί, ἀλλὰ καὶ πᾶσι τοῖς ἠγαπηκόσι τὴν ἐπιφάνειαν αὐτοῦ.
Ἀπόδοση στη νεοελληνική:
Τέκνον Τιμόθεε, νὰ εἶσαι σώφρων εἰς ὅλα, κακοπάθησε, κάμε ἔργον εὐαγγελισμοῦ, τὴν ὑπηρεσίαν σου κάνε εἰς τὴν ἐντέλειαν. Ἐγὼ εἶμαι ἔτοιμος νὰ χύσω τὸ αἷμά μου σὰν σπονδὴν καὶ ὁ καιρὸς τῆς ἀναχωρήσεώς μου ἔφθασε.
Τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἀγωνίσθηκα, τὸν δρόμον ἐτελείωσα, τὴν πίστιν ἐτήρησα καὶ τώρα πλέον μοῦ ἀπομένει τὸ στεφάνι τῆς δικαιοσύνης, τὸ ὁποῖον θὰ μοῦ δώσῃ ὁ Κύριος κατ’ ἐκείνην τὴν Ἡμέραν, ὁ δίκαιος κριτής, ὄχι μόνον δὲ εἰς ἐμὲ ἀλλὰ καὶ εἰς ὅλους ποὺ θὰ ἔχουν ἀγαπήσει τὴν ἐμφάνισίν του.
ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ Κατά Μάρκον (α΄ 1 – 8)
Ἀρχὴ τοῦ εὐαγγελίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.
Ὡς γέγραπται ἐν τοῖς προφήταις, ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου πρὸ προσώπου σου, ὃς κατασκευάσει τὴν ὁδόν σου ἔμπροσθέν σου· φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους αὐτοῦ, ἐγένετο Ἰωάννης βαπτίζων ἐν τῇ ἐρήμῳ καὶ κηρύσσων βάπτισμα μετανοίας εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. Καὶ ἐξεπορεύετο πρὸς αὐτὸν πᾶσα ἡ Ἰουδαία χώρα καὶ οἱ Ἱεροσολυμῖται, καὶ ἐβαπτίζοντο πάντες ἐν τῷ Ἰορδάνῃ ποταμῷ ὑπ᾿ αὐτοῦ ἐξομολογούμενοι τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν.
Ἦν δὲ ὁ Ἰωάννης ἐνδεδυμένος τρίχας καμήλου καὶ ζώνην δερματίνην περὶ τὴν ὀσφὺν αὐτοῦ, καὶ ἐσθίων ἀκρίδας καὶ μέλι ἄγριον. Καὶ ἐκήρυσσε λέγων· ἔρχεται ὁ ἰσχυρότερός μου ὀπίσω μου, οὗ οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς κύψας λῦσαι τὸν ἱμάντα τῶν ὑποδημάτων αὐτοῦ.
Ἐγὼ μὲν ἐβάπτισα ὑμᾶς ἐν ὕδατι, αὐτὸς δὲ βαπτίσει ὑμᾶς ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ.
Ἀπόδοση στη νεοελληνική:
Ἡ ἀρχὴ τοῦ εὐαγγελίου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἔγινε σύμφωνα μὲ ἐκεῖνο ποὺ εἶναι γραμμένον εἰς τοὺς προφήτας: Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου πρὶν ἀπὸ σέ, ὁ ὁποῖος θὰ πρετοιμάσῃ τὸν δρόμον σου ἐμπρός σου. Φωνὴ ἕνὸς ποὺ φωνάζει εἰς τὴν ἔρημον· ἐτοιμάσατε τὴν ὁδὸν τοῦ Κυρίου, κἀμετε ἴσιους τοὺς δρόμους του. Ἐμφανίσθηκε ὁ Ἰωάννης, ὁ ὁποῖος ἐβάπτιζεν εἰς τὴν ἔρημον καὶ ἐκήρυττε βάπτισμα μετανοίας πρὸς συγχώρησιν τῶν ἀμαρτιῶν. Καὶ ἐρχότανε πρὸς αὐτὸν ὁλόκληρη ἡ χώρα τῆς Ἰουδαίας καὶ οἱ κάτοικοι τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐβαπτίζοντο ὅλοι ἀπὸ αὐτὸν εἰς τὸν Ἰορδάνην ποταμόν, ἀφοῦ ἐξωμολογοῦντο τὰς ἁμαρτίας των.
Ὁ Ἰωάννης ἐφοροῦσε ἔνδυμα ἀπὸ τρίχες καμήλου καὶ δερμάτινην ζώνην γύρω ἀπὸ τὴν μέσην του καὶ ἔτρωγε ἀκρίδες καὶ ἄγριο μέλι. Ἐκήρυττε καὶ ἔλεγε, «Ἔρχεται ὕστερα ἀπὸ ἐμὲ ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος εἶναι ἰσχυρότερος ἀπὸ ἐμὲ καὶ τοῦ ὁποίου δὲν εἶμαι ἱκανὸς νὰ σκύψω καὶ νὰ λύσω τὰ λουριὰ ἀπὸ τὰ ὑποδήματά του.
Ἐγὼ σᾶς ἐβάπτισα μὲ νερό, αὐτὸς ὅμως θὰ σᾶς βαπτίσῃ μὲ Ἅγιον Πνεῦμα».
Τι νόημα έχει μια ζωή που τελειώνει στον θάνατο;
Από το νέο βιβλίο "ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΧΑΡΑ" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εν Πλω
Δεν υπάρχει τίποτε που να είναι πιο σίγουρο στη ζωή́ μας από το ότι κάποια στιγμή θα πεθάνουμε. Δεν κρατάμε τίποτε πιο σταθερά στα χεριά μας όσο τον θάνατό́ μας.
Για τίποτε άλλο δεν είμαστε τόσο βέβαιοι, όσο για το ότι θα πεθάνουμε. Και για τίποτε άλλο δεν είμαστε τόσο αβέβαιοι, όσο για την ώρα που θα έλθει. Και ξέρουμε όλοι μας ότι δεν υπάρχει συγκεκριμένη ώρα.
Τι είναι ο θάνατος; Είναι η άρνηση της ζωής. Όταν ο Θεός είπε στον πρώτο άνθρωπο ότι τη μέρα που θα δοκιμάσει από́ τον καρπό αυτού του δέντρου θα πεθάνει, δεν τον απειλούσε.
Του φανέρωνε τα σύνορα της ζωής. Του έλεγε απλά́ ότι δεν υπάρχει ζωή́ έξω από τον Θεό́. Όπως λέμε σε ένα παιδάκι: «Παιδί μου, μη δοκιμάσεις να βγεις έξω από την ταράτσα, γιατί θα πέσεις και θα σκοτωθείς».
Δεν το απειλούμε, απλά του φανερώνουμε τη φύση των πραγμάτων, τη δύναμη της βαρύτητας. Έτσι ακριβώς και με τον Αδάμ. Ποιο ήταν το νόημα της εντολής; Ο άνθρωπος πλάστηκε ελεύθερος. Έπρεπε, λοιπόν, ελεύθερα να αποφασίσει αν θα ακολουθούσε τη ζωή της αυτονομίας ή τη ζωή της κοινωνίας. Ο άνθρωπος τι έκανε; Ακολούθησε την οδό της αυτονομίας. Προσέξτε κάτι. Γιατί έπλασε ο Θεός τον άνθρωπο; Για να ζήσει. Για να θεωθεί.
Τι του υπόσχεται ο διάβολος; Να θεωθεί! Δεν του υποσχέθηκε άλλο προορισμό αλλά διαφο- ρετικό δρόμο, τον δρόμο της αυτονομίας. Εκείνος ακολούθησε αυτόν τον δρόμο με αποτέλεσμα την πτώση. Η πτώση δεν είναι μια ηθική πτώση επειδή παραβίασε μια εντολή. Έχει οντολογικές συνέπειες. Η πτώση είναι είσοδος στη χώρα του πόνου, της φθοράς, της αρρώστιας, του θανάτου τελικά. Εκεί μπαίνει ο άνθρωπος. Γιατί; Διότι ουσιαστικά αυτονομείται απ ̓ τη ζωή και την πηγή της ζωής.
Ο Θεός σέβεται απόλυτα την ελευθερία του πλάσματός Του. Γι ̓ αυτό κι όταν μπαίνει στη ζωή του ανθρώπου, μπαίνει μ ̓ αυτόν τον τρόπο: με το να ανακαινίζει την ανθρώπινη φύση αλλά να αφήνει την πρωτοβουλία στο κάθε ανθρώπινο πρόσωπο.
Με την Ενανθρώπηση του Χριστού, μας χαρίστηκε μια άλλη φύση, η θεανθρώπινη, που όταν την κάνουμε δική μας, με τη συμμετοχή μας στη ζωή του Χριστού, έχουμε τη δυνατότητα να υπερβούμε τη θνητότητα και τη φθαρτότητα.
Πριν την έλευση του Κυρίου και να θέλαμε να σωθούμε, δεν μπορούσαμε. Τώρα μπορούμε. Ο φυσικός θάνατος, όπως μας λέει ο λόγος του Θεού, δεν δόθηκε στον άνθρωπο ως τιμωρία αλλά ως ευλογία. Ο Θεός επέτρεψε τη διάλυση του φθαρτού «ἵνα μή τό κακόν ἀθάνατον γένηται». Ποιο θα ήταν το κακό που θα παρέμενε αθάνατο; Η παράλογη ζεύξη ενός θνητού κι ενός αθάνατου.
Θέλετε να το δείτε αυτό στην πράξη; Σκεφθείτε έναν άνθρωπο άρρωστο, να υποφέρει, να πονάει, να λιώνει, αλλά να μην πεθαίνει. Θα υπήρχε χειρότερη κόλαση γι ̓ αυτόν; Αλλά και για τους δικούς του ακόμα. Σκεφθείτε έναν υγιή ακόμα, που γερ- νάει, γερνάει, γερνάει –αυτό σημαίνει φθορά– αλλά δεν πεθαίνει. Θα έφθανε στο σημείο να μην μπορεί να σηκώσει το βάρος της ύπαρξής του. Γιατί δεν μπορεί να συνυπάρχει η φθορά με την αφθαρσία.
Ο άνθρωπος έχει θνητό σώμα αλλά αθάνατη ψυχή. Η ψυχή του ανθρώπου είναι άφθαρτη, ακριβώς γιατί είναι η πνοή του Θεού, γιατί χάρη στη δύναμη της Ανάστασης του Χριστού είναι έξω από τον θάνατο. Ο θάνατος συνεχίζει να υπάρχει και μετά την Ανάσταση, ώστε το φθαρτό που κουβαλάμε να ντυθεί την αφθαρσία.
Δεν ξέρω αν θυμάστε ένα τροπάριο της Μ. Παρασκευής: «Διά θανάτου τό θνητόν, διά ταφῆς τό φθαρτόν μεταβάλλεις, ἀφθαρτίζεις γάρ θεοπρεπέστατα, ἀπαθανατίζων τό πρόσλημμα» (β ́ τροπάριο Ε ́ Ωδής, όρθρος Μ. Σαββάτου). Ποιο είναι το πρόσλημμα; Η ανθρώπινη φύση μας. Τι το κάνει; Tο απαθανατίζει. Πώς; Με τον θάνατο νικά το θνητό. Διότι κατεβαίνει ο ίδιος ο Θεός στον θάνατο. Γιατί κατεβαίνει στον θάνατο; O θάνατος είναι ο χώρος του δικού μας παράλογου. Αν ο θάνατος είναι το τέρμα της ζωής μας, τότε ξέρετε τι είναι η ζωή;
Είναι ένας χώρος όπου το άσκοπο και το ανόητο συναγωνίζονται καθημερινά. Δηλαδή το χωρίς νόημα. Και τον αγώνα ποιος τον κερδίζει; Tο τραγικό! Ακριβώς, λοιπόν, σ ̓ αυτή την αλογία ο Χριστός κατεβαίνει. Πώς κατεβαίνει όμως; Όχι μόνο ως Θεός. Αλλά ως άνθρωπος. Μπαίνει στον χώρο του δικού μας θανάτου. Και εκεί έρχεται να συγκρουστεί ουσιαστικά με τον θάνατο.
Μέχρι την εποχή του Χριστού, όσες φορές ο θάνατος και ο άνθρωπος συγκρούστηκαν, νίκησε ο θάνατος. Θυμάστε το ποίημα του Διγενή Ακρίτα; Ο Διγενής είναι ο δυνατός. Έχει παλέψει και έχει νικήσει τους πάντες. Μέχρι την ώρα που θα παλέψει με τον θάνατο στα μαρμαρένια αλώνια. Τότε για μια ακόμη φορά ο θάνατος θα νικήσει. Για πρώτη φορά ο Διγενής θα νικηθεί. Τι εκφράζει ουσιαστικά αυτό το ποίημα; Ότι ουσιαστικά, όσο δυνατός κι αν είναι ο άνθρωπος, ο θάνατος είναι πιο δυνατός από τον άνθρωπο.
Όλα αυτά όμως, μέχρι την εποχή του Χριστού. Ο Χριστός, όπως και ο Διγενής, θα κατεβεί στον θάνατο. Και μάλιστα, είναι πολύ όμορφα τα τροπάρια του Μ. Σαββάτου το πρωί, που «ζωγραφίζουν» αυτό το γεγονός μέσα από ύμνους.
«Σήμερον ὁ ᾅδης στένων βοᾷ», λέει. Ο Άδης στενάζει, υποφέρει. «Με συνέφερε να μη δεχθώ στα σπλάγχνα μου τον γιο της Μαρίας. Άδειασε τους τάφους ο καρφωμένος πάνω στον σταυρό. Εγώ τον δέχθηκα σαν έναν απ ̓ τους νεκρούς κι Αυτός μου κατάργησε τη δύναμη». Έτσι, λοιπόν, ο Χριστός κατεβαίνει στον θάνατο για δικό μας λογαριασμό. Για να συγκρουστεί με τον δικό μας θάνατο. Και τελικά με την Ανάστασή Του καταργεί και τον θάνατο και τον «τό κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου». Και έτσι πλέον, όπως λέει ο υμνωδός, ο Άδης βλέπει ότι Αυτόν που δέχθηκε στα σπλάγχνα του σαν κάποιον απ ̓ τους νεκρούς μπήκε μέσα σαν μια βόμβα, θα λέγαμε, που τίναξε στον αέρα τον θάνατο και το κράτος του θανάτου.
Η Ανάσταση του Χριστού είναι η δική μας νίκη απέναντι στον θάνατο. Και μάλιστα δεν ξέρω αν έχετε παρατηρήσει κάτι. Πολλοί άνθρωποι που συνήθως δεν πάνε τον υπόλοιπο χρόνο στην εκκλησία, το βράδυ του Μ. Σαββάτου, με μια λαμπάδα στο χέρι, τρέχουν στα προαύλια των εκκλησιών. Επειδή είμαι λίγο πειραχτήρι, μερικές φορές κάποιους τους πειράζω. Θυμάμαι λοιπόν, κάποιον που κουβεντιάζαμε και μου λέει ότι «εγώ δεν πιστεύω στον Θεό» κ.λπ. Βέβαια εγώ του λέω:
«Είναι πρόβλημά σου. Ο Θεός δεν ήρθε για να φτιάξει οπαδούς. Αν εσύ Τον επιλέγεις ή όχι, είναι δική σου ελευθερία. Και δική σου ευθύνη. Όχι πρόβλημα δικό μου».
Βλέπω λοιπόν, ανοίγοντας την πόρτα του κελλιού μου να πάω στην εκκλησία, στις 11 το βράδυ, αυτόν τον άνθρωπο με την οικογένειά του, με τα καλά τους ρούχα, με τις λαμπάδες στο χέρι. Οπότε –σημειώστε ότι τον γνωρίζω από παιδί– μου λέει:
«Πάτερ, καλή Ανάσταση, χρόνια πολλά!».
Του λέω χαμογελώντας:
«Ευχαριστώ πάρα πολύ, αλλά έχω μια απορία. Τι δουλειά έχεις εσύ εδώ απόψε;».
Εκείνος τα έχασε λίγο. Λέω:
«Εδώ απόψε οι χριστιανοί γιορτάζουν την Ανάσταση του Χριστού. Εσύ γιατί ήλθες;».
Τα ̓χασε λιγάκι. Μου λέει:
«Για το έθιμο...». Λέω:
«Γιατί δεν έρχεσαι και τα Χριστούγεννα;». Τον χτύπησα στην πλάτη χαμογελώντας και του λέω:
«Δεν ήλθες! Σε έφερε!».
Ποιος τον έφερε, αυτόν και πολλούς άλλους; Η κραυγή της ανθρώπινής μας ύπαρξης, που συνει- δητοποιεί από τα βάθη της ότι εκείνη τη νύχτα δόθηκε και κερδήθηκε η μεγαλύτερη μάχη των αιώνων.
Η μάχη ανάμεσα στη ζωή και στον θάνα- το. Ο άνθρωπος θέλει να ζήσει. Ζητάει τη ζωή και γι ̓ αυτό έλκεται, σπρώχνεται από μια ακατανίκητη δύναμη, γιατί ξέρει ότι αυτό που θα ακουστεί σε λίγη ώρα –το «Χριστός Ἀνέστη»– τον αφορά άμε- σα και προσωπικά. Όχι στην επιφάνεια της ζωής του αλλά στο βάθος και στη ρίζα. Και γι ̓ αυτό ο άνθρωπος ασυνείδητα, σπρωγμένος από μια μυστική εσωτερική δύναμη –που ίσως δεν την καταλαβαίνει κιόλας– πολλές φορές πηγαίνει στην Εκκλησία, να σταθεί έστω απέξω, έστω για λίγο...
Η Ανάσταση του Χριστού είναι η μοναδική αναίρεση του θανάτου. Δεν θα είχε όμως, καμιά σημασία αυτή η Ανάσταση αν ο Χριστός δεν ήταν τέλειος άνθρωπος. Γι ̓ αυτό το «Χριστός Ἀνέστη», σημαίνει ότι ο άνθρωπος αναστήθηκε, νίκησε τον θάνατο. Από τότε υπάρχει η χώρα των ζώντων. Είναι το Σώμα του Χριστού, η Εκκλησία, στην οποία «θάνατος οὐκέτι κυριεύει».
Ο Χριστός δεν μας έφερε μια ιδεολογία ή μια θρησκεία. Οι θρησκείες είναι όλες ανθρώπινα κατασκευάσματα. Πολύ σημαντικά όμως, γιατί δείχνουν ότι ο άνθρωπος δεν μπόρεσε ποτέ να ζήσει χωρίς τον Θεό. Γιατί; Γιατί ο Θεός είναι δομι- κό στοιχείο του ανθρώπου. Η σάρκωση του Θεού αυτό φανερώνει. Τι σημαίνει δομικό στοιχείο;
Κάθε κτίριο έχει μια ορισμένη δομή. Αν κάποιο στοιχείο της δομής του αλλοιωθεί, θα πέσει. Έτσι, λοιπόν, η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό δεν είναι ποτέ, μα ποτέ θρησκευτικό πρόβλημα. Είναι καθαρά ανθρωπολογικό πρόβλημα. Είναι πρόβλη- μα υγείας και σωτηρίας του ανθρώπου.
Ξέρετε τι θα πει το ρήμα «σώζομαι»; Γίνομαι σώος, γίνομαι ακέραιος. Αυτή είναι η ερμηνεία του. Κι είναι πάρα πολύ σημαντικό μερικές φορές να βλέπουμε την ουσία των λέξεων. Πώς μας σώζει ο Θεός; Δεν μας σώζει από κάτι. Είναι ο ίδιος ο Σωτήρας μας. Γιατί; Γιατί καθώς κοινωνεί με τη δική μας φύση την ξανακάνει οντολογικά ακέραια. Διότι όταν ο άνθρωπος δεν είναι οντολογικά ακέ- ραιος, τότε ζει την τραγικότητα που ζούμε σήμερα.
Σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που είναι ανίκανοι να αγαπήσουν, να χαρούν, να αληθεύουν, να είναι δίκαιοι. Όλοι μας αναγνωρίζουμε την αξία των αρετών. Γιατί δεν τις κάνουμε πραγματικότητα; Διότι πολλές φορές είμαστε οντολογικά ανάπηροι να κάνουμε το καλό, είμαστε εγωκεντρικοί. Τι είναι ο εγωισμός; Είναι ο καρκίνος της ψυχής. Ο ανώμαλος πολλαπλασιασμός του «εγώ» μας, της αγάπης στον εαυτό μας, που τελικά μας πνίγει, μας απομονώνει από τους άλλους, μας κάνει να βλέπουμε στα πρόσωπα των άλλων τον εχθρό μας και την κόλασή μας.
Ουσιαστικά πολλές φορές μέσα στη ζωή μας κουβαλάμε τον θάνατο. Έχουμε επιλέξει τον θάνα- το σαν τρόπο ζωής. Ο Χριστός είπε: «Μη φοβάστε αυτούς που μπορούν να σας σκοτώσουν το σώμα, αλλά αυτούς που μπορεί να καταστρέψουν και να σκοτώσουν την ψυχή σας» (Ματθ. 10,28). Και ουσιαστικά, σε πολλές περιπτώσεις αυτό που συναντάμε γύρω μας είναι η δυσωδία μιας πεθα- μένης ψυχής.
Επιτρέψτε μου ένα συγκεκριμένο περιστατικό: Ήλθε κάποτε ένας άνθρωπος να μιλήσουμε. Είχε πολλά άσχημα πράγματα στη ζωή του. Όταν τελείωσε όλα αυτά, του έκανα ένα πολύ αφελές ερώτημα, που τον έκανε να αντιδράσει και λίγο επιθετικά.
Του λέω: «Πάτε καθόλου εκκλησία;».
Μου απάντησε: «Θέλετε να σας πω την αλή-θεια; Δεν αισθάνομαι καν την ανάγκη να πάω».
Του λέω: «Το κατάλαβα, γι ̓ αυτό σας ρώτησα». Μου λεει: «Τι καταλάβατε;».
Του λέω: «Αν σας πω, θα παρεξηγηθείτε;». «Όχι», μου λέει και με κοίταξε περίεργος.
Του λέω: «Είστε ένα πτώμα. Αν χαϊδέψεις έναν πεθαμένο, θα καταλάβει τίποτε;».
Μου απαντά: «Όχι».
«Κι αν τον τσιμπήσεις μ ̓ ένα καρφί;».
Μου λέει: «Ούτε και τότε».
«Αν του ρίξεις ένα ποτήρι καυτό νερό, θα αντιδράσει;». «Όχι».
«Κι αν είναι παγωμένο;».
«Ούτε και τότε».
«Αυτό είσαστε», κατέληξα. «Διότι η ψυχή του ανθρώπου είναι πλασμένη απ ̓ τον Θεό και ζητάει τον Θεό».
Η μεγαλύτερη απόδειξη ότι υπάρχει ακριβώς αυτός ο Θεός δεν είναι κανένα άλλο επιχείρημα παρά μόνο ένα: Ότι η θρησκευτική πίστη είναι διαχρονική και έχει την ίδια ηλικία με την ιστορία του ανθρώπινου γένους.
Η πολλαπλότητα των θρη- σκειών ένα πράγμα σημαίνει. Ότι ο άνθρωπος δεν μπόρεσε να ζήσει χωρίς Θεό. Και όσοι κάνουν το λάθος να λένε ότι ένας φόβος για τον Θεό μάς κάνει να είμαστε πιστοί, οι άνθρωποι αυτοί διαπράττουν αυτό που οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν «ύβρη». Δηλαδή να θεωρείς ότι από την αρχή της Δημιουργίας του κόσμου μέχρι σήμερα υπήρξαν ένα σωρό ανόητοι κι εσύ είσαι ο έξυπνος...
Ο Χριστός δεν έρχεται για να ιδρύσει μια ακόμη θρησκεία, αλλά την Εκκλησία. Το λέει ο Ίδιος στους μαθητές Του. Τους ρώτησε τι γνώμη είχαν για Εκείνον οι άνθρωποι. Κι εκείνοι του απάντησαν ότι κάποιοι έλεγαν ότι είναι ο Ηλίας, ο Ιερεμίας κ.λπ. Κι Εκείνος τους ρώτησε τι γνώμη είχαν οι ίδιοι για Εκείνον. Οπότε ο Πέτρος τού απάντησε:
«Εσύ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του ζωντανού Θεού» (Ματθ. 16,16). Και ο Κύριος του είπε:
«Εσύ μεν είσαι ο Πέτρος, αλλά σε αυτή την πέτρα –στην αλήθεια δηλαδή ότι ήταν ο αληθινός Υιός του Θεού– θα οικοδομήσω την Εκκλησία». Και συνέχισε: «καί πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. 16,18). Έτσι, λοιπόν, η Εκκλησία και οι πύλες του Άδη φαίνονται πλέον να έρχονται κοντά.
Αυτή η αναμέτρηση του Χριστού στον Άδη και τελικά η Ανάσταση του Χριστού προσδιορίζει τη νίκη του ανθρώπου απέναντι στον θάνατο. Από εδώ και πέρα, μετά την Ανάσταση του Κυρίου, είναι δική μας επιλογή αν θα ζήσουμε ή αν θα πεθάνουμε.
Για τους δούλους του Θεού δεν υπάρχει θάνατος. Όταν εκδημούμε από το σώμα μας, επιδημούμε προς τον Θεό και αυτή η επιδημία είναι ανάπαυση και χαρά. Είναι μια μετανάστευση. Τι μας λέει το Ευαγγέλιο στη νεκρώσιμη ακολουθία; «Αυτός που πιστεύει σε μένα κι αν πεθάνει, θα ζήσει» (Iω. 11,25). Δηλαδή ότι ο θάνατος είναι ουσιαστικά ένα πέρασμα από αυτή τη χώρα σε μια άλλη χώρα. Έτσι τον ζει η Εκκλησία στα εκατομμύρια των αγίων της, αλλά και στα πρόσωπα όλων των ανθρώπων.
Ο θάνατος έχει νικηθεί. Το θέμα είναι αν θέλουμε να είμαστε μέτοχοι αυτής της ζωής που νίκησε τον θάνατο…
† ΠΑΥΛΟY, MHTΡ. ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ
ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΧΑΡΑ
Σοφές συμβουλές προς όλους…
Το να γνωρίζουμε την πονηρία των ανθρώπων, δηλαδή το κακό που κάνουν οι άλλοι, μικρό ή μεγάλο, μας αλλοιώνει την λογική, μας εξασθενίζει τις δυνάμεις μας, διότι δεν συμμαρτυρεί με τον Θεό. Τελικά έχουμε αδιαλείπτως έναν πειρασμό μπροστά μας.
Γι’ αυτό δεν πρέπει να θέλουμε να μαθαίνουμε, να γνωρίζουμε τί κάνει ο άλλος. Αν έρθουν αν μου μιλήσουν για άλλους, θα τους κλείσω το στόμα ή θα σηκωθώ να φύγω. Και αν κάποιος έρθει να μου πει τον πόνο του, θα του πω, δεν έχεις Γέροντα; στον Γέροντά σου να μιλήσεις. Και αν μου απαντήσει ότι δεν έχει, θα του πω: Να βρεις! Εγώ δεν είμαι Πνευματικός… πήγαινε να βρεις έναν Πνευματικό που θα μπορεί να σε παρακολουθεί. Ξέφυγε δηλαδή εσύ την αμαρτία του άλλου. Όσο μένεις άτρωτος από τα κακά του άλλου, τον βοηθάς.
Διότι , μόλις ο άλλος σου πει κάτι κακό, αμέσως ξεπέφτει στα μάτια σου και μειώνεται η αγάπη σου, όσο και αν νομίζεις ότι τον βοηθάς. Έτσι είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Καταστρέφεται όλως διόλου η αγάπη μας και προς τον Θεόν και προς τους ανθρώπους, εφ’ όσον αναμειγνυόμεθα στην ιδιωτική ζωή τους. Αυτή είναι υπόθεση μόνο του αρμοδίου προσώπου και ποτέ εμού του μοναχού ή λαϊκού.
Το να αγαθοποιώ όσους με κακοποιούν, με οδηγεί στην ειρήνη. Διότι όλοι οι άνθρωποι τελικώς μας βάζουν προσκόμματα. Με έναν λόγο, με ένα βλέμμα, με το περπάτημά τους, με την χαρά τους, με την λύπη τους, παρεμβαίνουν στην πορεία μας. γι’ αυτό χρειάζεται φόβος και τρόμος, μην τυχόν και αντιδράσωμε στα προσκόμματα που μας βάζουν και διασαλευθή η ειρήνη του νου και της καρδιάς μας, μήπως δηλαδή προκαλέσωμε τον χωρισμό από τον Θεόν.
Χρειάζεται φόβος και τρόμος, μην τυχόν και περιφρονήσω τον αδελφό μου, μην τυχόν νομίζω ότι αυτός είναι υπεύθυνος για τις συμφορές μου, διότι αυτό είναι ξεπεσμός μου από τον Θεόν.
Ο άγιος Ισαάκ τονίζει: «Ουδέποτε φταίει ο άλλος για κάποιο παράπτωμα, πάντοτε φταις εσύ». Δεν σου φταίει ο άλλος επειδή εσύ κουράσθηκες, αμάρτησες, δυσπίστησες, αλλοιώθηκες. Βλέπεις κάποιον να τρώη με τα χέρια του και αγανακτείς. Αυτό δείχνει σαφώς ότι δεν άρχισες ακόμη την πνευματική σου ζωή. Η άσκησίς σου είναι στα προοίμια.
Για να μπορέσης να ξεπεράσης αυτούς του σκοπέλους, να αγαθοποιής όποιον σε κακοποιεί. Σκόρπα, όσο μπορείς, αγαθότητα. Είσαι στον κόσμο; Μπορείς να του βρεις δουλεία. Είναι στο μοναστήρι; Εάν σε καταρασθή, να τον ευλογήσης, εάν σε χτυπήση από την δεξιά σιαγώνα, να του πης, χτύπα με και από την άλλη. Δείξε την αγάπη σου, ανάλογα με το πώς σου ανοίγει δρόμο ο ίδιος ο Θεός.
Όμως διαρκώς συμβαίνουν στην ζωή μας απρόοπτα. Έρχεσαι στο μοναστήρι για να βρης πνευματική ζωή, και συναντάς κακούς. Είναι απρόοπτο. Ζητάς κελλί από την πλευρά του μοναστηριού που δεν έχει υγρασία, το αποκτάς, διαπιστώνει όμως ότι η θάλασσα σου προκαλεί αλλεργία, οπότε δεν μπορείς να χαρής ούτε την ημέρα ούτε την νύχτα. Αμέσως θα σου πη ο λογισμός, σήκω να φύγης. Είναι απρόοπτο. Σε πλησιάζω με την ιδέα ότι είσαι καλός άνθρωπος και βλέπω ότι είσαι ανάποδος. Απρόοπτο.
Παρουσιάζονται συνεχώς απρόοπτα ενώπιόν μας, διότι έχομε θέλημα και επιθυμίες. Τα απρόοπτα είναι αντίθετα προς το θέλημα και την επιθυμία μας, γι’ αυτό και μας φαίνονται απρόοπτα, στην ουσία όμως δεν είναι.
Διότι άνθρωπος που αγαπά τον Θεόν προσδοκά τα πάντα και λέγει πάντοτε «γενηθήτω το θέλημά σου». Θα έρθη βροχή, λαίλαπα, χαλάζι, κεραυνός; «Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον». Επειδή αυτά κοστίζουν στην σαρκικότητά μας, γι’ αυτό εμείς τα βλέπομε ως απρόοπτα.
Για να μην ταράσσεσαι λοιπόν κάθε φορά και στεναχωριέσαι, για να μην αγωνιάς και προβληματίζεσαι, να τα περιμένης όλα, να μπορής να υπομένης ό,τι έρχεται.
Πάντα να λες, καλώς ήλθες αρρώστια, καλώς ήλθες αποτυχία, καλώς ήλθες μαρτύριο. Αυτό φέρνει την πραότητα, άνευ της οποίας δεν μπορεί να υπάρχη καμία πνευματική ζωή.
Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου
Λόγοι Ασκητικοί-Περί Αρετών
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)