Η μελέτη τής Αγίας Γραφής
Τι μου χάρισε σε προσωπικό επίπεδο
Μαρία Σκαμπαρδώνη
Φοιτήτρια Θεολογίας και Δημοσιογράφος
Ξεκίνησα να διαβάζω την Αγία Γραφή από πολύ μικρή; από Τρίτη με Τετάρτη Δημοτικού. Με την πάροδο των χρόνων εμβάθυνα περισσότερο στο πνευματικό της νόημα, αποκρυπτογραφούσα τα γεγονότα και σχημάτιζα την προσωπική μου άποψη, εις βάρος των άσχημων κατηγοριών που άκουγα για αυτή όλα αυτά τα χρόνια.
Έχω διαβάσει πάρα πολλά βιβλία στη ζωή μου. Στα 27 χρόνια που ζω σε αυτό τον κόσμο ως ανθρώπινο ον με ψυχή και σώμα, έχω μελετήσει από Πλάτων και Αριστοτέλη, μέχρι το Κοράνι, τον αγαπημένο μου Νίτσε, τον Καντ, τον Χάϊντεγκερ και άλλους πολλούς διανοητές. Ωστόσο, πιστεύω πως η ανθρωπότητα θα είχε ανάγκη να έρθει πιο κοντά στο πνευματικό νόημα της Καινής Διαθήκης, αυτό θα ήταν η λύση στο σύγχρονο κοινωνικό και υπαρξιακό αδιέξοδο που βιώνουν οι περισσότεροι, προσωπικά αλλά και κοινωνικά.
Τι μου χάρισε σε προσωπικό επίπεδο η μελέτη της Αγίας Γραφής; Πολλά διδάγματα και σοφία ζωής, διότι η ίδια ως βιβλίο είναι ικανή να μεταποιήσει τον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου και να του δώσει τέτοια γνώση, όση δε θα του δώσουν τα βιώματα μίας ζωής 80 ετών.
Μερικά από τα δώρα που μου χάρισε η μελέτη της Αγίας Γραφής:
Ø Την εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού: Ζούμε σε μία εποχή όπου η ανθρώπινη προσπάθεια υπερεκτιμάται. Ο άνθρωπος θέτει ως προϋπόθεση για την προσωπική του πρόοδο μονάχα τη δική του προσπάθεια. Η σύγχρονη τεχνολογία η οποία προοδεύει διαρκώς, πείθει τον άνθρωπο πως είναι Θεός και πως όλα εξαρτώνται από εκείνον. Ο άνθρωπος όμως είναι ένα τρωτό ον, δεν μπορεί να κάνει τα πάντα, είναι θνητός και με περιορισμένες δυνατότητες. Ο Θεός προνοεί για εσένα με έναν τρόπο εσύ δεν το φαντάζεσαι, αν αφεθείς στην Πρόνοιά Του θα λυτρωθείς από τα εγωιστικά άγχη της καθημερινότητας. Μη νομίζεις πως τα δικά σου σχέδια θα γίνουν, ο Θεός έχει το σχέδιό Του για τον κάθε άνθρωπο· όσο και αν εγώ προσπαθώ για κάτι, αν ο Θεός δεν αποφασίσει, αυτό δε θα έρθει.
Ø Τη βεβαιότητα πως αξίζω ως ανθρώπινο ον: Ζούμε σε μία κοινωνία εμμονική με την προσφορά και τη δημιουργικότητα. Ο άνθρωπος ξεχνώντας πως είναι ανθρώπινο ον έχει μετατραπεί σε μηχάνημα παραγωγής, εξαρτά την προσωπική του αξία από αυτό που κατορθώνει σε ένα εξωτερικό επίπεδο. Στην Αγία Γραφή, ο άνθρωπος πλάθεται «κατ εικόνα» και καθ ομοίωση του Θεού, αυτό και μόνο αρκεί για την αξία της ανθρώπινης υπόστασης. Ο Χριστός έδωσε σημασία σε αυτούς που ήταν κοινωνικά υποτιμημένοι, ονομάτισε το Λάζαρο ενώ άφησε άγνωστο το όνομα του πλούσιου, έδωσε σημασία σε αυτόν που τα κοινωνικά και κοσμικά πρότυπα απορρίπτουν. Το γεγονός της ανθρώπινης αξίας απορρέει από το γεγονός πως είμαι εικόνα του Θεού, όχι επειδή πέτυχα κάτι σε ένα εξωτερικό επίπεδο.
Ø Την αισιοδοξία πως μπορώ να γίνω καλύτερος άνθρωπος: Δεν έχει σημασία πόσα λάθη έχεις κάνει, πόσα λάθος μονοπάτια επέλεξες στην προσωπική σου διαδρομή. Υπάρχει πάντοτε η επιλογή της μετάνοιας, με την έννοια της αλλαγής του νου και της συμπεριφοράς. Έχεις την ευκαιρία σε όποιο συναισθηματικό αδιέξοδο και αν βρίσκεσαι, να επιλέξεις το δρόμο της αλλαγής.
Ø Την πίστη πως η ψυχή υπάρχει: Δεν υπάρχουν μόνο αυτά τα λίγα χρόνια με κόπους και δυσκολίες ως επί το πλείστον στη σωματική ζωή. Υπάρχει ψυχή, υπάρχει ζωή μετά από αυτό πέρασμα· και ίσως, να είναι και η σημαντικότερη.
Ø Την αξία της συγχώρησης: Δεν είναι εύκολο να συγχωρείς; όσο ανθρώπινα και δυναμικά και να προσπαθείς να σταθείς απέναντι στον πόνο της αδικίας, μέσα σου θα υπάρχει η πικρία και το παράπονο. Έρχεται όμως η παραίνεση της Καινής Διαθήκης «να αγαπάς τον εχθρό σου όπως τον εαυτό σου» και «εις εμέ ανήκει η εκδίκηση και Εγώ θα αποδώσω» και σε λυτρώνει. Σου ανοίγει το δρόμο για μία καινούργια πνευματική θέαση των πραγμάτων, η συγχώρεση είναι η λύση απέναντι στο Κακό, όχι το μίσος. Η Αγάπη είναι η απάντηση στον πόνο, η εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη και την επέμβαση του Θεού είναι η σοφή επιλογή. Ξεχνάω το κακό που μου έκαναν και προσεύχομαι για εκείνους που με ζημίωσαν, να αναλάβει ο Θεός τα πνευματικά τους μάτια και να αντιληφθούν το πόσο λάθος ήταν. Και αν δεν μπορώ, ζητάω την ενίσχυση του Θεού.
Ø Το να ξεφύγει η ματιά μου από την κοσμική θέαση των πραγμάτων: Τα κοσμικά μάτια των ανθρώπων μπορεί να θεωρούν κάτι που συνέβη κακό και μεγάλο δεινό για εμένα ή για τον κόσμο. Για τον άνθρωπο που προσπαθεί να αντιληφθεί την πνευματική υπόσταση των πραγμάτων, βλέπει ένα ανώτερο σχέδιο του Θεού για να προέλθει κάτι καλύτερο.
Αξίζεις να μελετάς την Αγίας Γραφή, θα σε βοηθήσει να αλλάξεις τη ματιά σου σε πολλά θέματα.
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ; ΔΕΞΙΑ Ή ΑΡΙΣΤΕΡΑ;
Παράξενο τὸ ἐρώτημα: Ποῦ εἶναι ἡ καρδιά σου; Ἡ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου φυσιολογικὰ εἶναι στὸ ἀριστερὸ μέρος τοῦ στήθους. Μπορεῖ νὰ εἶναι δεξιά; Μπορεῖ! Καὶ ὄχι ἁπλῶς μπορεῖ. Πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ πάει στὰ δεξιὰ ἡ καρδιά μας. Τὸ θέμα τὸ θέτει ὁ σοφὸς Σολομὼν στὸ βιβλίο τοῦ Ἐκκλησιαστοῦ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης: «Καρδία σοφοῦ εἰς δεξιὸν αὐτοῦ, καὶ καρδία ἄφρονος εἰς ἀριστερὸν αὐτοῦ» (ι΄ [10] 2). Τί ἐννοεῖ ὁ παράξενος αὐτὸς λόγος; Ἐπειδὴ τὸ δεξὶ χέρι τῶν περισσοτέρων ἀνθρώπων εἶναι τὸ πιὸ δυνατὸ καὶ τὸ πιὸ ἱκανό, θεωρεῖται ἡ δεξιὰ πλευρὰ προτιμότερη, ἀνώτερη, προνομιοῦχος. Τὸν ἔχει στὰ δεξιά του, λέμε γι’ αὐτὸν ποὺ θέλει νὰ τιμήσει κάποιον καὶ πράγματι, τὸν βάζει νὰ σταθεῖ, νὰ καθίσει, νὰ περπατήσει στὰ δεξιά του. Εἶναι τὸ δεξί του χέρι, παρατηροῦμε γιὰ ἐκεῖνον ποὺ θεωρεῖται ἄμεσος καὶ ἀναγκαῖος βοηθὸς κάποιου ἀνωτέρου του. Εἶναι δεξιοτέχνης, εἶναι ἐπιδέξιος, λέμε γιὰ τὸν ἱκανὸ τεχνίτη. Τὸ ἀριστερό, ἀντίθετα, δηλώνει συνήθως τὸ ἀρνητικό, τὸ ἀποτυχημένο. Ἑπομένως τὸ δεξιὸ καὶ τὸ ἀριστερὸ δηλώνουν ἀντίστοιχα τὸν ὀρθὸ καὶ τὸν διεστραμμένο, τὸν ἴσιο καὶ τὸν στραβὸ δρόμο. Ποῦ εἶναι ἡ καρδιά σου; Δεξιὰ ἢ ἀριστερά; Γι’ αὐτὸ καὶ ὅταν ὁ Ἐκκλησιαστὴς λέει ὅτι ἡ καρδιὰ τοῦ σοφοῦ καὶ συνετοῦ ἀνθρώπου εἶναι στὰ δεξιά του καὶ ἡ καρδιὰ τοῦ ἄφρονος εἶναι στὸ ἀριστερό του μέρος, ἐννοεῖ, ἐπειδὴ ἡ καρδιὰ εἶναι ἡ ἕδρα τῶν διανοητικῶν δυνάμεων, ὅτι ὁ νοῦς τοῦ σοφοῦ σκέπτεται πάντοτε τὰ ὀρθά, ὁ δὲ νοῦς τοῦ ἄφρονος τὰ ψεύτικα καὶ διεστραμμένα. «Τοῦ σοφοῦ ὁ νοῦς ἀεὶ ἐπὶ τὰ δεξιὰ καὶ ἐπαινετὰ νεύει, ὁ δὲ τοῦ ἄφρονος ἐπὶ τὰ σκαιὰ καὶ ψευδῶς ἔχοντα», σχολιάζουν οἱ ἱεροὶ Ἑρμηνευτές. Ὁ νοῦς τοῦ σοφοῦ ἀνθρώπου στρέφεται πάντοτε πρὸς ὅσα ἀξίζουν τὸν ἔπαινο, ἐνῶ ὁ νοῦς τοῦ ἄφρονος πρὸς τὰ δυσάρεστα, τὰ μάταια καὶ ψεύτικα, τὰ ἀπατηλὰ καὶ ἀνούσια. Πράγματι, ὁ συνετὸς ἄνθρωπος ἀντιμετωπίζει τὰ προβλήματά του μὲ ὑπομονή, μὲ σύστημα, μὲ δεξιοτεχνία. Τὶς διάφορες ὑποθέσεις ποὺ τὸν ἀπασχολοῦν τὶς ἐξετάζει μὲ ψυχραιμία καὶ νηφάλια σκέψη καὶ τὶς διεκπεραιώνει μὲ σύνεση καὶ ἀκρίβεια. Τὶς σχέσεις του μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους τὶς ἀναπτύσσει μὲ καλὴ διάθεση, μὲ ἀμοιβαία ἐκτίμηση, μὲ καλοσύνη καὶ διάκριση, χωρὶς βιασύνες καὶ ἐπιπολαιότητες, χωρὶς ἐμπάθεια καὶ μισαλλοδοξία, προπάντων δὲ μὲ ἀνοχή, μὲ ὑπομονὴ καὶ ἀγάπη. Τὴ σχέση του μὲ τὸν Θεὸ τὴν καθορίζει ἡ βαθιὰ ταπείνωση, ἡ θερμὴ πίστη, ἡ πρόθυμη ὐποταγὴ στὸ θέλημά Του, ἡ ὁλοκληρωτικὴ ἀφοσίωση καὶ ἀγάπη. Ὁ φωτισμένος ἀπὸ τὸν Θεὸ νοῦς του κυβερνᾶ ὅλες τὶς πράξεις του καὶ κατευθύνει τὶς διαθέσεις, τὰ αἰσθήματα, τὰ θελήματα καὶ τὶς ἐνέργειές του. Ὅλα τὰ ἀντιμετωπίζει μὲ ἀγαθοὺς λογισμοὺς καὶ ὀρθὴ σκέψη, ὅλα προσπαθεῖ νὰ τὰ ζεῖ μὲ καλὴ διάθεση καὶ διαρκῶς ἀγωνίζεται νὰ ὑποτάσσεται στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ μὲ καθαρὴ καὶ ἄδολη καρδιά. Αὐτὸ σημαίνει τὸ «καρδία σοφοῦ εἰς δεξιὸν αὐτοῦ». Ἀντίθετα, «καρδία ἄφρονος εἰς ἀριστερὸν αὐτοῦ». Ὁ ἄφρων ἄνθρωπος, ὁ ἀσύνετος καὶ ἐπιπόλαιος, ἀποδεικνύεται ἀδέξιος καὶ ἀκατάλληλος γιὰ ὅλα. Εὔκολα περιέρχεται σὲ ἀμηχανία, ἐνεργεῖ βιαστικὰ καὶ σπασμωδικά, γι’ αὐτὸ καὶ ὅλα τοῦ ἔρχονται ἀνάποδα. Μοιάζει μὲ τὸν τεχνίτη ἐκεῖνο, ποὺ ἐπειδὴ τραυμάτισε τὸ δεξί του χέρι, πρέπει νὰ ἐργάζεται τὰ ἔργα του μὲ τὸ ἀριστερὸ καὶ βέβαια δυσκολεύεται πολὺ καὶ κάνει πολλὰ λάθη. Ὅλα τοῦ βγαίνουν ἄτεχνα καὶ ἀτελή. Ὁ ἄφρων ἄνθρωπος οὔτε μὲ τοὺς ἀνθρώπους ἔχει καλὲς σχέσεις οὔτε μὲ τὸν Θεὸ ἐπικοινωνεῖ. Τὸ νοῦ του τὸν κερδίζει ἡ ὕλη, ὁ κόσμος, τὸ ἄνομο συμφέρον, ἡ ἁμαρτία. Ὅταν βαδίζει στὸ δρόμο, ἡ «καρδία αὐτοῦ ὑστερήσει, καὶ ἃ λογιεῖται πάντα ἀφροσύνη ἐστί» (Ἐκκλ. ι΄ [10] 3). Ὅλα ὅσα σκέπτεται καὶ πράττει, ὅλη του ἡ διαγωγή, τὰ λόγια του, ἡ συμπεριφορά του, οἱ τρόποι του, μαρτυροῦν ἄνθρωπο ἀσύνετο. Σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν σοφὸ ἄνθρωπο, ποὺ ἐπειδὴ ἔχει φωτισμένο τὸ νοῦ του, βλέπει ποῦ βαδίζει, διακρίνει τοὺς κινδύνους ποὺ πρέπει νὰ ἀποφεύγει καὶ φροντίζει πάντοτε νὰ πατᾶ σὲ ἀσφαλὲς ἔδαφος, «ὁ ἄφρων ἐν σκότει πορεύεται», ὁ ἄμυαλος καὶ ἀμαθὴς βαδίζει στὸ σκοτάδι (Ἐκκλ. β΄ 14). Δὲν ξέρει ποῦ πηγαίνει, τί θέλει, ποιὸς εἶναι ὁ προορισμός του καὶ πῶς πρέπει νὰ ζήσει. Δὲν ἔχει καθαροὺς σκοπούς, δὲν μπορεῖ νὰ πετύχει ὑψηλοὺς στόχους. Τὸν κερδίζει τὸ μάταιο καὶ τὸ ἀπατηλό, ἡ ἁμαρτία καὶ τελικὰ ὁ θάνατος. Ἔχει σκοτισμένο τὸ νοῦ, ἔχει τὴν καρδιά του στὰ ἀριστερά του. Καὶ ἀπερίσκεπτα πέφτει ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο. Μὴν πάθουμε τέτοια ζημιά! Νὰ ἔχουμε σύνεση, νὰ ἐπιζητοῦμε τὴν κατὰ Θεὸν σοφία. Νὰ ἔχουμε τὴν καρδιά μας στὰ δεξιά μας. Γιὰ νὰ ζήσουμε μὲ εἰρήνη, μὲ εὐτυχία καὶ χαρὰ στὸν κόσμο αὐτό, γιὰ νὰ πορευθοῦμε μὲ ἐλπίδα καὶ στὸ μακάριο κόσμο τῆς αἰωνιότητος.
ΟΣΩΤΗΡ2159
Όταν ο κήπος της ψυχής σου είναι γεμάτος αγκάθια
Όταν ο κήπος της ψυχής σου είναι γεμάτος αγκάθια (πάθη), μην προσπαθείς να τα ξεριζώσεις και βρίσκεσαι διαρκώς τραυματισμένος και μολυσμένος από την ασχολία σου μαζί τους.
Δώσε όλη τη δύναμη σου στα λουλούδια της ψυχής σου, πότισέ τα, και τότε τ΄ αγκάθια θα ξεραθούν μόνα τους.
Και το καλύτερο λουλούδι είναι η αγάπη σου στον Χριστό. Αν ποτίσεις αυτήν και αναπτυχθεί, όλα τα αγκάθια μαραίνονται.
Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης
Τί θέλεις να σου κάνω;
Αν αυτή τη στιγμή ο Κύριος στεκόταν μπροστά στον καθένα από μας χωριστά και μας υπέβαλλε την ερώτηση «τί σοι θέλεις ποιήσω;» άραγε τι θα είχαμε να του απαντήσουμε; Αν μας έλεγε: «Παιδί μου, τι θέλεις να σου κάνω;», «Αἴτησαι παρ᾿ ἐμοῦ καὶ δώσω σοι», ποια είναι τα αιτήματα, που θα διατυπώναμε;
«Ἐγένετο ἐν τῷ ἐγγίζειν αὐτὸν εἰς Ἱεριχὼ τυφλός τις ἐκάθητο παρὰ τὴν ὁδὸν προσαιτῶν. Ἀκούσας δὲ ὄχλου διαπορευομένου ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα. Ἀπήγγειλαν δὲ αὐτῷ ὅτι Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος παρέρχεται. Καὶ ἐβόησε λέγων· Ἰησοῦ υἱὲ Δαυΐδ, ἐλέησόν με. Καὶ οἱ προάγοντες ἐπετίμων αὐτῷ ἵνα σιωπήσῃ· αὐτὸς δὲ πολλῷ μᾶλλον ἔκραζεν· υἱὲ Δαυΐδ, ἐλέησόν με. Σταθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐκέλευσεν αὐτὸν ἀχθῆναι πρὸς αὐτόν, ἐγγίσαντος δὲ αὐτοῦ ἐπηρώτησεν αὐτὸν λέγων· τί σοι θέλεις ποιήσω; ὁ δὲ εἶπε· Κύριε, ἵνα ἀναβλέψω. Καὶ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· ἀνάβλεψον· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε. Καὶ παραχρῆμα ἀνέβλεψε, καὶ ἠκολούθει αὐτῷ δοξάζων τὸν Θεόν· καὶ πᾶς ὁ λαὸς ἰδὼν ἔδωκεν αἶνον τῷ Θεῷ».
«Τί σοι θέλεις ποιήσω;»
Ο Κύριος έμπαινε με τη συνοδεία του στην Ιεριχώ. Η εμφάνισή του δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός για τη μικρή πόλη. Σήμανε συναγερμό. Ο θόρυβος των πολλών κέντρισε το ενδιαφέρον ενός τυφλού. Ρώτησε και έμαθε. Του είπαν πως «Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος παρέρχεται». Αμέσως άρχισε να φωνάζει: «Ἰησοῦ, Υἱὲ Δαυίδ, ἐλέησόν με». Οι πολλοί τον διέταξαν να σωπάσει. Μα αυτός με περισσότερη δύναμη εξακολούθησε να ικετεύει: «υἱὲ Δαυίδ, ἐλέησόν με». Ο Ιησούς τον άκουσε. Στάθηκε. Διέταξε να τον φέρουν μπροστά του. Και με τόνο αγάπης τον ρώτησε: «Τί σοι θέλεις ποιήσω;» Τι θέλεις να σου κάνω; «Κύριε, ἵνα ἀναβλέψω», απάντησε με ένα βαθύ αναστεναγμό ο τυφλός. Και ο Ιησούς χωρίς καμιά χρονοτριβή διέταξε: «Ἀνάβλεψον». Αμέσως τα μάτια του τυφλού άνοιξαν. Χάρηκε το φως. Χάρηκε τη δημιουργία. Χάρηκε τους ανθρώπους.
Δεν ξέρω!
Αν αυτή τη στιγμή ο Κύριος στεκόταν μπροστά στον καθένα από μας χωριστά και μας υπέβαλλε την ερώτηση «τί σοι θέλεις ποιήσω;» άραγε τι θα είχαμε να του απαντήσουμε; Αν μας έλεγε: «Παιδί μου, τι θέλεις να σου κάνω;», «Αἴτησαι παρ᾿ ἐμοῦ καὶ δώσω σοι», ποια είναι τα αιτήματα, που θα διατυπώναμε;
Αμφιβάλλετε, πως μερικοί από μας δεν θα είχαν να του πουν απολύτως τίποτε; Θα στέκονταν μπροστά του με απορία, θα τον κοίταζαν εκστατικά και μετά από μια παύση αμηχανίας και ταραχής, θα του έλεγαν:
«Κύριέ μου, Κύριε, δεν έχω τι να σου πω. Δεν ξέρω τι να σου ζητήσω».
Η σκηνή αυτή δεν είναι μια υποθετική σκηνή, που θα μπορούσε κάποτε να συμβεί, αν ο Κύριος παρουσιαζόταν με όλη τη λάμψη του θεικού μεγαλείου του μπροστά μας. Ο Κύριος μας το παραγγέλλει σαφώς: «αἰτεῖτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν, ζητεῖτε καὶ εὐρήσετε» (Ματθ. ζ´ 7). Ζητάτε από μένα και εγώ θα σας δώσω από τη δύναμή μου και από τα αγαθά μου.
Και όμως εμείς δεν αφιερώνουμε λίγο από τον χρόνο μας στο να του μιλήσουμε και να του φανερώσουμε τις ανάγκες μας. Ή και όταν στεκόμαστε στη στάση της προσευχής, νιώθουμε τόσο φτωχή την καρδιά μας και τόσο αδύναμα τα χείλη μας. Δεν έχουμε τι να πούμε. Δεν ξέρουμε τι αιτήματα να διατυπώσουμε. Και, ή κάνουμε ένα μόνο σταυρό και δίνουμε στον εαυτό μας πιστοποιητικό, πως εξάντλησε την προσευχή ή λέμε μηχανικά δυό λόγια και βιαζόμαστε να φθάσουμε στον επίλογο, στο «αμήν». Η συμπεριφορά μας αυτή έχει ένα βαθύτερο αίτιο. Δεν μπορέσαμε να συνειδητοποιήσουμε τι σημασία έχει το να φέρουμε τα καθημερινά μας θέματα και τις καθημερινές μας αγωνίες στον Κύριο. Τι σημαίνει το να αξιωνόμαστε να στεκόμαστε μπροστά του, να του μιλάμε, να του εκθέτουμε ό,τι μας απασχολεί. Αν αυτό το καταλαβαίναμε, τότε η αναφορά μας σ' Εκείνον θα ήταν συχνή και το περιεχόμενο της συνομιλίας μας θερμό και ζωντανό.
Τα θέλω όλα
Υπάρχει και η δεύτερη ακριβώς αντίθετη τάση, που είναι και αυτή εξ ίσου σοβαρό σφάλμα. Μπορεί στην επικοινωνία μας με τον Θεό να λέμε και μάλιστα πολλά, χωρίς όμως κανένα ειρμό και κανένα νόημα. Είτε γιατί δεν σκεπτόμαστε σοβαρά πριν αρχίσουμε να μιλάμε στον Δημιουργό μας και Κύριο, είτε γιατί μας έχουν εντυπωσιάσει μερικά φτηνά πράγματα της γης, τα κάνουμε, αυτά και μόνο, περιεχόμενο της αιτήσεώς μας. Μην πούμε πως είναι σπάνιο το φαινόμενο. Ίσως είναι πολύ πιο συχνό, από όσο το σκεπτόμαστε. Μπορεί να ζητήσουμε χρήματα πολλά, για μια σπάταλη χρήση και κατάχρηση. Μπορεί να απαιτήσουμε γήινες επιτυχίες και ανθρώπινες προβολές. Μπορεί -ακόμα χειρότερο- να επικαλεστούμε συμμαχία στο κακό και προσυπογραφή των πονηρών ή εκδικητικών αποφάσεων, που ανεβαίνουν μέσα από την καρδιά μας.
Οπωσδήποτε δεν χρειάζεται πολλή σκέψη για να καταλάβει κανείς πως μια τέτοια ικεσία είναι απαράδεκτη και δεν γίνεται καθόλου δεκτή στον θρόνο της χάριτος του Θεού. «Αἰτεῖτε καὶ οὐ λαμβάνετε», λέει ο αδελφόθεος Ιάκωβος, «διότι κακῶς αἰτεῖσθε, ἵνα ἐν ταῖς ἡδοναῖς ὑμῶν δαπανήσητε» (Ἰάκ. δ´ 3). Και ο Κύριος δείχνει την αποστροφή του με όσα λέει στην επί του Όρους ομιλία του: «Προσευχόμενοι μὴ βαττολογήσητε ὥσπερ οἱ ἐθνικοί· δοκοῦσι γὰρ ὅτι ἐν τῇ πολυλογίᾳ αὐτῶν εἰσακουσθήσονται» (Ματθ. στ´ 7). Η πολυλογία, η γεμισμένη με ανάξιο λόγου περιεχόμενο είναι μια ολοκάθαρη ειδωλολατρία.
Ο τυφλός είχε διατυπώσει ένα συγκεκριμένο αίτημα στον Κύριο. Ήταν το πιο σοβαρό πρόβλημα, που τον απασχολούσε. Και πήρε αμέσως την απάντηση:
«ἀνάβλεψον». Όταν με ένα τέτοιο τρόπο αναφέρουμε και μείς στον Ιησού μας και Κύριο τα μεγάλα και ουσιαστικά αιτήματά μας, Εκείνος θα σκύβει με την αγάπη του, για να μας απαντάει και να μας λυτρώνει.
Πηγή: Περιοδικό ΖΩΗ, τεύχος Ιανουαρίου 2022
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)