Ό Όσιος Ιωσήφ του Varatec,μαθητής του Αγίου Παϊσίου Βελιτσικόβσκυ

Ό Όσιος Ιωσήφ του Varatec(Βαράτεκ) γεννήθηκε περίπου το 1750 στο χωριό Valea Jidanului της Τρανσυλβανίας.Η οικογένειά του ήταν μία από τις ορθόδοξες οικογένειες που εγκατέλειψαν την Τρανσυλβανία και εγκαταστάθηκαν στην Μολδαβία λόγω των διωγμών των Αυστριακών και των Ουνιτών. Έγινε μαθητής του Αγίου Παϊσίου Βελιτσικόβσκυ όταν αυτός βρισκόνταν στην Μονή Dragomirna και ακολούθησε τον πνευματικό του πατέρα στις μονές Secu και Neamt.Η μοναχική του κουρά και η χειροτονία του έγιναν στην Μονή Neamt. Παλαιά χειρόγραφα δείχνουν ότι το 1779 ο Όσιος Ιωσήφ ήταν πνευματικός καθοδηγητής της Σκήτης Pocrov,κοντά στην Μονή Neamt και συμβούλευε πνευματικά τις μοναχές στις μονές Gura Carpenului και Durau. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα αποτραβήχθηκε στην έρημο μαζί με τους μαθητές του Γερμανό και Γερόντιο όπου ασκήτεψαν με προσευχή και νηστεία. Η κατοικία τους απότελούνταν από τρία ξύλινα παραπήγματα και ένα μικρό παρεκκλήσι και τρέφονταν με τροφή που έβρισκαν στο δάσος.Τα ίχνη των ''Κελιών του Ιωσήφ''είναι ορατά και σήμερα και η περιοχή φέρει αυτήν την ονομασία. Το 1785,με την συμβουλή του Αγίου Παϊσίου και με την ευλογία του τοπικού ιεράρχη,έθεσε τα θεμέλια της Μονής Varatec ,μαζί με τις μοναχές Ολυμπιάδα και Ναζαρία ,πνευματικές του κόρες στην Σκήτη Durau.και έχτισε τον πρώτο ναό ο οποίος τιμάται επ'ονόματι της ''Κοιμήσεως της Θεοτόκου''τ Η πρώτη αδελφότητα της μονής είχε 200 μοναχές και τις καθοδήγησε πνευματικά για 30 χρόνια..Ήταν γνωστός σε όλους τους μοναχούς της περιοχής,ήταν ένας έμπειρος πνευματικός και δάσκαλος της Νοεράς προσευχήςτ Ως μαθητής και διάδοχος του Αγίου Παϊσίου Βελιτσικόβσκυ ,ο Όσιος Ιωσήφ έγινε ένας άξιος ιεραπόστολος της εκκλησίας και ανανέωσε τον μοναχισμό. Για την αγία βιωτή του ο Θεός του έδωσε το χάρισμα της θαυματουργίας και της εκδίωξης των ακαθάρτων πνευμάτων.Με τις προσευχές του προς την Αγία Τριάδα και προς την Παναγία,θεράπευσε πολλούς χριστιανούς από τις ψυχικές και σωματικές τους ασθένειες. Προείπε ότι θα έλθουν δύσκολοι καιροί και μεγάλη αναστάτωση στην Μολδαβία.Ότι η Μονή Neamt θα ερημώσει για κάποιο χρονικό διάστημα και ότι οι μονές Agapia, Secu, Sihastria και Varatec θα υποστούν μεγάλες ζημιές.Πραγματικά αυτό συνέβη με την ελληνική επανάσταση στη Μολδοβλαχία το 1821. Η ΜΟΝΗ VARATEC σήμερα O Όσιος Ιωσήφ εκοιμήθη στις 28 Δεκεμβρίου 1828 και κηδεύτηκε στον πρόναο της Μονής Varatec.Η αγιοκατάταξή του από το Πατριαρχείο Ρουμανίας έγινε στις 5-7 Μαρτίου 2008. Η μνήμη του τιμάται στις 16 Αυγούστου.

Δώσε χαρά χωρίς να περιμένεις να πάρεις τίποτα...

Στη ταινία "Μια ζωή την έχουμε"του Γιώργου Τζαβέλλα (1958) κάποια στιγμή ο ταμίας της τράπεζας θέτει στον συνάδελφό του τον Κλέωνα το δίλημμα του Μανδαρίνου: Μανώλης: Αν σου πουν ότι τώρα, εδώ που βρίσκεσαι, θα πατήσεις ένα κουμπί και την ίδια στιγμή στα βάθη της Κίνας θα πεθάνουν τρεις χιλιάδες μανδαρίνοι. Αλλά εσύ θα γίνεις πάμπλουτος! Το πατάς το κουμπί; Κλέων: Τρεις χιλιάδες μανδαρίνοι στα βάθη της Κίνας… Μανώλης: Κίτρινοι, σαν τις χρυσές λίρες! Κλέων: Πες τρεισήμισι, κάθε μανδαρίνος και λίρα… και πάλι θα το σκεφτόμουνα".... Πλούσιος είναι αυτός που δεν του λείπει τίποτα... Όσα χρήματα και να έχει κάποιος δεν είναι πλούσιος όταν έχει ελλείψεις. Ίσως τελικά να μας λείπει μόνο η αγάπη γιατί όταν αγαπάς κι αγαπιέσαι έχεις όλα όσα θα ήθελες να έχεις.Είσαι σημαντικός. Εκείνοι που αναζητούν τον πλούτο, δεν θέλουν τα χρήματα αυτά καθαυτά. Θέλουν τα χρήματα για να γίνουν σημαντικοί. Βρες ένα σκοπό ζωής.Ζήσε για κάτι που αγαπάς ή για κάποιον που αγαπάς. Δώσε χαρά χωρίς να περιμένεις να πάρεις τίποτα. Αν περιμένεις πρώτα να πάρεις για να δώσεις... σαν έμπορικη συναλλαγή θα πουλιέται με τα χρήματα και θα αγοράζεται σαν αντικείμενο η ψυχή σου μια ζωή... Η ζωή είναι γεμάτη πόνο και ελλείψεις. Πλούσιος ειναι εκείνος που δεν πονά και δεν έχει ελλείψεις.Η απόλαυση της αγάπης είναι η παύση του πόνου και της έλλειψης... Βρες κάτι ή κάποιον που αγαπάς και ζήσε για αυτό...

Το θαύμα της εικόνας του Αγίου Μανδηλίου!

Σήμερα ημέρα εορτής του Αγίου και Ιερού Μανδηλίου, θυμάμαι χαρακτηριστικά, όταν επισκέφτηκα για πρώτη φορά το ιερό νησί της Πάτμου, αρχές της δεκαετίας του 1990. Θυμάμαι τον ευθυτενή και αγιασμένο Κυπάρισσό της, τον Γέροντα Παύλο Νικηταρά να διηγείται με την γλώσσα της καλλιεργημένης καρδιάς Του, τήν χαρακτηριστική και συγκινητική ιστορία της νεώτερης εικόνας τοῦ Ἁγίου Μανδηλίου (τέλη 18ου – ἀρχές 19ου αἰ.), η οποία δωρήθηκε στήν Μεγάλη Γεραρά Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου . Η ιστορία πέρα από τήν βαρύτητα του γεγονότος έχει βασικό συντελεστή τον ίδιο τον Άγιο Γέροντα, ο οποίος ήταν Μάρτυς του Θαύματος και το ανέδειξε. Ἡ εἰκόνα ανήκε στήν οικογένεια της Ειρήνης Κουντούρη, τήν οποία ο ξενιτεμένος στήν Ἀμερική σύζυγος ειχε έγκαταλείψει μέ δύο μικρά παιδιά. Ἡ φτωχή μητέρα, προκειμένου νά ζήσει τήν οἰκογένειά της, ἀποφάσισε νά πωλήσει τήν εικόνα αυτή σέ αρχαιολόγο έναντι μεγάλης αμοιβής καί έλαβε ως προκαταβολή τό μισό τίμημα, πού ήταν 50 χρυσές λίρες Ἀγγλίας. Τό ἑπομένο πρωί η μητέρα ζήτησε από τά παιδιά πού έφευγαν γιά τό σχολείο νά ἀσπασθούν γιά τελευταία φορά τόν «Χριστούλη», αποκαλύπτοντάς τους τά περί πωλήσεως τοῦ εἰκονίσματος. Στό ἄκουσμα αὐτό τά παιδιά ἄρχισαν νά κλαῖνε μέ βαθύ πόνο προσπαθώντας νά ἀποτρέψουν τήν ἐνέργεια τῆς μητέρας τους. Τότε διαπίστωσαν ότι ἡ εἰκόνα δάκρυσε. Η ροή τῶν δακρύων ἦταν τόσο μεγάλη πού σχεδόν ὅλη ἡ Πάτμος ἔσπευσε νά προσκυνήσει τήν θαυματουργική αὐτή ἐνέργεια καί νά σπογγίσει μέ βαμβάκι τήν εὐλογία αὐτή. Ὁ σύζυγος, μόλις πληροφορήθηκε τό μεγάλο Θαύμα του Χριστού, μεταμελήθηκε καί έσπευσε νά βοηθήσει οἰκονομικά τήν οἰκογένειά του. Ἡ εικόνα μεταφέρθηκε στό Ιερόν Ἡσυχαστήριον «Ἅγια τῶν Ἁγίων» καί από εκεί στό Σκευοφυλάκιο της Ιεράς Μονής, γιά ευ λογία των ευλαβών προσκυνητών. Ο Άγιος Γέροντας Παύλος Νικηταράς μιλούσε σε όλους τους ευλαβείς προσκυνητές για το Θαύμα της Εικόνας. Μάλιστα με προσωπικά του έξοδα διένεμε φυλλάδιο με το Γεγονός στους προσκηνητες του Ιερού Ησυχαστήριου Αγίου Νεκταρίου Λουκακίων Πάτμου . Σήμερα από το Άγιο και Ουράνιο Θυσιαστήριο μας ευλογεί και μας προτρέπει στην επαναξιολόγηση και στην επανεκκίνηση της ζωής μας, ώστε να γίνει το Θέλημα του Κυρίου σε αυτήν .

Σαν πιαστούμε απ’ το χέρι Του...

Υπάρχει μια εικόνα με τον Χριστό που τείνει το άχραντο χέρι Του και σηκώνει τον Απόστολο. Πέτρο που καταποντίζεται από τα κύματα… Πόση παρηγοριά σκορπίζει στις θαλασσοδαρμένες μας ψυχές. Όμως παρότι μας συμπονά ο Χριστός μας δεν αρπάζει ποτέ κανέναν…..Απλώνει την Αγάπη Του και όποιος νοιώθει την ανάγκη χρειάζεται απλά να τεντώσει την ύπαρξη του και να Τον πλησιάσει….. Δεν είναι εύκολο όμως….Παρότι φαίνεται ότι βρίσκεται τόσο κοντά… Είναι βλέπεις τόσα τα εμπόδια…… Θέλεις τα βαρίδια των αμαρτιών που μας κρατούν στον πάτο….. Θέλεις οι λογισμοί που σαν το γράσο μας κάνουν να Του γλιστράμε…. Εμείς όμως δεν θα το βάζουμε κάτω….. Θα του φωνάζουμε με την ψυχή μας εκείνο που έλεγε ένα παππούλης….. «Κράτα με Χριστέ μου γιατί με χάνεις…..» Σαν πιαστούμε απ’ το χέρι Του και βγούμε στην επιφάνεια και πάρουμε ανάσα,και σηκωθούμε απ΄ τον βούρκο που είχε κολλήσει η ψυχή μα ας σκεφτούμε όμως ότι γύρω μας υπάρχουν και κάποιες ψυχές που περιμένουν εναγωνίως ένα χέρι βοηθείας…… Μα για να το απλώσεις πρέπει να το βγάλεις απ’ την ‘’τσέπη του ωχ-αδερφισμού’’ (που να ασχολείσαι τώρα…..έχεις τα δικά σου προβλήματα…..ας πρόσεχε…ότι έσπειρε θα θερίσει..... κ.ο.κ) Ίσως χρειαστεί βέβαιανα ‘’σκύψεις’’ λίγο χαμηλά γιατί ο άλλος σακατεμένος απ΄ τις πτώσεις είναι ανήμπορος να τεντωθεί…. Μπορείς; Και εκεί που είναι πεσμένος ξέρεις δεν είναι καθαρά, ίσως λερωθείς πιάνοντας τον…..Μήπως σε πειράζει; Α! Και κάτι τελευταίο….. Μαλακά….πολύ μαλακά γιατί είναι ο άλλος γεμάτος πληγές; Θα μπορέσεις;Στο εύχομαι….. να δώσει ο Θεός…..Να γίνεις τα χέρια Του….. π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Κήρυγμα Κοιμήσεως της Θεοτόκου-Άνθρωποι και άγγελοι πανηγυρίζουν μαζί!

Πανήγυρις σήμερα αδελφοί! Η επί γης στρατευομένη Εκκλησία και η εν ουρανοίς θριαμβεύουσα πανηγυρίζουν την ένδοξο κοίμηση και την εις ουρανούς μετάσταση της Υπεραγίας Θεοτόκου, Μητέρας του Κυρίου μας και δική μας μητέρας. Άνθρωποι και άγγελοι πανηγυρίζουν μαζί. Παράδοξο! πανηγυρίζουν θάνατο μαζί και μετάσταση. Μέσα στην ζωή τα γεγονότα της Εκκλησίας για την σωτηρία των ανθρώπων το λογικό και το υπέρλογο συμβαδίζουν και συνυπάρχουν μέσα σε μια αλληλουχία. Επίσης το φυσικό και το υπερφυσικό. Ιδιαίτερα στο πρόσωπο της Θεοτόκου μητέρας του Κυρίου μας, αυτά τα δύο λειτούργησαν και συνυπάρχουν για να προσφερθεί η σωτηρία στο γένος των ανθρώπων. «Τῇ ἐνδόξῳ κοιμήσει σου οὐρανοὶ ἐπαγάλλονται καὶ ἀγγέλων γέγηθε τὰ στρατεύματα, πᾶσα ἡ γῆ δε εὐφραίνεται» ψάλλει η Εκκλησία μας. Το γένος των ανθρώπων προσφέρει Μητέρα στον Υιό και Λόγο να σαρκωθεί, να γίνει άνθρωπος για να γίνει ο άνθρωπος Θεός. Τι μεγάλο Μυστήριο! Ξεπερνά τον λόγο, το λογικό του ανθρώπου· πώς ο Θεός Λόγος σαρκώνεται και νηπιάζει; Πώς ο Αχώρητος χωρά στην μήτρα μιας Παρθένου; Πώς η Παρθένος δέχεται σωματικά το πυρ της Θεότητος και δεν κατακαίγεται; Πώς γεννά και μένει πάλι Παρθένος; Ιλιγγιά ο νους μπροστά σ’ αυτά τα μυστήρια. Θεάνθρωπος ο Χριστός εξ αιτίας και χάρη μιας Μητέρας από το πεσμένο στην αμαρτία γένος των ανθρώπων. Μεγάλη η προσφορά στον Θεό, αλλά και ο Θεός δέχεται την προσφορά και την αξιώνει να γίνει Θεοτόκος προς χάριν των ανθρώπων. Στην αγνή και αγία ζωή της βρίσκει ο Θεός Λόγος το κατάλληλο σκεύος να σκηνώσει και να σαρκωθεί. Για μας τους ανθρώπους τιμή και δόξα και καύχημα. Μόνον γι’ αυτήν μπορούμε να καυχηθούμε εμείς οι εξαχρειωμένοι από την αμαρτία άνθρωποι. Αυτά που συνέβησαν στην ζωή και στην πορεία της Παναγίας μας είναι αδύνατον να τα καταλάβουμε. «Νενίκηνται τῆς φύσεως οἱ ὅροι» ψάλλει η Εκκλησία μας. Σ’ αυτό το μυστήριο που λέγεται Θεοτόκος Μαρία, μόνο η καρδιά μας καταλαβαίνει διότι εδώ λειτουργεί το συναίσθημα, η αγάπη και η πίστη. Μπροστά στην αγάπη της και την προσφορά της νηπιάζουμε, γινόμαστε σαν τα παιδιά που ζητάμε την στοργή την αγάπη την προστασία της μάνας. Γιατί αδελφοί μου Μάνα μας είναι η Παναγία μας. Μάνα που θυσιάζει τον μονογενή της Υιό για χάρη των παιδιών της διαχρονικά. Μάνα θα είναι αιώνια που θα προστατεύει, θα παραμυθεί και θα μεσιτεύει θα είναι η ελπίδα όλων μας. Δεκαπενταύγουστος και η Αγία μας Εκκλησία ψάλλει, «ἐν τῇ Γεννήσει σου σύλληψις ἄσπορος, ἐν τῇ Κοιμήσει σου νέκρωσις ἄφθορος, θαῦμα ἐν θαύμασι διπλοῦν συνέδραμε Θεοτόκε, πῶς γὰρ ἡ ἀπείρανδρος, βρεφοτρόφος ἀγνεύουσα; Πῶς δε ἡ μητρόθεος, νεκροφόρος μυρίζουσα;», ερωτήματα αδελφοί που απαντά μόνο η πίστη και η καρδιά. Αυτά άλλωστε γεννούν και το θαύμα. Γιορτάζουμε το μικρό Πάσχα του καλοκαιριού, διότι με την Τριαδική Θεότητα έρχεται το πρόσωπο της Παναγίας μας. Γιορτάζει την κοίμηση της και την ανάπαυσή της από τα γήινα βάσανα και τις θλίψεις η Εκκλησία μας. Γιορτάζει την μετάβασή της εν σώματι εν δεξιά του Υιού της απολαμβάνοντας την Θεία δόξα του. Άλλωστε πώς μπορούσε η γη να αιχμαλωτίσει το πανάγιο σώμα της που έδωσε Αίμα και Σάρκα στον Θεό Λόγο; Ας πανηγυρίσουμε αδελφοί σήμερον όπως πανηγυρίζουν «Ἐξουσίαι, Θρόνοι, Ἀρχαί, Κυριότητες, Δυνάμεις καὶ Χερουβεὶμ καὶ τὰ φρικτὰ Σεραφείμ. Ἀγάλλονται γηγενεῖς ἐπὶ τῇ θείᾳ σου δόξῃ», όπως ψάλλει η Εκκλησία μας. Ας πανηγυρίσουμε και ας παρακαλέσουμε για την σωτηρία μας, τις ανάγκες μας και τα προβλήματά μας. Για την σωτηρία του κόσμου και την προστασία της πατρίδος μας ως Υπέρμαχον Στρατηγόν. Αμήν!