Δέκα συμβουλές για την συμπεριφορά μας μέσα στο ναό
1. Ο Ναός είναι τόπος Ιερός. «Ως φοβερός ο τόπος ούτος! ουκ εστι τούτο, αλλ’ ή οίκος ΘΕΟΥ και αύτη η πύλη του ουρανού» (Γένεσις, κεφ. κη΄, 10).
2. Ο Ιερός Ναός είναι χώρος λατρείας και προσευχής. Πριν μπεις μέσα σκέψου που πρόκειται να μπεις και τι πρόκειται να κάνεις. «Είσελθε εις τον οίκόν μου και στήθι μετά φόβου· ο γαρ τόπος ούτος άγιός εστι».
3. Μπαίνουμε μέσα «ευπρεπώς ενδεδυμένοι» με σιωπήν, και με ευλάβειαν προσκυνούμεν τας αγίας εικόνας.
4. Καθόμαστε σε στάση ευλαβείας και προσοχής.
5. Μένουμε όσο πιο πολύ μπορούμε όρθιοι, σιωπηλοί και αφοσιωμένοι στην προσευχή, χωρίς να σχολιάζουμε ή να συζητούμε.
6. Είμαστε όρθιοι εις τα εξής σημεία: « Ευλογημένη η Βασιλεία...», « Σοφία. Ορθοί!...», Ευαγγέλιον, Χερουβικόν Ύμνον, «Πιστεύω...», «Λάβετε, φάγετε...» μέχρι και το «Άξιον εστιν», «Πάτερ ημών...», «...τα Άγια τοις Αγίοις», «Μετά φόβου...» και γενικώς πάντα, όταν θυμιάζει και ευλογεί ο Ιερεύς.
7. Εις την Θεία Κοινωνία πλησιάζουμε με ευλάβεια, με ησυχία και με σειρά ο ένας μετά τον άλλον.
8. Οι μεγαλύτεροι πρέπει να δίνουν το καλό παράδειγμα ευλαβείας, υπομονής, προσευχής, σιωπής και πίστεως.
9. Εις το Ιερόν Βήμα απαγορεύεται η είσοδος, εκτός από εκείνους που διακονούν (69ος Κανών ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου).
10. Όταν τελειώσει η Θ. Λειτουργία, παίρνουμε με τάξη και ευλάβεια το αντίδωρο, πάντα από το χέρι του Λειτουργού Ιερέως.
Γιατί οι έξυπνοι άνθρωποι δεν μπορούν να βρουν την ευτυχία;
« Η ευτυχία σε έξυπνους ανθρώπους
είναι το πιο σπάνιο πράγμα που ξέρω».
– Ernest Hemimgway
Η παρουσία ενός πιστού και αγαπημένου συντρόφου, μια σπουδαία οικογενειακή ζωή και μια επιτυχημένη καριέρα, ίσως να μην είναι αρκετά για να αποτρέψουν μια έξυπνη ψυχή να αισθάνεται θλίψη και μελαγχολία.
Ακολουθούν οι 6 πιθανότεροι λόγοι, γιατί η ευτυχία φαίνεται να αποφεύγει τους πολύ έξυπνους ανθρώπους:
1. Είναι θύματα της υπερανάλυσης
Πολλοί άνθρωποι με μεγάλο επίπεδο εξυπνάδας σκέφτονται υπερβολικά πολύ και αναλύουν τα πάντα που συμβαίνουν στη ζωή τους, στον περίγυρό τους και πέρα από αυτόν. Η τόση πολλή σκέψη μπορεί να είναι εξαντλητική κάποιες φορές, ιδιαίτερα όταν οι σκέψεις σας, σας οδηγούν σε συμπεράσματα τα οποία σας ενοχλούν και σας απογοητεύουν. Σας βαραίνουν, αλλά δεν μπορείτε να κάνετε κάτι, παρά μόνο να σκέφτεστε και να σκέφτεστε, ανεξαρτήτως του πόσο σας στραγγίζει αυτή η εμπειρία. Η ικανότητά σας να αναλύετε τα πράγματα είναι πολύ καλή. Όμως, είναι επίσης αλήθεια ότι δεν χρειάζεται να δίνετε προσοχή στα πάντα και να γεμίζετε το μυαλό σας με δυσάρεστες σκέψεις. «Η άγνοια είναι ευτυχία». Αυτή η φράση αληθεύει για ανθρώπους σαν εσάς που μπορούν να δουν μέσα στον άλλον και να αναγνωρίσουν τα πραγματικά του κίνητρα. Χωρίς αμφιβολία, ο κόσμος μοιάζει σαν ένα απογοητευτικό μέρος που το κατοικούν λάθος άνθρωποι. Για να μην αναφέρουμε και τα συναισθήματα που σας επηρεάζουν σχετικά με τους συλλογισμούς σας με διάφορα φιλοσοφικά προβλήματα, παγκόσμια ζητήματα και τα αιώνια ερωτήματα της ζωής που δεν έχουν απάντηση. Αν μάθετε να αγνοείτε, θα νιώσετε ξένοιαστοι, ευδιάθετοι και χαρούμενοι.
2. Θέλουν να ταιριάζουν τα πάντα με τα υψηλά τους στάνταρ
Οι άνθρωποι με μεγάλο δείκτη ευφυίας είναι πάντα σίγουροι για το τι θέλουν και οτιδήποτε κατώτερο των προσδοκιών τους, αποτυγχάνει να τους ικανοποιήσει. Αυτό δυσκολεύει ακόμα πιο πολύ τα άτομα αυτά να είναι ευτυχισμένα. Αυτό ισχύει για όλα, είτε πρόκειται για κάποια καριέρα, είτε για τις σχέσεις, είτε για οτιδήποτε άλλο συμβαίνει στη ζωή. Είναι γεγονός ότι δεν παίρνουμε ποτέ όλα αυτά που θέλουμε. Αλλά αυτή η πρακτική γνώση δεν είναι παρούσα σε εκείνους που έχουν ευφυέστατο θεωρητικό μυαλό. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν μικρή πρακτική ευφυία και μια ιδεαλιστική ματιά για τον κόσμο που δεν τους βοηθάει καθόλου να τα βγάλουν πέρα μαζί του. Επομένως, όταν ανακαλύπτουν ότι η πραγματικότητα έρχεται σε αντίθεση με τις προσδοκίες τους, αισθάνονται εξαιρετικά απογοητευμένοι.
3. Οι έξυπνοι άνθρωποι κρίνουν τον εαυτό τους πολύ σκληρά
Ένας από τους λόγους της δυστυχίας τους είναι και η τάση τους να είναι εξαιρετικά σκληροί με τον εαυτό τους. Δεν έχει να κάνει μόνο με τις επιτυχίες τους και τις αποτυχίες τους, αλλά με οτιδήποτε τους αφορά. Η βαθιά σκεπτόμενη φύση τους, αναλύει σχολαστικά τη συμπεριφορά τους και τις πράξεις τους και τις συγκρίνει με τα υψηλότερα στάνταρ τους. Παρόλο που αυτό γίνεται χωρίς πρόθεση, αυτή η τάση, τους δίνει ένα καλό λόγο για να κατηγορούν τον εαυτό τους. Μια πράξη που έκαναν πριν πολλά χρόνια μπορεί ξαφνικά να στοιχειώσει το μυαλό τους και να τους υπενθυμίσει πως απέτυχαν να κάνουν τα πράγματα με τον σωστό τρόπο. Αυτό ενοχλεί το μυαλό τους και χαλάει την διάθεσή τους. Μετά από αυτό μπορούν με δυσκολία να περάσουν τη μέρα τους με χαρά ή να καταφέρουν να κοιμηθούν ήρεμοι το βράδυ. Αυτά τα είδη των αναμνήσεων σχετικών με τα λάθη του παρελθόντος, είναι συχνά στους έξυπνους ανθρώπους. Η ενοχή και η δυσαρέσκεια γεμίζουν το μυαλό τους. Αυτά τα αρνητικά συναισθήματα είναι αρκετά για να σβήσουν την ευτυχία από τη ζωή τους.
4. Στοχεύουν μεγαλύτερα πράγματα
Δεν μπορούν να ικανοποιηθούν με αυτά που έχουν στη ζωή τους επειδή η μεγάλη τους ευφυία, τους δίνει τη δύναμη να φανταστούν μεγαλύτερα πράγματα. Πάντα ψάχνουν για έναν μεγαλύτερο σκοπό, νόημα, σχέδιο. Μερικοί από αυτούς παρασύρονται τόσο πολύ από την έντονη φαντασία τους, που τους είναι αδύνατο να απολαύσουν τα καλά πράγματα που έχουν στη ζωή τους. Η συνηθισμένη ζωή είναι τόσο βαρετή για αυτούς και για αυτό το λόγο ψάχνουν για «εξαιρετισμό», που φυσικά δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Μήπως πιστεύετε ότι αυτός ο πλανήτης δεν είναι η πραγματική σας κατοικία ή ότι θα έπρεπε να ζείτε σε μια διαφορετική εποχή; Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο για μια έξυπνη, βαθιά σκεπτόμενη προσωπικότητα. Με τέτοιες σκέψεις να κατακλύζουν το μυαλό σας δύσκολα θα είστε χαρούμενοι, όταν δεν μπορείτε να αποδεχτείτε τον κόσμο, ακόμα και την εποχή στην οποία ζείτε.
5. Κανείς δεν τους αντιλαμβάνεται και δεν βρίσκουν άτομα να κάνουν ουσιαστικό διάλογο
Όλοι μας λαχταράμε να μας καταλαβαίνουν πραγματικά οι άλλοι, αλλά οι έξυπνοι άνθρωποι μπορούν πολύ δύσκολα να βρουν κάποιον που να τους καταλαβαίνει. Όταν έχουμε γύρω μας ανθρώπους που μας καταλαβαίνουν, το μισό από το στρες που έχουμε σταματάει να υφίσταται. Δεν υπάρχει τίποτα πιο καθησυχαστικό από το να κάνουμε ουσιαστικό διάλογο με κάποιο άτομο που καταλαβαίνει την οπτική μας και τις ιδέες μας πάνω στην προσωπική μας ζωή, την φιλοσοφία, τα παγκόσμια ζητήματα και άλλα πολύπλοκα ερωτήματα. Οι περισσότεροι έξυπνοι άνθρωποι αισθάνονται παρεξηγημένοι και μοναχικοί καθώς συνήθως κανείς δεν εκτιμάει το βάθος της σκέψης τους και τον τρόπο που βλέπουν και αναλύουν τα πράγματα. Η επιστήμη έχει αποδείξει ότι οι έξυπνοι άνθρωποι δεν χρειάζεται να κοινωνικοποιούνται τόσο πολύ όσο οι άνθρωποι με μέσο δείκτη νοημοσύνης, για να είναι χαρούμενοι. Ωστόσο, οι έξυπνοι άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη να συναντάνε ανθρώπους, να επικοινωνούν και να κάνουν απολαυστικές συζητήσεις. Ενδιαφέρονται περισσότερο να μιλάνε για πράγματα ουσιαστικά και συναρπαστικά παρά για θέματα όπως το φαγητό, ο καιρός ή σχέδια για το σαββατοκύριακο. Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο να βρουν κάποιο άτομο που θα ικανοποιήσει την επιθυμία τους για μια εις βάθος συζήτηση. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της υλικής και καταναλωτικής κοινωνίας στην οποία ζούμε.
6. Οι έξυπνοι άνθρωποι συχνά έχουν ψυχολογικά θέματα
Πολλές έρευνες έχουν βρει μια σύνδεση ανάμεσα σε πολύ έξυπνα μυαλά και σε ψυχιατρικές διαταραχές όπως διπολική διαταραχή και κοινωνικό άγχος. Είναι δυνατόν αυτές οι διαταραχές να προκαλούνται από ένα έξυπνο μυαλό; Δεν μπορούμε να το επιβεβαιώσουμε αυτό, καθώς υπάρχουν τόσα πολλά κρυμμένα μυστήρια για το ανθρώπινο μυαλό που περιμένουν να αποκαλυφτούν από την επιστήμη. Δεν υποφέρουν όλοι οι έξυπνοι άνθρωποι από διάφορες ψυχικές διαταραχές. Όμως ακόμα και αυτοί που δεν υποφέρουν, είναι επιρρεπείς στην υπαρξιακή κατάθλιψη, η οποία συνήθως προκύπτει από το γεγονός ότι σκέφτονται πάρα πολύ. Αν συνεχίσετε να σκέφτεστε και να αναλύετε τα πάντα βαθιά, θα ρθει η στιγμή που θα αρχίσετε να σκέφτεστε για τη ζωή και το θάνατο. Το μυαλό σας θα αρχίσει να ψάχνει για το νόημα της ύπαρξής σας και τότε θα αρχίσετε να επαναξιολογείτε τη ζωή σας. Αυτό θα σας στενοχωρήσει, χωρίς προφανή λόγο.
Μετάφραση: awakengr.com via themindsjournal.com
πηγή
* Και η απάντηση ενός Αγίου στο ερώτημα...
"Mωρέ, εσύ θέλεις να πιστέψεις,
αλλά δεν σ΄αφήνει το πολύ σου, το δυνατό σου μυαλό!
Αλλά που θα πας;
Σε αγαπάει, σε περιμένει ο Χριστός και θα σε κερδίσει μια μέρα!"
Άγιος Πορφύριος
Ο φίλος μου ο Μεγάλος...
Μέχρι την ημέρα που μπήκα στο ιερό της Παναγίας, για να διακονώ ως παιδί του ιερού, το μόνο που ήξερα για τον μεγάλο Βασίλειο ήταν, το ότι έφερνε δώρα πολλά και το μόνο που ήξερα για την Καισάρεια ήταν, ο μυρωδάτος παστουρμάς της.
Εκεί στο ιερό της Παναγίας συνήντησα μία γραφική λευιτική μορφή, τον πατέρα Βασίλειο. Ήταν σεβάσμιος ιερέας, είχε στο αριστερό πόδι μία μικρή αναπηρία. Πρέπει να είχε περάσει μία αρρώστια δύσκολη, που τον ανάγκαζε να μιλάει, καμιά φορά γρήγορα και τα λόγια του τα έμπλεκε και στις ακολουθίες. Παρόλα ταύτα παρέμενε σεβάσμιος γέροντας, ο πάτερ Βασίλειος. Δίναμε σημασία στα λόγια του, τον φοβόμασταν λίγο.
Είναι αλήθεια πως εμείς, τα παιδιά του ιερού ήμασταν σκανδαλιάρηδες. Έτσι είναι πάντα τα παιδιά του ιερού. Παίζαμε μέσα στο ιερό, παιχνίδια πάσης φύσεως, παιχνίδια με τα καρβουνάκια, παιχνίδια με τα κεριά, παιχνίδια με τα πρόσφορα, με τα άμφια, παιχνίδια με όλα. Το γλεντούσαμε πολύ. Περνούσαμε απίθανα.
Μια μέρα όπως τραβολογιόμασταν μέσα στο ιερό, με ένα μάγκα, για το ποιος θα κρατούσε το εξαπτέρυγο το δεύτερο, το τελευταίο, μετά το σταυρό, με κοίταξε άγρια ο πάτερ Βασίλειος και μου είπε.
- Ο Μεγάλος βλέπει!
Δεν τόλμησα να ρωτήσω τίποτα για τον Μεγάλο. Μετά από μερικές μέρες, όταν ο πατήρ Βασίλειος με είδε να έχω μπουκώσει στα γέλια για κάποια από τα πειράγματα που κάναμε ,μου είπε:
- Ρώτα τον Μεγάλο αν πρέπει να γελάς και κοίταξε προς την κόγχη του Ιερού, πίσω από την Αγία Τράπεζα.
Τρόμαξα, ποιος ήταν ο Μεγάλος;
Την άλλη μέρα όμως, όταν την ώρα του θυμιάματος της 9ης ωδής, δεν βρίσκαμε καρβουνάκια, μιας και τα άλλα τα είχαμε χρησιμοποιήσει για πυροτεχνήματα, μας έπιασε αγωνία. Το είπαμε στον πατέρα Βασίλειο, έδειξε αδιαφορία.
- Πείτε το στον Μεγάλο.
Τότε δεν κρατήθηκα.
- Έ, ποιος είναι αυτός ο Μεγάλος; Του είπα.
Μού έδειξε την εικόνα του Μεγάλου Βασιλείου, πίσω από την κόγχη του Ιερού, πίσω από την Αγία Τράπεζα.
Είναι αλήθεια πώς ένα παιδί εκείνη τη στιγμή βρήκε ένα δεματάκι καρβουνάκια, αυτό μας επηρέασε. Προσέξαμε τον Μεγάλο, μέχρι τότε δεν τον είχαμε προσέξει. Αυτός ήταν ο μεγάλος, ο Μέγας Βασίλειος.
Όταν όμως και μετά από μερικές μέρες, όταν το πρωί που ήρθε να λειτουργήσει ο πατήρ Βασίλειος, δεν έβρισκε πρόσφορο και του είπαμε:
-Τι θα γίνει;
Εκείνος μας είπε με αδιαφορία:
- Πείτε το στον Μεγάλο, εμένα ρωτάτε;
Εμείς τα χάσαμε!
Και πράγματι, μετά από λίγο, μια κυρία ήρθε μ' ένα πρόσφορο. Έ τότε ήταν που είχαμε επηρεαστεί. Ο Μεγάλος, εδώ μέσα έκανε πολλά. Εμείς από τότε και μετά φοβηθήκαμε, δεν πολύ κοιτάζαμε την εικόνα του Μεγάλου Βασιλείου, όταν περνούσαμε από κάτω κάναμε πολλούς σταυρούς και φεύγαμε γρήγορα. Τώρα είχαμε έναν ελεγκτή μέσα στο ιερό, τον Μεγάλο. Τι είχαμε πάθει! Τα σχέδια μας τα σκανδαλιάρικα είχαν χαλάσει. Τα κάναμε κρυφά βέβαια, αλλά φοβόμασταν τον Μεγάλο Βασίλειο. Τι μας βρήκε; Καθημερινός έλεγχος. Εκεί που δεν το περιμένουμε, το κακό ήταν πως ... η κατάσταση ήταν με τον Άγιο Βασίλειο. Τώρα πια πώς θα έτρωγα τη Μόσχομυρωδάτη αγιοβασιλιάτικη πίττα; Είχε το όνομά του, θα με έπιανε το στομάχι μου!
Ήταν Πρωτοχρονιά, γιόρταζε ο Μεγάλος, όπως τον έλεγε ο πάτερ Βασίλειος. Εμείς ήμασταν γεμάτοι χαρά, ήταν γιορτή μεγάλη. Προς το τέλος της λειτουργίας κλέψαμε μία σακούλα αντίδωρα πριν να τα μοιράσει ο ιερέας. Πήραμε και μία μεγάλη μπουκάλα νάμα και κρυφτήκαμε σε ένα μικρό δωματιάκι πλάι στο ιερό, είχε ένα τέτοιο δωματιάκι η Παναγία. Και άρχισε η ευωχία. Πρόσφορο και κρασοκατάνυξη. Πρόσφορο βουτηγμένο μέσα σε μυρωδάτο πολίτικο κρασί. Τότε έγινε το κακό! Μας ανακάλυψε ο πατήρ Βασίλειος! Μέσα στο φόβο μας, ένα παιδί που κρατούσε τσίλιες, φώναξε:
- Παιδιά ο Μεγάλος!
Ήταν ο πάτερ Βασίλειος. Εμείς πιστέψαμε που έρχεται ο Μεγάλος! Μας βρήκε!
- Τι κάνετε εδώ μπρέ; Ελάτε μαζί μου τώρα. Μας πήρε σέρνοντας. Μας πήγε κάτω από την εικόνα του Μεγάλου Βασιλείου. Στράφηκε σε εκείνον και μας είπε:
-Γονατίστε μπρε κάτω. Όλοι γονατίσαμε. Είπε στο Μέγα Βασίλειο:
- Αυτοί εδώ έτρωγαν πρόσφορα και έπιναν κρασί. Τι θα έκανες εσύ αν τους είχες;
Απήντησε μόνος του, με σιγανή φωνή, ο πάτερ Βασίλειος:
- Ε ξέρω εσύ αγαπούσες τους πτωχούς θα τους συγχωρούσες, θα τους έδινες και ένα ακόμη πρόσφορο.
Ξαναπήρε, άγρια μορφή.
- Αυτοί εδώ μέσα, παίζουν στο ιερό. Τι θα έκανες εσύ αν τους είχες;
Πήρε πάλι ο πάτερ Βασίλειος μία μορφή χαριτωμένη, χαμογελαστή.
- Ε ξέρω, αγαπούσες πολύ και τα παιδιά και γι' αυτά έκανες τη βασιλειάδα. Ε, θα τους το συγχωρούσες. Δεν είναι έτσι Μεγάλε;
Εμείς αρχίσαμε να παίρνουμε πάνω μας. Ά, ήταν πανέμορφο, αυτός ο Μεγάλος, ήταν πολύ Μεγάλος. Δεν ξέραμε που τόσο πολύ αγαπούσε τους πτωχούς και τα παιδιά.
Και ο πατήρ Βασίλειος ρώτησε το τρίτο και τελικό ερώτημα.
- Τι να τους κάνω τώρα;
- Ξέρω τι θα ΄κανες εσύ, θα τους έδινες και ένα πρόσφορο στο χέρι παραπάνω.
Εμείς τιναχτήκαμε επάνω από τη χαρά μας! Φιλούσαμε τα χέρια του πατρός Βασιλείου. Ο Μεγάλος ήταν πραγματικά μεγάλος και σήμερα γιόρταζε.
Αγαπήσαμε πολύ τον Μέγα Βασίλειο.
Αυτόν το φίλο μου. Αυτόν το Μεγάλο που σήμερα θέλησα να μιλήσω μαζί του. Το ΄πα στην αρχή.
Έψαχνα ένα μεγάλο για να κάνω τον απολογισμό της χρονιάς. Και που να τον έβρισκα; Όχι, όχι θα τον έβρισκα. Ραδιοπαράγκα είναι, πολλούς βρίσκει. Απλά εγώ ήθελα Μεγάλο-Μεγάλο. Όχι από αυτούς που είναι για την ώρα ψεύτικοι μεγάλοι.
Ά, μακάρι να γίνουνε, δεν πειράζει. Και το ΄πα, εδώ σε αυτό το κτίριο ένα όροφο παρακάτω, είναι το χέρι του Μεγάλου Βασιλείου, κλεισμένο σε μία αίθουσα. Και είπα θα πάω εκεί πέρα και δεν θα μιλήσω για το φίλο μου τον Μεγάλο;
Και έτσι σας μίλησα σήμερα. Από τότε όμως είχα αγαπήσει τον Μεγάλο. Έτσι μου το δίδαξε ο πατήρ Βασίλειος, που το ξέρω δεν ζει τώρα, αλλά τον ευχαριστώ πολύ και εύχομαι να είναι κοντά του και να λειτουργεί μαζί του σήμερα τέτοια μέρα.
Και έτσι να παρακαλέσουμε το Μεγάλο μιας και είναι σήμερα η μνήμη του, να προσεύχεται εκεί που βρίσκεται πλάι στον θρόνο του Χριστού και να πρεσβεύει για όλους μας, μιας που είναι Μεγάλος για να γίνουμε και εμείς Μεγάλοι.
Αναμνήσεις από τα παιδικά χρόνια του
π. Κωνσταντίνου στην Πόλη
Ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο της Κυριακής 16 Ιανουαρίου 2022 (ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ)
Το Αποστολικό Ανάγνωσμα
Αποστ. Ανάγνωσμα: Κολ. Γ΄, 4 – 11
Πρωτότυπο Κείμενο
Όταν ο Χριστός φανερωθή, η ζωή ημών,τότε ημείς συν αυτώ φανερωθήσεσθε εν δόξη. Νεκρώσατε ουν τα μέλη υμών τα επι της γής, πορνείαν, ακαθαρσίαν, πάθος, επιθυμίαν κακήν, και την πλεονεξίαν , ητίς εστίν ειδωλολατρία, δι α έρχεται η οργή του Θεού επι τους υιούς της απειθείας, εν οις και υμείς περιεπατήσατε ποτε, ότε εζήτε εν αυτοίς˙ νυνί δε απόθεσθε και υμείς τα πάντα, οργήν, θυμόν, κακίαν, β
λασφημίαν, αισχρολογίαν εκ του στόματος υμών˙μη ψεύδεσθε εις αλλήλους, απεκδυσάμενοι τον παλαιόν άνθρωπον συν ταις πράξεσιν αυτού και ενδυσάμενοι τον νέον τον ανακαινούμενον εις επίγνωσιν κατ΄ εικόνα του κτίσαντος αυτόν , όπου ουκ ένι Έλλην και Ιουδαίος,περιτομή και ακροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δούλος,ελεύθερος, αλλά τα πάντα και εν πάσι Χριστός.
Απόδοση στη Νεοελληνική
Όταν ο Χριστός, που είναι η αληθινή ζωή μας, φανερωθεί , τότε κι εσείς, στην παρουσία του, θα φανερωθείτε μαζί του δοξασμένοι. Απονεκρώστε, λοιπόν , ότι σας συνδέει με το αμαρτωλό παρελθόν: Την πορνεία, την ηθική ακαθαρσία, το πάθος, την κακή επιθυμία και την πλεονεξία, που είναι ειδωλολατρία. Για όλα αυτά θα πέσει οργή του Θεού πάνω σ΄
εκείνους που δεν θέλουν να πιστέψουν. Σ΄ αυτούς ανήκατε άλλοτε κι εσείς , όταν αυτά τα πάθη δυνάστευαν τη ζωή σας. Τώρα όμως πετάξτε τα όλα αυτά από πάνω σας :την οργή , το θυμό, την πονηρία, την κακολογία και την αισχρολογία. Μη λέτε ψέματα ο ένας στον άλλον, αφού βγάλατε από πάνω σας τον παλαιό αμαρτωλό εαυτό σας με τις συνήθειες του, και ντυθήκατε τον καινούριο άνθρωπο , που ανανεώνεται συνεχώς σύμφωνα με την εικόνα του δημιουργού του, ώστε με τη νέα ζωή του να φτάσει στην τέλεια γνώση του Θεού. Σ΄ αυτή τη νέα κατάσταση δεν υπάρχουν πια εθνικοί και Ιουδαίοι, περιτμημένοι κι απερίτμητοι, βάρβαροι, Σκύθες, δούλοι, ελεύθεροι˙του Χριστού είναι όλα και ο Χριστός είναι σε όλα.
Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα
Κατά Λουκάν (ιζ΄ 12-19)
Τῷ καιρῷ εκείνω, εἰσερχομένου τοῦ Ἰησοῦ εἴς τινα κώμην ἀπήντησαν αὐτῷ δέκα λεπροὶ ἄνδρες, οἳ ἔστησαν πόρρωθεν, καὶ αὐτοὶ ἦραν φωνὴν λέγοντες· Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς.
Καὶ ἰδὼν εἶπεν αὐτοῖς· πορευθέντες ἐπιδείξατε ἑαυτοὺς τοῖς ἱερεῦσι. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὑπάγειν αὐτοὺς ἐκαθαρίσθησαν. Εἷς δὲ ἐξ αὐτῶν, ἰδὼν ὅτι ἰάθη, ὑπέστρεψε μετὰ φωνῆς μεγάλης δοξάζων τὸν Θεόν, καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ εὐχαριστῶν αὐτῷ· καὶ αὐτὸς ἦν Σαμαρείτης.
Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; Οἱ δὲ ἐννέα ποῦ; Οὐχ εὑρέθησαν ὑποστρέψαντες δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ εἰ μὴ ὁ ἀλλογενὴς οὗτος; Καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἀναστὰς πορεύου· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε.
Ἀπόδοση:
Τον καιρό εκείνο, καθὼς ἔμπαινε ὁ Ἰησοῦς σ’ ἕνα χωριό, τὸν συνήντησαν δέκα ἄνδρες λεπροί, οἱ ὁποῖοι ἐστάθηκαν λίγο μακρυά, καὶ τοῦ φώναξαν, «Ἰησοῦ Διδάσκαλε, ἐλέησέ μας».
Ὅταν τοὺς εἶδε, τοὺς εἶπε, «Πηγαίνετε νὰ δείξετε τὸν ἑαυτόν σας εἰς τοὺς ἱερεῖς», καὶ ἐνῷ ἐπήγαιναν, ἐκαθαρίσθησαν. Ἕνας ἀπ’ αὐτούς,ὅταν εἶδε ὄτι ἐθεραπεύθηκε, ἐπέστρεψε δοξάζων τὸν Θεὸν μὲ δυνατὴν φωνὴν καὶ ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπον εἰς τὰ πόδια τοῦ Ἰησοῦ καὶ τὸν εὐχαριστοῦσε· καὶ αὐτὸς ἦτο Σαμαρείτης.
Τότε εἶπε ὁ Ἰησοῦς, «Δὲν ἐκαθαρίσθησαν καὶ οἱ δέκα; Οἱ ἄλλοι ἐννέα ποῦ εἶναι; Κανεὶς δὲν εὑρέθηκε νὰ ἐπιστρέψῃ διὰ νὰ δοξάσῃ τὸν Θεὸν παρὰ αὐτὸς ὁ ἀλλοεθνής;». Καὶ εἶπε εἰς αὐτόν, «Σήκω ἐπάνω καὶ πήγαινε· ἡ πίστις σου σὲ ἔσωσε».
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)