Ας δούμε τον Χριστό, τον Αληθινό, όχι αυτόν που φτιάξαμε κατ’εικόνα μας
Για να υψωθείς χρειάζεται να ταπεινωθείς
Στον πνευματικό σου αγώνα μεγάλη σημασία έχει να κρύβεις τον αγώνα σου. Αλλά νομίζω δεν αρκεί αυτό.
Να προσπαθείς να ταπεινώνεσαι, ειδικά τότε που ο κόσμος αρχίζει να σε επαινεί και να σε σέβεται. Γιατί συνήθως κρύβουμε τον αγώνα μας με τέτοιο τρόπο που να φανερώνεται «ταπεινά» στους άλλους.
Γι’ αυτό να εφευρίσκεις τρόπους να χαλάς της εικόνα σου. Όχι για να σκανδαλίσεις, αλλά για να απομακρυνθείς από τον κίνδυνο της έπαρσης.
Στην εποχή που όλοι προσπαθούν να κτίσουν όνομα, εσύ να προσπαθείς να το γκρεμίσεις για χάρη του Χριστού.
Είναι επίπονο να γίνεις έσχατος κατ’επιλογή.
Είναι σωτήριο να επιλέξεις να χάσεις για χάρη του άλλου.
Η οδός όμως των Εσχάτων οδηγεί τους συνειδητά έσχατους στην εν Χριστώ τελειότητα και τους κατα φαντασίαν τέλειους στην απόρριψη της Χάρης και στην παγίδευσή τους στην πλάνη τους.
————————————-
Όταν ο Άγιος μπήκε στο μπαρ! (Αγιος Γαβριηλ της Γεωργιας)
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και λόγω της χαοτικής μου ζωής, η οικογένειά μου έφτασε στα όρια διάλυσης. Δεν περνούσε ημέρα χωρίς να έχω πιει αλκοόλ. Εθίστηκα και στα τυχερά παίγνια. Έχασα δουλειά και φίλους… Εξ αιτίας όλης αυτής της κατάστασης, υπέφεραν οι δικοί μου άνθρωποι. Κατά βάθος συνειδητοποιούσα το τραγικό της κατάστασής μου, αλλά αδυνατούσα να παλέψω με τον εαυτό μου.
Πιθανότατα άρχισα να συνηθίζω τον τρόπο που ζούσα. Από αυτά που μου λένε, αλλά και από αυτά που θυμάμαι, είχα χάσει την ανθρώπινη πλευρά μου. Τα πάντα γύρω με εκνεύριζαν και κάποια στιγμή αισθάνθηκα να είμαι άνθρωπος περιττός. Βέβαια, εκείνον τον καιρό δεν έψαχνα κανένα πνευματικό καταφύγιο και πολύ περισσότερο δεν σκεφτόμουν να επισκεφθώ την εκκλησία, γιατί δεν έπαιρνα καν στα σοβαρά τους ιερείς.
Είναι σίγουρο ότι τα πράγματα δεν θ’ άλλαζαν καθόλου, αν μία μέρα, εκεί που καθόμουν κι έπινα άλλη μια μπίρα και ετοιμαζόμουν να κάνω μία απερισκεψία, στο μπαρ δεν έμπαινε ο γέροντας Γαβριήλ. Ναι, αγαπητοί μου φίλοι, διαβάσατε σωστά. Ο γέροντας Γαβριήλ μπήκε στο μπαρ !
Τα γεγονότα εξελίσσονταν ως εξής: Μέσα στη μεγάλη βαβούρα του μπαρ ακούω μία καθαρή, δυνατή, αγανακτισμένη φωνή ενός άνδρα, που απαιτούσε να του σερβίρουν σε πιο μεγάλο ποτήρι μπίρα, ανακατεμένη με βότκα, αλλιώς, όπως έλεγε ο ίδιος, «θα σπάσει η καρδιά του» και ότι «θα πληρώσει όσα του ζητήσουν». «Λεφτά υπάρχουν, οι ενορίτες έδωσαν τον οβολό τους», επαναλάμβανε συνέχεια βροντόφωνα ο άνθρωπος αυτός, που ήταν ακριβώς πίσω μου κι ενώ οι παρευρισκόμενοι τον κοιτούσαν περιφρονητικά, γελώντας.
Δεν γνώριζα τότε τι σημαίνει η λέξη «ενορίτες» κι επειδή καθόμουν με την πλάτη στο άτομο που την είπε δεν μ’ ενδιέφερε ιδιαίτερα το ποιος ήταν.
Θυμάμαι ένα πράγμα σίγουρα: Στη δική μου αντίληψη, ήταν άνθρωπος μεγάλου αναστήματος, όμορφα ντυμένος, επαναστάτης, που, όπως κι εγώ, προσπαθεί να πνίξει τη θλίψη στο αλκοόλ. Η φωνή δεν σταματούσε καθόλου, ακούγονταν κραυγές, ακόμα και τον ήχο από τις γουλιές μπορούσες να ξεχωρίσεις, και ξαφνικά ο «άνθρωπος-επαναστάτης» άρχισε να τραγουδάει ένα γεωργιανό τραγούδι με τόσο γλυκιά φωνή, που ακούσια γύρισα να τον δω.
Αυτό που αντίκρυσα ήταν ένας ιερωμένος, που στεκόταν στη μέση της μπιραρίας, ντυμένος με κουρέλια, κοντός, ασπρομάλλης, ο οποίος χόρευε στους ήχους του τραγουδιού, κάνοντας αλλοπρόσαλλες κινήσεις μεθυσμένου.
Όλοι ησύχασαν και τον παρατηρούσαν, ενώ αυτός με κοιτούσε με τα μεγάλα, μοναδικά του μάτια. Κάποια στιγμή με πλησίασε, με κοίταξε κατάματα και είπε: «Ρεβάζ, κάψε αυτό που έχεις εδώ στην τσέπη σου!».
Καλλιτεχνικό τω τρόπω με ακούμπησε στο στήθος, ύψωσε τα χέρια του στον ουρανό και μέσα σ’ ένα κλάσμα δευτερολέπτου με σταύρωσε.
Με πλησίασε, με κοίταξε κατάματα και είπε: «Ρεβάζ, κάψε αυτό που έχεις εδώ στην τσέπη σου!»
Όλο αυτό συνέβη τόσο γρήγορα, που κανένας δεν παρατήρησε τίποτα και οι περισσότεροι, μεταξύ των οποίων κι εγώ, σκεφτήκαμε ότι το σημείο του σταυρού ήταν ένα είδος χορευτικής κίνησης. Σύντομα, και αφού τελείωσε τον χορό του, ο γέροντας έφυγε. Ο κόσμος τον ξεπροβόδισε με χειροκροτήματα κι επιφωνήματα: «Τι καλός άνθρωπος… Εύγε, παππούλη! Απίστευτο».
Στεκόμουν εμβρόντητος, με δάκρυα στα μάτια. Κι έκλαιγα όχι επειδή κατάλαβα αμέσως το νόημα όλης της συμπεριφοράς του γέροντα, αλλά μόνο και μόνο γιατί σοκαρίστηκα με τα λόγια του. Απόρησα για το πώς μπορούσε να γνωρίζει τι είχα εγώ στην τσέπη μου. Και στην τσέπη μου βρισκόταν ένα σημείωμα αυτοκτονίας, το οποίο είχα γράψει πριν λίγες ώρες, στο οποίο αποχαιρετούσα την οικογένειά μου.
Όντως τότε είχα αποφασίσει να διαπράξω μία τρομερή, ανεπανόρθωτη πράξη. Και ο γέροντας Γαβριήλ, ελέω Θεού, έστησε για μένα ολόκληρη παράσταση!
Το πιο εκπληκτικό ήταν ότι από την επόμενη κιόλας μέρα δεν ήθελα ν’ ακούσω καν για τυχερά παιχνίδια, σταμάτησα να πίνω αλκοόλ και ταυτόχρονα εγκατέλειψα τον χαοτικό τρόπο ζωής, που ακολουθούσα για πολύ καιρό.
Μετανιώνω που δεν μπόρεσα να βρω τον Γέροντα αυτόν στην Τιφλίδα. Ρώτησα πολλούς γι’ αυτόν και μου απαντούσαν ότι ήταν ένας ένας τρελός, που σπάνια εμφανιζόταν. Σύντομα στράφηκα στον Θεό και την Εκκλησία. Και μόνο μετά από μερικά χρόνια, όταν εγώ με την οικογένειά μου επισκεφθήκαμε τη Μτσχέτα και τη μονή Σαμτάβρο, σ’ έναν τάφο, όπου ήταν συγκεντρωμένος πολύς κόσμος, σε μία μεγάλη φωτογραφία αντίκρυσα εκείνον τον παππούλη, που κάποτε μου έσωσε τη ζωή. Στεκόμουν εκεί ακίνητος κι έκλαιγα.
Ο Γέροντας μου χαμογελούσε. Γέλασα κι εγώ, όταν μου έκλεισε το μάτι από τη φωτογραφία ο γέροντας, σαν να με ρωτούσε χαριτολογώντας:
«Λοιπόν, Ρεβάζ, ήρθες στον άνθρωπο-επαναστάτη τελικά, στον γέροντα αρχιμανδρίτη Γαβριήλ (Ουργκεμπαντζε) ;».
Στον αγαπημένο παππούλη, που είναι αγαπητός σε όλον τον ορθόδοξο κόσμο και ο οποίος με την αγάπη του σώζει πολλούς ανθρώπους. Και θα συνεχίζει να σώζει, με το έλεος του Θεού!
Ρ. Μ. Ρεβάζ
Πόσα χειρότερα θά'ρθουν Θεέ μου, όσο δεν εννοούμε να καταλάβουμε, όσο δέν εννοούμε να αλλάξουμε.
ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗΣ
Aυτές τις "γιορτές", με την πλήρη απουσία απο τις εσωτερικές και εξωτερικές μας εκδηλώσεις, του μοναδικού εορτάζοντα, του Ιησού Χριστού, αναρωτιέμαι ποιοί γίναμε σήμερα, εμείς οι Έλληνες. Καί λυπάμαι, όπως ο Ιωάννης στην αποκάλυψη του,πού βλέποντας τα χάλια μας "έκλαιε πολύ".
Αποστεωμένοι πνευματικά Έλληνες χωρίς την υποψία τής όντως ζωής, που πλάι μας " περνά και χάνεται". Έτοιμοι να γλεντήσουμε, να φάμε και να διασκεδάσουμε, ερήμην των καιρών, των ασθενειών, των θανάτων, των συμφορών, της αφόρητης δυστυχίας γύρω μας, λες και ζούμε σε άλλο καιρό, σε άλλη χώρα, σε διαφορετική ώρα, κοντά σε άλλους ανθρώπους.
"Δείχνουν νικητές κι` έναι νικημένοι,
δείχνουν ζωντανοί κι` είναι πεθαμένοι"
Ατέλειωτες ευχές, χιλιοακουσμένες και ποτέ πραγματοποιημένες,σ' έναν διαγωνισμό κακογουστιάς και μονότονης επαναλήψεως. Λόγια χωρίς κανένα απολύτως σκοπό
η στόχο.Και ούτε μια, αληθινή κουβέντα.
Αχ, ευλογημένη σωπή! Πόσα θάχες να μας μάθεις, αλλά και να μας πείς!
Πόσα χειρότερα θά'ρθουν Θεέ μου, όσο δεν εννοούμε να καταλάβουμε, όσο δέν εννοούμε να αλλάξουμε.
Τα αποζητάμε, τα προκαλούμε με την συμπεριφορά μας.
"Σε μια χώρα που γκρεμίζεται, σ' ένα αύριο που δεν χτίζεται να ξεχάσω γώ δεν γίνεται, το σημάδι Σου δεν σβύνεται."
Ζήτω λοιπόν, οι σημαδεμένοι της αλήθειας, του Χριστού,της Παναγίας, της Ελλάδας, της παλληκαριάς, της ευγένειας και της φιλοπατρίας!Έλληνες απ´ άκρη σ´ άκρη,
που μπολιάσαμε τη γη στο χαμόγελο μας δάκρυ,στο μαρτύριο αντοχή.
Μία πίστη, μία γλώσσα, μιά λεβέντικη ψυχή
Αίμα, πόνος και θυσία, η δική μας η γιορτή
Η Ελλάδα ενωμένη, σαν αητός ψηλά πετά
κι είν´ γραμμένο στα φτερά της
"Χαίρε ώ χαίρε λευτεριά”!
ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ: ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΡΕΙΑΣ!
«Τότε παραγίνεται ο Ιησούς από της Γαλιλαίας επί τον Ιορδάνην προς τον Ιωάννην του βαπτισθήναι υπ’ αυτού» (Ματθ. 3, 13)
«Τότε έρχεται ο Ιησούς από την Γαλιλαία στον Ιορδάνη, προς τον Ιωάννη για να βαφτιστεί απ’ αυτόν».
Δεν μας είναι εύκολο να αναλογιστούμε ότι κάθε μεγάλο έργο, κάθε γεγονός της ζωής μας προϋποθέτει πορεία, κόπο. Λίγο ο πολιτισμός μας ο οποίος μάς απατά με το αίσθημα ότι δικαιούμαστε τα πάντα και τα δικαιούμαστε εδώ και τώρα, λίγο ο φόβος του Γολγοθά, της ήττας δηλαδή, την οποία δεν θέλουμε να υποστούμε, διότι είναι ανατροπή του θελήματός μας, του εγώ μας, και ο κόπος δεν είναι ευχάριστος. Όμως άνευ κόπου, και η χαρά δεν έχει νόημα, διότι δεν περιλαμβάνει το στοιχείο της εργασίας. Και η εργασία και ο κόπος κάνουν το γεγονός, την σχέση, το επίτευγμα κτήμα μας. Δίνουν το στοιχείο της οικειότητας, αλλά και της ανταμοιβής για την προσπάθεια. Είναι σαν να εισερχόμαστε στην χαρά του Κυρίου μας, έχοντας εργαστεί πάνω στα τάλαντά μας.
Αυτό που κάνει εντύπωση στην ζωή του Χριστού είναι πως για κάθε γεγονός που γίνεται σ’ αυτήν προϋποτίθεται ο κόπος. Για παράδειγμα, στα Θεοφάνεια, στην βάπτισή Του από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, ο Χριστός βαδίζει από την Γαλιλαία στον Ιορδάνη ποταμό. Καταβάλλει κόπο, για να εκπληρώσει έναν σκοπό. Να δείξει στον Ιωάννη, αλλά και στον κόσμο ότι έχει γίνει τέλειος άνθρωπος, έχει προσλάβει την φύση μας για να την αναπλάσει. Ξεκινά από την πρόσληψη των αναγκαίων, που έχουν να κάνουν με την μεταβολή της φύσης μας, την κίνησή της, την ενσάρκωση, την κυοφορία, την γέννηση, το μεγάλωμα, την εφηβεία, την ενηλικίωση. Ταυτόχρονα οικειούται τα αδιάβλητα πάθη, όπως την πείνα, την δίψα, τον κάματο, την λύπη, τον πόνο, την χαρά. Ουδόλως αφήνει τις επιλογές μας και τις συνήθειές μας, όπως την εργασία, τον σχετισμό με τον πλησίον, την παρέα και την κοινωνία, τον διάλογο με τον κόσμο, από την εξουσία μέχρι τον καθημερινό άνθρωπο, μηδενός εξαιρουμένου, ούτε των γυναικών και των παιδιών μολονότι κάτι τέτοιο στην εποχή του Χριστού δεν συνηθίζονταν. Θα οικειωθεί θεληματικά και το πιο έσχατο σημείο της φύσης μας που είναι ο θάνατος.
Η πρόσληψη γίνεται ταυτόχρονα και θεραπεία, χάρις στην κοινωνία των δύο φύσεων στο θεανδρικό πρόσωπο του Κυρίου, μείξη στην οποία έχουμε μεν υποταγή εκούσια της ανθρώπινης φύσης στην θεϊκή, αλλά όχι απουσία των ανθρώπινων ιδιωμάτων. Ο Χριστός δεν έχει ένα θέλημα ή μία ενέργεια, αλλά το ανθρώπινο θέλημα υποτάσσεται εκούσια, δηλαδή ελεύθερα, στο θεϊκό. Οι ανθρώπινες ενέργειες σχετίζονται με τα αδιάβλητα πάθη, αλλά κάθε έργο αγάπης του Χριστού φέρει επάνω του την σφραγίδα της θείας ενέργειας. Έτσι η κίνηση της φύσης μας, η μεταβολή της φέρει επάνω της την σφραγίδα της ανάπλασής της. Η ενσάρκωση είναι άνευ ανδρός. Η γέννηση είναι άνευ ωδίνων. Το μεγάλωμα είναι «σοφία και ηλικία και χαρτί» και όλοι απορούν. Η εφηβεία συνοδεύεται από την διδασκαλία στον ναό του δωδεκαετούς Χριστού και την δήλωση ότι σπίτι του είναι η σχέση με τον Πατέρα, δηλαδή όπως πλάστηκε εξ αρχής ο άνθρωπος να είναι. Το ίδιο και τα αδιάβλητα πάθη. Η πείνα γίνεται νηστεία στην έρημο, αλλά και πολλαπλασιασμός των άρτων και των ιχθύων για τους ακροατές του λόγου Του. Η δίψα «ύδωρ ζων» στην συνάντηση με την Σαμαρείτιδα και «πλήρωση της γραφής» επάνω στον Σταυρό. Ο κάματος προσευχή και βάδισμα στην θάλασσα. Η λύπη για τον θάνατο, ανάσταση στον Λάζαρο, στον γιο της χήρας, στην κόρη του αρχισυνάγωγου. Η λύπη για την περιπέτεια της ανθρώπινης φύσης θαυματουργική θεραπεία, για να ζήσουν οι άνθρωποι την χαρά της πίστης και της παρουσίας του Θεού. Η χαρά ευλογία για μετατροπή του νερού σε κρασί στην Κανά, αλλά και συντροφικότητα με τους μαθητές. Η εργασία, εκτός από υλική κοντά στον Ιωσήφ, γίνεται εργασία σωτηρίας όλων των ανθρώπων διά του Ευαγγελίου. Ο διάλογος δεν είναι ρητορεία ή αγώνας λόγων, για την επικράτηση και την φήμη, αλλά διακήρυξη της όντως Αλήθειας. Η δόξα είναι ο Σταυρός. Και ο θάνατος γίνεται Ανάσταση.
Όλα αυτά ξεκινούν από μία πορεία. Από την Γαλιλαία στον Ιορδάνη. Συνεχίζονται με μία νέα πορεία. Αυτήν της πειθούς προς τον Πρόδρομο να αποδεχθεί το αίτημά Του. Ακολουθεί η κατάδυση στον Ιορδάνη και η άμεση έξοδός Του από το νερό, καθώς δεν έχει καμία αμαρτία, αλλά διά της κινήσεως αυτής αγιάζει τα πάντα και δείχνει ότι δεν θα εξαιρέσει τον εαυτό Του από τα ανθρώπινα. Ξεκινά η διδασκαλία του Ευαγγελίου με κόπο και πορείες σε όλη την Παλαιστίνη. Ολοκληρώνεται ο κόπος με τα Πάθη και την Σταύρωση. Καταπαύει των έργων Αυτού επί τριήμερον, ζώντας ως προς το σώμα Του τον σαββατισμό της έβδομης ημέρας της Δημιουργίας, κι εδώ όμως χωρίς χωρισμό του από την θεότητα, καθώς «η σαρξ Του διαφθοράν ουκ οίδεν». Το πνεύμα Του όμως κηρύττει στον Άδη την Ανάσταση. Και ξεκινά την όγδοη ημέρα διά της δικής Του Αναστάσεως και διά της εργασίας της Εκκλησίας, στην οποία όλοι καλούμαστε να συμμετέχουμε.
Αυτή την πορεία του Χριστού, πορεία αυθεντικής αγάπης, καλούμαστε να την ζήσουμε σε κάθε σημείο της δικής μας ζωής. Η Βασιλεία του Θεού θέλει κόπο και πορεία. Και ο κόπος δεν έχει να κάνει μόνο με την επιβίωσή μας, αλλά με την μετοχή μας στον τρόπο του Χριστού. Στον τρόπο της αγάπης για τον Θεό και τον πλησίον. Σε κάθε έργο, σε κάθε συναναστροφή μας, σε κάθε δοκιμασία μας, σε κάθε λύπη και χαρά στην πορεία της ζωής καλούμαστε τον τρόπο της Αγάπης να τον ζούμε και να τον μεταδίδουμε. Και επικαλούμενοι τον Χριστό και ζώντας Τον στην Εκκλησία, να γιορτάζουμε κάθε στιγμή! Φως είναι ο Χριστός. Το Φως δίδεται χωρίς προϋπόθεση από Εκείνον. Εμείς όμως χρειαζόμαστε να εργαστούμε για να μπορέσουμε να το προσλάβουμε. Από το βάπτισμά μας και το χρίσμα μας, που είναι η αρχή της οικείωσης, μέχρι την μετοχή στα μυστήρια της Εκκλησίας και την αγάπη, που είναι η επαναβεβαίωση της γιορτής για όλους μας!
Τα Θεοφάνεια ας είναι η γιορτή της ανάπλασής μας και της απόφασης για τον κόπο της αγάπης!
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)