Θεωροῦμε τό παράπονο τόσο μικρή καί ἀσήμαντη ἁμαρτία..!

Θεωροῦμε τὸ παράπονο τόσο μικρὴ καὶ ἀσήμαντη ἁμαρτία!... Ἡ ἐπίπτωση ὅμως μιᾶς καρδιᾶς ποὺ παραπονιέται εἶναι πνευματικὰ καταστροφική, διότι ὅταν παραπονιόμαστε, φέρουμε πικροὺς καρποὺς ποὺ καταλύουν τὴν εἰρήνη τὴν δική μας καὶ τῶν γύρω μας. Ὅταν ἀρνούμαστε νὰ γεμίσουμε τὴν ζωή μας μὲ παράπονα, διατηροῦμε τὴν ἐσωτερική μας εἰρήνη. Μερικοὶ ἄνθρωποι κάνουν λὲς καὶ ἂν δὲν παραπονεθοῦν, τὰ πράγματα θὰ χειροτερέψουν... Ἀντιθέτως, ὅμως, ὅταν παραπονιόμαστε, ἀνταποδίδουμε κακὸ ἀντὶ κακοῦ καὶ δίνουμε στὸν πονηρὸ αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ ἐπιθυμεῖ. Τὸ παράπονο ποτὲ δὲν ἀλλάζει μιὰ κατάσταση, μόνο ἐνισχύει τὴν δύναμη τοῦ κακοῦ, ποὺ εἶναι ἠ ἴδια ἡ βάση τῶν παραπόνων μας. Ὅταν ἀντιμετωπίζουμε κάθε κακὴ περίσταση μὲ θετικὸ τρόπο, ἐνισχύουμε τὴν καρδιά μας στὸ ἀγαθό, μειώνοντας τὴν δύναμη τῆς ἀρνητικότητας. Διατηρώντας θετικὴ διάθεση, καταργοῦμε τὸ ἁμάρτημα τῶν παραπόνων ἀπὸ τὴν ζωή μας καὶ ὅλοι γύρω μας κινοῦνται σ᾿ ἕνα ὑγιὲς πλαίσιο. Ἀντὶ νὰ παραπονιόμαστε, ἂς κάνουμε κάτι γιὰ τὰ παράπονά μας. Ἂς γίνουμε ἐμεῖς αὐτοὶ ποὺ κάνουν τὴν διαφορὰ στὴν ζωή μας καὶ στὴν ζωὴ τῶν γύρω μας καὶ ἂς ἀφοσιωθοῦμε στὴν προσπάθεια αὐτή. Ἂν ὑπάρχει κάποιος λόγος παραπόνου, ἂς τὸν μετατρέψουμε σὲ εὐχαριστιακὴ διάθεση, ἡ ὁποία ἀλλάξει καὶ τὴν ὀπτική μας. Πάντως, οἱ ἄνθρωποι ποὺ παραπονιοῦνται δὲν ἀλλάζουν τίποτε μὲ τὴν διαρκῆ ἀρνητικότητά τους, ἀλλὰ κάνουν τοὺς ἀνθρώπους τοῦ περιβάλλοντός τους νὰ θέλουν νὰ ἐξαφανιστοῦν ἀπὸ δίπλα τους... † Μητροπολίτης Κυπριανὸς

Το παιχνίδι στα ελληνικά ΑΕΙ είναι χαμένο από χρόνια.

Ευτυχώς που βγήκε ο τραγουδοποιός Θανάσης Παπακωνσταντίνου και μάς είπε (κι αυτός) το όραμά του για την παιδεία και τα Πανεπιστήμια: Η γνώση, λέει, είναι δευτερεύον ζήτημα. Άσε που τη βρίσκεις μόνος σου και δεν χρειάζονται δάσκαλοι και οι (υποτιθέμενες) βιβλιοθήκες! Έτσι, καλλιτέχνη μου! Να απολυθούν όλοι οι καραγκιόζηδες που νομίζουν ότι κάνουν κάτι, διδάσκοντας! Και στα σχολεία, να μη σου πω! Όσο για τις βιβλιοθήκες (θα έχεις πάει σε πολλές, να φανταστώ...) να δοθούν για ανακύκλωση όλες αυτές οι άχρηστες σελίδες που υπάρχουν εκεί μέσα! Το πρωτεύον, για το Θανάση, είναι η κοινωνικοποίηση και η επαφή με τις ιδέες (μη μάς πεις ποιες, το καταλάβαμε). Έτσι, καλλιτέχνη μου! Να γίνουν τα Πανεπιστήμια κατασκηνώσεις ελεύθερες για όποιον θέλει να κοινωνικοποιηθεί, με live έντεχνο από σένα every night και με δωρεάν σουβλάκια, που θα πληρώνονται από τα λεφτά που θα βγάλουμε από την ανακύκλωση άχρηστων σελίδων. Κι αυτά μάς τα λέει ο καλλιτέχνης ως χωριατόπαιδο που σπούδασε. Και θα σού πούμε κι άλλοι, ως χωριατόπαιδα που σπουδάσαμε, ότι ευτυχώς ανοίξαμε τα μάτια μας, μελετήσαμε, ασχοληθήκαμε με τις επιστήμες μας και προοδεύσαμε. Δεν χάφταμε τέτοιες αηδίες και κούφια λόγια, δεν ασχοληθήκαμε με κηφήνες και άεργους των κομματικών παρατάξεων και λαμόγια που περίμεναν να καβατζωθούν, λέγοντας μπούρδες στον άδειο και σάπιο χρόνο τους. Και τη δική μας πρόοδο προσδοκάμε και για τα παιδιά μας, καθώς με χαρά βλέπουμε ότι εσύ κι οι όμοιοί σου όλο και λιγότερο εισακούεστε! Στο ντουλάπι πλέον οι "διαχρονικές" βλακείες σας! ΥΓ: Η τελευταία φορά που άκουσα ότι οι δάσκαλοι είναι άχρηστοι ήταν από έναν άξεστο βοσκαρά που "έκοψε" την κόρη του από το σχολείο επειδή έτσι γούσταρε, για να την παντρέψει από τα 16. Σημ.Το παιχνίδι στα ελληνικά ΑΕΙ είναι χαμένο από χρόνια. Από τότε που με το Νόμο Πλαίσιο του 1983 τα ΑΕΙ παραδόθηκαν στους "αντιχουντικούς αγωνιστάς" (Άλλο κεφάλαιο αυτό, δεν είναι της ώρας) και επιβλήθηκε συνδιοίκηση με φοιτητές κ.λπ. Έχουν περάσει σχεδόν 40 χρόνια. Η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη. Έτσι θα πάει κι άλλα τόσα, ενώ στο μεταξύ θα σαπίζει διαρκώς, θα πνίγει τους φιλότιμους δάσκαλους και ερευνητές, θα διώχνει ταλαντούχους φοιτητές και θα προσελκύει όλο και χαμηλότερου επιπέδου τρόφιμους. Ας είναι. Ας το χρηματοδοτήσουμε άλλα τόσα μέχρι να ξυπνήσουμε μία ημέρα και να είναι νεκρό. Δεν χάλασε ο κόσμος, τόσα και τόσα έξοδα κάνουμε που πάνε στο βρόντο. Αν είμαστε έξυπνοι ως κοινωνία, ας τολμήσουμε την ίδρυση μη κερδοσκοπικών, μη κρατικών πανεπιστημίων. Για λόγους αυτοσυντήρησης και αναπαραγωγής επιστημόνων, ερευνητών, δασκάλων.

12 Σεπτεμβρίου 1922,στην Αγία Φωτεινή,στην Σμύρνη...!

Ένα ανεκτίμητης αξίας ντοκουμέντο, έρχεται να προστεθεί στη σειρά των προβολών Μνήμης τον τρέχοντα μήνα, με αφορμή την 93η επέτειο της Μικρασιατικής Καταστροφής! Μια εικόνα που καταγράφηκε την 12η Σεπτεμβρίου 1922, ακριβώς στην πλευρά του καμπαναριού της Αγίας Φωτεινής, όπου βρίσκονταν καταστήματα και Τράπεζες… Για να μην επηρεάσω με την προσωπική μου αναφορά την καταγραφή αυτή, παραθέτω το αυθεντικό κείμενο που τη συνοδεύει, αυτόν τον θησαυρό ιστορικής μνήμης, που κατά τη γνώμη μου αποτελεί το αρχείο των Λεβαντίνων της Σμύρνης…: «Η είσοδος κάτω από το καμπαναριό, μια ημέρα πριν από την πυρκαγιά. Μέσα από την πύλη μπορείτε να δείτε έλληνες πρόσφυγες, που τους συνέλαβαν και τους συγκέντρωσαν στην αυλή της εκκλησίας (της Αγίας Φωτεινής, του Καθεδρικού Ναού της Σμύρνης). Προς τα αριστερά, μια τουρκική φρουρά κάθεται. Αυτό υποδηλώνει ότι οι πύλες κλειδώνονται με αυτούς τους ανθρώπους (πίσω από την πόρτα του καμπαναριού), να είναι φυλακισμένοι. Η φωτογραφία λήφθηκε για να δείξει την κατάσταση του Οργανισμού (Τράπεζας) BFPO (Banque Française des Pays d'Orient) (που εδρεύει προ και αριστερά του καμπαναριού). Η γαλλική κοινωνία της πόλης, είχε σχηματίσει ένα είδος πολιτοφυλακής για να προσπαθήσει να προστατεύσει τις περιουσίες τους, όπως μπορεί να δει κανείς από τους άνδρες με τα μπερέ που στέκονται στο κατώφλι της τράπεζας αυτής». Το κείμενο αυτό παρατίθεται αυτούσιο στην ελληνική , με τις προσθήκες στις παρενθέσεις (πλην του τίτλου της Τράπεζας) από εμένα, προκειμένου να διευκολύνεται ο αναγνώστης του… Οι κρίσεις δικές σας… Σας ευχαριστώ!

"Ακριβώς έξω από την πόρτα της εκκλησίας,ο ένας κάνει το δάσκαλο στον άλλο- ή ακόμη χειρότερα ο ένας κάνει το γέροντα στον άλλο....".

Ζούμε στην εποχή που όλοι μιλάμε χωρίς να καταθέσουμε προσωπικό βίωμα, χωρίς να καταθέσουμε το τίμημα για τα λόγια που λέμε. Θεωρούμε ότι πρέπει και μπορούμε να κάνουμε έτσι. Κάνουμε όλοι τούς δασκάλους χωρίς να έχουμε μπει στη διαδικασία να γίνουμε μαθητές. Όποιος δε σηκώνει ευθύνη, όποιος δεν μαθητεύει, όποιος δεν ψάχνει σαν το λαγωνικό να οσφραινεται τη διδασκαλία των Αγίων τής Εκκλησίας καλύτερα να κλείνει το στόμα του. Και το λέω αυτό πρώτα για εμάς τους κληρικούς που κάνουμε τούς δασκάλους, αλλά το λέω και για εσάς γιατί ακριβώς έξω από την πόρτα της εκκλησίας ο ένας κάνει το δάσκαλο στον άλλο- η ακόμα χειρότερα ο ένας κάνει τον γέροντα στον άλλον, θέλετε να τον καθοδηγησετε, να του πείτε τι θα κάνει και πώς θα το κάνει. Γιατί υπάρχει αυτή η διάθεση να μεγαλώσω το εγώ μου, να αποκτήσω και οπαδούς αν είναι δυνατόν γύρω μου, να με χειροκροταει ο κόσμος ακόμη και αν τούς λέω ανοησίες και τούς πάω στο διάβολο. Όλες οι μεγάλες αιρέσεις ξεκίνησαν από κάποιους ανθρώπους που ήθελαν το χειροκρότημα των άλλων και για να γίνουν αρεστοί άρχισαν να λένε πράγματα που ταίριαζαν στο φρόνημα τής εποχής. Έτσι οδηγήθηκαν στις μεγάλες πλάνες και στις μεγάλες αιρέσεις που καταδικάζει η εκκλησία μας με τα αναθέματα, με τούς κανόνες της, όπως αυτοί εκφράστηκαν μέσα στις συνόδους της ". Από το βιβλίο: " Η καρδία μου ενώπιον σου ( Α'), σελ 172.

Καί τό χαρτί αὐτό πού ἦταν καρφιτσωμένο στήν πλάτη μου, τώρα τό βλέπω καρφιτσωμένο στό πετραχήλι σου!!

Θά σᾶς πῶ ἕνα περιστατικό γιατί τά περιστατικά μένουν. Τό ἄκουσα καί ἐγώ ἀπό ἕναν ἀγαπητό φίλο ἱερομόναχο, ὁ ὁποῖος τό ἔζησε ὁ ἴδιος, ὁπότε εἶναι ἐγγυημένο καί πραγματικό καί εἶναι τῆς ἐποχῆς μας. Εἶχε πάει σέ ἕνα νοσοκομεῖο καί ἐκεῖ συνάντησε ἕναν φίλο του ἱερέα πολύ λυπημένο. Τοῦ λέει: – Πάτερ τί συμβαίνει; – Νά, λέει, ἔχω ἐδῶ τόν νεωκόρο πού εἶχα στήν ἐκκλησία μου πάρα πολλά χρόνια, πνευματικό μου παιδί, ὁ ὁποῖος εἶναι στά τελευταῖα του -αὐτό δέν εἶναι λυπηρό, εἶναι ἀναμενόμενο, ὅλοι θά ἔρθουμε κάποια στιγμή σ’ αὐτή τήν κατάσταση- καί τό λυπηρό εἶναι ὅτι σ’ αὐτή τήν τελική φάση τῆς ζωῆς του βλέπει δαίμονες. Ὅταν κανείς φτάνει στό τέλος τῆς ζωῆς του, ἐπειδή πέφτει τό καταπέτασμα, θά λέγαμε, βλέπει τόν πνευματικό κόσμο καί βλέπει, ἀνάλογα μέ τήν ζωή πού ἔχει κάνει, εἴτε τούς ἀγγέλους πού ἔρχονται νά παραλάβουν τήν ψυχή του, εἴτε τούς δαίμονες. Τό ὅτι λοιπόν ἔβλεπε τούς δαίμονες δέν ἦταν καθόλου καλό πράγμα. Πῆγαν μαζί νά τόν δοῦνε καί τοῦ λένε: – Τί βλέπεις; – Νά, λέει, βλέπω δίπλα μου κάποιους μαύρους ἄγριους, οἱ ὁποῖοι θέλουν νά μέ ἁρπάξουν καί μέ περιγελοῦν κιόλας, γιατί βλέπουν κάτι κολλημένο στήν πλάτη μου, ἕνα χαρτί, τό ὁποῖο διαβάζουν καί γελᾶνε. Εἶναι, λέει, καί οἱ ἄγγελοι ἀλλά δέν τολμοῦν νά μποῦν μέσα στό δωμάτιο καί στέκονται στήν πόρτα πολύ στενοχωρημένοι. Τότε φώτισε ὁ Θεός τόν ἱερέα καί λέει: – Μπορεῖς νά πεῖς στούς ἀγγέλους νά διαβάσουν τί λέει αὐτό τό χαρτί πού εἶναι καρφιτσωμένο στήν πλάτη σου; Αὐτός σάν νά χάθηκε λίγο… βυθίστηκε, ἔχασε τήν ἐπαφή μέ τό περιβάλλον καί κάτι σάν νά μουρμούριζε. Μετά ἀπό λίγο ἐπανῆλθε καί λέει: – Πάτερ μοῦ εἶπαν τί γράφει. Εἶναι μιά ἁμαρτία πού εἶχα κάνει στά νιάτα μου καί εἶχα ντραπεῖ τότε νά τήν ἐξομολογηθῶ καί μετά τήν ξέχασα. Μιά βαριά σαρκική ἁμαρτία. Ὁπότε λέει ὁ ἱερέας βγεῖτε ὅλοι ἔξω γιά νά μοῦ πεῖ τήν ἁμαρτία. Ἦταν πνευματικός. Πράγματι ὁ ἄνθρωπος εἶπε τήν ἁμαρτία καί ἀμέσως ἠρέμησε, ἄλλαξαν ὅλα. Τοῦ λένε: – Τώρα τί βλέπεις; Λέει: – Οἱ δαίμονες ἔφυγαν γρυλίζοντας, πολύ ἀγριεμένοι γιατί εἶπα τήν ἁμαρτία καί ἦρθαν μέσα οἱ ἄγγελοι πολύ χαρούμενοι. Καί τό χαρτί αὐτό πού ἦταν καρφιτσωμένο στήν πλάτη μου, τώρα τό βλέπω καρφιτσωμένο στό πετραχήλι σου. Καταλάβατε τί σημαίνει νά λυθοῦν τά δικαιώματα τοῦ διαβόλου; Μέ τήν ἐξομολόγηση λύνονται τά δικαιώματα. Μιά ἁμαρτία δέν εἶχε πεῖ ὁ ἄνθρωπος καί οἱ δαίμονες ἦταν ἔτοιμοι νά τόν ἁρπάξουν. Νά πῶς δεσμευόμαστε! Γι’ αὐτό μήν ἀφήνετε ἀνεξομολόγητες ἁμαρτίες γιά πιό μετά. Μπορεῖ νά μήν τό θυμηθεῖτε, νά τό ξεχάσετε. Καί τί θά πεῖ «ντρέπομαι νά πῶ τήν ἁμαρτία;». Αὐτή ἡ ντροπή λέει ὁ ἱερός Χρυσόστομος εἶναι τοῦ διαβόλου. Ντροπή νά ἔχεις, ὅταν πᾶς νά κάνεις τήν ἁμαρτία, ὄχι ὅταν εἶναι νά τήν ἀποκαλύψεις καί νά ἐλευθερωθεῖς. π. Σάββα του Αγιορείτη