Κήρυγμα Κοιμήσεως της Θεοτόκου-Άνθρωποι και άγγελοι πανηγυρίζουν μαζί!

Πανήγυρις σήμερα αδελφοί! Η επί γης στρατευομένη Εκκλησία και η εν ουρανοίς θριαμβεύουσα πανηγυρίζουν την ένδοξο κοίμηση και την εις ουρανούς μετάσταση της Υπεραγίας Θεοτόκου, Μητέρας του Κυρίου μας και δική μας μητέρας. Άνθρωποι και άγγελοι πανηγυρίζουν μαζί. Παράδοξο! πανηγυρίζουν θάνατο μαζί και μετάσταση. Μέσα στην ζωή τα γεγονότα της Εκκλησίας για την σωτηρία των ανθρώπων το λογικό και το υπέρλογο συμβαδίζουν και συνυπάρχουν μέσα σε μια αλληλουχία. Επίσης το φυσικό και το υπερφυσικό. Ιδιαίτερα στο πρόσωπο της Θεοτόκου μητέρας του Κυρίου μας, αυτά τα δύο λειτούργησαν και συνυπάρχουν για να προσφερθεί η σωτηρία στο γένος των ανθρώπων. «Τῇ ἐνδόξῳ κοιμήσει σου οὐρανοὶ ἐπαγάλλονται καὶ ἀγγέλων γέγηθε τὰ στρατεύματα, πᾶσα ἡ γῆ δε εὐφραίνεται» ψάλλει η Εκκλησία μας. Το γένος των ανθρώπων προσφέρει Μητέρα στον Υιό και Λόγο να σαρκωθεί, να γίνει άνθρωπος για να γίνει ο άνθρωπος Θεός. Τι μεγάλο Μυστήριο! Ξεπερνά τον λόγο, το λογικό του ανθρώπου· πώς ο Θεός Λόγος σαρκώνεται και νηπιάζει; Πώς ο Αχώρητος χωρά στην μήτρα μιας Παρθένου; Πώς η Παρθένος δέχεται σωματικά το πυρ της Θεότητος και δεν κατακαίγεται; Πώς γεννά και μένει πάλι Παρθένος; Ιλιγγιά ο νους μπροστά σ’ αυτά τα μυστήρια. Θεάνθρωπος ο Χριστός εξ αιτίας και χάρη μιας Μητέρας από το πεσμένο στην αμαρτία γένος των ανθρώπων. Μεγάλη η προσφορά στον Θεό, αλλά και ο Θεός δέχεται την προσφορά και την αξιώνει να γίνει Θεοτόκος προς χάριν των ανθρώπων. Στην αγνή και αγία ζωή της βρίσκει ο Θεός Λόγος το κατάλληλο σκεύος να σκηνώσει και να σαρκωθεί. Για μας τους ανθρώπους τιμή και δόξα και καύχημα. Μόνον γι’ αυτήν μπορούμε να καυχηθούμε εμείς οι εξαχρειωμένοι από την αμαρτία άνθρωποι. Αυτά που συνέβησαν στην ζωή και στην πορεία της Παναγίας μας είναι αδύνατον να τα καταλάβουμε. «Νενίκηνται τῆς φύσεως οἱ ὅροι» ψάλλει η Εκκλησία μας. Σ’ αυτό το μυστήριο που λέγεται Θεοτόκος Μαρία, μόνο η καρδιά μας καταλαβαίνει διότι εδώ λειτουργεί το συναίσθημα, η αγάπη και η πίστη. Μπροστά στην αγάπη της και την προσφορά της νηπιάζουμε, γινόμαστε σαν τα παιδιά που ζητάμε την στοργή την αγάπη την προστασία της μάνας. Γιατί αδελφοί μου Μάνα μας είναι η Παναγία μας. Μάνα που θυσιάζει τον μονογενή της Υιό για χάρη των παιδιών της διαχρονικά. Μάνα θα είναι αιώνια που θα προστατεύει, θα παραμυθεί και θα μεσιτεύει θα είναι η ελπίδα όλων μας. Δεκαπενταύγουστος και η Αγία μας Εκκλησία ψάλλει, «ἐν τῇ Γεννήσει σου σύλληψις ἄσπορος, ἐν τῇ Κοιμήσει σου νέκρωσις ἄφθορος, θαῦμα ἐν θαύμασι διπλοῦν συνέδραμε Θεοτόκε, πῶς γὰρ ἡ ἀπείρανδρος, βρεφοτρόφος ἀγνεύουσα; Πῶς δε ἡ μητρόθεος, νεκροφόρος μυρίζουσα;», ερωτήματα αδελφοί που απαντά μόνο η πίστη και η καρδιά. Αυτά άλλωστε γεννούν και το θαύμα. Γιορτάζουμε το μικρό Πάσχα του καλοκαιριού, διότι με την Τριαδική Θεότητα έρχεται το πρόσωπο της Παναγίας μας. Γιορτάζει την κοίμηση της και την ανάπαυσή της από τα γήινα βάσανα και τις θλίψεις η Εκκλησία μας. Γιορτάζει την μετάβασή της εν σώματι εν δεξιά του Υιού της απολαμβάνοντας την Θεία δόξα του. Άλλωστε πώς μπορούσε η γη να αιχμαλωτίσει το πανάγιο σώμα της που έδωσε Αίμα και Σάρκα στον Θεό Λόγο; Ας πανηγυρίσουμε αδελφοί σήμερον όπως πανηγυρίζουν «Ἐξουσίαι, Θρόνοι, Ἀρχαί, Κυριότητες, Δυνάμεις καὶ Χερουβεὶμ καὶ τὰ φρικτὰ Σεραφείμ. Ἀγάλλονται γηγενεῖς ἐπὶ τῇ θείᾳ σου δόξῃ», όπως ψάλλει η Εκκλησία μας. Ας πανηγυρίσουμε και ας παρακαλέσουμε για την σωτηρία μας, τις ανάγκες μας και τα προβλήματά μας. Για την σωτηρία του κόσμου και την προστασία της πατρίδος μας ως Υπέρμαχον Στρατηγόν. Αμήν!

Καλη Παναγία! Μία ευχή "παράλογη" στον κόσμο της απόλυτης λογικής...

Διότι ως ευχή είναι "παράλογη" και "γελοία", αφού, τι;, υπάρχει και "κακή" Παναγιά;................. Σωστά! Είναι "παράλογη" στον κόσμο της απόλυτης λογικής όπου καταστρέφονται τα πάντα για να αναπτυχθούν τεχνολογίες που θα τα υποκαταστήσουν, και όπου ακυρώνεται η ανθρώπινη φύση για να επιλέγει το παιδάκι φύλο ώστε να δουλεύει η ιατρική και φαρμακευτική βιομηχανία και το ενδυματολογικό επιχειρείν και να παράγονται ριζικά αποπροσανατολισμένοι υπήκοοι................. Και είναι και "γελοία" σε μια κοινωνία όπου η Αριστερά διασφαλίζει την ελευθερία με γκουλάγκ ή εκλέγεται αντιμνημονιακά και φέρνει τρίτο μνημόνιο ή εκχωρεί εθνική υπόσταση....................... Τι να πεις!μένεις με την ωριμότητα της ανθρώπινης κατάστασης και συνεχίζεις... διότι το "Καλή Παναγιά" σημαίνει "να φτάσεις καλά στη γιορτή της Παναγίας" και να είσαι καλά για να μυηθείς με πληρότητα στο κλίμα της μεγάλης εορταστικής στιγμής...είναι μια βραχυλογία, ένας "κωδικός", που ανταποκρίνεται όμορφα στη θεμελιώδη για τη γλώσσα "αρχή της οικονομίας"...διαφορετικά θα καταναλωνόταν ο χρόνος της ανθρώπινης ενέργειας και επικοινωνίας σε ατελείωτα λογύδρια................................. Σημασία έχει να έχεις αγαθή προαίρεση, και οι άθρησκοι του παρόντος δεν έχουν, καθώς είναι απλώς φανατικοί μιας βιομηχανοποιημένης "πνευματικότητας" που μεσολαβεί απλώς στο να έχουν ένα ανήκειν και να νιώθουν "προσωπικότητες"...θεωρώντας ηλιθίως οτι "πας πιστός ίσον αγράμματος θεούσης" αντιδρούν με μια αβάσιμη και χαζότατη αλαζονεία βαθιά απαίδευτη και άγονη, εντελώς φασιστικής κοπής....συνήθως μικρογελοίοι των κοινωνικών εξουσιών που παριστάνουν τους "σκεπτόμενους"................ Όταν λέμε "καλό κουράγιο" δηλαδή υπάρχει και "κακό";..όταν λέμε "καλή λευτεριά" (ω επαναστάτες μου, ήταν βασική ευχή των ΕΛΑΣιτών...) υπάρχει και "κακή";...όταν λέγανε παλιά οι ένοπλοι αγωνιστές "καλό βόλι" υπήρχε περιθώριο να πεις κάποιος ότι "μην το λέτε..υπάρχει και κακό;................................ Ανοησίες!...εντελώς σεφερλίδικου χιούμορ επιθέσεις στο κοινοτικό αίσθημα πίστης που παλαιόθεν συνέχει αυτό τον μαχόμενο λαό...μισούν την πνευματικότητα που είναι μακριά από την εργαστηριακή εγκυκλοπαιδικότητα και από τον γελοίο ορθολογισμό των εξουσιαστικών εξισώσεων................... Το Καλή Παναγιά απελευθερώνει τη χαρά και την ελπίδα, την ψυχική ενότητα και το υπερβατικό...είναι η αποθέωση της Πτωχείας τω Πνεύματι που οι φασίστες των πτυχίων ποτέ δεν κατάλαβαν...το χλευάζουν γιατί είναι διανοητικά ρηχοί και δεν καταλαβαίνουν, και γιατί το "παράλογο" που περιέχεται εδώ(ας διαβάσουν λίγο Κίρκεγκαρντ..) ξεφτιλίζει την κατακερματισμένη τους χαμοζωή τη στερημένη βαθιά από κάθε Ποίηση και Φιλία και 'Ερωτα..................... Στη δική τους άνυδρη κουλτούρα η Μάνα είναι νεκρή για να μπορούν αυτά τα ζαβά να αποτρελαίνονται ελεύθερα, στη δική μας είναι οντολογικά ολοζώντανη για να μας καλεί στα γιορτάσια της και Να είμαστε Καλά να Πηγαίνουμε!...Αμήν !...

Ένας ακομα Άγιος μιλά για την αναλαμπή...

Στά χρόνια του εσχάτου αιώνος θά παύσουν οί πνευματικοί ποιμένες νά φροντίζουν γιά τό ποίμνιο άκολουθώντας τό κοσμικό ρεύμα. Τήν σκολιά όδό θά βαδίζουν,αφήνοντας τόν πατερικό δρόμο καί δέν θά ψάλλουν στά πρόβατα μέ τήν ποιμενική φλογέρα. Θά καύσουν μέ τήν «πρόοδο» τήν πνευματική μάνδρα κι ό καπνός θά προξενεί τήν αίρεση του παπικού δόγματος. Τότε ό κόσμος μέ τήν επιστήμη θά κάνη πολλές έφευρέσεις καί δέν θά ύπάρχη σ’αύτήν ή πίστις,ούτε ό φόβος τοϋ Θεοϋ. Ό απλοϊκός λαός άπό τόν φόβο τών αιωνίων βασάνων θά φυλάγει μέ άκρίβεια τις θείες εντολές. Άλλά ζώντας στήν άναρχία χωρίς πνευματικούς όδηγούς θά μισηθούν άπό τήν εξουσία καί πολλοί θά φυλακισθούν. Μέ θερμό ζήλο θά έπιδίδωνται στά καλά καί ταπεινά έργα θεωρούμενοι άπό τόν κόσμο ότι έχασαν τά μυαλά των. Ή άνθρώπινη σοφία είδωλα θά λατρεύσει κοσμικά καί ό άσύδοτος κόσμος θά τά χρησιμοποιήσει ως μέσα σωτηρίας. Θά κουρεύουν γένεια καί μαλλιά καί τά ένδύματά των θά κοντύνουν κι όλους στ’άλήθεια τούς νόμους σύμφωνα μέ τήν μόδα θά θεσπίσουν. Δέν θά ύπάρχει ντροπή στούς νέους ούτε στά άδέλφια μεταξύ των άγάπη,ένώ ή μόδα θά παρασύρει όλους τούς άκολάστους ανθρώπους. Τότε ό Θεός μέ άηδία θ’ άντικρύσει τούς θνητούς καί πολλούς θά στερήσει τής ζωής,όπως κάποτε μέ τούς Σοδομίτας. Τότε ή γή δέν θά καρποφορεί καί οί δουλειές θά λιγοστέψουν διότι πολλοί θά πιστεύουν στόν σατανά ως σύντροφο τής έλεύθερης ζωής τους! Τότε θά βράζει ό κόσμος σάν ένα καζάνι στήν φωτιά καιόμενος άπό τήν τυφλή οργή και ειρήνη σ'αυτόν δέν θα υπάρχει. Οί μεγάλοι καί φοβεροί πόλεμοι θά’ναι πυκνοί σάν κρίκοι αλυσίδας άλλά ό τρομερώτερος άπ’όλους θά είναι ό τών έπτά κρατών στό Βυζάντιο! Οί πολιτισμένοι λαοί, όταν πολύ θά προοδεύσουν,σάν πεινασμένα θηρία μεταξύ των θά σπαράζωνται. Θά φτιάξουν αύτά τά πετούμενα μέ τήν ούρά των σάν τού σκορπιού καί μεγάλη σύγχυσις θά γίνη,όπως στόν πύργο τής Βαβέλ. Τότε θά κατασκευασθούν φοβεροί δράκοντες άπό μέταλλο σκορπίζοντας τόν όλεθρο άπό τό στόμιο των καί καπνό μέ θανατηφόρο δηλητήριο. Ζωντανοί μόνο τό ένα τρίτο άπ’όλο τόν κόσμο θά γλυτώσουν ένώ οί άλλοι μέ θάνατο στόν έσχατο πόλεμο θά τελειωθούν! «Αγγελος έξ ούρανού» θά έλθη κράζοντας μέ δυνατή φωνή νά σταματήση τό μακελειό τών δυνάμεων στήν Κωνσταντινούπολη Έκεί οί άγγελοι θά δώσουν τόν θρόνο τού Βυζαντίου σ’έναν άγιο καί ειρηνικά όλοι θά ύπακούουν μή έχοντας πόλεμο στήν γή. Τότε ή Όρθοδοξία σ’όλο τόν κόσμο θά άκτινοβολήσει,θά άφανισθεί ή κακία καί μεγάλη αγάπη θά ύπάρχει! Από το βιβλίο: «Ό Βίος καί τά ποιήματα του Όσίου Ιωάννου τον Χοζεβίτου 1913-1960» Μετάφρασις: Μον. Δαμασκηνός Γρηγοριάτης, 1984

Κάνετε ἑκούσιο αὐτό ποῦ γίνεται κατ' ἀνάγκην

Ὁ Γέροντας Σωφρόνιος μοῦ ἀφηγήθηκε κάποτε ὅτι, στὴ διάρκεια τοῦ πολέμου μὲ τὴ Γερμανία, ἢ Ρωσία ὑπέφερε ἀφάνταστα δεινά· ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ἔχασαν τὴ ζωή τους εἴτε στὸ πεδίο τῆς μάχης εἴτε ἐξαιτίας τῆς πείνας. Μέσα στὶς ἀνυπέρβλητες δυσκολίες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἕνας ἱερέας στὴ Μόσχα πρότεινε στοὺς ἐνορῖτες του: «Εἴτε τὸ θέλουμε εἴτε ὄχι, ὅλοι μας τώρα νηστεύουμε. Ἄς τελοῦμε, λοιπόν, καθημερινὰ τὴ Θεία Λειτουργία καὶ ἂς μεταλαμβάνουμε τὰ Τίμια Δῶρα» (Ἐννοεῖται ὅτι ἔχουν ἐξομολογηθεῖ καί ἔχουν εὐλογία ἀπό τόν Πνευματικό τους. Ἡ νηστεία δέν εἶναι ἡ μόνη προϋπόθεση γιά νά κοινωνήσει κάποιος). Οὔτε ἕνας θάνατος δέν καταγράφηκε στὴ συγκεκριμένη ἐνορία. Ό ἱερέας εἶχε μεταδώσει τέτοιον ἐνθουσιασμὸ στὸ ποίμνιο του, ὥστε εἶχαν μετατρέψει τὴν ἀκούσια λιμοκτονία τους σὲ ἐθελούσια, μεταποιώντας τὸν θάνατο σὲ πηγὴ ζωῆς. Χρησιμοποίησαν τὴν δοκιμασία ὡς εὐκαιρία νὰ παρασταθοῦν ένώπιον τού Θεοῦ, ό Ὅποιος ἔχει βεβαιώσει ὅτι: «Οὐκ έπ' ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, άλλ' έπί παντὶ ρήματι έκπορευομένω διὰ στόματος Θεοῦ»(Ματθ. 4,4) καὶ ό Θεός, σὲ ἀπάντηση, τούς ἔδωσε δύναμη καὶ ζωὴ ἐν Χριστῷ, ό Ὅποιος εἶναι «ό Ἄρτος τῆς Ζωῆς ό καταβὰς έκ τοῦ ούρανού»(Ιωαν. 6,41) καὶ «ό Λόγος τῆς Ζωῆς» (Ἅ' Ιωαν. 1,1), ὥστε κανένας στὴν ἐνορία αὕτη δέν πέθανε. Τὴν ἴδια ἰδέα ἐκφράζει καὶ ό Μέγας Βασίλειος σὲ ἕνα ἐμπνευσμένο κείμενό του: «Ἀδελφοί, κάνετε ἑκούσιο αὐτὸ ποῦ γίνεται κατ' ἀνάγκην. Μὴ λυπᾶστε τὴ ζωή, τῆς ὁποίας ἢ στέρηση εἶναι ἀναπόφευκτη».(Ὁμιλία εἰς Γόρδιον τὸν Μάρτυρα). Ἤ, ὅπως τὸ θέτει ό Γέροντας Σωφρόνιος: «Εἶναι ἀδύνατον νὰ ζήσει κανεὶς χριστιανικά. Χριστιανικὰ μπορεῖ κανεὶς μόνο νὰ πεθάνει». Ό Ἀπόστολος Παῦλος «ἀπέθνησκε καθ' ήμέραν», ὥστε νὰ ζεῖ ό Χριστὸς μέσα του. Δὲν ζοῦσε πιὰ γιὰ τὸν ἑαυτό του ἀλλὰ μόνο γιὰ τὸν Χριστό. Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Πιστοὶ στὴ Διαθήκη τῆς Ἀγάπης» (σελ. 219-220)

Η ΚΑΚΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ,ΤΟ ΑΛΓΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Ποιος άνθρωπος επί της γης θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι τα πράγματα γι’ αυτόν, σωματικά και ψυχικά, εξελίσσονται με τρόπο που δεν υπάρχουν προβλήματα; Μπορεί κάποιος στη νεότητά του να νιώθει δυνατός και παντοδύναμος – ένας μικρός «θεός» ίσως ελλείψει πραγματικών προβλημάτων – όμως με την πάροδο του χρόνου η φθορά που συνοδεύει την ηλικία αρχίζει και κάνει αισθητή την παρουσία της, όπως και οι διάφορες στενώσεις από πλευράς ψυχικής από τη διαπίστωση ότι τελικώς ο κόσμος αυτός δεν μπορεί να γεμίσει την καρδιά και να της δώσει έναν λόγο να αναπνεύσει. «Κοιλάδα πένθους και δακρύων» άλλωστε χαρακτηρίζει η Γραφή τη ζωή αυτή, εξαγγέλλοντας τα αποτελέσματα, για τον άνθρωπο, της αμαρτίας στην οποία απαρχής περιέπεσε και που συνεχίζει δυστυχώς να περιπίπτει. Ο ίδιος ο ενανθρωπήσας Κύριος δεν είναι Εκείνος που βεβαιώνει τους μαθητές Του ότι «στον κόσμο αυτόν θα έχετε θλίψεις» και ότι «με πολλές θλίψεις θα εισέλθετε στη Βασιλεία των Ουρανών;» Η κάκωση λοιπόν του σώματος και το άλγος της ψυχής είναι δεδομένες καταστάσεις για κάθε άνθρωπο όπου γης και όποιας εποχής και αυτή είναι η βάση από την οποία εκκινεί ο άγιος υμνογράφος της ακολουθίας των Παρακλητικών κανόνων. Ποιο είναι όμως το μεγαλείο του πιστού ανθρώπου, το οποίο δυστυχώς δεν υφίσταται στον άπιστο; Ότι ενώ πάσχει και οδυνάται σωματικά και ψυχικά, μπορεί να υπερβεί τις δυσκολίες του, γιατί έχει σημείο αναφοράς πέρα από τη δική του ύπαρξη και πέρα ακόμη και από τον κόσμο μέσα στον οποίο ζει και δραστηριοποιείται. Και το σημείο αυτό αναφοράς είναι ο Δημιουργός Του Κύριος Ιησούς Χριστός και μαζί με Αυτόν και τα άλλα μέλη του σώματός Του, της Εκκλησίας, που είναι οι άγιοι με πρώτη και κύρια την Παναγία Μητέρα Του. Τι μας προσέφερε ο Κύριος ερχόμενος στον κόσμο; Να μας προσλάβει στον εαυτό Του και να μας κάνει δικές Του παρουσίες, να ζει πράγματι Εκείνος μέσω ημών, εφόσον βεβαίως Τον αποδεχθήκαμε στη ζωή μας, βαπτιστήκαμε και χριστήκαμε στο άγιο όνομά Του. «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε». «Εγώ είμαι το αμπέλι, εσείς τα κλήματα». Ο πιστός χριστιανός λοιπόν που έχει επίγνωση της άπειρης αυτής δωρεάς του Θεού απέναντί του συνειδητοποιεί ότι κέντρο βάρους της ζωής του δεν είναι πια ο εαυτός του και ο αισθητός κόσμος∙ είναι ακριβώς ο Χριστός και δι’ Αυτού όλος ο Τριαδικός Θεός – ο άνθρωπος είναι ολόκληρος μαζί με τον Χριστό και μαζί με τους συνανθρώπους του, κάθε τόπου και κάθε εποχής, που θα πει ότι ο Χριστός διαιωνίζει την παρουσία Του και μέσα από αυτόν ως «εν ετέρα μορφή». Οπότε η κάκωση του σώματος και το άλγος της ψυχής εντάσσονται από την άποψη αυτή κάτω από άλλον παρονομαστή: γίνονται σκαλοπάτια για πνευματική άσκηση, για υπομονή, για καλλιέργεια της εμπιστοσύνης προς τον Θεό, για περαιτέρω προκοπή στον αγιασμό του. Πονά ο χριστιανός, οδυνάται, δεν νιώθει καλά, όταν πάσχει, γι’ αυτό και παρακαλεί τον Θεό να του δώσει δύναμη, να του δώσει υπομονή, να του άρει ει δυνατόν τον πόνο, αλλά με τελική κατάληξη την κραυγή της πιο μεγάλης πίστεως: «πλην ουχ ως εγώ θέλω, αλλ’ ως Συ». «Γενηθήτω το θέλημά Σου, Κύριε». Κι αυτό το «άφημα» στην πρόνοια του Θεού που μετράει και τις τρίχες ακόμη της κεφαλής μας είναι το στοιχείο που ησυχάζει την καρδιά του πιστού, όπως το εξέφρασαν και οι πιστοί της πρώτης Εκκλησίας όταν αντιμετώπιζε πρόβλημα της ίδιας της ζωής του ο πατέρας τους, ο μέγας απόστολος Παύλος: «ησυχάσαμεν ειπόντες το θέλημα του Κυρίου γινέσθω». Προστρέχουμε λοιπόν στην Παναγία μας και δι’ Αυτής στον ίδιο τον Κύριο κάθε φορά που πάσχουμε, Την παρακαλούμε μέσα στο πλαίσιο της αγάπης Της και του ελέους Της να μας δει με τη μεγαλύτερη στοργή που μπορεί να μας κοιτάξει, όμως αφηνόμαστε με εμπιστοσύνη στη δική Της κρίση που είναι η κρίση του Πατέρα μας Θεού. Και ξέρουμε ότι αυτό είναι ό,τι καλύτερο και θεραπευτικότερο για τη ζωή και την ύπαρξή μας. π.Γεώργιος Δορμπαράκης