Στην λειτουργία ο διδάσκαλος, ο Χριστός, είναι παρών και μας φωνάζει τον καθένα με το όνομά μας.

Θυμάστε την Μαγδαληνή; Όταν κατάλαβε ότι μπροστά της είχε τον Χριστόν, «ραββουνί», διδάσκαλέ μου, του λέγει και πάει να ακουμπήση το ιμάτιόν του, το σώμα του. Θυμάστε την αιμορροούσαν; Εκεί που τόσο πλήθος ανθρώπων συνέθλιβε τον Χριστόν, εκείνη επήγε να τον ακουμπήση με πίστη και με δέος. Θυμάστε τον Θωμά; Έβαλε τα χέρια του στις πληγές και φώναξε· «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου». Αυτό κάνομε και εμείς την ώρα της λειτουργίας. Και ερωτάμε μετά που είναι ο Χριστός! Νάτος! Μπροστά μας είναι, μαζί μας είναι, πλάι μας είναι. «Ο διδάσκαλος πάρεστι και φωνεί σε», είχαν πει στην Μαρία που έκλαιγε για τον νεκρό Λάζαρο, τον αδελφό της. Στην λειτουργία ο διδάσκαλος, ο Χριστός, είναι παρών και μας φωνάζει τον καθένα με το όνομά μας. Όσοι το νοιώθουν, πετούν σπίθες τα μάτια τους και ζουν την χαρά του Χριστού. Τα πάντα πεπλήρωται χαράς. Τα πάντα πεπλήρωται φωτός. Τα πάντα δοξολογούν τον Χριστόν. Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

ΒΙΑΣΜOΣ...

Στα παραμύθια που μας "νανούριζαν" φίλοι μου, οι δράκοι έβγαζαν φωτιά από το στόμα τους και είχαν μια τεράστια πράσινη ουρά. Το "τέρας" ήταν κάποτε πριγκιπόπουλο και οι "μάγοι" κρατούσαν σκήπτρα που τρεμόπαιζαν κεραυνούς. Μεγαλώνοντας, μάθαμε ότι οι δράκοι και τα τέρατα υπάρχουν μέσα στην κοινωνία μας. Υπάρχουν σε όλους εμάς που μπορούμε να σκορπάμε κεραυνούς, καμουφλαρισμένοι μέσα στην "εξευγενισμένη" εικόνα μας. Ο βιασμός, είναι το μόνο έγκλημα που αντί να στοχοποιηθεί ο δράστης, στιγματίζεται το θύμα. Οι μελανιές, τα ξεριζωμένα μαλλιά, η αιμορραγία του σώματος και της ψυχής, πετιούνται στα... "σκυλιά" της όποιας τοπικής κοινωνίας ή στα "σαρκοβόρα" κανάλια που πέφτουν ξανά και ξανά από τα σύννεφα. Χιλιάδες μεμονωμένα περιστατικά, μας υπενθυμίζουν ότι η κουλτούρα του βιασμού χτίστηκε στην εγκληματική ανοχή μας. Άνθρωποι όλοι μας, ενήλικες πια, πόσοι γνωρίζουμε όλη την αλήθεια του ανθρώπου πλάι μας; Πόσοι την αντέχουμε; Κάποιες γυναίκες μεγάλωσαν με τα τραύματά τους και με "πληγές" που δεν κλείνουν... Καλά κουκουλωμένες... Πολλοί νομίζουν ότι τις έγιαναν, μέχρι τον επόμενο βιασμό που θα ακούσουν, μέχρι την επόμενη κακοποίηση… Έχουμε και κάποιους ανεγκέφαλους να λένε: "Τα ήθελε ο κ@λος της" και "κάτι θα έκανε και θα προκάλεσε και αυτή". Αυτή η κοινωνία που όλα τα γνώριζε και όλα τα "κουκούλωνε", έμενε όμως αμέτοχη μα... "αμέμπτου ηθικής"! Μιας ηθικής που σκουπίζει με σκούπα και φαράσι και που πετά τα σκουπίδια από το μπαλκόνι, ακόμη και με αέρα, αρκεί... να μη βλέπει ο γείτονας... Υποκριτές!!! Ε λοιπόν ΌΧΙ φίλοι μου! Κάθε γυναίκα μπορεί να κυκλοφορεί στο δρόμο, ό,τι ώρα θέλει, μόνη της ή με παρέα. Δεν είναι υποχρεωμένη να απολογηθεί, σε κανέναν "τύπο" που επιθυμεί να επιβεβαιώσει την αντρική του υπεροχή, ταπεινώνοντας και τιμωρώντας το γυναικείο σώμα. Ο βιασμός, δεν μπορεί να δικαιολογείται βάση των εκατοστών της φούστας ή του χρώματος των χειλιών. Ο σεβασμός και η στήριξη στο θύμα, θεωρώ ότι πρέπει να είναι αυτονόητα, σε μια κοινωνία που προσαρμόζει την ηθική της ανάλογα με το τι αντέχει να αντιμετωπίσει κάθε φορά. Ανάλογα με το ποιος είναι ο θύτης και το θύμα... Τα θύματα των βιασμών, είναι η εικόνα μιας άρρωστης κοινωνίας που σιωπά μπροστά στο αποτρόπαιο έγκλημα. Ο τρόμος και ο φόβος των κορμιών που κακοποιούνται είναι όσα έθρεψε η ανοχή μας. Αν είμαστε "τυχεροί", δεν θα το ζήσουμε εμείς ή κάποιοι που αγαπούμε πολύ. Αν όμως όχι, μπορεί μια μέρα να βρεθούμε εκεί, που... δεν κοιτάξαμε ποτέ... Δε θέλω να μιλήσω άλλο φίλοι μου, για τις γυναίκες που κακοποιήθηκαν και ζουν μόνες τους για χρόνια, ανάμεσα σε τόσο κόσμο... Ώρα να βάλουμε ένα τέλος ως κοινωνία σε όλο αυτό το ανοσιούργημα του σωματικού και ψυχικού βιασμού... ΦΤΆΝΕΙ ΠΙΑ!!! ΩΣ ΕΔΏ ΑΥΤΉ Η ΚΤΗΝΩΔΊΑ!!! (Ανώνυμος εκπαιδευτικός)

Kάθε λέξη, κάθε εικόνα, κάθε νότα κι ένα δάκρυ...

Kάθε λέξη, κάθε εικόνα, κάθε νότα κι ένα δάκρυ... Όταν ακούς αυτό το υπέροχο τραγούδι, χρειάζεται να ξέρεις ποιος ήταν ο Johnny Cash. Τρεις μήνες μετά την ηχογράφηση αυτή, πέθανε η γυναίκα του, ενώ ο ίδιος πέθανε μετά από τέσσερις μήνες. Στο βίντεο εμφανίζεται ο ίδιος και η γυναίκα του, όπως και στιγμές από την ζωή του καλλιτέχνη. Στην τελευταία σκηνή, ο τραγουδιστής κλείνει το πιάνο... Λες και γνώριζε καλά, ότι το τέλος της επίγεια πορείας του, ήρθε... Είναι το τελευταίο του τραγούδι, η τελευταία του δημόσια παρουσία του... Είναι μια απίστευτη διασκευή, η οποία παίρνει τελείως άλλο νόημα όταν ο Johnny Cash την αποδίδει. Τέχνη. Η τέχνη της ίδιας της ζωής. Μια πορεία στα κακοτράχα της πνοής μας. Όσα χρήματα και δόξα κι αν αποκτήσει κανείς, τελικά τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με τις πολύτιμες σχέσεις που αποκτά κανείς στην ζωή του... Θλίψη, αυτογνωσία, αυτολύπηση, απώλεια, πόνος, αλήθεια, αγάπη, έρωτας, πλούτος, επιτυχία, φιλοδοξία, ματαιότητα, απελπισία, κενότητα, θυσία, συνειδητοποίηση, μετάνοια…ελπίδα. Στίχοι με απόδοση στην Ελληνική γλώσσα: Πλήγωσα τον εαυτό μου σήμερα. Για να δω αν ακόμα νιώθω. Εστιάζω στον πόνο Το μόνο πράγμα που είναι αληθινό. Η βελόνα ανοίγει μία τρύπα. Το παλιό, γνώριμο τσίμπημα. Προσπαθώ να το σκοτώσω πέρα για πέρα. Αλλά θυμάμαι τα πάντα. [Ρεφρέν] Τί έχω γίνει; Γλυκύτατέ μου φίλε. Όλοι όσοι ξέρω, φεύγουν στο τέλος. Και μπορούσες να τα έχεις όλα, το βασίλειο της βρωμιάς μου. Θα σε απογοητεύσω Θα σε πληγώσω... Φοράω αυτό το αγκαθωτό στεφάνι. Πάνω στην καρέκλα του ψεύτη μου. Γεμάτος με διακεκομμένες σκέψεις, που δεν μπορώ να διορθώσω. Κάτω απ΄τις κηλίδες χρόνου, τα συναισθήματα εξαφανίζονται. Είσαι κάποιος άλλος, εγώ είμαι ακόμα εδώ. [Ρεφρέν] Και μπορούσες να τα έχεις όλα, το βασίλειο της βρωμιάς μου θα σε απογοητεύσω θα σε πονέσω (θα σε πληγώσω). Αν μπορούσα να ξεκινήσω ξανά, ένα εκατομμύριο μίλια μακριά, Θα συγκρατήσω τον εαυτό μου, θα έβρισκα έναν τρόπο...

“Να μη ζούμε με ψέματα”.

“Έχουμε χάσει τόσο απελπιστικά την ανθρωπιά μας, ώστε για τις σημερινές υλικές αξίες παραδίνουμε όλες τις αρχές μας, την ψυχή μας, όλες τις προσπάθειες των προγόνων μας, όλες τις δυνατότητες για τους απογόνους μας, φτάνει μόνο να μη χαλάσουμε την κακομοιριασμένη μας ζωή”. ... “Είναι ωραία λοιπόν να ζεις βολικά σ’ όλη σου τη ζωή”. “Αραδιάζουμε ψέματα στον εαυτό μας, για να τον καθησυχάσουμε”. “Μπορούμε ν’ αρνηθούμε να λέμε αυτό που δεν σκεφτόμαστε”! Όποιος θέλει να είναι ειλικρινής και τίμιος “δεν θα γράψει ποτέ, δεν θα υπογράψει ποτέ, δεν θα δημοσιεύσει ποτέ, με κανέναν τρόπο, μήτε μια φράση που διαστρεβλώνει την αλήθεια. Δεν θα προφέρει καμιά τέτοια φράση ούτε σε ιδιαίτερη συζήτηση… Δεν θα ψηφίσει μήτε φανερά, μήτε κρυφά, πρόσωπα που τα θεωρεί ανάξια ή ύποπτα… Με μια λέξη, δεν θα δεχτεί ν’ αρκεστεί σε ημίμετρα… Πρέπει να κάνει ένα τουλάχιστον βήμα απ’ αυτά που προαναφέραμε προς όφελος της αλήθειας ή προς το ψέμα, προς το μέρος της πνευματικής ανεξαρτησίας ή της πνευματικής δουλοπρέπειας. Εκείνος που δεν θα ’χει το θάρρος να υπερασπιστεί την ψυχή του, ας μην υπερηφανεύεται για τις προοδευτικές του ιδέες”. Aleksandr Solzhenitsyn

Η Παναγία της Ρηνιώς

Είχα προλάβει να την γνωρίσω την Ρηνιώ και με τρόμαζε το πρόσωπό της καθώς η μύτη της ήταν σαν φαγωμένη από κότες ή από κάτι, τέλος πάντων. Αποκρουστική εικόνα, ιδιαίτερα για ένα πολύ μικρό παιδί, αυτό που ήμουν τότε. Όταν μεγάλωσα και είδα σε εικόνες τους αγίους λεπρούς, τον Ευμένιο Σαριδάκη και τον Νικηφόρο τον λεπρό κατάλαβα....Δεν ήταν λοιπόν τα ποντίκια που της έφαγαν το πρόσωπο όπως μου είχε πει η αδελφή της μάνας μου, που την γηροκόμησε. Η Ρηνιώ είχε έρθει από την Μικρά Ασία, από το Σεβντίκιοϊ το γραφικό χωριό της Σμύρνης, μετά την καταστροφή. Ξεκίνησε με την οικογένειά της και στον δρόμο χάθηκε η μάνα της. Με μισερεμένες τις καρδιές και τις ζωές τους έφτασαν στην Ελλάδα. Παντρεύτηκαν τα αδέλφια της, έκαναν παιδιά και έστησαν μικρές πατρίδες στις οικίες τους, δίχως ποτέ να ξεχάσουν την πρώτη και μοναδική τους αληθινή εστία. Πρόσφυγες γαρ...... Την θυμάμαι την προσφυγιά τους όταν πήγαινα στην νεόνυμφη θειά μου, που πήρε γι' άντρα της έναν από τους ανεψιούς της Ρηνιώς. Φαινόταν η αρχοντική τους προσφυγιά στον τρόπο που φύτευαν τ' αμπέλια τους σαν να φύτευαν την γη της Σμύρνης, στον τρόπο που ετοίμαζαν κρέμες από κερί και λεμόνι για το πρόσωπό τους και φορούσαν μεγάλα καπέλα και άσπρα μαντήλια από πάνω όταν δούλευαν στα χωράφια, για να μην χαλάσει ο ήλιος την αβρή επιδερμίδα και περάσει η φθορά την ψυχή που ήταν ήδη καμένη από την μεγάλη πυρκαγιά της μακρινής τους πατρίδας. Και ο τρόπος που ζούσαν ήταν σαν προσωρινός, με την ελπίδα της δικής τους Εδέμ που κείτονταν ανυπεράσπιστη στα χέρια των Αγαρηνών. Όλα τους μύριζαν τριαντάφυλλο και έφεγγαν Ανατολή... Η Ρηνιώ τα πρώτα χρόνια ζούσε μόνη της, στο μικρό δωματιάκι του Συνοικισμού που της έδωσαν. Αργότερα, σαν μεγάλωσε πιο πολύ, ήρθε στον ανηψιό της τον άντρα της θειάς μου κι' εγώ την έβλεπα και κρυβόμουν, τα καλοκαίρια που πήγαινα στο αγρόκτημα. Την γηροκόμησαν και μετά έφυγε όχι για Σεβντίκιοϊ αλλά για τον ουρανό. Πάντα ήλπιζα για τον Παράδεισο. Πριν λίγες ημέρες στο σπίτι της θειάς μου κοίταζα τις εικόνες στους τοίχους. Μεγάλη συλλογή. Χάρτινες, ζωγραφιστές, του Χριστού μας, της Παναγίας, Αγίων και από κοντά μοναστηριών, μοναχών και άλλων ζώντων και κεκοιμημένων που την συντροφεύουν και την παρηγορούν, μαζί με εκείνες των γονιών και των αδελφών της. Της Ρηνιώς δεν είδα φωτογραφία. Προφανώς δεν φωτογραφιζόταν έτσι που ήταν πληγωμένο το πρόσωπό της. Είδα όμως μια Παναγία που ήταν δική της. " Αυτή η Τριχερούσα είναι της Ρηνιώς" είπε η θειά μου. Δεν ήξερε αν την έφερε από την πατρίδα αλλά ήξερε πως η Ρηνιώ έβλεπε την Παναγιά της εικόνας να περπατάει στον αέρα του σπιτιού! "Πώς περπατούσε, δηλαδή;" ψέλλισα εγώ. Η θειά μου με κοίταξε σαν να την ρωτούσα κάτι αυτονόητο και είπε απλά: " Τι πάει να πει πως περπατούσε. Περπατούσε. Αφού την έβλεπε η Ρηνιώ στο δωμάτιο " !