Σαν πιαστούμε απ’ το χέρι Του...

Υπάρχει μια εικόνα με τον Χριστό που τείνει το άχραντο χέρι Του και σηκώνει τον Απόστολο. Πέτρο που καταποντίζεται από τα κύματα… Πόση παρηγοριά σκορπίζει στις θαλασσοδαρμένες μας ψυχές. Όμως παρότι μας συμπονά ο Χριστός μας δεν αρπάζει ποτέ κανέναν…..Απλώνει την Αγάπη Του και όποιος νοιώθει την ανάγκη χρειάζεται απλά να τεντώσει την ύπαρξη του και να Τον πλησιάσει….. Δεν είναι εύκολο όμως….Παρότι φαίνεται ότι βρίσκεται τόσο κοντά… Είναι βλέπεις τόσα τα εμπόδια…… Θέλεις τα βαρίδια των αμαρτιών που μας κρατούν στον πάτο….. Θέλεις οι λογισμοί που σαν το γράσο μας κάνουν να Του γλιστράμε…. Εμείς όμως δεν θα το βάζουμε κάτω….. Θα του φωνάζουμε με την ψυχή μας εκείνο που έλεγε ένα παππούλης….. «Κράτα με Χριστέ μου γιατί με χάνεις…..» Σαν πιαστούμε απ’ το χέρι Του και βγούμε στην επιφάνεια και πάρουμε ανάσα,και σηκωθούμε απ΄ τον βούρκο που είχε κολλήσει η ψυχή μα ας σκεφτούμε όμως ότι γύρω μας υπάρχουν και κάποιες ψυχές που περιμένουν εναγωνίως ένα χέρι βοηθείας…… Μα για να το απλώσεις πρέπει να το βγάλεις απ’ την ‘’τσέπη του ωχ-αδερφισμού’’ (που να ασχολείσαι τώρα…..έχεις τα δικά σου προβλήματα…..ας πρόσεχε…ότι έσπειρε θα θερίσει..... κ.ο.κ) Ίσως χρειαστεί βέβαιανα ‘’σκύψεις’’ λίγο χαμηλά γιατί ο άλλος σακατεμένος απ΄ τις πτώσεις είναι ανήμπορος να τεντωθεί…. Μπορείς; Και εκεί που είναι πεσμένος ξέρεις δεν είναι καθαρά, ίσως λερωθείς πιάνοντας τον…..Μήπως σε πειράζει; Α! Και κάτι τελευταίο….. Μαλακά….πολύ μαλακά γιατί είναι ο άλλος γεμάτος πληγές; Θα μπορέσεις;Στο εύχομαι….. να δώσει ο Θεός…..Να γίνεις τα χέρια Του….. π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Κήρυγμα Κοιμήσεως της Θεοτόκου-Άνθρωποι και άγγελοι πανηγυρίζουν μαζί!

Πανήγυρις σήμερα αδελφοί! Η επί γης στρατευομένη Εκκλησία και η εν ουρανοίς θριαμβεύουσα πανηγυρίζουν την ένδοξο κοίμηση και την εις ουρανούς μετάσταση της Υπεραγίας Θεοτόκου, Μητέρας του Κυρίου μας και δική μας μητέρας. Άνθρωποι και άγγελοι πανηγυρίζουν μαζί. Παράδοξο! πανηγυρίζουν θάνατο μαζί και μετάσταση. Μέσα στην ζωή τα γεγονότα της Εκκλησίας για την σωτηρία των ανθρώπων το λογικό και το υπέρλογο συμβαδίζουν και συνυπάρχουν μέσα σε μια αλληλουχία. Επίσης το φυσικό και το υπερφυσικό. Ιδιαίτερα στο πρόσωπο της Θεοτόκου μητέρας του Κυρίου μας, αυτά τα δύο λειτούργησαν και συνυπάρχουν για να προσφερθεί η σωτηρία στο γένος των ανθρώπων. «Τῇ ἐνδόξῳ κοιμήσει σου οὐρανοὶ ἐπαγάλλονται καὶ ἀγγέλων γέγηθε τὰ στρατεύματα, πᾶσα ἡ γῆ δε εὐφραίνεται» ψάλλει η Εκκλησία μας. Το γένος των ανθρώπων προσφέρει Μητέρα στον Υιό και Λόγο να σαρκωθεί, να γίνει άνθρωπος για να γίνει ο άνθρωπος Θεός. Τι μεγάλο Μυστήριο! Ξεπερνά τον λόγο, το λογικό του ανθρώπου· πώς ο Θεός Λόγος σαρκώνεται και νηπιάζει; Πώς ο Αχώρητος χωρά στην μήτρα μιας Παρθένου; Πώς η Παρθένος δέχεται σωματικά το πυρ της Θεότητος και δεν κατακαίγεται; Πώς γεννά και μένει πάλι Παρθένος; Ιλιγγιά ο νους μπροστά σ’ αυτά τα μυστήρια. Θεάνθρωπος ο Χριστός εξ αιτίας και χάρη μιας Μητέρας από το πεσμένο στην αμαρτία γένος των ανθρώπων. Μεγάλη η προσφορά στον Θεό, αλλά και ο Θεός δέχεται την προσφορά και την αξιώνει να γίνει Θεοτόκος προς χάριν των ανθρώπων. Στην αγνή και αγία ζωή της βρίσκει ο Θεός Λόγος το κατάλληλο σκεύος να σκηνώσει και να σαρκωθεί. Για μας τους ανθρώπους τιμή και δόξα και καύχημα. Μόνον γι’ αυτήν μπορούμε να καυχηθούμε εμείς οι εξαχρειωμένοι από την αμαρτία άνθρωποι. Αυτά που συνέβησαν στην ζωή και στην πορεία της Παναγίας μας είναι αδύνατον να τα καταλάβουμε. «Νενίκηνται τῆς φύσεως οἱ ὅροι» ψάλλει η Εκκλησία μας. Σ’ αυτό το μυστήριο που λέγεται Θεοτόκος Μαρία, μόνο η καρδιά μας καταλαβαίνει διότι εδώ λειτουργεί το συναίσθημα, η αγάπη και η πίστη. Μπροστά στην αγάπη της και την προσφορά της νηπιάζουμε, γινόμαστε σαν τα παιδιά που ζητάμε την στοργή την αγάπη την προστασία της μάνας. Γιατί αδελφοί μου Μάνα μας είναι η Παναγία μας. Μάνα που θυσιάζει τον μονογενή της Υιό για χάρη των παιδιών της διαχρονικά. Μάνα θα είναι αιώνια που θα προστατεύει, θα παραμυθεί και θα μεσιτεύει θα είναι η ελπίδα όλων μας. Δεκαπενταύγουστος και η Αγία μας Εκκλησία ψάλλει, «ἐν τῇ Γεννήσει σου σύλληψις ἄσπορος, ἐν τῇ Κοιμήσει σου νέκρωσις ἄφθορος, θαῦμα ἐν θαύμασι διπλοῦν συνέδραμε Θεοτόκε, πῶς γὰρ ἡ ἀπείρανδρος, βρεφοτρόφος ἀγνεύουσα; Πῶς δε ἡ μητρόθεος, νεκροφόρος μυρίζουσα;», ερωτήματα αδελφοί που απαντά μόνο η πίστη και η καρδιά. Αυτά άλλωστε γεννούν και το θαύμα. Γιορτάζουμε το μικρό Πάσχα του καλοκαιριού, διότι με την Τριαδική Θεότητα έρχεται το πρόσωπο της Παναγίας μας. Γιορτάζει την κοίμηση της και την ανάπαυσή της από τα γήινα βάσανα και τις θλίψεις η Εκκλησία μας. Γιορτάζει την μετάβασή της εν σώματι εν δεξιά του Υιού της απολαμβάνοντας την Θεία δόξα του. Άλλωστε πώς μπορούσε η γη να αιχμαλωτίσει το πανάγιο σώμα της που έδωσε Αίμα και Σάρκα στον Θεό Λόγο; Ας πανηγυρίσουμε αδελφοί σήμερον όπως πανηγυρίζουν «Ἐξουσίαι, Θρόνοι, Ἀρχαί, Κυριότητες, Δυνάμεις καὶ Χερουβεὶμ καὶ τὰ φρικτὰ Σεραφείμ. Ἀγάλλονται γηγενεῖς ἐπὶ τῇ θείᾳ σου δόξῃ», όπως ψάλλει η Εκκλησία μας. Ας πανηγυρίσουμε και ας παρακαλέσουμε για την σωτηρία μας, τις ανάγκες μας και τα προβλήματά μας. Για την σωτηρία του κόσμου και την προστασία της πατρίδος μας ως Υπέρμαχον Στρατηγόν. Αμήν!

Καλη Παναγία! Μία ευχή "παράλογη" στον κόσμο της απόλυτης λογικής...

Διότι ως ευχή είναι "παράλογη" και "γελοία", αφού, τι;, υπάρχει και "κακή" Παναγιά;................. Σωστά! Είναι "παράλογη" στον κόσμο της απόλυτης λογικής όπου καταστρέφονται τα πάντα για να αναπτυχθούν τεχνολογίες που θα τα υποκαταστήσουν, και όπου ακυρώνεται η ανθρώπινη φύση για να επιλέγει το παιδάκι φύλο ώστε να δουλεύει η ιατρική και φαρμακευτική βιομηχανία και το ενδυματολογικό επιχειρείν και να παράγονται ριζικά αποπροσανατολισμένοι υπήκοοι................. Και είναι και "γελοία" σε μια κοινωνία όπου η Αριστερά διασφαλίζει την ελευθερία με γκουλάγκ ή εκλέγεται αντιμνημονιακά και φέρνει τρίτο μνημόνιο ή εκχωρεί εθνική υπόσταση....................... Τι να πεις!μένεις με την ωριμότητα της ανθρώπινης κατάστασης και συνεχίζεις... διότι το "Καλή Παναγιά" σημαίνει "να φτάσεις καλά στη γιορτή της Παναγίας" και να είσαι καλά για να μυηθείς με πληρότητα στο κλίμα της μεγάλης εορταστικής στιγμής...είναι μια βραχυλογία, ένας "κωδικός", που ανταποκρίνεται όμορφα στη θεμελιώδη για τη γλώσσα "αρχή της οικονομίας"...διαφορετικά θα καταναλωνόταν ο χρόνος της ανθρώπινης ενέργειας και επικοινωνίας σε ατελείωτα λογύδρια................................. Σημασία έχει να έχεις αγαθή προαίρεση, και οι άθρησκοι του παρόντος δεν έχουν, καθώς είναι απλώς φανατικοί μιας βιομηχανοποιημένης "πνευματικότητας" που μεσολαβεί απλώς στο να έχουν ένα ανήκειν και να νιώθουν "προσωπικότητες"...θεωρώντας ηλιθίως οτι "πας πιστός ίσον αγράμματος θεούσης" αντιδρούν με μια αβάσιμη και χαζότατη αλαζονεία βαθιά απαίδευτη και άγονη, εντελώς φασιστικής κοπής....συνήθως μικρογελοίοι των κοινωνικών εξουσιών που παριστάνουν τους "σκεπτόμενους"................ Όταν λέμε "καλό κουράγιο" δηλαδή υπάρχει και "κακό";..όταν λέμε "καλή λευτεριά" (ω επαναστάτες μου, ήταν βασική ευχή των ΕΛΑΣιτών...) υπάρχει και "κακή";...όταν λέγανε παλιά οι ένοπλοι αγωνιστές "καλό βόλι" υπήρχε περιθώριο να πεις κάποιος ότι "μην το λέτε..υπάρχει και κακό;................................ Ανοησίες!...εντελώς σεφερλίδικου χιούμορ επιθέσεις στο κοινοτικό αίσθημα πίστης που παλαιόθεν συνέχει αυτό τον μαχόμενο λαό...μισούν την πνευματικότητα που είναι μακριά από την εργαστηριακή εγκυκλοπαιδικότητα και από τον γελοίο ορθολογισμό των εξουσιαστικών εξισώσεων................... Το Καλή Παναγιά απελευθερώνει τη χαρά και την ελπίδα, την ψυχική ενότητα και το υπερβατικό...είναι η αποθέωση της Πτωχείας τω Πνεύματι που οι φασίστες των πτυχίων ποτέ δεν κατάλαβαν...το χλευάζουν γιατί είναι διανοητικά ρηχοί και δεν καταλαβαίνουν, και γιατί το "παράλογο" που περιέχεται εδώ(ας διαβάσουν λίγο Κίρκεγκαρντ..) ξεφτιλίζει την κατακερματισμένη τους χαμοζωή τη στερημένη βαθιά από κάθε Ποίηση και Φιλία και 'Ερωτα..................... Στη δική τους άνυδρη κουλτούρα η Μάνα είναι νεκρή για να μπορούν αυτά τα ζαβά να αποτρελαίνονται ελεύθερα, στη δική μας είναι οντολογικά ολοζώντανη για να μας καλεί στα γιορτάσια της και Να είμαστε Καλά να Πηγαίνουμε!...Αμήν !...

Ένας ακομα Άγιος μιλά για την αναλαμπή...

Στά χρόνια του εσχάτου αιώνος θά παύσουν οί πνευματικοί ποιμένες νά φροντίζουν γιά τό ποίμνιο άκολουθώντας τό κοσμικό ρεύμα. Τήν σκολιά όδό θά βαδίζουν,αφήνοντας τόν πατερικό δρόμο καί δέν θά ψάλλουν στά πρόβατα μέ τήν ποιμενική φλογέρα. Θά καύσουν μέ τήν «πρόοδο» τήν πνευματική μάνδρα κι ό καπνός θά προξενεί τήν αίρεση του παπικού δόγματος. Τότε ό κόσμος μέ τήν επιστήμη θά κάνη πολλές έφευρέσεις καί δέν θά ύπάρχη σ’αύτήν ή πίστις,ούτε ό φόβος τοϋ Θεοϋ. Ό απλοϊκός λαός άπό τόν φόβο τών αιωνίων βασάνων θά φυλάγει μέ άκρίβεια τις θείες εντολές. Άλλά ζώντας στήν άναρχία χωρίς πνευματικούς όδηγούς θά μισηθούν άπό τήν εξουσία καί πολλοί θά φυλακισθούν. Μέ θερμό ζήλο θά έπιδίδωνται στά καλά καί ταπεινά έργα θεωρούμενοι άπό τόν κόσμο ότι έχασαν τά μυαλά των. Ή άνθρώπινη σοφία είδωλα θά λατρεύσει κοσμικά καί ό άσύδοτος κόσμος θά τά χρησιμοποιήσει ως μέσα σωτηρίας. Θά κουρεύουν γένεια καί μαλλιά καί τά ένδύματά των θά κοντύνουν κι όλους στ’άλήθεια τούς νόμους σύμφωνα μέ τήν μόδα θά θεσπίσουν. Δέν θά ύπάρχει ντροπή στούς νέους ούτε στά άδέλφια μεταξύ των άγάπη,ένώ ή μόδα θά παρασύρει όλους τούς άκολάστους ανθρώπους. Τότε ό Θεός μέ άηδία θ’ άντικρύσει τούς θνητούς καί πολλούς θά στερήσει τής ζωής,όπως κάποτε μέ τούς Σοδομίτας. Τότε ή γή δέν θά καρποφορεί καί οί δουλειές θά λιγοστέψουν διότι πολλοί θά πιστεύουν στόν σατανά ως σύντροφο τής έλεύθερης ζωής τους! Τότε θά βράζει ό κόσμος σάν ένα καζάνι στήν φωτιά καιόμενος άπό τήν τυφλή οργή και ειρήνη σ'αυτόν δέν θα υπάρχει. Οί μεγάλοι καί φοβεροί πόλεμοι θά’ναι πυκνοί σάν κρίκοι αλυσίδας άλλά ό τρομερώτερος άπ’όλους θά είναι ό τών έπτά κρατών στό Βυζάντιο! Οί πολιτισμένοι λαοί, όταν πολύ θά προοδεύσουν,σάν πεινασμένα θηρία μεταξύ των θά σπαράζωνται. Θά φτιάξουν αύτά τά πετούμενα μέ τήν ούρά των σάν τού σκορπιού καί μεγάλη σύγχυσις θά γίνη,όπως στόν πύργο τής Βαβέλ. Τότε θά κατασκευασθούν φοβεροί δράκοντες άπό μέταλλο σκορπίζοντας τόν όλεθρο άπό τό στόμιο των καί καπνό μέ θανατηφόρο δηλητήριο. Ζωντανοί μόνο τό ένα τρίτο άπ’όλο τόν κόσμο θά γλυτώσουν ένώ οί άλλοι μέ θάνατο στόν έσχατο πόλεμο θά τελειωθούν! «Αγγελος έξ ούρανού» θά έλθη κράζοντας μέ δυνατή φωνή νά σταματήση τό μακελειό τών δυνάμεων στήν Κωνσταντινούπολη Έκεί οί άγγελοι θά δώσουν τόν θρόνο τού Βυζαντίου σ’έναν άγιο καί ειρηνικά όλοι θά ύπακούουν μή έχοντας πόλεμο στήν γή. Τότε ή Όρθοδοξία σ’όλο τόν κόσμο θά άκτινοβολήσει,θά άφανισθεί ή κακία καί μεγάλη αγάπη θά ύπάρχει! Από το βιβλίο: «Ό Βίος καί τά ποιήματα του Όσίου Ιωάννου τον Χοζεβίτου 1913-1960» Μετάφρασις: Μον. Δαμασκηνός Γρηγοριάτης, 1984

Κάνετε ἑκούσιο αὐτό ποῦ γίνεται κατ' ἀνάγκην

Ὁ Γέροντας Σωφρόνιος μοῦ ἀφηγήθηκε κάποτε ὅτι, στὴ διάρκεια τοῦ πολέμου μὲ τὴ Γερμανία, ἢ Ρωσία ὑπέφερε ἀφάνταστα δεινά· ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ἔχασαν τὴ ζωή τους εἴτε στὸ πεδίο τῆς μάχης εἴτε ἐξαιτίας τῆς πείνας. Μέσα στὶς ἀνυπέρβλητες δυσκολίες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἕνας ἱερέας στὴ Μόσχα πρότεινε στοὺς ἐνορῖτες του: «Εἴτε τὸ θέλουμε εἴτε ὄχι, ὅλοι μας τώρα νηστεύουμε. Ἄς τελοῦμε, λοιπόν, καθημερινὰ τὴ Θεία Λειτουργία καὶ ἂς μεταλαμβάνουμε τὰ Τίμια Δῶρα» (Ἐννοεῖται ὅτι ἔχουν ἐξομολογηθεῖ καί ἔχουν εὐλογία ἀπό τόν Πνευματικό τους. Ἡ νηστεία δέν εἶναι ἡ μόνη προϋπόθεση γιά νά κοινωνήσει κάποιος). Οὔτε ἕνας θάνατος δέν καταγράφηκε στὴ συγκεκριμένη ἐνορία. Ό ἱερέας εἶχε μεταδώσει τέτοιον ἐνθουσιασμὸ στὸ ποίμνιο του, ὥστε εἶχαν μετατρέψει τὴν ἀκούσια λιμοκτονία τους σὲ ἐθελούσια, μεταποιώντας τὸν θάνατο σὲ πηγὴ ζωῆς. Χρησιμοποίησαν τὴν δοκιμασία ὡς εὐκαιρία νὰ παρασταθοῦν ένώπιον τού Θεοῦ, ό Ὅποιος ἔχει βεβαιώσει ὅτι: «Οὐκ έπ' ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, άλλ' έπί παντὶ ρήματι έκπορευομένω διὰ στόματος Θεοῦ»(Ματθ. 4,4) καὶ ό Θεός, σὲ ἀπάντηση, τούς ἔδωσε δύναμη καὶ ζωὴ ἐν Χριστῷ, ό Ὅποιος εἶναι «ό Ἄρτος τῆς Ζωῆς ό καταβὰς έκ τοῦ ούρανού»(Ιωαν. 6,41) καὶ «ό Λόγος τῆς Ζωῆς» (Ἅ' Ιωαν. 1,1), ὥστε κανένας στὴν ἐνορία αὕτη δέν πέθανε. Τὴν ἴδια ἰδέα ἐκφράζει καὶ ό Μέγας Βασίλειος σὲ ἕνα ἐμπνευσμένο κείμενό του: «Ἀδελφοί, κάνετε ἑκούσιο αὐτὸ ποῦ γίνεται κατ' ἀνάγκην. Μὴ λυπᾶστε τὴ ζωή, τῆς ὁποίας ἢ στέρηση εἶναι ἀναπόφευκτη».(Ὁμιλία εἰς Γόρδιον τὸν Μάρτυρα). Ἤ, ὅπως τὸ θέτει ό Γέροντας Σωφρόνιος: «Εἶναι ἀδύνατον νὰ ζήσει κανεὶς χριστιανικά. Χριστιανικὰ μπορεῖ κανεὶς μόνο νὰ πεθάνει». Ό Ἀπόστολος Παῦλος «ἀπέθνησκε καθ' ήμέραν», ὥστε νὰ ζεῖ ό Χριστὸς μέσα του. Δὲν ζοῦσε πιὰ γιὰ τὸν ἑαυτό του ἀλλὰ μόνο γιὰ τὸν Χριστό. Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Πιστοὶ στὴ Διαθήκη τῆς Ἀγάπης» (σελ. 219-220)