Ένα περιστατικό με τον Άγιο Παΐσιο και τον Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιο!!
Όταν το 1990-1991 ο πάτερ Αθανάσιος ήταν πρωτεπιστάτης στο Άγιο Όρος, επειδή είχε μία ιδιαίτερη σχέση με τον Άγιο Παΐσιο, έφευγε από την πρωτεύουσα των Καρυών(ο πρωτεπιστάτης είναι αυτός ο οποίος είναι σαν το διοικητή, θα λέγαμε, σαν το Δήμαρχο ή σαν τον πρόεδρο με τα δεδομένα τα δικά μας και των είκοσι Μονών του Αγ.Όρους. Στο Άγιο Όρος υπάρχουν είκοσι μεγάλες Μονές, υπάρχουν σκήτες, υπάρχουν ασκητήρια, υπάρχουν σπηλαιώτες μοναχοί και για όλους αυτούς είναι υπεύθυνος ο πρωτεπιστάτης του Αγίου Όρους).
Επειδή λοιπόν ο πρωτεπιστάτης πρέπει πάντα να φεύγει από την Ιερά Κοινότητα, από τις Καρυές, με τη συνοδεία αστυνομικών, ο π.Αθανάσιος, ο Μητροπολίτης μας, επειδή ήθελε να δει ιδιαιτέρως το Γέροντα Παΐσιο έφευγε από την πίσω πόρτα και έλεγε στους Πατέρες εκεί: (στον πάτερ Ισαάκ και στο μακαρίτη, τον πατέρα Αρσένιο) "αν με ζητήσουν οι αστυνομικοί πέστε ότι ξεκουράζεται ο Άγιος Πρώτος".
Έφευγε, κατηφόριζε και πήγαινε στο Γέροντα Παΐσιο.
Ένα απόγευμα λοιπόν που πήγε και ο καιρός βέβαια ήταν και άστατος, δεν είχε καλοκαιρία αλλά ήταν κακοκαιρία, εκεί αφού τον είδε και τον συμβούλευσε ο γέροντας Παΐσιος τον π.Αθανάσιο, κίνησε για να ξεκινήσει να φύγει. Αλλά όμως άρχισε να βρέχει καταρρακτωδώς. Ο καιρός άλλαξε ξαφνικά. Δεν μπορούσε να μετακινηθεί, θα κινδύνευε αν τολμούσε να φύγει έξω από το κελλάκι του Αγίου Παϊσίου.
Τότε ο Άγιος Παΐσιος είπε στο Μητροπολίτη μας, τότε στον Ιερομόναχο Αθανάσιο:
-Παπά, του λέει, μην ανησυχείς θα φροντίσω εγώ για σένα.
-Δηλαδή, γέροντα, τι θα κάνετε;
-Μην ανησυχείς, θα δεις.
Τον έβαλε τότε σε ένα μικρό διάδρομο και πήγε ο Άγιος Παΐσιος μέσα στο μικρό κουζινάκι που είχε να βρει κάποια πράγματα. Και έρχεται με τρεις σακούλες, αυτές που βάζουμε στους καλάθους τους μεγάλους, με τα σκουπίδια.
Την κόβει λοιπόν τη σακούλα ο Άγιος Παΐσιος με ένα μαχαιράκι από πάνω και του λέει:
"Παπά, άνοιξε τα χέρια σου και θα σε ντύσω εγώ. Δεν θα πάθεις τίποτα!"
Και εκεί λοιπόν που του φορούσε τις σακούλες άρχισε ο γέροντας Παΐσιος να λέει τα λόγια που ντύνουν τον αρχιερέα στην Εκκλησία:
«Ἀγαλλιάσεται ἡ ψυχή μου ἐπί τῷ Κυρίῳ, ἐνέδυσε γάρ με ἱμάτιον σωτηρίου...» και λοιπά. Ο π. Αθανάσιος απόρησε.
Του λέει: "Γέροντα, αυτά τα λόγια είναι τα λόγια που ντύνουν τον αρχιερέα στην Εκκλησία. Γιατί τα λέτε; Αφού εγώ είμαι ένας απλός παπάς, ιερομόναχος".
Λέει ο Άγιος: "που ξέρεις ρε παπά, καμιά φορά, του λέει, μπορεί αυτά τα λόγια που λέω να είναι πραγματικότητα. Και μπορεί να γίνεις επίσκοπος!".
Ο γέροντας Αθανάσιος χαμογέλασε.
Του λέει: "εε, αστείο θα λέτε γέροντα!"
Και λέει ο Άγιος Παΐσιος: "καμιά φορά παιδί μου, και τα αστεία έχουν τη δική τους σοβαρότητα".Αυτό έγινε το 1990 με 1991.Ο π.Αθανάσιος έγινε Μητροπολίτης το 1999.Και ο Άγιος Παΐσιος το είχε δει από τότε.
Αρχιμ. Φιλόθεος Μαχαιριώτης, Ι.Μ.ΛΕΜΕΣΟΥ
Ο άνθρωπος ο πνευματικός φαίνεται στις λεπτομέρειες...
Ο άνθρωπος ο πνευματικός φαίνεται στις λεπτομέρειες, δεν φαίνεται στα χοντρά πράγματα. Λέμε γιατί ο Άγιος Διονύσιος Ζακύνθου έγινε Άγιος και άφθαρτος;
Συγχώρεσε λέμε, το φονιά του αδελφού του.
Γιατί συγχώρεσε το φονιά του αδερφού του όμως; Εάν δεν είχε πνευματική εργασία μέσα του, θα συγχωρούσε το φονιά του αδελφού του;
Όχι. Και ένας άνθρωπος ο οποίος δεν έχει πνευματική εργασία, θα φανεί αυτός ο άνθρωπος όχι στα χοντρά-χοντρά. Όπως λένε και μερικοί άνθρωποι που πάνε να εξομολογηθούν:
ούτε έκλεψα, ούτε φόνευσα, ούτε μοίχευσα, ούτε πόρνευσα, ούτε κανένα ανδρόγυνο χώρισα, άρα λοιπόν είμαι μια χαρά, τι μου λείπει;
Η πνευματική ζωή όμως δεν φαίνεται σε αυτά.
Η πνευματική ζωή φαίνεται στη λεπτομέρεια, στη λεπτομέρεια της ζωής σου.
Σε εκείνη την ώρα που θα πεις το δηλητήριό σου στον άλλον άνθρωπο. Κυρίως αυτό το πράγμα!
Ξέρετε, θα καταλάβετε τον εαυτό σας από το στόμα σας.
Το στόμα μας είναι αυτό που εκφράζει την καρδιά μας.Ειναι το πρώτο πράγμα!
Δεν θα δείρεις τον άλλον άνθρωπο, δεν θα τον κλωτσήσεις, δεν θα τον δαγκώσεις, δεν θα τον τσιμπήσεις, τι θα του κάνεις;Θα του πεις λόγια.
Μπορεί να μην του πεις τίποτα το ιδιαίτερα προσβλητικό.
Ακόμα και ο τρόπος που θα του το πεις όμως, και εκείνη η κουβέντα που είναι τόσο λεπτή αλλά είναι σαν το νυστέρι του χειρούργου, που μπήκε και ανοίγει διάπλατα το σώμα σου, έτσι μπορεί να είναι μια κουβέντα.
Και ο πνευματικός άνθρωπος, ιδίως σήμερα, φαίνεται από αυτή τη λεπτομέρεια, από τα λόγια του.
Πρώτα από όλα από τα λόγια του και μετά από τις ενέργειές του. Τα λόγια μας είναι αυτά που εκφράζουν το είναι μας, ό,τι έχουμε μέσα μας θα το εκφράσουμε με τα λόγια μας. Τις κακίες μας, τα μειονεκτήματά μας, τα συμπλέγματα μας, τις αρρώστιες μας θα τα πούμε με τα λόγια μας και ύστερα βέβαια θα τα πούμε και με τα έργα μας. Το τι θα πεις, το πως θα το πεις είναι το πρώτο δείγμα της δουλειάς που γίνεται μέσα μας.
Η δουλειά που γίνεται στον κάθε άνθρωπο, η πνευματική εργασία, φαίνεται, κατά την ταπεινή μου άποψη, από τα λόγια του.
Όπως λέει ο Χριστός «το περιεχόμενο της καρδίας βγαίνει από το στόμα».
Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος
Μη βιάζεσαι να κάνεις φίλους, αλλά, αφού τους κάνεις, διατήρησε με κάθε τρόπο τη φιλία, σηκώνοντας κάθε βάρος του πλησίον σου, εκτός και αν υπάρχει κίνδυνος να προξενήσει κακό στην ψυχή σου, διότι η ψυχρότητα και η εχθρότητα ανάμεσα σε φίλους δυσκολεύουν την κρίση των ανθρώπων, οι οποίοι υποψιάζονται το ίδιο και τον υπαίτιο και τον ανεύθυνο.
Εκείνους να κάνεις φίλους, οι οποίοι διατήρησαν τη φιλία τους με άλλους αγνή σε όλες τις περιστάσεις και δεν κοίταξαν με ζηλοφθονία τους φίλους τους, όταν αυτοί ευημερούσαν, ούτε αδιαφόρησαν, όταν οι φίλοι τους έπεσαν σε δυστυχία.
Διότι πολλοί, όταν δυστυχούν οι φίλοι τους, και τους συμπαραστέκονται και τους βοηθούν, όταν όμως ευημερούν, δεν αντέχουν να βλέπουν την ευτυχία τους, και όσοι δεν αποκαλύπτονται την ώρα της συμπόνιας, ξεσκεπάζονται από το πάθος του φθόνου.
Κάνε, λοιπόν, φίλους, όχι τους κακούς, αλλά τους άριστους.
Διότι τις περισσότερες φορές το ήθος των φίλων κρίνεται από τους ανθρώπους που αγαπούν. Και ενώ με τη βοήθεια των αξιόλογων φίλων, ακόμη και αν κάποιος έκανε κάποιο λάθος, θα μπορούσε πάρα πολύ εύκολα να το διορθώσει, οι κακοί, όμως, φίλοι διαφθείρουν και ότι καλό ήδη έχει κανείς στο χαρακτήρα του.
Οι πρώτοι και τις ελλείψεις σε θέματα αρετής, καλύπτοντάς τες οι ίδιοι, τις κάνουν να μη φαίνονται ελλείψεις, ενώ αντίθετα ο συγχρωτισμός με τους φαύλους κι ένα μικρό μέρος αρετής, που μπορεί κανείς να έχει, το κάνει να φαίνεται ψεύτικο.
Αγ.Φωτίου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως,
''Ο Ηγεμών''. Έκδοσεις Αρμός
“Και δέκα παιδιά να είχα, θα τα έστελνα στο βουνό, να πολεμήσουν για την ελευθερία της πατρίδος!''
Στις 12 Ιουνίου 1944, ο βουλγαρικός στρατός κατοχής, συγκέντρωσε 800 από τους κατοίκους των Κομνηνών Ξάνθης στην πλατεία του χωριού κι έστησε απέναντί τους τα πολυβόλα για να τους εκτελέσει!
Προηγήθηκαν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις. Έξω από τα Κομνηνά συνέλαβαν τον 20χρονο αντάρτη Νικόλαο Σιδηρόπουλο και τον 16χρονο τροφοδότη Κώστα Παπαδόπουλο και μέσα στο χωράφι του τον 50χρονο Δημήτριο Στίγγα. Τους βασάνισαν αγρίως για να αποκαλύψουν τα κρησφύγετα των ανταρτών. Στο τέλος τους εκτέλεσαν, έκοψαν και τοποθέτησαν τα κεφάλια τους σε σάκο και τα κατέβασαν στην πλατεία!
Ένας αξιωματικός κρατώντας τα από τα μαλλιά, περιέφερε τα κομμένα κεφάλια και ρωτούσε τους γονατιστούς κατοίκους αν τα αναγνωρίζουν… Πρωτοφανής Κτηνωδία!
Στο τέλος ο αποσπασματάρχης διέταξε τα πολυβόλα να ετοιμαστούν, αλλά την υστάτη στιγμή ματαιώθηκε η ομαδική εκτέλεση κατόπιν παρεμβάσεως ενός ρώσσου στρατιωτικού γιατρού. Την ίδια ώρα στρατιώτες λεηλατούσαν και πυρπολούσαν τα σπίτια του χωριού.
Τελικώς, μέσα από το πλήθος, οι Βούλγαροι ξεχώρισαν την σύζυγο του εκτελεσθέντος Δημητρίου Στίγγα Κυριακούλα, την οποία δίκασαν και καταδίκασαν σε θάνατο μπροστά στους χωριανούς με συνοπτικές διαδικασίες, επειδή είχε δύο γιούς αντάρτες τον Κώστα και τον Ανδρέα.
“Και δέκα παιδιά να είχα, θα τα έστελνα στο βουνό, να πολεμήσουν για την ελευθερία της πατρίδος” βροντοφώναξε η Κυριακούλα.
Βούλγαροι στρατιώτες καμαρώνουν μπρος στα κομμένα κεφάλια του Νίκου Σιδηρόπουλου και του Δημητρίου Στίγγα.Ο ένας μάλιστα κρατά και το τσεκούρι…
Με κομμένη ανάσα όλοι ακούν τον αποσπασματάρχη να διατάζει έναν λοχία με δύο στρατιώτες να πάρουν θέση στο εκτελεστικό ασπόσπασμα.
Ο αποσπασματάρχης ρωτά την Στίγγα αν θέλει να της κλείσουν τα μάτια.
– Όχι! φώναξε εκείνη θυμωμένα. Και όταν δόθηκε το σύνθημα επί σκοπόν, με όση δύναμη είχε, βροντοφώναξε:
– Ζήτω η Ελλάς!
Αμέσως ακούσθηκαν οι ριπές των όπλων και η ηρωϊκή γυναίκα σωριάστηκε, στην άκρη της πλατείας…
Υπάρχει μια προϊστορία για την Κυριακούλα. Ένα χρόνο πριν, ο βούλγαρος κοινοτάρχης πήγε με στρατιώτες στο σπίτι της για να συλλάβουν το γιο της Κώστα που κατέβηκε κρυφά από το βουνό για τρόφιμα. Εκείνη, όχι μόνο τους εμπόδισε αλλά τους συγκράτησε με νύχια και με δόντια, για να βρει ευκαιρία ο γιος της να πηδήσει από το παράθυρο και να διαφύγει.
Με τις κατηγορίες της υπόθαλψης εγκληματία και αντίστασης κατά της αρχής, οδηγήθηκε σε δίκη στην Φιλιππούπολη, όπου παραδόξως αθωώθηκε! Στην αγόρευσή του ο Βούλγαρος εισαγγελέας είπε ότι σαν μάνα έκανε ό,τι κάνει μια κλώσσα να σώσει τα κλωσσόπουλά της…
Έτσι η Στίγγα αθωώθηκε από ένα Δικαστήριο, αλλά καταδικάστηκε σε θάνατο από ένα πρόχειρο με συνοπτικές διαδικασίες στην πλατεία των Κομνηνών, την οποία κοσμεί σήμερα η προτομή της…
Ο Ανδρέας Στίγκας μπροστά στην προτομή της μητέρας του στα Κομνηνά
Εβδομήντα χρόνια μετά, στα Νεστοχώρια της Ξάνθης, αλλά και σ όλη την Αν. Μακεδονία και Θράκη, οι κάτοικοι περιμένουν, χρόνια τώρα, μια “συγγνώμη” από την βουλγαρική κυβέρνηση για τα εγκλήματα που έκαναν συμπατριώτες τους στην διάρκεια της κατοχής 1941-44. Σφαγές, εκτελέσεις, πυρπολήσεις κατοικιών και άλλες ακατονόμαστες κτηνωδίες.
Ζητούν μία συγγνώμη, την οφείλουν “για να αναπαυθούν οι ψυχές των νεκρών μας”, λένε οι κάτοικοι. Μόνο έτσι θα εξιλεωθούν για τις σφαγές σε Δράμα, Δοξάτο, Καρυόφυτο, Καστανωτό, Τραχώνι Χαϊντούς, Κομνηνά.
Στο Καρυόφυτο έκαναν… σκοποβολή στα κορμιά αμάχων, σκοτώνοντας 34 και στο Τραχώνι εκτέλεσαν 25, γιατί… συναχώθηκε ο βούλγαρος διοικητής!
Ένα χαρακτηριστικό σύμπτωμα της ναρκισσιστικής παθολογίας έγκειται στην αδυναμία συνεργασίας του Έλληνα
Σε πρόσφατη συνάντηση Ελλήνων οι οποίοι διαπρέπουν στο εξωτερικό στον τομέα της βιοτεχνολογίας, εφημερίδα συγκέντρωσε γνώμες τους σχετικά με ενδεχόμενη ανάλογη δραστηριότητα και στη χώρα μας. Αντιγράφω, λοιπόν, κάτι που μού έκανε μεγάλη εντύπωση.
Είπε, συγκεκριμένα, η οικονομολόγος υγείας κ. Ξένια Καπόρη: «Οι επενδυτές που θα έρθουν θα πρέπει να ξεπεράσουν κατ’ αρχάς τον τεράστιο σκόπελο της γραφειοκρατίας. Κι έπειτα είναι και οι νοοτροπίες που μάς κρατούν πίσω. Από τη μια, υπάρχουν παντού άνθρωποι με απίστευτη όρεξη για δουλειά, τους οποίους το σύστημα συνήθως δεν αξιοποιεί. Κι από την άλλη, οι περισσότεροι Έλληνες, αντί να βρίσκουν λύσεις, διαπιστώνουν παντού προβλήματα. Δεν μέ ενδιαφέρει να μού πεις γιατί δεν μπορεί να γίνει κάτι, αλλά πώς θα γίνει, πώς θα βρεθούν τρόποι να ξεπεραστούν τα εμπόδια». (Διαβάστε περισσότερα εδώ).
Η αποκαρδιωτική αυτή διαπίστωση για την κουλτούρα μας μού έφερε στο νου παρόμοιες εμπειρίες, στις οποίες οι αναγνώστες ίσως να προσθέσουν και δικές τους. Θυμήθηκα, λοιπόν, ότι στο κείμενό μου ”Η κρίση ως σύμπτωμα ενός βαριά άρρωστου λαού” (που βρίσκεται στο βιβλίο μου «Φυγή προς τα εμπρός»), έγραφα:
«Ένα ακόμη χαρακτηριστικό σύμπτωμα της ναρκισσιστικής παθολογίας έγκειται στην αδυναμία συνεργασίας του Έλληνα. Όταν διαφωνεί κάποιος και η πρότασή του δεν εισακούεται, από καμιά εκ των δύο πλευρών δεν επικρατεί συμβιβαστική διάθεση ώστε να βρεθεί ένας κοινός τόπος. Η συνήθης κατάληξη είναι να αποχωρεί ‘ηρωικά’ ο διαφωνών, καταγγέλλοντας όσους δεν βλέπουν το συμφέρον του τόπου, του δήμου, του συλλόγου κτλ. Προτιμά την υστεροφημία του στις φαντασιώσεις του παρά την αποτελεσματικότητα.
Γενικά ο Έλληνας εμφανίζεται να έχει κακές σχέσεις με την αποτελεσματικότητα, επειδή προηγούνται τα μικροσυμφέροντα και η δήθεν ιδεολογική καθαρότητα. Απολαμβάνει τις ”εκθέσεις ιδεών” του (το είδος κυκλοφορεί σε αφθονία στον δημόσιο χώρο), αλλά απεχθάνεται το να βρεθεί σε συνθήκες στις οποίες θα χρειασθεί να τίς κάνει πράξη. Ο πλασμένος μόνο για διευθυντής Έλληνας δεν καταδέχεται να καταπιαστεί με ταπεινές δουλειές, ούτε να τεθεί υπό τις εντολές άλλου. Όπως έλεγε μια ξένη που ζει χρόνια στην Ελλάδα, ”για κάποιο πρόβλημά μου όλοι εδώ μού έλεγαν τι να κάνω, αλλά κανείς δεν μέ βοηθούσε να τό κάνω”»!
Γιατί άραγε; Για ποιους λόγους στα όρια της χώρας μας ευδοκιμούν νοοτροπίες που ακυρώνουν και εμποδίζουν, ενώ όταν βρεθούμε σε χώρες με εποικοδομητική κουλτούρα (όπως οι ΗΠΑ) αλλάζουμε και προοδεύουμε; Χωρίς να έχω ακόμη μια ικανοποιητική απάντηση γι’ αυτή τη θλιβερή ελληνική ιδιαιτερότητα, θα αποπειραθώ να διατυπώσω κάποιες υποθέσεις για τα αίτια αυτής της ζημιογόνας στάσης.
*
- Αυτάρεσκη ανάδειξη της ατομικότητας
Αν συμφωνήσεις με τον άλλον, δεν ξεχωρίζεις. Για να αναδείξεις την δική σου προσωπικότητα πρέπει να διαφωνήσεις. Και όχι μόνο αυτό, αλλά πρέπει να αναδείξεις ότι ο άλλος δεν ξέρει, γι’ αυτό είναι αισιόδοξος. Εσύ γνωρίζεις διότι είσαι ”ξύπνιος”.
Όσοι χαρακτηρίζονται από αυτή την παθολογία υποφέρουν επειδή αισθάνονται ότι δεν έχουν λάβει αναγνώριση. Για κάποιους αυτό ίσως να είναι αλήθεια – τά έχει αυτά η ζωή. Εκείνο που κάνει τα πράγματα χειρότερα είναι ότι αυτοεκπαιδεύθηκαν να πιστεύουν ότι θα αναδείξουν την προσωπικότητά τους μόνο αν εντοπίσουν τις κρυφές δυσκολίες που ο συνομιλητής τους δεν είναι τόσο έξυπνος ώστε να διακρίνει.
Μα, θα μπορούσε να διαπρέψει η προσωπικότητά τους επινοώντας λύσεις, εντοπίζοντας τα περάσματα εκείνα μέσα από τα οποία θα ευοδωθεί ο στόχος. Γιατί να μην ξεχωρίσουν μέσα από την επιτυχία; Μάλλον διότι βλέποντας παντού προβλήματα λάμπουν ως δήθεν ρεαλιστές, ενώ ονειρευόμενοι στόχους και επιτεύγματα γίνονται χαζοί, ‘αμερικανάκια’.
Θα προσέθετα: ακυρώνοντας δεν θα χρειαστεί να κοπιάσουν. Φαντασίωση μεγαλείου χωρίς μόχθο: δύο σε ένα.
- Εκλογίκευση του φθόνου
Αλλά δεν αρκούν τα παραπάνω. Η ιδέα ήταν άλλου, συνεπώς γιατί να ανεχθεί κάποιος έναν στόχο ο οποίος ενδέχεται να πετύχει; Αν συμφωνήσω και τόν ενισχύσω με τις δικές μου δυνάμεις, θα καρπωθεί τη δόξα κάποιος άλλος. Με τη λογική αυτή έχουν ακυρωθεί σε δήμους και υπουργεία χρήσιμοι στόχοι επειδή η εκάστοτε αντιπολίτευση δεν ανεχόταν να τούς υλοποιήσει η πλειοψηφούσα παράταξη.
Το αίσθημα του φθόνου είναι ανυπόφορο ακόμη και για τα ελάχιστα ψήγματα ηθικής συνείδησης, συνεπώς πρέπει επειγόντως να αλλάξει μορφή και να εκλογικευθεί. Έτσι επιστρατεύονται ψευδοεπιχειρήματα τα οποία, είτε ανακαλύπτουν ανύπαρκτες δυσκολίες, είτε διογκώνουν υπαρκτές αλλά ικανές να ξεπεραστούν.
- Απόλαυση της ακύρωσης και της εξουσίας
Διάρθρωσα τα επίπεδα κλιμακωτά, από τα ελαφρότερα στα πιο νοσηρά κίνητρα. Στην εκδοχή που συζητάμε τώρα ενυπάρχει διαστροφικός χαρακτήρας στην απόλαυση. Ο ψυχισμός ενεργεί σαδιστικά.
Εδώ οι αντιρρήσεις προβάλλονται ακριβώς για να ακυρωθεί ο στόχος. Η διαστροφή έγκειται στο γεγονός ότι δεν έχει βιωθεί η χαρά της δημιουργικότητας, πολύ περισσότερο της συνεργατικότητας η οποία είναι παντελώς άγνωστη. Ο αντιρρησίας απολαμβάνει την αποθάρρυνση την οποία προκαλεί διότι με αυτή ασκεί εξουσία στον ψυχισμό του συνομιλητή του. Με τα λόγια του έχει τη δύναμη να ορίζει τι θα αισθανθεί και τι θα καταφέρει ο άλλος.
*
Υπάρχει τρόπος να λυτρωθούμε από αυτήν την ”κατάρα”;
Σίγουρα όχι βραχυπρόθεσμος. Αν υπάρχει διέξοδος, αυτή χρειάζεται να προετοιμασθεί μεθοδικά επί χρόνια μέσω της παιδείας.
Προφανώς δεν θα τό καταφέρουμε με απλές νουθεσίες στους μαθητές. Κανείς δεν κατάφερε να αποκτήσει αυτοεκτίμηση και να αποβάλει τον φθόνο απλώς επειδή τού τό συνέστησαν οι δάσκαλοί του. Κάτι άλλο χρειάζεται.
Σκέφτομαι μήπως απαιτείται να αλλάξει φιλοσοφία το σχολείο. Μήπως είναι καιρός να επιβραβεύει τον ανταγωνιστικό ατομισμό κάθε μαθητή και να δώσει βάρος στις ομαδικές εργασίες, σε πρότζεκτ συνεργασίας – και όχι μόνο μαθησιακά. Αλλά για να γίνει αυτό χρειάζεται νέα λογική στους εκπαιδευτικούς. Μόνο αν συνειδητοποιήσουν οι ίδιοι την αναγκαιότητα θα μπορέσουν να εμπνεύσουν τους μαθητές.
Μέχρι τώρα – λένε οι διάφορες πληροφορίες – οσάκις ανατίθενται ομαδικές εργασίες σε μαθητές ή φοιτητές καταλήγουν να διεκπεραιώνονται από έναν, συνήθως τον χρήσιμο ηλίθιο ή τον ψυχαναγκαστικό της ομάδας. Οι περισσότεροι δεν συμμετέχουν, είτε επειδή διαποτίστηκαν τόσα χρόνια από την κουλτούρα της αδιαφορίας, είτε επειδή δεν ξέρουν πώς να τό κάνουν. Κανείς δεν δίδαξε τα παιδιά μας πώς να συνεργάζονται – ούτε καν οι γονείς τους!
Ατομιστική νεολαία φέρνει μετά από λίγα χρόνια λαό που σπαράσσεται. Είτε με τοξικό μίσος, είτε με ύπουλη μοχθηρή ακύρωση στον στίβο της πολιτικής. Οι πολιτικοί που θα μείνουν στην ιστορία είναι εκείνοι που θα καταφέρουν να αναδείξουν ό,τι καλύτερο διαθέτει αυτός ο λαός μέσα του.
