Όλες οι ψυχές πέφτουν μέσα στο Άγιο Ποτήριο

Και τα κόλλυβα είναι καλά και τα πρόσφορα είναι καλά, αλλά εκείνο το οποίο χρειάζεται είναι να δοθούν τα ονόματα στη Θεία Λειτουργία. Όχι απλώς στο Τρισάγιο που θα κάνει ο ιερέας. Το Τρισάγιο γίνεται και πρέπει να γίνει. Να δοθούν τα ονόματα και στην προσκομιδή να τον μνημονεύσει τον καθένα χωριστά ο ιερέας και να βγει μερίδα για τον καθένα. Και μετά τον καθαγιασμό κατά τη συστολή οι μερίδες, που θα λέγαμε ότι είναι οι ψυχές των κεκοιμημένων που μνημονεύθηκαν, θα μπουν μέσα στο άγιο Ποτήριο, μέσα στο αίμα του Κυρίου. Αναφέραμε κι άλλη φορά αυτό που αναγράφεται στην Αποκάλυψη: Όταν είδε ο ευαγγελιστής Ιωάννης στον ουρανό πλήθος ανθρώπων ντυμένους λευκές στολές, τον ρώτησε ένας από τους πρεσβυτέρους: «Ποιοι είναι αυτοί;» Ο ευαγγελιστής του απάντησε «σύ γνωρίζεις». Και του λέει ο πρεσβύτερος ότι αυτοί είναι εκείνοι οι όποιοι έρχονται «εκ της θλίψεως της μεγάλης, και έπλυναν τας στολάς αυτών και ελεύκαναν αυτάς εν τω αίματι του αρνίου». Το αίμα του αρνίου είναι αυτό το οποίο είναι στο άγιο Ποτήριο σε κάθε Θεία Λειτουργία. Γι’ αυτό -καλό είναι να το αναφέρουμε εδώ στην προσκομιδή από όλα τα πρόσφορα παίρνουμε ένα μικρό ψιχουλάκι και το βάζουμε στο δισκάριο. Τα ψιχουλάκια είναι οι ψυχές αυτών που προσφέρουν τα πρόσφορα και αυτών για τους οποίους τα προσφέρουν. Τι θα πει πρόσφορο; Προσφέρει. Δεν προσφέρει κανείς απλώς αυτό το ψωμάκι. Προσφέρει μ’ αυτό και τον εαυτό του. Έτσι οι ψυχές όλων, και των ζώντων και των κεκοιμημένων, είναι εκεί επάνω στο άγιο Δισκάριο. Μετά όλες οι ψυχές αυτές πέφτουν μέσα στο Άγιο Ποτήριο, μέσα στο αίμα του Χριστού. Και δεν μπορεί· για να το κάνει αυτό η Εκκλησία, για να τα λέει έτσι η Αποκάλυψη, σημαίνει ότι πολύ ωφελούνται οι ψυχές. Με βάση αυτά που λέει η Αποκάλυψη, με βάση την πράξη της Εκκλησίας, με βάση όλη αυτήν την παράδοση που έχουμε από τότε μέχρι σήμερα, αυτό πιστεύουμε. Πόσο ωφελούνται; Δεν το ξέρουμε εμείς ο Θεός το ξέρει. Πάντως πολύ ωφελούνται οι ψυχές εκείνων των οποίων τα ονόματα μνημονεύονται στη Θεία Λειτουργία και των οποίων η μερίδα πέφτει μέσα στο άγιο Ποτήριο, μέσα στο αίμα του Χριστού. Το οποίο αίμα του «Ιησού Χριστού καθαρίζει ημάς από πάσης αμαρτίας», όπως λέει αλλού ο ευαγγελιστής Ιωάννης.

ΑΘΗΝΑ

ΧΡΩΜΑ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΣ▼
- ΑΠΑΛΟ ΠΡΑΣΙΝΟ
- ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

ΧΡΩΜΑ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ▼

Άραγε ο ουρανὀς αντιλαμβάνεται ότι τώρα εγώ προσεύχομαι γι’ αυτούς που έφυγαν από την παρούσα γη;

Μιά μέρα ένας ιερομόναχος διαβάζοντας πολλά ονόματα κουράστηκε και αναρωτήθηκε: Άραγε σώζονται αυτοί τους οποίους μνημονεύω; Νοιώθουν τίποτε; Άραγε ο ουρανὀς αντιλαμβάνεται ότι τώρα εγώ προσεύχομαι γι’ αυτούς που έφυγαν από την παρούσα γη; Βοηθούνται άραγε οι νεκροί; Και την ώρα εκείνη, όπως ήταν κουρασμένος, στηρίχθηκε στο στασίδι του, έκλεισε λίγο τα μάτια του, και ανάμεσα σε ύπνο και ξύμνιο, σε μιά εγρήγορση του νου του αλλά και κόπωση της σάρκας, σηκώνει τα μάτια επάνω και βλέπει, βλέπει… Πω, πω,! Τι γίνεται εκεί; Πνεύματα κεκοιμημένων αναρίθμητα και μαζί με αυτά και οι άγιοι, μαζί και άγγελοι. Και μπροστά, μπροστά στον θρόνο του Χριστού η Υπεραγία Θεοτόκος με το ωραιότατο ένδυμά της, με το πρόσωπό της φωτεινό έδειχνε τα πνεύματα, κοιτούσε τον Χριστό, και του έλεγε: ''Υιέ μου και Θεέ μου, για όλους αυτούς εγώ μεσιτεύω. Δέξου τις φωνές της αγίας Εκκλησίας σου''. Και τότε όλοι οι νεκροί άρχισαν να ψάλλουν: “Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία… ότι Σωτήρα έτεκες των ψυχών ημών” ….Άς φωνάζομε, ας παρακαλούμε τον Θεό για μάς και τους νεκρούς μας. Και να ξέρετε, οι νεκροί μας, όταν προσευχόμαστε συνεχώς, πλησιάζουν πιο κοντά στον Θεό και φθάνουν εν τέλει στην δόξα, εφόσον δεν Τον αρνούνται. ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ

ΑΘΗΝΑ

ΧΡΩΜΑ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΣ▼
- ΑΠΑΛΟ ΠΡΑΣΙΝΟ
- ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

ΧΡΩΜΑ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ▼

Αυτός είναι ο άνθρωπος, ένα αιώνια δυσαρεστημένο ον που εστιάζει πάντα σε αυτό που δεν έχει...

Όταν είσαι άρρωστος, θα έδινες τα πάντα για να θεραπευτείς και υπόσχεσαι να κάνεις τόσα πολλά πράγματα αν ο Θεός σου δώσει άλλη μια ευκαιρία... Όταν θεραπεύτεις, ξεκινάς από την αρχή και τις περισσότερες φορές, δεν κρατάς τον λόγο σου. Όταν έχεις πολλά λεφτά, πάντα παραπονιέσαι ότι είσαι κουρασμένος και δεν ανταπεξέρχεται στις ευθύνες... Όταν είσαι φτωχός, παραπονιέσαι ότι πληρώνεσαι κακώς και θα έκανες τα πάντα για να είσαι πλούσιος... Όταν είσαι παντρεμένος, λες πάντα ότι έχεις βαρεθεί τις ευθύνες της οικογένειάς σου και του συντρόφου σου και φαίνεται ότι θα ήθελες να είσαι πιο ελεύθερος... Όταν είσαι μόνος, θα ήθελες να βρεις κάποιον καλό για να μοιραστείς τη ζωή σου μαζί του.. . Όταν έχεις αυτοκίνητο, στενοχωριέσαι που έχει γίνει πιο ακριβή η συντήρησή του, αλλά θέλεις ακόμα πιο καινούργιο... Όταν δεν έχεις αυτοκίνητο, βαριέσαι να είσαι πεζός και ζηλεύεις αυτόν που έχει... Όταν κάνεις παιδιά, είσαι πάντα εξαντλημένος και μερικές φορές νιώθεις ότι δεν θέλεις να ακούσεις από κανέναν και τίποτα... Όταν δεν έχεις παιδιά, θα ήθελες να έχεις... Όταν είσαι παιδί, προσποιείσαι τον ενήλικα και θέλεις να μεγαλώσεις πιο γρήγορα... Όταν ενηλικιώνεσαι, σκέφτεσαι ότι ήταν καλύτερο να είσαι παιδί… Όταν έχεις τους γονείς σου ζωντανούς, βαριέσαι να σε ενοχλούν συνέχεια... Όταν φύγουν οι γονείς, θα έδινες τα πάντα για να ακούσεις τη φωνή τους, τουλάχιστον για ένα λεπτό… Εάν ζείτε σε διαμέρισμα, θα δίνατε τα πάντα για να έχετε ένα σπίτι στη φύση... Αν έχετε σπίτι, δεν είστε ευχαριστημένοι γιατί η συντήρησή του απαιτεί πολύ χρόνο... .... Αυτός είναι ο άνθρωπος, ένα αιώνια δυσαρεστημένο ον που εστιάζει πάντα σε αυτό που δεν έχει... Χάνει το χρόνο του προσπαθώντας να βρει την ευτυχία κάπου στο άπειρο σύμπαν, ενώ στην πραγματικότητα «η ευτυχία είναι σήμερα, τώρα, εδώ, ακριβώς γύρω του».

ΑΘΗΝΑ

ΧΡΩΜΑ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΣ▼
- ΑΠΑΛΟ ΠΡΑΣΙΝΟ
- ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

ΧΡΩΜΑ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ▼

Ονόματα της θάλασσας στην Αρχαία Ελλάδα

Η αγαπημένη μας θάλασσα στην αρχαία Ελλάδα είχε διαφορετικά ονόματα, ανάλογα της καταστάσεώς της από την επίδραση του ανέμου στην επιφάνειά της. Με άνεμο 0 μποφόρ, η θάλασσα λεγόταν "Γαλήνη". Με άνεμο 1 μποφόρ, η θάλασσα λεγόταν "Αλσάλος". Με άνεμο 2 μποφόρ, η θάλασσα λεγόταν "Θάλαττα ή Θάλασσα". Με άνεμο 3 μποφόρ, η θάλασσα λεγόταν "Μύρα". Έτσι γεννιούνται οι λέξεις Λατ. Ιταλ: Mare, Γαλ: Mer, Ισπ. Πορτ.: Mar, Γερ: Meer, Ρωσ.: Mope, Φινλ.: Meri, Σλοβάκ.: Mora, Σλοβέν.: Morje, αλλά και Marin, Marina, Miror.... αλλά και Μαίρα (Νηρηίδα). Από αυτή και το εβραϊκό Μυριάμ = κυρά της θάλασσας. Σαν αντιδάνειο, το όνομα Μαρία η συλλογική μνήμη το μετέτρεψε νεότερα σε "Μαίρη", που είναι και ό αστέρας Σείριος. Μαρία, Μαρίνα, = θάλασσα. Από την ίδια λέξη και ρίζα της "Μύρα”, έχουμε τις "Μύριοι" πολλοί όπως η θάλασσα, αλλά και "Μυρμιδόνες". Με άνεμο 4 μποφόρ, η θάλασσα λεγόταν "Πέλαγος". Έτσι έχουμε τις ονομασίες "Πελασγός" = πελαγίσιος, ταξιδευτής, Πελαγονία, Πελαγονική Χερσόνησος... Με άνεμο 5 μποφόρ, η θάλασσα λεγόταν "Πόρος", από το αρχ. Ελλ. ρήμα "Πείρω" = διαπερνώ, μεταβαίνω απέναντι, περνώ θάλασσα. Αλλά με τι περνώ την θάλασσα; Με πλωτό "Μέσον” Ναῦς... Από το αρχ. Ελλ. ρήμα "Πείρω" έχουμε και τις λέξεις "Πειρατής", "Πειρατεία". Πόροι Αλός λέγονται οι θαλάσσιοι δρόμοι. Όποιος ήταν μέσα στον "Πόρο" (στο πέρασμα, στον θαλασσινό δρόμο) και η πρόθεση που το δηλώνει αυτό είναι το "εν" (εντός) ήταν "έν-πορος", "έμπορος". Από εκεί ξεκινά το εμπόριο. Γινόταν "Εύ-Πορος" πλούσιος δηλαδή, ή αν δεν μπορούσε να ασχοληθεί με την θάλασσα ήταν "Ά-πορος", δηλ. χωρίς τα πλούτη που προσφέρει η θάλασσα. Σε μια αρχαιοτάτη καταγραφή στις πινακίδες της Γραμμικής Β’ (Η Γραμμική Β’ είναι η πρώτη γραφή της ελληνικής γλώσσας, μεταγενέστερη μορφή της Γραμμικής Α’, και χρησιμοποιήθηκε στη Μυκηναϊκή Περίοδο, από το 17ο ως τον 13ο αι. π.Χ.) εντοπίζουμε την λέξη "ΤΑ "- "ΛΑ"- "ΣΟ" - "ΠΟ" - "ΡΟ". Εναλλαγή των Του - Δου - Θου οδοντικών άηχων συμφώνων, είναι ο "Θαλασσοπόρος". Με άνεμο 6 μποφόρ, η θάλασσα λεγόταν "Πόντος" έτσι έχουμε το "Ποντο-Πόρο" πλοίο, Πόντιους.... Με άνεμο 7 μποφόρ, η θάλασσα λεγόταν "Κλύδων". Έτσι έχουμε τον κλυδωνισμό. Με άνεμο 8 μποφόρ, η θάλασσα λεγόταν "Άχα". Το Χάος (>χάfος), κατά τους Στωικούς εκ του Χέω = χύνω, άχα. Έτσι λοιπόν ταξιδεύει η λέξη και γίνεται Σουηδ. Δαν.: hav, Λατιν.: Aqua. Με άνεμο 9 μποφόρ, η θάλασσα λεγόταν "Ρόθιον". Με άνεμο 10 μποφόρ, η θάλασσα λεγόταν "Δόν - Δάν". Δόν -Δάν = Δόνησις. Ταξιδεύει και αυτή η λέξη και έχουμε την Τούρκ.: deniz, αλλά και εκ της "Σείσεως" συνώνυμο της "Δονήσεως" έχουμε Αγγλ.: "Sea", Ολλανδ.: "Zee", Νορβ.: Sjø. Με άνεμο 11 μποφόρ, η θάλασσα λεγόταν "Βρύξ". Με άνεμο 12 μποφόρ, η θάλασσα λεγόταν "Βρύχα". Αυτός που ήταν κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, ήταν "Υπό Βρύχα" έτσι έχουμε το υποβρύχιο κλπ. Αθάνατη και ΑρχΑγγελική η Ελληνική Γλώσσα μας! ΠΗΓΗ: Άννα Τσιροπούλου Ευσταθίου "Ο ΕΝ ΤΗΙ ΛΕΞΕΙ ΛΟΓΟΣ" & "ΕΛΛΗΝ ΛΟΓΟΣ" και λεξικό LIDELL SCOTT.

ΑΘΗΝΑ

ΧΡΩΜΑ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΣ▼
- ΑΠΑΛΟ ΠΡΑΣΙΝΟ
- ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

ΧΡΩΜΑ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ▼

Έχεις νιώσει ποτέ ότι ο Θεός δεν σε λυπήθηκε;

Το θαυμαστό είναι ότι ο Θεός, εκεί που δεν το περίμενες και δεν το καταλάβαινες, έκανε την οικονομία του, έκανε τη συγκατάβασή του και δεν σε λυπήθηκε, αλλά άφησε να πονέσεις και να πάθεις κάτι που είναι χειρότερο από έναν πόνο, ακριβώς για να σε ελεήσει. Έχεις νιώσει ποτέ ότι ο Θεός δεν σε λυπήθηκε; Δεν αμφιβάλλω καθόλου γι’ αυτό που θα πω τώρα. Υπάρχουν περιπτώσεις που ο Θεός επιτρέπει να σου έρθει κάτι, για το οποίο λες: «Θεέ μου, ας έρχονταν όλα, αλλά αυτό να έλειπε». Και αυτό μπορεί να είναι ένα ατύχημα, μια συμφορά, μια αδικία, μια καταστροφή. Ή μπορεί να είναι κάτι εντελώς μέσα στην ψυχή σου, που κανένας δεν το παίρνει είδηση, αλλά για σένα είναι το χειρότερο που θα μπορούσε να υπάρχει μέσα σου. Όπως είπα, φθάνει κανείς μέχρι του σημείου να πει ενώπιον του Θεού: «όλα τα άλλα, Θεέ μου, κι αν έρχονταν, καλώς τα να έρχονταν, αλλά αυτό να μην ερχόταν, Θεέ μου». Όχι απλώς λέει κανείς ότι είναι βαρύ, αλλά δεν θα ήθελε καν να έρθει. Όμως, αν τελικά κανείς πει «να ’ναι ευλογημένο, Θεέ μου» και παραδοθεί στον Θεό, βλέπει μετά -όπως είπα προηγουμένως, δεν αμφιβάλλω καθόλου γι’ αυτό που θα πώ- ότι το καλό που βγήκε από αυτό και συντελέσθηκε μέσα του όχι απλώς είναι μεγάλο καλό, σπουδαίο καλό, αποκάλυψη πραγματική στην ψυχή, αλλά δεν θα έβγαινε αυτό το μεγάλο καλό, αν δεν συνέβαινε εκείνο το οποίο δεν το ήθελε κανείς με τίποτε να έρθει, και για το οποίο έλεγε: «Όλα τα άλλα ας έρχονταν, Θεέ μου, αλλά αυτό να μην ερχόταν». Βλέπει μάλιστα κανείς το καλό έτσι, σαν να το ψηλαφά. Οπότε, πίσω από αυτό που του συνέβη, βλέπει την αγάπη του Θεού που δεν τον λυπήθηκε. Και είναι πολύ σημαντικό να νιώσεις τι σημαίνει ότι δεν σε λυπήθηκε ο Θεός. Διότι ο Θεός, καθώς ξέρει ότι τελικά θα πεις «να ’ναι ευλογημένο, Θεέ μου», δεν σε λυπάται και επιτρέπει να σουβλιστείς για τα καλά, να πληγωθείς, να πονέσεις, να ματώσεις. Μερικές φορές μοιάζει σαν να πάει κανείς να τρελαθεί. Και τότε βλέπεις την απέραντη, την ανεξιχνίαστη αγάπη του Θεού, την οποία δεν μπορείς να τη μετρήσεις, αλλά μόνο τη νιώθεις, τη ζεις. Και η ψυχή ακόμη περισσότερο ωφελείται, καθώς όχι μόνο «διήλθε διά πυρός και ύδατος»(Ψαλμ. 65, 12), όπως λέει ο ψαλμωδός, όχι μόνο πόνεσε, μάτωσε και βλέπει ότι βγήκε καλό, αλλά κυρίως καθώς μυείται έτσι στην αγάπη του Θεού, στην όλη συγκατάβαση του Θεού· μυείται σε όλο το μυστήριο, ότι δηλαδή σε ανέλαβε ο Θεός, σε πήρε από το χέρι ο Θεός και είσαι πιά του Θεού. Δεν μπορούμε να το καταλάβουμε. Είναι κάτι που το κάνει ο Θεός. Το θέμα δεν είναι ότι εσύ έκανες κάτι, έφθασες κάπου και τώρα είσαι σπουδαίος και επομένως με το σπαθί σου γίνεσαι του Θεού. Το θαυμαστό είναι ότι ο Θεός, εκεί που δεν το περίμενες και δεν το καταλάβαινες, έκανε την οικονομία του, έκανε τη συγκατάβασή του και δεν σε λυπήθηκε, αλλά άφησε να πονέσεις και να πάθεις κάτι που είναι χειρότερο από έναν πόνο, ακριβώς για να σε ελεήσει. Να, κάπως έτσι είναι τα πράγματα, αδελφοί μου

ΑΘΗΝΑ

ΧΡΩΜΑ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΣ▼
- ΑΠΑΛΟ ΠΡΑΣΙΝΟ
- ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

ΧΡΩΜΑ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ▼