Με αφορμή το θάνατο ενός μικρού παιδιού μετά από μια ατυχή επέμβαση αδυνατίσματος...
Με αφορμή το θάνατο ενός μικρού παιδιού μετά από μια ατυχή επέμβαση αδυνατίσματος –τόσο ως προς την επιλογή ,όσο κι ως προς την έκβαση της –με την μέθοδο του γαστρικού δακτυλίου.
Για την μικρή Γωγώ λοιπόν,που ήταν μόνο 14 χρονών.Που πιέστηκε να αρέσει,να γίνει αποδεκτή.Σε ποιόν;Γιατί;Αγάπη είχε άπειρη από την οικογένεια της.Τι οδηγεί σ’ αυτή την απόγνωση ένα παιδικό μυαλό;
Παντού προβάλλεται το τέλειο.Τέλεια μαλλιά,τέλεια μάτια,τέλειο χρώμα μαλλιών,ματιών,τέλειο στήθος,τέλειοι γλουτοί…Οι λεγόμενοι “influencers” που μπήκαν ξαφνικά στις ζωές μας,προβάλλουν μόνιμα τον "υπέροχο" τρόπο ζωής τους,με τα τέλεια σώματα τους που μοιραία ο συνειρμός «πάει» μόνος του…”Είμαι όμορφη,τα καλύτερα με περιμένουν”.
Και η πίεση μεγαλώνει,το άγχος γιγαντώνεται…
”Δεν έχω το σωστό σωματότυπο,τα σωστά κιλά,τα υπέροχα μαλλιά,τις υπέροχες αναλογίες”.
”Είναι απλό ,είμαι καταδικασμένη στην αποτυχία”.
Aυτά και άλλα πολλά είναι στο μυαλό μιας μικρής κοπέλας που κυριολεκτικά «βομβαρδίζεται» από τα social media καθημερινά με εικόνες «τελειότητας».
Ο γονιός πρέπει να είναι άγρυπνος φρουρός έτσι ώστε να μην εκτροχιαστεί η κατάσταση.Τόσο ψυχολογικά –γιατί έτσι προκύπτουν οι διατροφικές διαταραχές-,όσο και με το θέμα της συσσώρευσης κιλών.Δηλ. να ενεργοποιηθεί νωρίς πρίν το πρόβλημα γίνει τόσο μεγάλο που μετά η προσπάθεια του παιδιού να είναι δύσκολη και ψυχοφθόρα.
Ο ρόλος των ειδικών;
Τις πιο πολλές φορές άφαντος ,ανεπαρκής.Είναι αδιανόητο που υπέβαλαν αυτό το κοριτσάκι σε εγχείρηση γαστρικού δακτυλίου.Δεν το χωράει ο νους μου.Δηλ. εξαντλήθηκαν όλες οι φυσιολογικές προσεγγίσεις;
Επισκέφτηκε πρωτίστως –που είναι επιβεβλημένο ακόμη και σε ενήλικες- ψυχολόγο;Και το πλέον βασικό,τι έγινε με το κομμάτι της διατροφικής εκπαίδευσης και την άσκηση;Εδώ θα πρέπει να διευκρινήσω ότι τέτοιου τύπου επεμβάσεις θα πρέπει να γίνονται ΜΟΝΟ σε περιπτώσεις παθολογικής παχυσαρκίας κι αφού έχει εξαντληθεί κάθε μέθοδος αδυνατίσματος με φυσιολογικό τρόπο δηλ. διατροφή και άσκηση.
Ωστόσο ,όλοι ξέρουμε ότι ο φυσιολογικός τρόπος χρειάζεται χρόνο και πολλή υπομονή.Και πολλές φορές «λυγίζουμε» κι εμείς σαν ενήλικες,όταν ακούμε ότι κάτι θα μας βοηθήσει όσο πιο γρήγορα γίνεται.Και εκεί γίνονται λάθη.
Το παιδί πρέπει να αποκτήσει μία σχέση εμπιστοσύνης και στοργής με τον ειδικό που το παρακολουθεί,το στηρίζει,το ενθαρρύνει….Ίσως χρειαστούν και χρόνια να ορθοποδήσει σε όλα τα επίπεδα αλλά το όφελος θα είναι εφ’ όρου ζωής.
Προσοχή στους ειδικούς πάσης φύσεως είτε είναι γιατροί,είτε διατροφολόγοι.
Να είναι πάνω απ΄όλα άνθρωποι.Η επιστήμη από μόνη της δεν αρκεί κι αυτό το βλέπουμε όλοι στην καθημερινότητα μας όταν προκύπτουν ιατρικά προβλήματα.
Το παιδί και οι γονείς του οδηγήθηκαν σ΄αυτή την επιλογή γιατί κάποιος «γιατρός» τους το υπέδειξε και τους το ανέλυσε ως μια επιτυχής επιλογή.
Άραγε αυτός ο «γιατρός» θα προχωρούσε τόσο εύκολα σε μία τέτοιου τύπου εξ’ ορισμού επικίνδυνη εγχείρηση στο παιδί του ;
Οι ειδικοί που επιλέγουμε θα πρέπει να είναι επιστήμονες,άνθρωποι ευγενείς,ηθικοί και προπαντώς να αγαπάνε τον άνθρωπο και να μην εμπορεύονται την ανάγκη του συνανθρώπου τους.Να προσέχουμε λοιπόν …
Ο παπάς της Σπιναλόγκα. (...όσο εμείς απομακρυνόμαστε απ τις αναπνοές των συνανθρώπων μας...)
.Υπάρχουν κάποιες εικόνες από ασκηταριά ανθρώπων του Θεού που σου δημιουργούν μια αίσθηση ντροπής….
Ντροπής λόγω της απληστίας που μας διαφεντεύει….
Και στον όποιον ενδοιασμό- δικαιολογία που θα ξεπηδήσει αντιμαχόμενος
από το ‘’παλάτι’’ του θελήματος μας να του δείξεις τις προβατόσχημες μας επιθυμίες που καμουφλάρονται με το ένδυμα της ανάγκης…..
Κείνο που λησμονούμε όμως είναι ότι της απλότητας του βίου (αυτών που μας περιβάλλουν)προηγείται η απλότητα του νου (των λογισμών)....
Λίγοι τα καταφέρνουν με αυτή την ''αρχή της αφαιρετικότητας''…..
Οι πιο πολλοί μένουν στον θαυμασμό της λιτότητας στρουθοκαμηλίζοντας σε ότι αφορά την άλλη πλευρά του νομίσματος…..Λιτότητα-Ασκητικότητα!
Η απλότητα-ασκητικότητα όμως δεν είναι μονάχα για τους μοναχούς ή τους θεούσους(αρρωστημένη εκδοχή χριστιανών)….
Απλότητα μοσχοβολούν όχι μόνο κελιά και σπήλαια των μοναχών μα και διαμερίσματά σε πολυκατοικίες......
Και ξέρεις η απλότητα είναι το αδερφάκι της διακριτικότητας…..
Γι’ αυτό και αυτές οι ψυχές μπορούν και μένουν με χαρά δίπλα κι από τον φοιτητή
που ακούει black metal και τις Κυριακές(και τις μεγάλες γιορτές) δεν θα ξεχάσουν να τον καλέσουν να φάνε μαζί(!!!)
Α! και η πόρτα τους δεν έχει διακριτικά (καπνισμένους σταυρούς...) και το λιβάνι τ' αφήνουν όχι στο μπαλκόνι μα στο πίσω παραθύρι που βλέπει στον ακάλυπτο....
Η Απλότητα είναι το αντίδοτο που εμποδίζει της θεοποίηση της ύλης η οποία επιτίθεται στην ψυχούλα μας απομυζώντας κάθε ικμάδα Χάριτος Θεού….
Σκέψου ακόμα- ακόμα ο κίνδυνος αυτής της μολύνσεως υπάρχει και στον θρησκευτικό χώρο….
Πόσες φορές εμείς οι εκκλησιαστικοί έχουμε κρεμάσει την καρδιά μας πάνω σε στολές και σε σκεύη(εκκλησιαστικά) στα οποία πλέον η απλότητα
έχει χάσει την αξία της, την έφαγε ότι το φαντασμαγορικό (χώρια που πολλές φορές είναι κιτς....)
Βρε ο άνθρωπος έχει κουραστεί από φωνές, ψεύτικα φώτα και φασαρία
στην Εκκλησία λίγη γαλήνη προσδοκά να βρει......
Μια ανάσα λαχταρά η ψυχή του που έχει μπουκώσει από το αποπνικτικό νέφος
της τρέλας που έχει απλωθεί παντού τριγύρω και εμείς(εκκλησία) εύκολα τον μαστουρώνουμε με το λιβάνι των θελημάτων μας.....
Κάποτε είχαν ρωτήσει τον Άγιο Παϊσιο γιατί έχει εικόνα της Παναγίας σε χαρτί
ενώ μπορεί να την έχει σε ξύλο(κ.ο.κ), πάντως σε μια πιο όμορφη όψη
και εκείνος απάντησε αφοπλιστικά:«μου αρκεί η γλυκιά μορφή Της, να την βλέπω προσευχόμενος»…..
Της πολυπλοκότητας η ομορφιά έχει βάθος που σε καταπίνει μα της απλότητας η ομορφιά έχει ύψος που σε ''ανασταίνει''......
Να θυμάσαι στην Απλότητα κρύβεται ο Θεός!
Να μας φωτίζει ο Θεός να μην σκανδαλίζουμε μα και να μην σκανδαλιζόμαστε….
π.Ιωάννης Παπαδημητρίου
Μάθημα από την κουκουβάγια(Άγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος)
Στα κείμενα του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου μαζί με τα βαθιά θεολογικά νοήματα περιέχονται συχνά και διδακτικά παραδείγματα από φανταστικά, υποτιθέμενα περιστατικά. Ένα τέτοιο παρουσιάζουμε στη συνέχεια.
Κάποιος λοιπόν χλεύαζε μια κουκουβάγια για μερικά από τα ιδιαίτερα γνωρίσματά της, που τη διαφοροποιούν από τα άλλα πουλιά. Απαριθμούσε ένα - ένα από αυτά. Η κουκουβάγια, αντί να τα παραδεχθεί, προσπαθούσε να τα δικαιολογήσει και να τα αντικρούσει με εύστοχο λόγο και λογικοφανή επιχειρήματα
.-Τι μεγάλο κεφάλι που έχεις! Είσαι κεφάλα!
-Του Δία το κεφάλι να δεις τι μεγάλο που είναι, απαντά η κουκουβάγια.
-Τι γαλαζωπά μάτια που έχεις!
-Αυτά τα μάτια μου είναι όπως της γαλαζομάτας Αθηνάς.
-Και η φωνή σου είναι λυπητερή, θλιβερή και στριγγιά, όχι ευχάριστη.
-Η φωνή όμως της καρακάξας είναι πιο άσχημη, ανταπαντά πάλι η κουκουβάγια.
-Πω πω και κάτι ψιλοπόδαρα που έχεις!
-Ναι, έτσι είναι τα δικά μου πόδια, αλλά του ψαρονιού πώς σου φαίνονται;
-Πρόσεξε, σοφή μου, της λέει στο τέλος ο συνομιλητής της, ότι από αυτά ένα μόνο ελάττωμα έχει το καθένα τους. Εσύ όμως τα έχεις όλα μαζί και σε μεγάλο βαθμό, κουκουβάγια μεγαλοκέφαλη, με τα γαλαζωπά σου μάτια και τη στριγγόφωνη, λυπητερή φωνή σου, κουκουβάγια μου ψιλοπόδαρη.
Σκόνταψε η ταλαίπωρη κουκουβάγια και δεν ήξερε τι να απαντήσει. (Γρηγορίου Θεολόγου, Ποίημα ΚΗ΄, Κατά πλουτούντων, στιχ. 235-262, ΕΠΕ, τόμος 9ος, σελ. 362)
Ας μη δικαιολογούμαστε, όπως η κουκουβάγια, με λογικοφανή επιχειρήματα ή με διάφορα ευφυολογήματα, όταν μας υποδεικνύονται τα ελαττώματά μας. Ούτε να αντιδρούμε με λόγους αποστομωτικούς και γλώσσα γεμάτη από αντιρρήσεις.
«Το μάτι βλέπει τα άλλα, τα ξένα, δε βλέπει τον εαυτό του, ούτε όμως και τα άλλα βλέπει σωστά, εάν αρρωστήσει υπερβολικά. Το χέρι έχει ανάγκη από άλλο χέρι, και το πόδι από το άλλο πόδι» (Γρηγόριος Θεολόγος).
Και ο καθένας μας έχει ανάγκη από κάποιο σύμβουλο για να αποκτήσει την αληθινή γνώση του εαυτού του και προχωρήσει κατόπιν και στη διόρθωση των ελαττωμάτων του. Διότι θα δώσουμε λόγο για τον εαυτό μας και όχι για τους άλλους.
Ο σημερινός άνθρωπος φοβάται τη μοναξιά, δεν μπορεί να μείνει μόνος. Φοβάται και στις πολυάνθρωπες πόλεις, και στα χωριά και στην εξοχή… ένα περίεργο γεγονός: αφού πας, αδελφέ μου, στο δάσος, γιατί δεν παρατάς το κινητό, το ραδιόφωνο ή την τηλεόραση; Πήγαινε να αφουγκραστείς τη μοναξιά! Ν’ ακούσεις το θρόισμα των φύλλων, το τραγούδι των πουλιών, το ρυάκι το κελαρυστό, ν’ ακούσεις πώς περνά ο αέρας απ’ τα δένδρα και τα καθαρίζει και τα ανανεώνει και τα κάνει να τραγουδούν στο πέρασμά του, όταν δεν είναι άγριος και τυφωνικός, αλλά είναι αύρα απαλή που εικονίζει τον Θεό.
Φοβάται ο άνθρωπος να μείνει μόνος, διότι δεν υπάρχει ο Χριστός. Ο πιο μεγάλος ερημίτης δεν είναι μόνος. Ρωτούν πολλοί, πώς περνάς χωρίς τηλεόραση; Κι εσείς πώς περνάτε χωρίς μοναξιά; Χωρίς ησυχία; Να δούμε λίγο τη μόνωση, την ησυχία, την ηρεμία, τη σιωπή που είναι ένα μεγάλο μάθημα για να το μάθουμε…
Στον κόσμο δεν μπορούμε να ησυχάσουμε, χωρίς να αρχίσει ένας ποταμός λόγων. Ακόμη και σε χώρους σιωπής, όπως είναι οι Εκκλησίες, δεν ησυχάζουμε… ακούει κανείς ένα μουρμουρητό σαν να πρόκειται περί πληθούσης αγοράς, που έλεγαν οι παλιοί (πριν ν’ αρχίσει η λειτουργία, δεν λέω όταν αρχίσει!).
Η σιωπή είναι το αντίθετο του λόγου. Ο άνθρωπος είναι λογικό ον. Ο εσωτερικός λόγος γίνεται και έναρθρος λόγος, ομιλία. Κάποτε όμως η ομιλία καταντά λόγος ασταμάτητος, φλυαρία που κουράζει. Είναι λόγος κενός, όχι εποικοδομητικός, χωρίς περιεχόμενο, όχι λόγος πλούσιος, ποτισμένος από θείο Πνεύμα.
Ο λόγος είναι χάρισμα. Ενίοτε όμως γίνεται βάσανο, ώστε να λένε, μα δε σταματά αυτός ο άνθρωπος; Καιρός του λαλείν, καιρός του σιγάν. Ποιος είναι αυτός ο καιρός;
Δύσκολο να το προσδιορίσουμε. Ας δούμε όπως μας το λένε στους λόγους τους οι άγιοι Πατέρες, που έζησαν στην αθορυβία, στη σιωπή, και ας πάρουμε μαθήματα.
Να βρούμε τρόπους να μάθουμε στη σιωπή, τέτοια που θέλει ο Κύριος.
Δεν εννοούμε όμως τις περιπτώσεις που σωπαίνουν μερικοί όταν είναι παρεξηγημένοι, όταν μαλώνουν, όταν θυμώνουν, όταν ζηλεύουν και είναι πικραμένοι, όταν πονούν πολύ, όταν φοβούνται, όταν αντιπαθούν, όταν ετοιμάζουν δόλιους σκοπούς κρυφά και δεν μιλούν. Αυτές οι περιπτώσεις σιωπής δεν αποτελούν αρετή.
Δεν έχουμε καιρό να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας, γι’ αυτό και η εξομολόγηση, που πάμε να καταθέσουμε τον εαυτό μας στον Κύριο με μάρτυρα τον πνευματικό, είναι πολύ πτωχή, δεν δίνει καρπούς, διότι δεν έχουμε μάθει την εσωτερική σιωπή
Αρετή αποτελεί η σιωπή εν λόγω, όπως λένε οι πατέρες. Η σιωπή είναι πνευματική, αυτή που αρχίζει από έσω προς τα έξω. Αν δεν είναι σιωπηλό το έσω, ο εσωτερικός άνθρωπος, ο εσωτερικός κόσμος, αν υπάρχει η ζάλη των παθών, η φιλαυτία, η φιλαργυρία, ο φθόνος, η πλεονεξία, δεν μπορείς να ησυχάσεις. Θα σε τρώει το εσωτερικό σου…
Όταν υπάρχει εκδικητικότητα, όταν νομίζεις ότι σε παρεξήγησαν, ότι σε συκοφάντησαν οι άλλοι, τότε θα μιλάς συνέχεια, ανακατεύεσαι, πας να φωνάξεις.
Η πνευματική σιωπή είναι αρετή που μας βοηθά σε μία ισόρροπη χρήση του λόγου του ενάρθρου και του μη λόγου της ησυχίας.
Η σιωπή είναι ευκαιρία να μιλήσει κανείς με τον εαυτό του. Δεν μας δίνεται η ευκαιρία αυτή, αδελφοί μου, και δεν βρίσκουμε ευκαιρία να δούμε ποιοι είμαστε.
Αυτός είμαι, αυτή είμαι, παρουσιάζω αυτά και αυτά, να το δω όμως με ησυχία, όχι βιαστικά. Δεν έχουμε καιρό να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας, γι’ αυτό και η εξομολόγηση, που πάμε να καταθέσουμε τον εαυτό μας στον Κύριο με μάρτυρα τον πνευματικό, είναι πολύ πτωχή, δεν δίνει καρπούς, διότι δεν έχουμε μάθει την εσωτερική σιωπή.
Η σιωπή προϋποθέτει άσκηση. Η άσκηση προϋποθέτει μόνωση. Πού θα βρούμε όμως μόνωση; Όταν στις πόλεις που ζούμε δεν παύει ο θόρυβος; Κι όμως, εάν δεν μπορούμε να έχουμε σιωπή διάρκειας, όπως ένας ερημίτης, μπορούμε να έχουμε ζώνες σιωπής. Να βάλουμε στο πρόγραμμά μας ένα τέταρτο, είκοσι λεπτά, και να πούμε τώρα δεν μιλάμε. Όταν λείπουν τα παιδιά, να ησυχάσουμε, να κλείσουμε τηλεοράσεις που είναι εισβολείς στα σπίτια μας, που δείχνουν έλλειψη σεβασμού στον άνθρωπο.
Να βρούμε λοιπόν ζώνες σιωπής, όσο μπορούμε, στον στοιχειώδη βαθμό.
Ας δούμε λοιπόν τι λένε οι άγιοι Πατέρες.
Ο όσιος Νικήτας Στηθάτος γράφει: «Η μη απασχόληση με ανθρώπινα γεγονότα και πράγματα είναι πνευματική ησυχία».
Αυτή η ησυχία ελευθερώνει την ψυχή από τα δεσμά των αισθήσεων και τα πάθη και μεταστρέφοντας τις δυνάμεις της ψυχής, την ανακαλεί στο κατά φύσιν, βοηθά λοιπόν στο κατά φύσιν, δηλαδή να είμαστε όπως μας έκανε ο Κύριος.
Ζούμε στο παρά φύσιν, τείνουμε στο κατά φύσιν για να φθάσουμε με τη χάρη του Θεού στο υπέρ φύσιν, που ξεπερνά αυτό που είμαστε.
Άλλος άγιος λέει: «Η ησυχία είναι κατάσταση του νου, γαλήνη εσωτερικής ελευθερίας, ψυχής που αγάλλεται, ψυχής που δεν ταράσσεται με τίποτα. Είναι η βαθύτερη γνώση του μυστηρίου του Θεού, είναι συντροφιά με τον Θεό, ομιλία με τον Θεό, ένωση και στενός δεσμός με τον Θεό».
Αν δεν υπάρξει αυτό, τότε τίποτα δεν κάνουμε, δηλαδή η ησυχία δεν είναι απλώς εξωτερική, αλλά εσωτερική. Αλλιώς έχουμε κενό, που πρέπει να το συμπληρώσουμε. Όταν δεν υπάρχει ο εσωτερικός δεσμός με τον Κύριο, η ησυχία είναι ίσως κάτι το ανόητο για πολλούς.
Ο όσιος Θαλάσσιος λέει: «Κλείσε τις αισθήσεις σου στο φρούριο της ησυχίας, για να μην δημιουργούν περισπασμούς σε μας απ’ τις επιθυμίες μας», δηλαδή γίνεται κατάπαυση των ακαταπαύστων επιθυμιών.
Ο άγιος Βασίλειος λέει: «Άφησα στη ζωή μου τις σχέσεις μου με τον κόσμο, γιατί είναι αφορμή για μύρια κακά, αλλά δεν μπόρεσα να εγκαταλείψω τον εαυτό μου». Πράγματι, αν βρεθούμε στην αγορά που έχει θόρυβο πολύ, ακόμη και αν γυρίσουμε στο σπίτι μας, αντηχούν στα αυτιά μας οι θόρυβοι, γι’ αυτό πρέπει να είναι συνεχής η προσπάθεια της ησυχίας.
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει: « Υπάρχουν περιπτώσεις που η σιγή ωφελεί πιο πολύ από τα λόγια, όπως και το αντίθετο. Δηλαδή κάποτε θα μιλήσεις, όταν π.χ. πρόκειται να σώσεις κάποιον, θα κόψεις τη σιωπή».
«Καλούς απογόνους κάνει η καλή ησυχία: εγκράτεια, αγάπη, καθαρή προσευχή».
Τι θα πει καθαρή προσευχή; Είναι η προσευχή χωρίς λογισμούς, χωρίς περισπασμούς. Πάω π.χ. να πω «Πάτερ ημών» και σκέφτομαι το ενοίκιο, «ο εν τοις ουρανοίς», σκέφτομαι τη ΔΕΗ… τι είπε η γειτόνισσα και ταράσσομαι κτλ…. Πάει η προσευχή! Πάει το Πάτερ ημών! Πάει η ησυχία! Μην κάνω προσευχή αφού έχω αναστατωθεί, πρέπει πρώτα να ησυχάσω. Σ’ ένα σπίτι δεν πάμε αμέσως στο δωμάτιο. Περνάμε απ’ τον διάδρομο, από ένα προθάλαμο πρώτα. Για όλα χρειάζεται προπαρασκευή, πόσο περισσότερο στην προσευχή. Αν δεν είμαι ήσυχος, έτοιμος, ας πάρω ένα βιβλίο πνευματικό, να ετοιμαστώ και μετά να μιλήσω με τον Θεό.
«Ησυχία και προσευχή, αγάπη και εγκράτεια είναι το τετράπλοκο άρμα που οδηγεί στους ουρανούς», δηλαδή ένα άρμα με τέσσερις ρόδες που ανεβάζει τον νου στον ουρανό.
«Πολλά θα μπορούσαν», λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, «να αναχαιτίσουν τον Πιλάτο και τους Ιουδαίους: Τα θαύματα, η ανεξικακία του Χριστού, μα προπάντων η ανείπωτη σιωπή Του».
Εάν μπορούμε να σωπαίνουμε σαν τον Κύριο! «Ο Ιησούς εσιώπα». Ο μακρόθυμος και επιεικής και όποιος ξέρει να σωπαίνει είναι ασφαλής και βαδίζει σταθερά και είναι ευχάριστος σε όλους.
Κοινωνία Ορθοδοξίας
Ηράκλειο: Στη γη του Κρουσώνα αναπαύεται από το 1986 ο πνευματικός του Αγίου Παΐσιου
Θησαυρούς φαίνεται ότι κρύβει η σύγχρονη εποχή, στη οποία υπάρχουν μικροί αλλά και μεγάλοι άγιοι.Εκτός των επίσημα αναγνωρισθέντων αγίων, υπάρχουν και κρυφοί άγιοι σε όλο τον εικοστό αιώνα.
Ένας απ' αυτούς είναι και ο Ιερομόναχος Νικόδημος ο Κρης- ο Κουτλουμουσιανοσκητιώτης ο οποίος υπήρξε μεγάλη μορφή αγιότητας, γέννημα της αγιοτόκου Κρητικής γης.
Ο κατά κόσμον Εμμανουήλ Καλλιγιαννάκης και μετέπειτα ευλαβέστατος παπα-Νικόδημος γεννήθηκε στον Κρουσώνα Ηρακλείου Κρήτης το 1926.
Εργαζόταν στ’ αμπέλια και τις ελιές, μελετούσε βίους αγίων και δεν έλειπε ποτέ από την εκκλησία. Μία νύχτα, εορτή του Αγίου Πνεύματος, καληνύχτισε τους γνωστούς του, πήρε ένα τσουβάλι, όπου έβαλε τα λίγα πράγματά του κι έφυγε για τη μονή Αγίου Αντωνίου Βροντησίου, όπου μετά καιρό εκάρη μοναχός.
Κατόπιν πήγε στην Ιερά μονή Οδηγητρίας και στη συνέχεια στη μονή Κουδουμά, όπου χειροτονήθηκε διάκονος και ιερεύς, από τον επίσκοπο Αρκαδίας Τιμόθεο († 2006) ο οποίος τον χειροθέτησε και Πνευματικό. Εξομολογούσε πολλούς και η προσευχή του θεράπευε άρρωστους και δαιμονισμένους.
Διετέλεσε για μία διετία και ηγούμενος της μονής. Όλη η αδελφότητα του είχε ιδιαίτερη ευλάβεια. Κάποτε τον είδαν να μιλά με την Παναγία στην εκκλησία. Ο ίδιος από ταπείνωση το αρνήθηκε. Ένα διάστημα έκανε και στη μονή Απεζανών.
Στη συνέχεια έφυγε για το ‘Άγιον Όρος, οπού έμεινε περίπου μία εικοσαετία για να μην τον τιμούν οι άνθρωποι και να δοθεί όλος στην προσευχή.
Προσήλθε το 1963 στην Καλύβη των Αγίων Αρχαγγέλων της ιεράς σκήτης Αγίου Παντελεήμονος-Κουτλουμουσίου, της οποίας διετέλεσε και Δίκαιος. Ήταν διακριτικός και ευπροσήγορος Πνευματικός και προσήρχοντο προς εξομολόγηση μοναχοί, λαϊκοί και μαθητές της Αθωνιάδος Σχολής.
Υπήρξε πνευματικός του Αγίου Παΐσιου
Στο πετραχήλι του προσερχόταν να καταθέσει τους λογισμούς του και ο μακαριστός Γέροντας Παΐσιος († 1994).Υπήρξε πνευματικός και του αγίου Ευμενίου Σαριδάκη
Δείτε την σχετική αναφορά στο βίντεο από το σημείο (2:10:27) από τον Πανιερώτατο Μητροπολίτη Μόρφου κ.κ. Νεόφυτο:
Είχε ένα βαρέλι, στο οποίο βάπτισε ετεροδόξους στην ’Ορθοδοξία. Ήταν πολύ αυστηρός στον εαυτό του και επιεικής στους άλλους.
Τον γνωρίσαμε λίγο κι εμείς. Υπήρξε ο ευλογημένος, πράος, μακρόθυμος, ανεξίκακος, φιλακόλουθος, ακτήμων και ελεήμων. Πολλές φορές προσευχόταν όλη τη νύχτα στο ύπαιθρο, με τα χέρια υψωμένα. Ένας προσκυνητής τον βρήκε δεόμενο κάτω από μία ελιά να λάμπει από τη θεία χάρη. Ήταν ταπεινός, ειρηνικός, ησύχιος, αφιλόνικος, χαριτωμένος, ακόμη και φιλόζωος.
Image
Ήταν ένας κρυφός και μεγάλος αγωνιστής του πνεύματος.
Κάποτε ήταν πολύ στενοχωρημένος, γιατί δεν είχε χρήματα ν’ αγοράσει λάδι για τα καντήλια της Καλύβης του. Δεν νοιαζόταν τόσο για τον εαυτό του, όσο γιατί δεν είχε λάδι ν’ ανάψει τα καντήλια της Παναγίας και των Αρχαγγέλων. Είχε νυχτώσει κι άρχισε να κλαίει από τη λύπη του. Παρακαλούσε την Παναγία, τους Αρχαγγέλους και τον άγιο Παντελεήμονα να τον συνδράμουν.
Άναψαν τα καντήλια και ο φανός της αναγνώσεως και όλα, αλήθεια, ήταν πιό λαμπερά από ποτέ. Διάβασε όλη την ακολουθία, τη στιχολογία, τα Ψαλτήρια, την Παράκληση και τους Χαιρετισμούς. Όταν ξημέρωσε για τα καλά, έσβησαν μόνα τους. Έλεγε με θαυμασμό ο μακάριος: «Πρώτη φορά είδα τα καντήλια να έχουν τέτοιο φως…».
Όταν του ζήτησαν προσκυνητές λόγους σωτηρίας, τους είπε απλά και ταπεινά: «Να έχετε περισσότερη άγάπη για τον Θεό και τους ανθρώπους. Με αυτές τις δύο πτέρυγες πετάμε στον ουρανό. Απ’ αυτές τις δύο εντολές, όπως μας λέγει ο Χριστός, κρέμονται όλος ο Νόμος και οι Προφήτες. Ν’ ανάψουν οι καρδιές μας από άγάπη για τον Θεό, ενώ τα μάτια μας να γεμίσουν δάκρυα συμπάθειας για τους αδελφούς μας, διότι όλοι είναι πλασμένοι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του Θεού και Πλάστη μας και όμοιοι με εμάς».
Αναγκάσθηκε να μετοικήσει στο Ιβηρίτικο Κελλί της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Νοικοκύρευε περισσότερο την ψυχή του παρά το Κελλί του.
Ασθένειες τον πήγαν στη Θεσσαλονίκη και την Κρήτη.
Εκοιμήθη, αφού προείδε το τέλος του, στην Ιερά μονή Αγίας Ειρήνης Κρουσώνος, νουθετών και στηρίζων τις εκεί μοναχές, στις 17.7.1986. Εκεί και ψελλίζοντας την ευχή του Ιησού, αφού είχε μεταλάβει των αχράντων Μυστηρίων, και ενώ έλαμπε το πρόσωπό του, κάνοντας το σημείο του σταυρού, ξεψύχησε και ετάφη στο κοιμητήριο της Μονής Αγίας Ειρήνης στον Κρουσώνα.
(Το σκήνωμα του παπα-Νικοδήμου το 1986 στην ιερά μονή Αγίας Ειρήνης Κρουσσώνα)
Πολλά καλά διηγούνται περί αυτού ο υποτακτικός του Γέροντας Παύλος (| 2009) και οι καλές μοναχές της Αγίας Ειρήνης, οι όποιες μιλούν και για το προορατικό του χάρισμα. Ήταν άγιος άνθρωπος, λέγουν. Δεν κοιμόταν σχεδόν καθόλου τη νύκτα. Δεν ενδιαφερόταν για τίποτε στη ζωή του, παρά μόνο για τα πνευματικά.
Πηγές-Βιβλιογραφία:
Ιωαννικίου Κοτσώνη αρχιμ.. Αθωνικόν Γεροντικόν, Κουφάλια Θεσσαλονίκης 1999, σ. 444. Χρυσοστόμου Παπαδάκη αρχιμ., Οι όσιοι Παρθένιος και Ευμένιος και η ‘Ιερά Μονή Κουδουμά, Μοίρες 2003, σσ. 550-563. Αντωνίου Στιβακτάκη. Κρήτες Αγιορείτες Μοναχοί, Ιεράπετρα 2007, σσ. 100-101.
www.ekriti.gr
