Η ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΩ ΙΤΑΛΙΑΣ

Στον βίο της αγίας Παρασκευής, του οποίου η αρχαιότερη εκδοχή είναι αυτή του Ιωάννου Ευβοίας (7ος – 8ος αιώνας) διαβάζουμε πως η αγία γεννήθηκε στα περίχωρα της Ρώμης το πρώτο μισό του 2ου αιώνα μ.Χ. Οι γονείς της, Αγάθων και Πολιτεία, την απέκτησαν μετά από πολλές προσευχές, εν ημέρα Παρασκευή, εξ’ ου και της έδωσαν αυτό το όνομα. Μετά τον θάνατο τον γονέων της, διαμοίρασε την περιουσία της και στη συνέχεια περιόδευσε κηρύττουσα τον Χριστό σε διάφορες πόλεις –προφανώς της ιταλικής χερσονήσου- χωρίς όμως αυτές να κατονομάζονται. Για την δράση της αυτή συνελήφθηκε πολλές φορές, βασανίστηκε και τέλος αποκεφαλίστηκε επί αυτοκράτορος Αντωνίνου Πίου (138-161). Αν και παραμένουν άγνωστες οι περιοχές της Ιταλίας στις οποίες η αγία κήρυξε και μαρτύρησε, παρουσιάζει εν τούτοις εξαιρετικό ενδιαφέρων η μεγάλη διάδοση της τιμής της στην Κάτω Ιταλία και ιδιαίτερα στην Σικελία, όπου τιμάται με το όνομα Venera, Veneranda ή Venerina. Στην Σικελία, η πόλις Acireale, λίγο βορειότερα της Κατάνης, από πολύ παλαιά θεωρεί την αγία ως πολιούχο της πόλεως. Φυλάσσει πολλά λείψανά της στον καθεδρικό ναό της πόλεως, και μάλιστα διατηρεί ζωντανή την παράδοση πως η αγία κήρυξε, θαυματούργησε και μαρτύρησε κοντά στα ρωμαϊκά θερμά λουτρά που βρίσκονται λίγο έξω από την πόλη και όπου ήδη από τον 11ο αιώνα υπήρχε ναός της αγίας (Santa Venera al Pozzo). Πολύ κοντά στο Acireale, στην Ταυρομενία, φυλάσσονται λείψανα μαρτύρων που η τοπική παράδοση αναφέρει ως «Le reliquie dei Martiri di santa Venera - τα λείψανα των Mαρτύρων της αγίας Παρασκευής», των αγίων δηλαδή που μαρτύρησαν αφού μεταστράφηκαν από το κήρυγμα της αγίας Παρασκευής. Η τιμή της αγίας είναι αρκετά διαδεδομένη σε ολόκληρη την Σικελία, όπως φανερώνουν κωμοπόλεις, χωριά, ναοί και τοποθεσίες που φέρουν το όνομά της. Στην Κατάνη από πολύ παλιά υπήρχε ναός της, Στην Avola τιμάται ως πολιούχος, στις Συρακούσες υπάρχει ομώνυμο σπήλαιο-παρεκκλήσιο. Στην περιοχή Grotte, αλλά και σε ολόκληρη την περιοχή του Agrigento, υπάρχει επίσης ζωντανή η παράδοση του περάσματος της αγίας. Ναοί της και τοπωνύμια αφθονούν επίσης στην περιφέρεια της Μεσσήνης, Itala, Trappitello, Gala, και του Παλέρμο, που συνδέονται άρρηκτα με την παρουσία του ελληνορθοδόξου μοναχισμού που ευδοκιμούσε στην περιοχή. Πολυάριθμες είναι και οι περιοχές της Καλαβρίας που τιμούν την αγία, ιδιαίτερα η πόλις του Ιέρακος, αλλά και της Απουλίας, με επίκεντρο το Λέτσε όπου τιμάται μαζί με την αγία Ειρήνη. Βορειότερα, ανάμνηση του περάσματος και του μαρτυρίου της αγίας διατηρούν η πόλις Sezze στο Λάτιο, που η τοπική παράδοση την αναφέρει ως γενέτειρα της, το Ascoli Piceno και το Pesaro της κεντρικής Ιταλίας. Θα μπορούσαμε εδώ, με βάση τα παραπάνω στοιχεία, να κάναμε την εξής πιθανή υπόθεση σχετικά με την προέλευση και την τιμή της λαοφιλούς αυτής αγίας. Το γεγονός πως η μνήμη της αγίας Παρασκευής απουσιάζει από της αρχαιότερες αγιολογικές πηγές και τα συναξάρια του ελλαδικού χώρου, (απουσιάζει για παράδειγμα από Synaxarium Ecclesiae Constantinopolitanae του 10ου αιώνα), θα μπορούσε να μας οδηγήσει στο συμπέρασμα πως η τιμή της πέρασε στην Ελλάδα και γενικότερα στην ανατολή και στα Βαλκάνια, μεταφερμένη από τους μοναχούς την Κάτω Ιταλίας. Πράγματι τον 9ο αιώνα, αλλά και σε προγενέστερες εποχές, πολλοί έλληνες μοναχοί προερχόμενοι από την Νότιο Ιταλία, προσπαθώντας να διαφύγουν από τις επιδρομές των Σαρακηνών και των Αράβων που ταλαιπωρούσαν συνεχώς τις περιοχές εκείνες, καταφεύγουν στον ελλαδικό χώρο. Ένας από τους παλαιότερους κανόνες προς τιμήν της αγίας είναι γραμμένος επίσης από ένα Σικελιώτη μοναχό, τον άγιο Ιωσήφ τον Υμνογράφο (9ος αιώνας) . Από την Σικελία, προέρχεται επίσης το ελληνικό χειρόγραφο Messanensis 29, του έτους 1308, γραμμένο από τον μοναχό Δανιήλ της Μονής του Σωτήρος της Μεσσήνης που αν και δεν είναι από τα αρχαιότερα, εντούτοις περιέχει το εκτενές μαρτύριο της Αγίας Παρασκευής. Μιας Αγίας που φαίνεται ότι με το πέρασμά της σημάδεψε όλη την Μεγάλη Ελλάδα, ενώ η τιμή προς το πρόσωπό της αποτελεί ακόμη έναν πνευματικό κρίκο που την ενώνει με την Μητέρα Ελλάδα.

Ο μοναχός που παρακαλούσε την Αγ.Παρασκευή να αφαιρέσει εκείνο που είναι εμπόδιο στην ψυχική του σωτηρία;».

Κάποτε γνώρισα μια χριστιανή, η οποία σε ώρα γαλήνης με κάποια υπερτροφική αυτοπεποίθηση έλεγε: «Εγώ πιστεύω βαθιά, μα πολύ βαθιά στον Θεό». Όταν όμως την επισκέφθηκαν διάφορες δοκιμασίες, γόγγυζε τόσο κατά της Πρόνοιας του Θεού, ώστε αν την άκουγε ένας πιστός έπρεπε να σφαλίσει τα αυτιά του για να μην την ακούει. Τέτοιους δυστυχώς Χριστιανούς, άνδρες και γυναίκες, συναντούμε κάθε μέρα πολλούς. Και όμως λίγοι συναισθάνονται την αμαρτία τους και την εξομολογούνται. Η επιπόλαιη και ρηχή πίστη μερικών Χριστιανών φαίνεται προπάντων όταν συμβεί να πάθουν κάτι ή να αρρωστήσουν. Περνούν μια ζωή μαρτυρική. Βλέπουν ένα σπυράκι και υποπτεύονται αμέσως το κακό. Νηστεύουν μία μέρα και αισθάνονται δήθεν τα γόνατά τους να τρέμουν. Άλλοτε πάλι ξεροβήχουν, διότι νομίζουν ότι έχουν κολλήσει αρρώστια. Δεν προφταίνει να περάσει η μία ιδέα και τη διαδέχεται η άλλη. Αυτά τα άτομα αποτελούν παθολογικά φαινόμενα αξιολύπητα, που μόνο μία πίστη βαθιά στον Κύριο θα μπορούσε να τα απαλλάξει από την κατάσταση αυτή και να τα κάνει να αισθανθούν τη χαρά της ζωής. Αναφέρω παραδείγματα μερικών Χριστιανών, δήθεν πιστών. Όταν συμβεί, λόγου χάρη, να πάρουν μια γριπούλα και αδιαθετήσουν, αμέσως ανησυχούν, γίνονται ταυτοχρόνως και ιδιότροποι, νευρικοί, τυραννικοί στους άλλους. Θα πείτε, ανθρώπινη αδυναμία! Ναι, ανθρώπινη αδυναμία, αλλά που έχει την αιτία της στην ολιγοπιστία μας και πρέπει να το εξομολογηθούμε. Άλλοι πάλι, τους οποίους ο Θεός, δοκιμάζοντάς τους, επιτρέπει να μείνουν ένα χρονικό διάστημα άρρωστοι μελαγχολούν, διότι δεν μπορούν, π.χ., να πάνε στην Εκκλησία, να πάρουν μέρος στις τελετές, να νηστέψουν, να κάνουν δήθεν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα. Λες και το να υποταχθούν στο θέλημα του Θεού δεν ήταν καθήκον. Τόσο επιφανειακή θρησκευτικότητα έχουν. Αναγνώστες, ίσως είχατε την ιδέα ως σήμερα, που διαβάσατε τις γραμμές αυτές, ότι είσαστε δυνατοί, στερεοί στην πίστη. Μήπως λοιπόν απατάσθε; Προσέξτε, διότι ένα είναι το κριτήριο: Η υποταγή μας στο θέλημα του Θεού. Εξετάστε! Και αν η θέλησή σας στον καιρό του πειρασμού ολοπρόθυμα και απόλυτα υποτάσσεται στη θέληση του Θεού, ευχαριστήστε Τον, διότι σας χάρισε το δώρο της πραγματικής πίστεως Αν όχι, τότε λυπηθείτε από την καρδιά σας για την ολιγοπιστία σας, εξομολογηθείτε και να είσθε βέβαιοι ότι ο Χριστός θα σας συγχωρήσει. Μόνο προσέξτε! Μην αναβάλλετε την εξομολόγησή σας, διότι το μέλλον δεν είναι δικό μας. Ο θείος Χρυσόστομος λέει σχετικά: «Κλάψε προ καιρού, για να μην κλάψεις εκεί· τώρα να μετανοείς, τότε δεν θα υπάρχει καιρός μετανοίας· ας εργαστούμε το αγαθό όσο ακόμη μπορούμε·αν χάσουμε χρήματα, μπορούμε και πάλι να αποκτήσουμε, αν όμως χάσουμε τον καιρό, άλλον να βρούμε δεν μπορούμε». Από το βιβλίο: Πνευματικά Ορθόδοξα Μηνύματα Σωτηρίου Οικοδομής. Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη.

Όταν γίνεται οτιδήποτε αρνητικό,τ' άθεα, ιδεοληπτικά κοράκια βρίσκουν ευκαιρία να κάνουν τη φασιστική προπαγάνδα τους.

Όταν γίνεται οτιδήποτε αρνητικό, οποιαδήποτε καταστροφή, υπάρχουν και τ' άθεα, ιδεοληπτικά κοράκια πού νομίζουν ότι είναι ευκαιρία να κάνουν τις γενικεύσεις τους και τη φασιστική προπαγάνδα τους. Βλέπουμε τώρα πολλούς φανατικούς άθεους, (υπάρχουν κι άθεοι που είναι σοβαροί άνθρωποι και δεν έχουν μένος, δεν μιλάω γι' αυτούς), να γράφουν και να λένε άτοπες γελοίες σοφιστείες του στυλ: "Φταίει που διορίσαμε παπάδες που δεν έχουμε προσωπικό να σβήσουμε τις φωτιές." Ναι ρε ξυπνιτζήδες με τις ανόητες γενικεύσεις σας. Φταίνε οι παπάδες που δεν έχουμε ΜΕΘ. Βέβαια φταίνε οι παπάδες που δεν έχουμε καλό σύστημα υγείας. Φταίνε οι παπάδες που δεν έχουμε καλή αστυνόμευση. Φταίνε οι παπάδες που έχουμε ανοιχτά σύνορα. Φταίνε οι παπάδες που δεν έχουμε καλή παιδεία. Δηλαδή, αν απολύσουμε όλους τους παπάδες και πάρουμε άλλους δημόσιους υπαλλήλους στη θέση τους ή ακόμα καλύτερα άμα τους στείλουμε και στα γκουλάγκ όπως έκαναν οι δολοφόνοι κομμουνιστές θα λυθούν όλα τα προβλήματα της χώρας! Ναι, κουτοπόνηρο, φασιστάκι, με το που θα κλείσουν οι εκκλησίες οι φωτιές θα σβήνονται από το πρώτο κλαράκι... Με το που θα φτερνίζεσαι, θα σου σκουπίζει η νοσοκόμα τη μύτη. Με το που θα σκεφτεί ο κλέφτης να μπει στο σπίτι σου θα τον πιάνει η αστυνομία minority report. Στην ουσία κουτοπόνηρο κοράκι, δεν σε νοιάζουν ούτε οι φωτιές, ούτε η υγεία, ούτε τίποτα. Σε νοιάζει να κλείσεις τις εκκλησίες, μόνο αυτό σε καίει. Δεν είναι τυχαίο ότι η πλειοψηφία απ' αυτούς που τους πειράζει ο παπάς, τους πειράζει που εξοπλιζόμαστε με Rafale και λένε παρόμοιες, ανόητες, άτοπες σοφιστείες του στυλ " εδώ δεν έχουμε ΜΕΘ και παίρνουμε αεροπλάνα…" Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι απ' αυτούς θέλουν να γεμίσουμε ισλαμιστές. παράνομους, μετανάστες. Δεν είναι τυχαίο ότι τους ενόχλησε ακόμα και η σειρά για τον Άγιο Παϊσιο! Δεν είναι τυχαίο ότι τους πειράζουν τα σύνορα και οι άμυνες που έχει η χώρα. Είτε κάποιος πιστεύει, είτε δεν πιστεύει, τα σύνορα της χώρας που δεν πρέπει να καταλυθούν. ώστε να συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως έθνος και ως κράτος είναι τα γεωγραφικά μας σύνορα και η Ορθοδοξία. Η φύλαξη των συνόρων και οι εξοπλισμοί είναι η άμυνα στην επεκτατική Τουρκία. Και η Ορθοδοξία είναι η άμυνα, είναι το ανάχωμα στο επεκτατικό ισλάμ της Τουρκίας όχι η αθεΐα… Η Ορθοδοξία μας βάστηξε στους αιώνες και δεν τουρκέψαμε και θα μας βαστήξει και πάλι. Είδαμε στη Γαλλία και σ' άλλες χώρες ότι η άνοδος τη αθεΐας βόλεψε τους εισερχόμενους ισλαμιστές και τι προβλήματα έχουν δημιουργηθεί. Κουτοπονηρούλη που ειρωνεύεσαι ότι το κράτος έχει παπάδες ώστε με τις προσευχές τους να σβήσουν οι φωτιές δεν σε είδα να λες ότι το κράτος και οι δήμοι επιδοτούν καλλιτέχνες της ιδεολογίας σου, ώστε να σβήσουν τις φωτιές με τους μονόλογους και τα τραγούδια τους. Κουτοπονηρούλη φιλελέ κι αριστερούλη, υπάρχουν πολλά τέτοια ανόητα επιχειρήματα, όπου εμπαθείς σαν κι εσένα προσπαθούν να στρέψουν τη μια επαγγελματική ομάδα απέναντι στην άλλη. Δεν έχει καμία σχέση ο παπάς, με τον ηθοποιό, με τον πυροσβέστη κτλ κτλ κι όποιος το συσχετίζει το κάνει εκ του πονηρού. Κι αν θες κουτοπονηρούλη, σώνει και καλά να συσχετίσεις,, μάθε ότι η πλειοψηφία των πυροσβεστών και των ανθρώπων στα σώματα ασφαλείας πιστεύουν Στον Χριστό και παίρνουν δύναμη από την ευχή του παπά, πριν πάνε να σβήσουν τη φωτιά, πριν πάνε ν' αναχαιτήσουν τον Τούρκο. Σ' όποιον τουρκόφιλο δεν γουστάρει να έχουμε αυτά τα σύνορα, ξυδάκι και να πάει στο καλό. Η πλειοψηφία του ελληνικού λαού θα συνεχίζει στα χνάρια των Ορθοδόξων προγόνων του που τον απελευθέρωσαν. Όσο και να σκούζεις κουτοπονηρούλη, η πλειοψηφία του ελληνικού λαού είναι και θα είναι: Άγιος Παϊσιος και Rafale μέχρι να σβήσει ο ήλιος! Γεώργιος Μουστάκας

Έτσι γίνεται με τους ανθρώπους του Θεού έχουν στα χείλη και την καρδιά τους το "να' ναι ευλογημένο''....

Σήμερα ήταν η μνήμη της Οσίας Πελαγίας που ασκήθηκε στην νήσο της Τήνου…. Πόσο με συγκλονίζει η συμπεριφορά της στο όραμα που είχε με την Παναγία…. Εμφανίστηκε η Κυρία Θεοτόκος και υπέδειξε στην άσημη αυτή καλογριούλα τον τόπο όπου ήταν θαμμένη η σεπτής Της εικόνα….. Και τι έκανε η Αγία;Τίποτα….. Μέχρι που εμφανίστηκε άλλες δύο φόρες ακόμα η Παναγία και μάλιστα την τρίτη την μάλωσε κιόλας…. Γιατί δεν ανταποκρίθηκε η Αγία αμέσως; Γιατί πολύ απλά δεν αισθανότανε το εαυτό της άξιο να της εμφανισθεί η Παναγία…..Πως λέγεται αυτό; Ταπείνωση….. Πραγματικά μου θύμισε ένα περιστατικό απ’ το γεροντικό όταν ένας άγγελος πήγε σε έναν ασκητή για παρηγοριά θεϊκή και στα λόγια του αγγέλου ότι ο Θεός βλέπει τον κόπο και τον αγώνα του εκείνος λέει το εξής χαριτωμένο: «Άγιε Άγγελε μου,μάλλον έχεις κάνει λάθος το κελί;Σε άλλον αδελφό είναι να πας….» Εμείς άραγε τι θα κάναμε στην περίπτωση της Πελαγίας; Δεν θα είχε προλάβει να ξημερώσει και θα είχε μάθει όλος ο ντουνιάς για την ‘’αγία επίσκεψη’’ στην «αμαρτωλότητα» μας….Καλά δεν το συζητάμε για το διαδίκτυο… Εννοείται θα το είχαμε ανεβάσει σε όλες τις χριστιανικές ομάδες προς δόξα του Θεού βεβαίως-βεβαίως(τρόπος του λέγειν) Τι όμορφο ε..... Να χτυπά ο Θεός την πόρτα της ζωής μας και να του κλειδώνει η Ταπείνωση μας (νομίζω…..ίσως είναι τότε η μοναδική φορά που περιμένει απ’ έξω με ένα χαμόγελο στα χείλη Του…) Και ύστερα να έρχεται η υπακοή κι όχι απλά να Του ξεκλειδώνει αλλά να ανοίγει ορθάνοιχτα… Έτσι έγινε με την Αγία, έτσι γίνεται με τους ανθρώπους του Θεού έχουν στα χείλη και την καρδιά τους το "να' ναι ευλογημένο''.... Όλη τους η άσκηση και οι αγώνες είναι κάτω από το θέλημα του Θεού... Και αυτό κρύβει αυτήν την απίστευτη ελευθερία που η λογική του κόσμου τούτου δεν μπορεί ούτε καν να περιγράψει... Η Ταπείνωση και η Υπακοή της Αγίας ας γίνουν πηγές έμπνευσης σαν ο Θεός χτυπά (με τους ποικίλους δικούς Του τρόπους) την πόρτα και την δική μας της ζωής, της δικής μας καρδιάς…

Θαυμαστά περιστατικά με Γέροντες του Αγίου Όρους που συνέβησαν στις μέρες μας!

Ο μακαριστός ιερομόναχος π. Νικόλαος Γρηγοριάτης δέχθηκε την τελευταία επίσκεψη του Θεού και εναπέθεσε στάς χείρας Του την οσία του ψυχή στις 25 Μαίου 2005 π. ημ. Όταν μπήκε στην Μονή Γρηγορίου το 1950, Γέροντας της Μονής ήτο ο αρχιμανδρίτης παπά Βησσαρίων. Καταγόταν από το Γεράκι της Σπάρτης, ωνομαζόταν Παναγιώτης Μίχας και ήλθε νέος να μονάση, αφού άφησε τις ιατρικές του σπουδές… *** …Από το 1950 δεν άλλαξε Κελί. Ημέρα και νύκτα τον εύρισκες σχεδόν πάντοτε στο διπλανό εκκλησάκι των Αρχαγγέλων να το σκουπίζη, να ανάπτη τα καντήλια και να διαβάζη τις Ακολουθίες του. Κάθε Δευτέρα θα έπρεπε να έλθη ιερεύς να λειτουργήση, χωρίς αναβολές. Έτρεχε από την προηγούμενη ημέρα να συμφωνήση ποιόν ιερέα θα φέρη αύριο στους Αρχαγγέλους για Θεία Λειτουργία. Τα ετοίμαζε άλλα από το βράδυ, ενώ το ήμισυ του αυριανού όρθρου το θυσίαζε για την προετοιμασία του Παρεκκλησίου. Ειδοποιούσε και τους καλλίτερους ψάλτες. Πρίν αρχίση η Λειτουργία, ενημέρωνε τους Ψάλτες ότι: «Σήμερα θα ψάλλουμε 12 τροπάρια στους Μακαρισμούς: Δύο των Αρχαγγέλων, δύο του Αγίου Μηνά, που μου βρήκε τον σουγιά, δύο της Αγίας Παρασκευής που μούδωσε το φώς των ματιών μου, δύο του Αγίου Παντελεήμονος, του νεαρού γιατρού μας, δύο του αγίου Αρτεμίου, του ιατρού για τον Προστάτη και δύο του αγίου Νεομάρτυρος Παύλου του πατριώτου μας (ή του τάδε Αγίου) που θα τον εορτάσουμε στο Καθολικό την άλλη Παρασκευή…». Μετά από κάθε Λειτουργία ένοιωθε πνευματικά πολύ ευτυχισμένος, παρότι απόφευγε να το δείχνη. Την Θεία Μετάληψι την διάβαζε συνήθως ο ίδιος, την οποία και μόνο αυτός καταλάβαινε..διότι «μασούσε» τις λέξεις…Μού έλεγε. «Εμείς στις Καρυές δεν πίναμε ούτε νερό, μετά το Απόδειπνο. Εδώ στο Μοναστήρι μας τα βράδυα, επειδή είχα αυπνίες, ξενυχτούσα διαβάζοντας… Εκοιμώμουν με το κομποσχοίνι στο χέρι και τους Χαιρετισμούς της Θεοτόκου. Μου έλεγε ο παπά Αθανάσιος ο Ιβηρίτης ότι οι Χαιρετισμοί της Θεοτόκου είναι ομολογία πίστεως, διότι αρχίζουν από τον Ευαγγελισμό, την Γέννησι του Χριστού και φθάνουν μέχρι την Ανάστασί Του. *** Τό 1985 ο Αδελφός ιατρός της Μονής με ευλογία του Γέροντος έπρεπε να τον βγάλη στην Θεσσαλονίκη για ιατρικές εξετάσεις. Ο παπά Νικόλαος από το βράδυ σχεδόν εξημέρωνε στους Αρχαγγέλους διαβάζοντας την Παράκλησί τους, τους Χαιρετισμούς τους, την Παράκλησι του αγίου Μηνά, της Αγίας Παρασκευής, του Αγίου Παντελεήμονος, του αγίου Αρτεμίου, των Αγίων Αναργύρων και των αγίων Νεομαρτύρων της Λέσβου Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης. Τους παρακαλούσε με μετάνοιες υψώνοντας τα χέρια του σε θερμή ικεσία μπροστά στις εικόνες τους να τον βοηθήσουν στο ταξίδι του και ας γίνει ό,τι αποφασίσει ο Θεός για την υγεία του. Αποφασίσθηκε να γίνη εγχείρησις προστάτη. Καί πράγματι οι Άγιοι Αρχάγγελοι του συμπαρεστάθησαν σαν γνήσιοι Φίλοι και Σύντροφοί του, διότι κι αυτός ημέρα νύκτα είναι μέσα στο Παρεκκλησάκι τους. Καθώς τον επήγαιναν στο χειρουργείο, μία ευλαβής γυναίκα, που στεκόταν στον διάδρομο, εξεπλάγη όταν είδε δύο λευκοφόρους λαμπρούς νεανίες να συντροφεύουν τον παπά Νικόλαο Επλησίασε τους νοσοκόμους και τους είπε την εμφάνεια των δύο μεγάλων Επισκεπτών, χωρίς να ξέρει ποιόν μεταφέρουν στο χειρουργείο. Βέβαια η εγχείρησις με την επιστασία τέτοιων μεγάλων Βοηθών, επήγε πολύ καλά και ο παπά Νικόλαος επέστρεψε μετά από λίγες ημέρες στο Μοναστήρι μας. Στην προσπάθειά του να μου εξιστορήση την προστασία των Αρχαγγέλων, αναλυόταν σε δάκρυα καί στεναγμούς ευχαριστίας και ευγνωμοσύνης πρός τους εκλαμπροτάτους Φίλους του. Οσάκις ταξίδευε είτε από την Μονή πρός τα έξω, είτε επέστρεφε, ασπαζόταν την φωτογραφία του παπά Βησσαρίωνος και επεκαλείτο την ευχή του. *** Έλεγε συχνά: «Τρείς άνθρωποι με βοήθησαν στην ζωή μου: ο δάσκαλός μου Κων. Δουνούκος, ο πρώτος Γέροντάς μου Γέρο-Αβέρκιος και ο παπά Βησσαρίων…