Ειρήνη με ειρήνη έχει διαφορά. Υπάρχει τεράστια διαφορά, από την ειρήνη που δίνει ο Θεός.
Έτσι κάποτε προσευχόμενος, αισθάνθηκα ένα πράγμα, που δεν μπορεί να το έκφρασει κανείς.Εκεί που προσευχόμουν, ακούω ξαφνικά μία βοή. Οι αισθήσεις μου κόπηκαν και άνοιξε μέσα στην καρδιά μου μία ειρήνη, σε ανέκφραστο βαθμό. Δεν μπορούσα να κουνηθώ. Μία ανέκφραστη γλυκύτητα, γαλήνη και ειρήνη.
Δεν περιγράφεται, αισθανόμουν παράδεισο μέσα μου.
Αυτό ίσως κράτησε μια ώρα και κατόπιν υποχώρησε. Κάτι όμως έμεινε μέσα μου. Και έκτοτε ό,τι και αν συνέβαινε, οποιαδήποτε ταραχή, πειρασμός, η ειρήνη μέσα μου δεν έφευγε.
Όταν έφυγε εκείνη η μεγάλη και ανέκφραστη ειρήνη έκλαιγα και φώναζα:
«Τι ήτανε αυτό; Θεέ μου αυτή ήταν η ειρήνη που έδωσες στους Αγίους Αποστόλους;» Δεν μπορούσα να βαστάξω, έκλαιγα».
Γέροντας Χαράλαμπος Διονυσιάτης
Ο παπα-Μανώλης Ψαράκης και Ι.Ν. Αγίου Παντελεήμονος Σπιναλόγκας
Όταν έγινε γνωστή η απόφαση της Κρητικής Πολιτείας το 1903 για μεταφορά των λεπρών της Κρήτης στη Σπιναλόγκα, ο τότε επίσκοπος Πέτρας Τίτος ανακαίνισε το Ναό του Αγίου Παντελεήμονος που βρισκόταν εκεί και έκανε τα εγκαίνια, πριν ακόμα φτάσουν οι χανσενικοί. Όταν όμως αναρωτήθηκε, αν θα έβρισκε παπά, σηκώθηκε ο παπα-Μανώλης Ψαράκης, εφημέριος στη Νεάπολη και προσφέρθηκε εθελοντικά να υπηρετήσει τους ασθενείς, πράγμα που έκανε με ζήλο επί 21 ολόκληρα χρόνια. Μετά το θάνατο του παπα-Μανώλη, τον διαδέχθηκαν κατά σειρά και αυτοβούλως ο υπέργηρος πατήρ Νέστωρ, ο πατήρ Νίκανδρος, ο πατήρ Νικόδημος και ο πατήρ Ανδρόνικος που υπηρέτησε μέχρι το 1935, όλοι αδελφοί της Ιεράς Μονής Αρετίου.
Τότε έφτασε από το Άγιο Όρος ο Ιερομόναχος Μελέτιος Βουργούρης κληρικός με μεγάλη μόρφωση και αληθινή πίστη. Παρέμεινε στη Σπιναλόγκα 13 ολόκληρα χρόνια και δεν τους εγκατέλειψε ούτε και κατά τα χρόνια της κατοχής, όπου η πείνα προκάλεσε το θάνατο 100 περίπου ασθενών, «συγκακουχούμενος» μαζί τους, ενώ μαζί με τους λεπρούς φιλοτέχνησε το καμπαναριό της Ιεράς Μονής Αγίου Ανδρέου στον Φινοκαλιά (υπάρχει σχετική επιγραφή). Το 1948, εκπληρώνοντας παλιό του τάμα, πήγε στους Αγίους Τόπους μέχρι το τέλος της ζωής του.
Μετά την αναχώρηση του Μελετίου ανέλαβε εφημέριος ο ιερομόναχος Χρύσανθος Κατσουλογιαννάκης από την Ιερά Μονή Τομπλού Σητείας, που υπήρξε και ο τελευταίος εφημέριος του Νησιού. Δε φοβήθηκε ποτέ μήπως προσβληθεί από την ασθένεια, μετέδιδε τα Άχραντα Μυστήρια και κατέλυε στο τέλος λέγοντας χαρακτηριστικά :
« Τα Άγια δεν μολύνονται ». Στάθηκε στο πλευρό των λεπρών πραγματικός συμπαραστάτης και αρωγός και «εκοιμήθη» το 1972 στη Μονή Τομπλού.
"Μια Κυριακή, πηγαίνοντας για την Λειτουργία του στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονος, ο παπα-Μανώλης Ψαράκης είδε σημείο στα άμφιά του και μετά το τέλος της Λειτουργίας είπε στους εκκλησιαζομένους ότι ήλθε το πλήρωμα του χρόνου και ότι είναι η τελευταία Λειτουργία που επιτελεί και ζήτησε να συγκεντρωθούν την επομένη το πρωΐ όλοι οι άρρωστοι στην εκκλησία. Πράγματι την επομένη συγκεντρώθηκαν και κλαίγοντας έψαλαν μια Παράκληση, διαβάστηκε μια Συγχωρητική Ευχή και ζήτησε από όλους συγχώρηση. Τους ευλόγησε και με λυγμούς τον συνόδευσαν μέχρι την αποβάθρα. Την επομένη Κυριακή το μεσημέρι παρέδωσε το πνεύμα του στον Χριστό. Ας είναι η μνήμη του αιωνία! Είμαι βέβαιος περί της ανταμοιβής του στον ουρανό".
Επαμεινώνδας Ρεμουντάκης
(Στη φωτογραφία, άποψη του εσωτερικού του Ι.Ν. Αγίου Παντελεήμονος Σπιναλόγκας)
Η ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΩ ΙΤΑΛΙΑΣ
Στον βίο της αγίας Παρασκευής, του οποίου η αρχαιότερη εκδοχή είναι αυτή του Ιωάννου Ευβοίας (7ος – 8ος αιώνας) διαβάζουμε πως η αγία γεννήθηκε στα περίχωρα της Ρώμης το πρώτο μισό του 2ου αιώνα μ.Χ. Οι γονείς της, Αγάθων και Πολιτεία, την απέκτησαν μετά από πολλές προσευχές, εν ημέρα Παρασκευή, εξ’ ου και της έδωσαν αυτό το όνομα. Μετά τον θάνατο τον γονέων της, διαμοίρασε την περιουσία της και στη συνέχεια περιόδευσε κηρύττουσα τον Χριστό σε διάφορες πόλεις –προφανώς της ιταλικής χερσονήσου- χωρίς όμως αυτές να κατονομάζονται. Για την δράση της αυτή συνελήφθηκε πολλές φορές, βασανίστηκε και τέλος αποκεφαλίστηκε επί αυτοκράτορος Αντωνίνου Πίου (138-161).
Αν και παραμένουν άγνωστες οι περιοχές της Ιταλίας στις οποίες η αγία κήρυξε και μαρτύρησε, παρουσιάζει εν τούτοις εξαιρετικό ενδιαφέρων η μεγάλη διάδοση της τιμής της στην Κάτω Ιταλία και ιδιαίτερα στην Σικελία, όπου τιμάται με το όνομα Venera, Veneranda ή Venerina.
Στην Σικελία, η πόλις Acireale, λίγο βορειότερα της Κατάνης, από πολύ παλαιά θεωρεί την αγία ως πολιούχο της πόλεως. Φυλάσσει πολλά λείψανά της στον καθεδρικό ναό της πόλεως, και μάλιστα διατηρεί ζωντανή την παράδοση πως η αγία κήρυξε, θαυματούργησε και μαρτύρησε κοντά στα ρωμαϊκά θερμά λουτρά που βρίσκονται λίγο έξω από την πόλη και όπου ήδη από τον 11ο αιώνα υπήρχε ναός της αγίας (Santa Venera al Pozzo). Πολύ κοντά στο Acireale, στην Ταυρομενία, φυλάσσονται λείψανα μαρτύρων που η τοπική παράδοση αναφέρει ως «Le reliquie dei Martiri di santa Venera - τα λείψανα των Mαρτύρων της αγίας Παρασκευής», των αγίων δηλαδή που μαρτύρησαν αφού μεταστράφηκαν από το κήρυγμα της αγίας Παρασκευής.
Η τιμή της αγίας είναι αρκετά διαδεδομένη σε ολόκληρη την Σικελία, όπως φανερώνουν κωμοπόλεις, χωριά, ναοί και τοποθεσίες που φέρουν το όνομά της. Στην Κατάνη από πολύ παλιά υπήρχε ναός της, Στην Avola τιμάται ως πολιούχος, στις Συρακούσες υπάρχει ομώνυμο σπήλαιο-παρεκκλήσιο. Στην περιοχή Grotte, αλλά και σε ολόκληρη την περιοχή του Agrigento, υπάρχει επίσης ζωντανή η παράδοση του περάσματος της αγίας. Ναοί της και τοπωνύμια αφθονούν επίσης στην περιφέρεια της Μεσσήνης, Itala, Trappitello, Gala, και του Παλέρμο, που συνδέονται άρρηκτα με την παρουσία του ελληνορθοδόξου μοναχισμού που ευδοκιμούσε στην περιοχή.
Πολυάριθμες είναι και οι περιοχές της Καλαβρίας που τιμούν την αγία, ιδιαίτερα η πόλις του Ιέρακος, αλλά και της Απουλίας, με επίκεντρο το Λέτσε όπου τιμάται μαζί με την αγία Ειρήνη.
Βορειότερα, ανάμνηση του περάσματος και του μαρτυρίου της αγίας διατηρούν η πόλις Sezze στο Λάτιο, που η τοπική παράδοση την αναφέρει ως γενέτειρα της, το Ascoli Piceno και το Pesaro της κεντρικής Ιταλίας.
Θα μπορούσαμε εδώ, με βάση τα παραπάνω στοιχεία, να κάναμε την εξής πιθανή υπόθεση σχετικά με την προέλευση και την τιμή της λαοφιλούς αυτής αγίας. Το γεγονός πως η μνήμη της αγίας Παρασκευής απουσιάζει από της αρχαιότερες αγιολογικές πηγές και τα συναξάρια του ελλαδικού χώρου, (απουσιάζει για παράδειγμα από Synaxarium Ecclesiae Constantinopolitanae του 10ου αιώνα), θα μπορούσε να μας οδηγήσει στο συμπέρασμα πως η τιμή της πέρασε στην Ελλάδα και γενικότερα στην ανατολή και στα Βαλκάνια, μεταφερμένη από τους μοναχούς την Κάτω Ιταλίας.
Πράγματι τον 9ο αιώνα, αλλά και σε προγενέστερες εποχές, πολλοί έλληνες μοναχοί προερχόμενοι από την Νότιο Ιταλία, προσπαθώντας να διαφύγουν από τις επιδρομές των Σαρακηνών και των Αράβων που ταλαιπωρούσαν συνεχώς τις περιοχές εκείνες, καταφεύγουν στον ελλαδικό χώρο.
Ένας από τους παλαιότερους κανόνες προς τιμήν της αγίας είναι γραμμένος επίσης από ένα Σικελιώτη μοναχό, τον άγιο Ιωσήφ τον Υμνογράφο (9ος αιώνας) .
Από την Σικελία, προέρχεται επίσης το ελληνικό χειρόγραφο Messanensis 29, του έτους 1308, γραμμένο από τον μοναχό Δανιήλ της Μονής του Σωτήρος της Μεσσήνης που αν και δεν είναι από τα αρχαιότερα, εντούτοις περιέχει το εκτενές μαρτύριο της Αγίας Παρασκευής.
Μιας Αγίας που φαίνεται ότι με το πέρασμά της σημάδεψε όλη την Μεγάλη Ελλάδα, ενώ η τιμή προς το πρόσωπό της αποτελεί ακόμη έναν πνευματικό κρίκο που την ενώνει με την Μητέρα Ελλάδα.
Ο μοναχός που παρακαλούσε την Αγ.Παρασκευή να αφαιρέσει εκείνο που είναι εμπόδιο στην ψυχική του σωτηρία;».
Κάποτε γνώρισα μια χριστιανή, η οποία σε ώρα γαλήνης με κάποια υπερτροφική αυτοπεποίθηση έλεγε: «Εγώ πιστεύω βαθιά, μα πολύ βαθιά στον Θεό».
Όταν όμως την επισκέφθηκαν διάφορες δοκιμασίες, γόγγυζε τόσο κατά της Πρόνοιας του Θεού, ώστε αν την άκουγε ένας πιστός έπρεπε να σφαλίσει τα αυτιά του για να μην την ακούει.
Τέτοιους δυστυχώς Χριστιανούς, άνδρες και γυναίκες, συναντούμε κάθε μέρα πολλούς. Και όμως λίγοι συναισθάνονται την αμαρτία τους και την εξομολογούνται.
Η επιπόλαιη και ρηχή πίστη μερικών Χριστιανών φαίνεται προπάντων όταν συμβεί να πάθουν κάτι ή να αρρωστήσουν.
Περνούν μια ζωή μαρτυρική. Βλέπουν ένα σπυράκι και υποπτεύονται αμέσως το κακό. Νηστεύουν μία μέρα και αισθάνονται δήθεν τα γόνατά τους να τρέμουν. Άλλοτε πάλι ξεροβήχουν, διότι νομίζουν ότι έχουν κολλήσει αρρώστια.
Δεν προφταίνει να περάσει η μία ιδέα και τη διαδέχεται η άλλη.
Αυτά τα άτομα αποτελούν παθολογικά φαινόμενα αξιολύπητα, που μόνο μία πίστη βαθιά στον Κύριο θα μπορούσε να τα απαλλάξει από την κατάσταση αυτή και να τα κάνει να αισθανθούν τη χαρά της ζωής.
Αναφέρω παραδείγματα μερικών Χριστιανών, δήθεν πιστών. Όταν συμβεί, λόγου χάρη, να πάρουν μια γριπούλα και αδιαθετήσουν, αμέσως ανησυχούν, γίνονται ταυτοχρόνως και ιδιότροποι, νευρικοί, τυραννικοί στους άλλους.
Θα πείτε, ανθρώπινη αδυναμία!
Ναι, ανθρώπινη αδυναμία, αλλά που έχει την αιτία της στην ολιγοπιστία μας και πρέπει να το εξομολογηθούμε.
Άλλοι πάλι, τους οποίους ο Θεός, δοκιμάζοντάς τους, επιτρέπει να μείνουν ένα χρονικό διάστημα άρρωστοι μελαγχολούν, διότι δεν μπορούν, π.χ., να πάνε στην Εκκλησία, να πάρουν μέρος στις τελετές, να νηστέψουν, να κάνουν δήθεν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα.
Λες και το να υποταχθούν στο θέλημα του Θεού δεν ήταν καθήκον. Τόσο επιφανειακή θρησκευτικότητα έχουν.
Αναγνώστες, ίσως είχατε την ιδέα ως σήμερα, που διαβάσατε τις γραμμές αυτές, ότι είσαστε δυνατοί, στερεοί στην πίστη.
Μήπως λοιπόν απατάσθε; Προσέξτε, διότι ένα είναι το κριτήριο: Η υποταγή μας στο θέλημα του Θεού.
Εξετάστε! Και αν η θέλησή σας στον καιρό του πειρασμού ολοπρόθυμα και απόλυτα υποτάσσεται στη θέληση του Θεού, ευχαριστήστε Τον, διότι σας χάρισε το δώρο της πραγματικής πίστεως
Αν όχι, τότε λυπηθείτε από την καρδιά σας για την ολιγοπιστία σας, εξομολογηθείτε και να είσθε βέβαιοι ότι ο Χριστός θα σας συγχωρήσει.
Μόνο προσέξτε! Μην αναβάλλετε την εξομολόγησή σας, διότι το μέλλον δεν είναι δικό μας.
Ο θείος Χρυσόστομος λέει σχετικά: «Κλάψε προ καιρού, για να μην κλάψεις εκεί· τώρα να μετανοείς, τότε δεν θα υπάρχει καιρός μετανοίας· ας εργαστούμε το αγαθό όσο ακόμη μπορούμε·αν χάσουμε χρήματα, μπορούμε και πάλι να αποκτήσουμε, αν όμως χάσουμε τον καιρό, άλλον να βρούμε δεν μπορούμε».
Από το βιβλίο: Πνευματικά Ορθόδοξα Μηνύματα Σωτηρίου Οικοδομής. Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη.
Όταν γίνεται οτιδήποτε αρνητικό,τ' άθεα, ιδεοληπτικά κοράκια βρίσκουν ευκαιρία να κάνουν τη φασιστική προπαγάνδα τους.
Όταν γίνεται οτιδήποτε αρνητικό, οποιαδήποτε καταστροφή, υπάρχουν και τ' άθεα, ιδεοληπτικά κοράκια πού νομίζουν ότι είναι ευκαιρία να κάνουν τις γενικεύσεις τους και τη φασιστική προπαγάνδα τους.
Βλέπουμε τώρα πολλούς φανατικούς άθεους, (υπάρχουν κι άθεοι που είναι σοβαροί άνθρωποι και δεν έχουν μένος, δεν μιλάω γι' αυτούς), να γράφουν και να λένε άτοπες γελοίες σοφιστείες του στυλ:
"Φταίει που διορίσαμε παπάδες που δεν έχουμε προσωπικό να σβήσουμε τις φωτιές."
Ναι ρε ξυπνιτζήδες με τις ανόητες γενικεύσεις σας.
Φταίνε οι παπάδες που δεν έχουμε ΜΕΘ.
Βέβαια φταίνε οι παπάδες που δεν έχουμε καλό σύστημα υγείας.
Φταίνε οι παπάδες που δεν έχουμε καλή αστυνόμευση.
Φταίνε οι παπάδες που έχουμε ανοιχτά σύνορα.
Φταίνε οι παπάδες που δεν έχουμε καλή παιδεία.
Δηλαδή, αν απολύσουμε όλους τους παπάδες και πάρουμε άλλους δημόσιους υπαλλήλους στη θέση τους ή ακόμα καλύτερα άμα τους στείλουμε και στα γκουλάγκ όπως έκαναν οι δολοφόνοι κομμουνιστές θα λυθούν όλα τα προβλήματα της χώρας!
Ναι, κουτοπόνηρο, φασιστάκι, με το που θα κλείσουν οι εκκλησίες οι φωτιές θα σβήνονται από το πρώτο κλαράκι...
Με το που θα φτερνίζεσαι, θα σου σκουπίζει η νοσοκόμα τη μύτη.
Με το που θα σκεφτεί ο κλέφτης να μπει στο σπίτι σου θα τον πιάνει η αστυνομία minority report.
Στην ουσία κουτοπόνηρο κοράκι, δεν σε νοιάζουν ούτε οι φωτιές, ούτε η υγεία, ούτε τίποτα. Σε νοιάζει να κλείσεις τις εκκλησίες, μόνο αυτό σε καίει.
Δεν είναι τυχαίο ότι η πλειοψηφία απ' αυτούς που τους πειράζει ο παπάς, τους πειράζει που εξοπλιζόμαστε με Rafale και λένε παρόμοιες, ανόητες, άτοπες σοφιστείες του στυλ " εδώ δεν έχουμε ΜΕΘ και παίρνουμε αεροπλάνα…"
Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι απ' αυτούς θέλουν να γεμίσουμε ισλαμιστές. παράνομους, μετανάστες.
Δεν είναι τυχαίο ότι τους ενόχλησε ακόμα και η σειρά για τον Άγιο Παϊσιο!
Δεν είναι τυχαίο ότι τους πειράζουν τα σύνορα και οι άμυνες που έχει η χώρα.
Είτε κάποιος πιστεύει, είτε δεν πιστεύει, τα σύνορα της χώρας που δεν πρέπει να καταλυθούν. ώστε να συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως έθνος και ως κράτος είναι τα γεωγραφικά μας σύνορα και η Ορθοδοξία.
Η φύλαξη των συνόρων και οι εξοπλισμοί είναι η άμυνα στην επεκτατική Τουρκία.
Και η Ορθοδοξία είναι η άμυνα, είναι το ανάχωμα στο επεκτατικό ισλάμ της Τουρκίας όχι η αθεΐα…
Η Ορθοδοξία μας βάστηξε στους αιώνες και δεν τουρκέψαμε και θα μας βαστήξει και πάλι.
Είδαμε στη Γαλλία και σ' άλλες χώρες ότι η άνοδος τη αθεΐας βόλεψε τους εισερχόμενους ισλαμιστές και τι προβλήματα έχουν δημιουργηθεί.
Κουτοπονηρούλη που ειρωνεύεσαι ότι το κράτος έχει παπάδες ώστε με τις προσευχές τους να σβήσουν οι φωτιές δεν σε είδα να λες ότι το κράτος και οι δήμοι επιδοτούν καλλιτέχνες της ιδεολογίας σου, ώστε να σβήσουν τις φωτιές με τους μονόλογους και τα τραγούδια τους.
Κουτοπονηρούλη φιλελέ κι αριστερούλη, υπάρχουν πολλά τέτοια ανόητα επιχειρήματα, όπου εμπαθείς σαν κι εσένα προσπαθούν να στρέψουν τη μια επαγγελματική ομάδα απέναντι στην άλλη.
Δεν έχει καμία σχέση ο παπάς, με τον ηθοποιό, με τον πυροσβέστη κτλ κτλ κι όποιος το συσχετίζει το κάνει εκ του πονηρού.
Κι αν θες κουτοπονηρούλη, σώνει και καλά να συσχετίσεις,, μάθε ότι η πλειοψηφία των πυροσβεστών και των ανθρώπων στα σώματα ασφαλείας πιστεύουν Στον Χριστό και παίρνουν δύναμη από την ευχή του παπά, πριν πάνε να σβήσουν τη φωτιά, πριν πάνε ν' αναχαιτήσουν τον Τούρκο.
Σ' όποιον τουρκόφιλο δεν γουστάρει να έχουμε αυτά τα σύνορα, ξυδάκι και να πάει στο καλό.
Η πλειοψηφία του ελληνικού λαού θα συνεχίζει στα χνάρια των Ορθοδόξων προγόνων του που τον απελευθέρωσαν.
Όσο και να σκούζεις κουτοπονηρούλη, η πλειοψηφία του ελληνικού λαού είναι και θα είναι:
Άγιος Παϊσιος και Rafale μέχρι να σβήσει ο ήλιος!
Γεώργιος Μουστάκας