12 Σεπτεμβρίου 1922,στην Αγία Φωτεινή,στην Σμύρνη...!

Ένα ανεκτίμητης αξίας ντοκουμέντο, έρχεται να προστεθεί στη σειρά των προβολών Μνήμης τον τρέχοντα μήνα, με αφορμή την 93η επέτειο της Μικρασιατικής Καταστροφής! Μια εικόνα που καταγράφηκε την 12η Σεπτεμβρίου 1922, ακριβώς στην πλευρά του καμπαναριού της Αγίας Φωτεινής, όπου βρίσκονταν καταστήματα και Τράπεζες… Για να μην επηρεάσω με την προσωπική μου αναφορά την καταγραφή αυτή, παραθέτω το αυθεντικό κείμενο που τη συνοδεύει, αυτόν τον θησαυρό ιστορικής μνήμης, που κατά τη γνώμη μου αποτελεί το αρχείο των Λεβαντίνων της Σμύρνης…: «Η είσοδος κάτω από το καμπαναριό, μια ημέρα πριν από την πυρκαγιά. Μέσα από την πύλη μπορείτε να δείτε έλληνες πρόσφυγες, που τους συνέλαβαν και τους συγκέντρωσαν στην αυλή της εκκλησίας (της Αγίας Φωτεινής, του Καθεδρικού Ναού της Σμύρνης). Προς τα αριστερά, μια τουρκική φρουρά κάθεται. Αυτό υποδηλώνει ότι οι πύλες κλειδώνονται με αυτούς τους ανθρώπους (πίσω από την πόρτα του καμπαναριού), να είναι φυλακισμένοι. Η φωτογραφία λήφθηκε για να δείξει την κατάσταση του Οργανισμού (Τράπεζας) BFPO (Banque Française des Pays d'Orient) (που εδρεύει προ και αριστερά του καμπαναριού). Η γαλλική κοινωνία της πόλης, είχε σχηματίσει ένα είδος πολιτοφυλακής για να προσπαθήσει να προστατεύσει τις περιουσίες τους, όπως μπορεί να δει κανείς από τους άνδρες με τα μπερέ που στέκονται στο κατώφλι της τράπεζας αυτής». Το κείμενο αυτό παρατίθεται αυτούσιο στην ελληνική , με τις προσθήκες στις παρενθέσεις (πλην του τίτλου της Τράπεζας) από εμένα, προκειμένου να διευκολύνεται ο αναγνώστης του… Οι κρίσεις δικές σας… Σας ευχαριστώ!

"Ακριβώς έξω από την πόρτα της εκκλησίας,ο ένας κάνει το δάσκαλο στον άλλο- ή ακόμη χειρότερα ο ένας κάνει το γέροντα στον άλλο....".

Ζούμε στην εποχή που όλοι μιλάμε χωρίς να καταθέσουμε προσωπικό βίωμα, χωρίς να καταθέσουμε το τίμημα για τα λόγια που λέμε. Θεωρούμε ότι πρέπει και μπορούμε να κάνουμε έτσι. Κάνουμε όλοι τούς δασκάλους χωρίς να έχουμε μπει στη διαδικασία να γίνουμε μαθητές. Όποιος δε σηκώνει ευθύνη, όποιος δεν μαθητεύει, όποιος δεν ψάχνει σαν το λαγωνικό να οσφραινεται τη διδασκαλία των Αγίων τής Εκκλησίας καλύτερα να κλείνει το στόμα του. Και το λέω αυτό πρώτα για εμάς τους κληρικούς που κάνουμε τούς δασκάλους, αλλά το λέω και για εσάς γιατί ακριβώς έξω από την πόρτα της εκκλησίας ο ένας κάνει το δάσκαλο στον άλλο- η ακόμα χειρότερα ο ένας κάνει τον γέροντα στον άλλον, θέλετε να τον καθοδηγησετε, να του πείτε τι θα κάνει και πώς θα το κάνει. Γιατί υπάρχει αυτή η διάθεση να μεγαλώσω το εγώ μου, να αποκτήσω και οπαδούς αν είναι δυνατόν γύρω μου, να με χειροκροταει ο κόσμος ακόμη και αν τούς λέω ανοησίες και τούς πάω στο διάβολο. Όλες οι μεγάλες αιρέσεις ξεκίνησαν από κάποιους ανθρώπους που ήθελαν το χειροκρότημα των άλλων και για να γίνουν αρεστοί άρχισαν να λένε πράγματα που ταίριαζαν στο φρόνημα τής εποχής. Έτσι οδηγήθηκαν στις μεγάλες πλάνες και στις μεγάλες αιρέσεις που καταδικάζει η εκκλησία μας με τα αναθέματα, με τούς κανόνες της, όπως αυτοί εκφράστηκαν μέσα στις συνόδους της ". Από το βιβλίο: " Η καρδία μου ενώπιον σου ( Α'), σελ 172.

Καί τό χαρτί αὐτό πού ἦταν καρφιτσωμένο στήν πλάτη μου, τώρα τό βλέπω καρφιτσωμένο στό πετραχήλι σου!!

Θά σᾶς πῶ ἕνα περιστατικό γιατί τά περιστατικά μένουν. Τό ἄκουσα καί ἐγώ ἀπό ἕναν ἀγαπητό φίλο ἱερομόναχο, ὁ ὁποῖος τό ἔζησε ὁ ἴδιος, ὁπότε εἶναι ἐγγυημένο καί πραγματικό καί εἶναι τῆς ἐποχῆς μας. Εἶχε πάει σέ ἕνα νοσοκομεῖο καί ἐκεῖ συνάντησε ἕναν φίλο του ἱερέα πολύ λυπημένο. Τοῦ λέει: – Πάτερ τί συμβαίνει; – Νά, λέει, ἔχω ἐδῶ τόν νεωκόρο πού εἶχα στήν ἐκκλησία μου πάρα πολλά χρόνια, πνευματικό μου παιδί, ὁ ὁποῖος εἶναι στά τελευταῖα του -αὐτό δέν εἶναι λυπηρό, εἶναι ἀναμενόμενο, ὅλοι θά ἔρθουμε κάποια στιγμή σ’ αὐτή τήν κατάσταση- καί τό λυπηρό εἶναι ὅτι σ’ αὐτή τήν τελική φάση τῆς ζωῆς του βλέπει δαίμονες. Ὅταν κανείς φτάνει στό τέλος τῆς ζωῆς του, ἐπειδή πέφτει τό καταπέτασμα, θά λέγαμε, βλέπει τόν πνευματικό κόσμο καί βλέπει, ἀνάλογα μέ τήν ζωή πού ἔχει κάνει, εἴτε τούς ἀγγέλους πού ἔρχονται νά παραλάβουν τήν ψυχή του, εἴτε τούς δαίμονες. Τό ὅτι λοιπόν ἔβλεπε τούς δαίμονες δέν ἦταν καθόλου καλό πράγμα. Πῆγαν μαζί νά τόν δοῦνε καί τοῦ λένε: – Τί βλέπεις; – Νά, λέει, βλέπω δίπλα μου κάποιους μαύρους ἄγριους, οἱ ὁποῖοι θέλουν νά μέ ἁρπάξουν καί μέ περιγελοῦν κιόλας, γιατί βλέπουν κάτι κολλημένο στήν πλάτη μου, ἕνα χαρτί, τό ὁποῖο διαβάζουν καί γελᾶνε. Εἶναι, λέει, καί οἱ ἄγγελοι ἀλλά δέν τολμοῦν νά μποῦν μέσα στό δωμάτιο καί στέκονται στήν πόρτα πολύ στενοχωρημένοι. Τότε φώτισε ὁ Θεός τόν ἱερέα καί λέει: – Μπορεῖς νά πεῖς στούς ἀγγέλους νά διαβάσουν τί λέει αὐτό τό χαρτί πού εἶναι καρφιτσωμένο στήν πλάτη σου; Αὐτός σάν νά χάθηκε λίγο… βυθίστηκε, ἔχασε τήν ἐπαφή μέ τό περιβάλλον καί κάτι σάν νά μουρμούριζε. Μετά ἀπό λίγο ἐπανῆλθε καί λέει: – Πάτερ μοῦ εἶπαν τί γράφει. Εἶναι μιά ἁμαρτία πού εἶχα κάνει στά νιάτα μου καί εἶχα ντραπεῖ τότε νά τήν ἐξομολογηθῶ καί μετά τήν ξέχασα. Μιά βαριά σαρκική ἁμαρτία. Ὁπότε λέει ὁ ἱερέας βγεῖτε ὅλοι ἔξω γιά νά μοῦ πεῖ τήν ἁμαρτία. Ἦταν πνευματικός. Πράγματι ὁ ἄνθρωπος εἶπε τήν ἁμαρτία καί ἀμέσως ἠρέμησε, ἄλλαξαν ὅλα. Τοῦ λένε: – Τώρα τί βλέπεις; Λέει: – Οἱ δαίμονες ἔφυγαν γρυλίζοντας, πολύ ἀγριεμένοι γιατί εἶπα τήν ἁμαρτία καί ἦρθαν μέσα οἱ ἄγγελοι πολύ χαρούμενοι. Καί τό χαρτί αὐτό πού ἦταν καρφιτσωμένο στήν πλάτη μου, τώρα τό βλέπω καρφιτσωμένο στό πετραχήλι σου. Καταλάβατε τί σημαίνει νά λυθοῦν τά δικαιώματα τοῦ διαβόλου; Μέ τήν ἐξομολόγηση λύνονται τά δικαιώματα. Μιά ἁμαρτία δέν εἶχε πεῖ ὁ ἄνθρωπος καί οἱ δαίμονες ἦταν ἔτοιμοι νά τόν ἁρπάξουν. Νά πῶς δεσμευόμαστε! Γι’ αὐτό μήν ἀφήνετε ἀνεξομολόγητες ἁμαρτίες γιά πιό μετά. Μπορεῖ νά μήν τό θυμηθεῖτε, νά τό ξεχάσετε. Καί τί θά πεῖ «ντρέπομαι νά πῶ τήν ἁμαρτία;». Αὐτή ἡ ντροπή λέει ὁ ἱερός Χρυσόστομος εἶναι τοῦ διαβόλου. Ντροπή νά ἔχεις, ὅταν πᾶς νά κάνεις τήν ἁμαρτία, ὄχι ὅταν εἶναι νά τήν ἀποκαλύψεις καί νά ἐλευθερωθεῖς. π. Σάββα του Αγιορείτη

Μήν ἀρνηθεῖς τόν Ἐσταυρωμένο.Ἄν Τόν ἀρνηθεῖς, ἔχεις πολλούς πού θά σέ ἐλέγξουν γι᾽ αὐτό. ( ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ)

Νά παίρνεις λοιπόν πρῶτο καί ἀδιάσειστο θεμέλιο τό Σταυρό καί ἐκεῖ ἐπάνω νά οἰκοδομεῖς τά ὑπόλοιπα τῆς πίστεως. Μήν ἀρνηθεῖς τόν Ἐσταυρωμένο. Ἄν Τόν ἀρνηθεῖς, ἔχεις πολλούς πού θά σέ ἐλέγξουν γι᾽ αὐτό. Πρῶτος θά σέ ἐλέγξει ὁ Ἰούδας ὁ προδότης. Διότι αὐτός πού Τόν πρόδωσε ἤξερε ὅτι ἀπό τούς ἀρχιερεῖς καί πρεσβυτέρους καταδικάστηκε σέ θάνατο (πρβλ. Ματθ. 27, 3). Τό μαρτυροῦν τά τριάντα ἀργύρια (πρβλ. Ματθ. 26, 15). Τό μαρτυρεῖ ἡ Γεθσημανή, ὅπου ἔγινε ἡ προδοσία. Γιά νά μήν ἀναφέρω τό Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, ὅπου ὅλοι παρόντες προσεύχονταν τή νύχτα. Τό μαρτυρεῖ ἡ σελήνη τῆς νύχτας. Τό μαρτυρεῖ ἡ ἡμέρα καί ὁ ἥλιος πού χάθηκε (πρβλ. Λουκ. 23, 44), διότι δέν μποροῦσε νά βλέπει τήν παρανομία τῶν ἐχθρῶν τοῦ Κυρίου. Σέ ἐλέγχει ἡ φωτιά, ὅπου παρευρέθηκε καί θερμαινόταν ὁ Πέτρος. Ἄν ἀρνηθεῖς τό Σταυρό, σέ περιμένει ἡ αἰώνια φωτιά. Μιλάω σκληρά, γιά νά μήν ἐπιχειρήσεις ἐσύ νά σκληρυνθεῖς. Θυμήσου τά μαχαίρια πού ἔφεραν ἐναντίον Του στή Γεθσημανή (πρβλ. Ἰωάν. 18, 3), γιά νά μή δοκιμασθεῖς ἀπό τήν αἰώνια ρομφαία. Θά σέ ἐλέγξει τό σπίτι τοῦ Καϊάφα, πού μέ τήν ἐρημιά πού τό δέρνει δείχνει τή δύναμη πού εἶχε ὁ τότε δικαζόμενος ἐκεῖ. Ὁ ἴδιος ὁ Καϊάφας, τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως, θά σοῦ φέρει σθεναρές ἀντιρρήσεις. Θά σοῦ ἐναντιωθεῖ καί ὁ δοῦλος πού ἔδωσε τό ράπισμα στόν Ἰησοῦ (πρβλ. Ἰωάν. 18, 22) καί αὐτοί πού τόν ἔδεσαν καί τόν ἔφεραν στόν τόπο τοῦ μαρτυρίου. Θά σοῦ ἐναντιωθοῦν καί ὁ Ἡρώδης καί ὁ Πιλάτος καί κάπως ἔτσι θά σοῦ μιλήσουν: Τί ἀρνεῖσαι Αὐτόν πού συκοφαντήθηκε ἀπό τούς Ἰουδαίους μπροστά σας, γιά τόν Ὁποῖο ξέρουμε ὅτι δέν ἁμάρτησε σέ τίποτα; (πρβλ. Λουκ. 23, 14-15). Διότι καί ἐγώ ὁ Πιλάτος «ἔνιψα τότε τά χέρια μου» (πρβλ. Ματθ. 27, 24). Θά σοῦ ἐναντιωθοῦν οἱ ψευδομάρτυρες καί οἱ στρατιῶτες πού Τοῦ φόρεσαν «τό κόκκινο ἔνδυμα καί τό ἀκάνθινο στεφάνι, Τόν σταύρωσαν στό Γολγοθά» (πρβλ. Ἰωάν. 19, 2. 17) καί γιά «τόν χιτώνα Του ἔβαλαν κλῆρο» (πρβλ. Ἰωάν. 19, 24). Θά σέ ἐλέγξει ὁ Σίμων ὁ Κυρηναῖος πού σήκωνε τό Σταυρό πίσω ἀπό τόν Ἰησοῦ (πρβλ. Λουκ. 23, 26). ΛΘ’. Θά σέ ἐλέγξει ἀπό τά ἀστέρια ὁ ἥλιος πού χάθηκε. Καί ἀπό τῆς γῆς τά πράγματα, τό κρασί τό ἀρωματισμένο μέ σμύρνα. Ἀπό τά καλαμοειδή τό καλάμι, ἀπό τά βότανα ὁ ὕσσωπος, ἀπό τά θαλάσσια τό σφουγγάρι, ἀπό τά δέντρα τό ξύλο ἀπ᾽ ὅπου ἔγινε ὁ Σταυρός. Οἱ στρατιῶτες, ὅπως εἴπαμε, πού Τόν σταύρωσαν καί ἔβαλαν κλῆρο γιά τά ἱμάτιά Του, ὁ στρατιώτης πού μέ τή λόγχη ἄνοιξε τήν πλευρά Του, οἱ γυναῖκες πού ἦταν τότε παροῦσες (πρβλ. Ματθ. 27, 55), τό καταπέτασμα τοῦ Ναοῦ πού σχίστηκε τότε σέ δυό κομμάτια (πρβλ. Ματθ. 27, 51). Τό πραιτώριο τοῦ Πιλάτου, πού τώρα, ἔχει ἐρημωθεῖ μέ τή δύναμη Ἐκείνου ὁ Ὁποῖος εἶχε τότε σταυρωθεῖ. Αὐτός ἐδῶ ὁ Γολγοθάς ὁ ἅγιος, ὁ ὑπερυψωμένος, πού μέχρι σήμερα ἐκπέμπει φῶς καί δείχνει μέχρι τώρα πῶς ράισαν οἱ πέτρες του γιά τόν Χριστό. Τό πλησίον μνῆμα ὅπου ἐνταφιάστηκε καί ἡ πέτρα πού ἔβαλαν στή θύρα (πρβλ. Ματθ. 27, 60) καί πού μέχρι σήμερα βρίσκεται δίπλα στόν τάφο. Οἱ Ἄγγελοι πού ἦταν τότε παρόντες. Οἱ γυναῖκες πού προσκύνησαν μετά τήν Ἀνάσταση. Ὁ Πέτρος καί ὁ Ἰωάννης πού ἔτρεξαν στό μνῆμα καί ὁ Θωμᾶς, πού ἔβαλε τό χέρι του στήν πλευρά Του καί τά δάκτυλά του στά σημάδια ἀπό τά καρφιά... "ΣΤΑΥΡΩΘΕΝΤΑ ΚΑΙ ΤΑΦΕΝΤΑ..." ΙΓ ΚΑΤΗΧΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

Επάνω στον Σταυρό δόθηκε η μεγαλύτερη μάχη όλων των αιώνων...

Επάνω στον Σταυρό δόθηκε η μεγαλύτερη μάχη όλων των αιώνων απ' αρχής κόσμου μέχρι και σήμερα. Και εκεί πάνω ακούστηκε για πρώτη φορά στην Ανθρώπινη Ιστορία το "Πάτερ ἄφες αὐτοῖς οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσιν". Οι νίκες δεν κερδίζονται με μίσος και εκδίκηση, με "οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος" όπως πίστευαν οι Εβραίοι και δυστυχώς εφαρμόζουν σήμερα και πολλοί λεγόμενοι Χριστιανοί, αλλά ο Χριστός μας δίδαξε στην πράξη κρεμάμενος επί του Σταυρού, ότι κερδίζονται με εκ καρδίας συγχώρηση και ανεξικακία. Εκεί κρύβεται η αληθινή δύναμη του χριστιανού και η Θεϊκή Διαφορά του από όλες τις Κοσμικές Ψευτοθρησκείες. Όχι μόνο να μην Εκδικείται αυτόν που τον έβλαψε, αλλά να Προσεύχεται και μυστικά να κλαίει για την Σωτηρία του εχθρού του. "Εάν ουν πεινά ο εχθρός σου, ψώμιζε αυτόν, εάν διψά πότιζε αυτόν. Τούτο γαρ ποιών άνθρακας πυρός σωρεύσεις επί την κεφαλή αυτού".