Άλλαξε ζωή και λύσε τα χέρια του Χριστού... και θα δεις μετά, τι θα κάνει ο Θεός!

Άλλαξε ζωή και λύσε τα χέρια του Χριστού.. και θα δεις μετά, τι θα κάνει ο Θεός! Πώς πολιτεύονταν το λιοντάρι, η ύαινα, ο κροκόδειλος και όλα τα άγρια θηρία, έναντι του Αδάμ πριν αμαρτήσει; Πήγαιναν και του έγλυφαν και του φιλούσαν τα πόδια! Όταν όμως αμάρτησε ο Αδάμ, τι έγινε; Τα θηρία, του έδειχναν τα δόντια... Πώς άλλαξε η φύση των ζώων; Γιατί έγινε αυτό; Διότι άλλαξε ο Αδάμ έναντι του Θεού. Αμάρτησε... Εάν ο Αδάμ δεν άλλαζε, αυτά όλα τα άγρια ζώα, θα τον εξυπηρετούσαν. Όσο λοιπόν θηρία και αν είναι αυτοί που είναι στην εξουσία ή αυτοί που είναι γύρω μας, εάν εμείς έχουμε σχέση με τον Χριστό, τα πράγματα τροποιούνται.. Έχετε διαβάσει, ότι λιοντάρι άνοιξε τον τάφο της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας για να ταφεί; Μη δυνάμενος ο γέρων Ζωσιμάς να ανοίξει έναν τάφο, για να θάψει την Αγία, έσκαψε το λιοντάρι και άνοιξε τον τάφο και έθαψε ο Ζωσιμάς την Αγία Μαρία την Αιγυπτία. Δεν είναι λοιπόν θέμα, αν είναι λιοντάρι στην υπηρεσία του ανθρώπου (!), αρκεί ο άνθρωπος να μην λιοντάρι. Αυτός ας μην είναι λιοντάρι και τότε, ακόμα και τα λιοντάρια θα τον εξυπηρετούν!! Έριξαν τον Προφήτη Δανιήλ στο λάκκο των λεόντων; Γιατί δεν τον έφαγαν τα πεινασμένα λιοντάρια και τον έγλυφαν και τον φιλούσαν; Δεν είναι λοιπόν το θέμα, αν υπάρχουν λιοντάρια γύρω μας, στο κεφάλι μας, στην εξουσία μας, αλλά αν είμαστε εμείς σε κατάσταση, να μην μας φάνε... Ο Προφήτης Ιωνάς όταν ήτανε κόντρα με τον Θεό, σηκώθηκαν τεράστια κύματα να τον «φάνε». Όταν όμως ο Ιωνάς σήκωσε τα χέρια και είπε: «ναι εγώ το έκανα...» το κήτος τον παραλαμβάνει, τον κρατάει 3 μέρες μέσα του και τον σώζει. Έχει πολλά «κήτη» ο Θεός να μας σώσουν, αρκεί εμείς να αλλάξουμε ζωή... Έριξαν τους Άγιους 3 παίδες (Ανανίας, Αζαρίας και Μισαήλ) εν τω καμίνω... Και όχι μόνο δεν εκάηκαν - εφόσον κάηκαν αυτοί που καίγανε και έβαλαν φωτιά στη καμίνι! - αλλά και ούτε μύριζαν από καπνιά το πρωΐ! Ποιός είναι Αυτός, που μετέτρεψε εις δρόσον την κάμινον; Αυτός ο Θεός!... Το θέμα λοιπόν, δεν είναι (μόνο) αυτός που είναι από πάνω και κυβερνάει, δεν είναι αυτός που είναι γύρω μου... αλλά ποιός είμαι εγώ έναντι του Θεού.. Άλλαξε ζωή και λύσε τα χέρια του Χριστού... και θα δεις μετά, τι θα κάνει ο Θεός! Δεν έχει τη δύναμη ο Θεός; Ποιός όμως θα λύσει τα χέρια του Χριστού, που είναι δεμένα από τις αμαρτίες μας, από τα αίματα των εκτρώσεων, από τα ψέματα, από την κακία, από τη μόδα, από τη σάρκα, από την πορνεία, από τη μοιχεία, από τη βλασφημία; Ποιός... Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυξ

ΑΘΗΝΑ

ΧΡΩΜΑ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΣ▼
- ΑΠΑΛΟ ΠΡΑΣΙΝΟ
- ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

ΧΡΩΜΑ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ▼

Το νόημα της ζωής σ' έναν άθεο κόσμο και η αποδόμηση της ελληνικής κοινωνίας

Εκεί εντοπίζεται το πρόβλημα ενός κόσμου που ζει χωρίς Θεό, στις νομικές συνέπειες και όχι στο νόημα της ζωής. Για ποιους λόγους αξίζει να ζει κανείς θα αποφασίζουν κάθε φορά οι ψυχολόγοι, οι δικηγόροι και τα δικαστήρια! Τα δικαστήρια θα καλούνται να αποφασίσουν για ποιους λόγους αξίζει να ζει κανείς και για ποιους δεν αξίζει. Πολλοί δικηγόροι και δικαστές σήμερα πιστεύουν ότι δεν αξίζει να ζει κανείς αν δεν έχει λεφτά. Αν μια κοινωνία λατρεύει το χρήμα, γιατί να μη σκοτώνει τους φτωχούς ανθρώπους; Στην πραγματικότητα αυτό κάνει, αλλά στα κρυφά. Το μεγαλύτερο φόρο αίματος τον πληρώνουν οι φτωχοί, οι αγράμματοι, οι έγχρωμοι, αυτοί που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Η «θάλασσα μέσα μου» είναι μια ταινία με ψυχολογικό περιεχόμενο. Θέτει το ερώτημα αν ο άνθρωπος που θέλει να πεθάνει είναι συνειδητός ή είναι δέσμιος του ασυνείδητου, αν η επιθυμία του θανάτου είναι συνειδητή ή ασυνείδητη. Αναρωτιέται ο θεατής που δεν έχει προκαταλήψεις, αν είναι πράγματι ελεύθερη η απόφαση που λαμβάνει κανείς ευρισκόμενος σε κατάσταση απόγνωσης; Τον τελευταίο καιρό έρχεται στο προσκήνιο ολοένα και πιο συχνά το θέμα της νομιμοποίησης της ευθανασίας. Καθόλου παράξενο σ' ένα κόσμο, σαν τον Δυτικό, όπου η έλλειψη του νοήματος της ζωής, ο φόβος, η αβεβαιότητα, η αποξένωση και η απόγνωση είναι οι συνέπειες της αλαζονείας και της υποκρισίας του. Ο κόσμος αυτός αντί να βοηθήσει τα θύματά του να βρουν ένα νόημα στη ζωή τους, τα βοηθάει να πεθάνουν. Τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη πενταπλασιάστηκε (!) ο αριθμός των αυτοκτονιών των νέων. «Είθε να δουν πάντα τα πέρατα της γης το σωτήριον τον θεού ημών». Θα μπούμε στο νόημα του στίχου, αν ως «γη» εννοήσουμε τον άνθρωπο, που υποδηλώνει. «Ο οφθαλμός είναι το φως του σώματος. Αν ο οφθαλμός είναι σκοτεινός, όλο το σώμα είναι σκοτεινό», λέει το Ευαγγέλιο. Η αποδόμηση της ελληνικής κοινωνίας Η λέξη αποδόμηση είναι από την αρχιτεκτονική τέχνη και επιστήμη. Είναι άραγε ένας ευφημισμός για το "γκρέμισμα". Στην αποδόμηση της κοινωνίας είναι "γκρέμισμα" της κοινωνίας; Ουσιαστικά είναι, αλλά ο τρόπος διαφέρει. Δεν γκρεμίζεται όλο το οικοδόμημα. Αφήνεται να καταπέσει από μόνο του, για να μην ευθύνονται οι "κατεδαφιστές". Πώς αφήνεται να καταπέσει; Αφαιρούνται ένα -ενα τα στηρίγματα, αυτά που φέρουν το βάρος του οικοδομήματος και τα οποία διαρκούν. Αφαιρούνται οι "δομές". Τα άλλα στοιχεία δεν είναι δομές, κι αν αφαιρεθούν δεν κινδυνεύει το οικοδόμημα. Έτσι οι κατεδαφιστές είναι κρυφοί, όπως είναι η υγρασία, που διαβρώνει τα θεμέλια του οικοδομήματος. Τί κάνουν δηλαδή αυτοί που αποδομούν την κοινωνία; Εξευτελίζουν τις αξίες που διαρκούν και τις αντικαθιστούν με "αξίες" που δεν διαρκούν. Εξευτελίζουν την πίστη στο Χριστό και την υποκαθιστούν με την πίστη στο "Κόμμα". Δεν την καταδιώκουν φανερά, για να μην αντισταθεί, αλλά την υποκαθιστούν με τον τρόπο της αποδόμησης ενός οικοδομήματος. Την διαβρώνουν στις δομές της. Αντικαθιστούν την Αλήθεια, την Οδό και τη Ζώή με την αλήθεια του Κόμματος που την προσαρμόζει κάθε φορά στις περιστάσεις. Το Κόμμα κάνει αυτοκριτική και μερικές εκκαθαρίσεις αυτών που έπεσαν στην δυσμένεια και δίνει τη γραμμή, που θα ακολουθήσει η ζωή για όσα χρόνια κρίνει το ίδιο. Δυο πολιτισμοί συγκρούονται. Ο πολιτισμός που στηρίζεται στην Αλήθεια του Χριστού και ο πολιτισμός που στηρίζεται στις οργανώσεις. Οι οργανώσεις σκοτώνουν την αθωότητα και επιβάλλουν την εξουσία τους δήθεν χάριν του λαού, ενώ η αλήθεια είναι ότι θυσιάζουν τον αθώο για να στηρίξουν την εξουσία τους. "Συμφέρει δήθεν να χαθεί ένας άνθρωπος, για να σωθεί ο λαός; (ποιός θα είναι στη θέση του θύματος κάθε φορά;, Ο Χριστός κατήργησε τις θυσίες).

ΑΘΗΝΑ

ΧΡΩΜΑ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΣ▼
- ΑΠΑΛΟ ΠΡΑΣΙΝΟ
- ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

ΧΡΩΜΑ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ▼

Η δικαίωση ενός κατατρεγμένου!

Ο Λ.Τ. εργάστηκε για πολλά χρόνια σε μια απ’ τις μεγαλύτερες Τράπεζες της χώρας μας. Ξεκίνησε από απλός υπάλληλος και με την εργατικότητα, το ζήλο και το ήθος του έφθασε να εξαντλήσει όλη την ιεραρχία και να είναι για μια 10ετία, ο αρχαιότερος ανώτατος διευθυντής της. Η διαγωγή του ήταν κυριολεκτικά ανεπίληπτη, γι’ αυτό και από τις διάφορες διοικητικές θέσεις έφθασε να διοικήσει το ήμισυ του προσωπικού της Τράπεζας αυτής. Κάποια στιγμή η εν λόγω Τράπεζα ξεκίνησε μια άτυπη εθελουσία έξοδο, δίνοντας οικονομικά κίνητρα σε κάθε εργαζόμενο που θα ήθελε να αποχωρήσει. Η πρόταση αυτή έγινε και στον Λ.Τ., ο οποίος όμως, αφού μελέτησε πολύ καλά τα πράγματα, δεν αποδέχθηκε την πρόταση. Τότε άρχισε ο απηνής διωγμός του! Στα πλαίσια αυτά, μεταξύ άλλων, ήταν και η σταδιακή αφαίρεση αρμοδιοτήτων που είχε, φθάνοντας στο σημείο να μην έχει πλέον κανένα αντικείμενο! Ο Λ.Τ. υπέμενε στωικά την κατάσταση αυτή, μέχρι που μια ωραία πρωϊα εκλήθη να παραλάβει μια επιστολή από την Διοίκηση. Η επιστολή αυτή, την οποία υπέγραφε ο Πρόεδρος του Δ.Σ. της Τράπεζας αυτής, έλεγε - με ελάχιστες λέξεις - ότι αποτοποθετείτε από την ανώτατη θέση που κατείχε και καθίσταται πλέον απλός υπάλληλος!!! Μάλιστα αυτό έγινε χωρίς καμμία κατηγορία, χωρίς απολογία και χωρίς να γίνει το παραμικρό από την προβλεπόμενη πειθαρχική διαδικασία! Όταν διαμαρτυρήθηκε γραπτώς στον Πρόεδρο αυτό, δεν έλαβε την παραμικρή απάντηση! Αμέσως μετά ακολούθησε η κάθετη μείωση του μισθού του (έγινε του απλού υπαλλήλου) και η αφαίρεση όλων των παροχών που είχε λόγω της θέσης του (χρήση υπηρεσιακού αυτοκινήτου, χρήση υπηρεσιακού κινητού τηλεφώνου κ.λπ.) Τότε κλήθηκε από τον Προσωπάρχη (τον Διευθυντή της Διεύθυνσης Προσωπικού) της Τράπεζας αυτής να προσέλθει στο γραφείο του. Εκεί του έγινε πάλι πρόταση να λάβει το ποσό της εθελουσίας εξόδου, κατά τι αυξημένο. Αν και πάλι δεν το δεχόταν αυτό, όπως του τόνισε, θα παρέμενε απλός υπάλληλος, έχοντας τις αμοιβές του απλού υπαλλήλου! Όμως αυτό, επειδή ο Λ.Τ. το θεώρησε πλέον ως ωμό εκβιασμό, και πάλι δεν το αποδέχθηκε και είπε στον Προσωπάρχη αυτόν, ότι δεν του απομένει πλέον άλλος δρόμος απ’ το να προσφύγει στη Δικαιοσύνη. Η απάντηση του Προσωπάρχη ήταν ότι δεν θα κατορθώσει τίποτα, γιατί η Τράπεζα δεν τον απέλυσε και ότι τα δικαστήρια δικαιώνουν μόνο τους απολυμένους. Γι’ αυτό τον συμφέρει, όπως και πάλι του τόνισε, να αποχωρήσει με τα οικονομικά κίνητρα που του πρότειναν! Τότε ο Λ.Τ., του απάντησε με πίστη: «Έχει ο Θεός …» Ο Προσωπάρχης γέλασε επιδεικτικά λέγοντάς του: «Χα … χα … χα … έχει ο Θεός … χα … χα … χα …» Βγαίνοντας απ’ το γραφείο του ο Λ.Τ., έκανε την προσευχή του και επικοινώνησε με τον π. Ανανία. Αφού του είπε πολύ συνοπτικά το πρόβλημά του, τον ρώτησε αν έχει την ευχή του να προχωρήσει δικαστικά. Ο π. Ανανίας του είπε με έμφαση: «Την έχεις ... ». Και τον σταύρωσε! Πάνοπλος πλέον ο Λ.Τ. προσέφυγε στη Δικαιοσύνη. Εκδόθηκε τότε αμέσως η «προσωρινή διαταγή» και ακολούθως τα «ασφαλιστικά μέτρα» (όπως λέγονται στη νομική γλώσσα) που όριζαν να επανέλθει αμέσως ο Λ.Τ. στη θέση του και με τις αποδοχές που είχε! Η Τράπεζα, ως όφειλε, τα εφάρμοσε αμέσως όλα αυτά και του επέστρεψε ακόμη και τα χρήματα που του είχε παρακρατήσει!!! Η ευγνωμοσύνη του Λ.Τ. προς τον π. Ανανία είναι απέραντη. «Είναι μεγάλη η παρρησία του π. Ανανία στον Θεό, έζησα ένα θαύμα», συνηθίζει να λέει με συγκίνηση. Το περιστατικό αυτό μας το διηγήθηκε ο ίδιος με δάκρυα στα μάτια … Κ.Γ.Π.

ΑΘΗΝΑ

ΧΡΩΜΑ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΣ▼
- ΑΠΑΛΟ ΠΡΑΣΙΝΟ
- ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

ΧΡΩΜΑ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ▼

Η Υπομονή – Του Γέροντα Μωυσή

Πολύ απουσιάζει στους βιαστικούς καιρούς μας η αρετή της υπομονής. Οι υπομονετικοί συνήθως κερδίζουν. Η ανυπομονησία είναι πηγή αρκετών σοβαρών προβλημάτων. Η υπομονή στις δυσκολίες της ζωής δίνει πνευματική ωρίμανση. Η υπομονή φανερώνει ανδρεία, γενναία και σοφή ψυχή. Οι ανυπόμονοι φοβούνται, δειλιάζουν και χάνουν. Οι ασθενείς, οι τραυματίες, οι ανάπηροι, οι άνεργοι, οι φτωχοί, έχουν μεγάλη την ανάγκη της υπομονής. Δίχως αυτή εύκολα απελπίζονται. Συχνά λέμε να κάνουν οι άλλοι υπομονή. Δεν είναι πάντοτε τόσο εύκολο. Στο Άγιον Όρος εύχονται «καλές υπομονές!». Συνηθισμένη έκφραση η υπομονή, αλλά δυσκολοκατόρθωτη. Θέλει κόπο, μόχθο, γνώση, ταπείνωση, ανεκτικότητα, επιμέλεια και καλλιέργεια. Η ανυπομονησία συνήθως προέρχεται από τον εγωισμό. Δεν μπορεί κάποιος να αγαπά αληθινά και να μην υπομένει πάντοτε. Όποιος υπομένει ελπίζει κι έτσι ελευθερώνεται από πικρές περιπέτειες. Οι ελπιδοφόροι είναι αισιόδοξοι, καρτερικοί και θαρραλέοι. Θέτουμε ασφυκτικούς χρόνους στους συνανθρώπους μας, τους θέτουμε αυστηρούς όρους και στεναχωρούμεθα που δεν ανταποκρίνονται. Πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μας αν ήμασταν πιο καρτερικοί. Ακόμη και στην πνευματική ζωή μερικές φορές υπάρχει μία προπέτεια. Ο Δίκαιος Ιώβ είναι κλασικό παράδειγμα μεγάλης υπομονής. Τους ανυπόμονους δεν τους εμπιστεύεται ο Θεός. Οι άνθρωποι θέλουν γρήγορες και άμοχθες κατακτήσεις. Τα αγαθά όμως αποκτιούνται με κόπο. Μέσα από τη σωματική ασθένεια μπορεί να έλθει η ψυχική υγεία. Είναι πολλές οι ευκαιρίες στη ζωή που από το πικρό μπορεί να προέλθει το καλό. Τα εμπόδια της ζωής θέλουν να μας αναστήσουν από την οκνηρία, την αμέλεια και τη χαύνωση. Οι ανυπόμονοι δεν έχουν χάρη πνευματική, αφού χαρακτηρίζονται από λύπη, θλίψη, στενοχώρια, κατάθλιψη, μελαγχολία και απογοήτευση. Σε ένα λαβύρινθο αντιξοοτήτων, σκανδάλων, κοσμικοτήτων, ηδονών, πλεονεξιών και πλανών, ο άνθρωπος παρασύρεται. Όποιος έχει ταπείνωση και υπομονή αντιστέκεται και κερδίζει. Η υπομονή θα τον συνδράμει σε πολλά καλά. Δεν θα λυγίσει στις συμφορές, δεν θα οδηγηθεί στο διαζύγιο, θα περιορίσει το στόμα του, δεν θα τυραννιέται από τα διάφορα αντίξοα γεγονότα της ζωής. Είναι μεγάλη υπόθεση να υπομένει κανείς τα πικρά συμβάντα της ζωής ατάραχα και αδιαμαρτύρητα. Οι πολλές προκλήσεις, περιέργειες, παραξενιές και δυσκολίες δεν αφήνουν κανέναν να υπομείνει. Η σφοδρή επιθυμία όσων έχουν οι άλλοι και λείπουν στους ίδιους τους κάνει να ανυπομονούν. Στις διαπροσωπικές σχέσεις χρειάζεται οπωσδήποτε μεγάλη υπομονή. Θα πρέπει να παίρνουμε και τη θέση του άλλου, να ακούμε τον πόνο του, να βλέπουμε τη δυσκολία του, να του μιλάμε με επιείκεια και καλοσύνη. Δεν μπορούμε να στεκόμαστε απέναντι του άλλου μόνο με παρατηρήσεις. Υπομονή θα πρέπει να κάνουμε και στον εαυτό μας, να τον γνωρίσουμε, να τον αποδεχθούμε, όποιος κι αν είναι. Η υπομονή δεν προέρχεται μόνο από την ελπίδα, αλλά και από την αγάπη. Αγάπη προς Θεό και άνθρωπο. Αγάπη θυσιαστική. Αυτός που υπομένει τον άλλο είναι ανεκτικός, πράος, καλοσυνάτος, αζηλόφθονος, χαμογελαστός και ειρηνικός. Η υπομονή έχει πολλά καλά να προσφέρει στη δύσκολη σύγχρονη ζωή. Είμαστε υποχρεωμένοι να υπομένουμε την αταξία των καιρών, τα προβλήματα των άλλων, τις δυσκολίες του εαυτού μας. Μακάριοι οι υπομένοντες έως τέλους.

ΑΘΗΝΑ

ΧΡΩΜΑ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΣ▼
- ΑΠΑΛΟ ΠΡΑΣΙΝΟ
- ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

ΧΡΩΜΑ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ▼

Πες μου δυο λόγια, γιατί χάνομαι...

το βιβλίο «Είπε Γέρων» - έκδοση Αστέρος – καταγράφεται ο διάλογος του Αββά Θεόδωρου της Φέρμης με ένα μοναχό: - Πες μου δυο λόγια, γιατί χάνομαι. Και μόλις και μετά βίας του αποκρίνεται ο Αββάς: - Εγώ κινδυνεύω και τι μπορώ να σου πω; Διαβάζοντας κανείς το πιο πάνω περιστατικό, διαπιστώνει: 1. Την ανάγκη για ανθρώπινη συμπαράσταση, όταν οι πειρασμοί και οι δυσκολίες της ζωής οδηγούν στην κατάρρευση. Η μοναξιά και η απομόνωση γίνονται θάνατος, ενώ η συμπόρευση ανόρθωση και δύναμη. 2. Την πραγματικότητα της ανθρώπινης πορείας που έχει «τα πάνω και τα κάτω της», τις χαρές και τις θλίψεις της, το φως και το σκοτάδι της. Απ’ αυτή την πραγματικότητα δεν είναι εκτός κανείς. Όλοι, μοναχοί, κληρικοί και λαϊκοί, ενάρετοι και αμετανόητοι, έχουν και τις δύσκολες ώρες τους. Το σύνθημα «με το Χριστό πάντα χαρούμενοι», φαίνεται πως παραπλανά αντί να βοηθά. Το Ευαγγέλιο, όπως και οι άγιοι Πατέρες μας, που είναι αληθινό, μας λέει ότι «στον κόσμο θα έχουμε θλίψεις», ότι ο πόνος της ψυχής είναι επώδυνος, ότι η οδός είναι «τεθλιμμένη». Στις καταστάσεις αυτές δεν μπορεί να υπάρχει η χαρά! Μπορεί όμως να υπάρχει η ειρήνη της καρδιάς, όμοια με την ειρήνη που είχε ο Χριστός τη νύχτα που οδηγείτο στο Γολγοθά και στο θάνατο. Τις στιγμές του μεγάλου πόνου ο άνθρωπος χρειάζεται άνθρωπο, για να του κρατήσει το χέρι και να του μεταγγίσει την αγάπη που συμπάσχει και γι’ αυτό ζωοποιεί. Αν αυτό το χέρι δεν υπάρχει, φαίνεται από την εκκλησιαστική εμπειρία ότι έρχεται ο ίδιος ο Χριστός, ως ο «πάσχων Θεός», και παρηγορεί, δυναμώνει, ζωοποιεί. Χρειάζεται, βέβαια, υπομονή και πίστη με ταπεινό φρόνημα, χωρίς σκληρότητα της καρδιάς που διώχνει τόσο την ανθρώπινη παρουσία όσο και τη χάρη του Θεού. Όπως την ώρα της κακοκαιρίας, με τη νεροπομπή και τους κεραυνούς, δεν αρχίζει κανείς τον περίπατο στη φύση, έτσι και την ώρα των δοκιμασιών μαζεύεται. Η σιωπή, η προσευχή, η περισυλλογή, ανασυγκροτούν την ύπαρξή μας, δυναμώνουν την ψυχή και τη βοηθούν να αντιμετωπίσει τις δύσκολες ώρες. Είναι σημαντικό να έχουμε ελπίδα σ’ αυτές τις ώρες. Να περιμένουμε την πρακτική εφαρμογή της σοφής διαπίστωσης των προγόνων μας «κι αυτό θα περάσει». Να αισθανόμαστε τις δύσκολες ώρες όπως τα σύννεφα που σκεπάζουν την ευεργετική επίδραση του Ήλιου. Όσο μαύρα και να είναι, κάποια στιγμή θα φύγουν και θα λάμψει ο Ήλιος. Σημασία έχει ο Ήλιος κι όχι τα προσωρινά σύννεφα. Έχοντας ένα Θεό – Πατέρα που είναι ο όντως Ήλιος της Δικαιοσύνης, τα αδέλφια μας – αγίους που γνωρίζουν τις δύσκολες ώρες και κυρίως την Παναγία ως τη Μάνα που κατανοεί και συμπεριφέρεται με στοργή, μπορούμε να προχωρούμε χωρίς απόγνωση, ακουμπώντας ο ένας στον άλλο ως μέλη του ίδιου σώματος. Τελειώνω με την παράθεση ενός τροπαρίου – προσευχής προς τη Θεοτόκο, από την Παρακλητική: «Παῦσον τόν πόνο τῆς πολυστενάκτου ψυχῆς μου, ἡ παύσασα πᾶν δάκρυον ἀπό προσώπου τῆς γῆς˙ σύ γάρ βροτῶν τάς ὀδύνας διώκεις, ἁμαρτωλῶν τήν κατήφειαν λύεις˙ σέ πάντες κεκτήμεθα, ἐλπίδα καί στήριγμα, Παναγία Μητροπάρθενε». π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

ΑΘΗΝΑ

ΧΡΩΜΑ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΣ▼
- ΑΠΑΛΟ ΠΡΑΣΙΝΟ
- ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

ΧΡΩΜΑ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ▼