Η Μικρασιατική εκστρατεία δεν είναι μόνο μέγιστο πάθημα, είναι και μέγιστο μάθημα.

Η Μικρασιατική εκστρατεία δεν είναι μόνο μέγιστο πάθημα, είναι και μέγιστο μάθημα. Ξεκίνησε ως η μεγαλύτερη νεοελληνική εποποιία και κατέληξε στη μεγαλύτερη τραγωδία: στον ξεριζωμό του Ελληνισμού από τις πατρογονικές του εστίες της Ανατ. Θράκης και της Μ. Ασίας. Οι Έλληνες, όπως είπε ο Κεμάλ, δεν ηττήθηκαν, αυτοηττήθηκαν. Ο Κεμάλ απλώς τους έδωσε τη χαριστική βολή. Ο ελληνικός στρατός κατά τα έτη 1919-1922 πραγματοποίησε στρατιωτικά επιτεύγματα που εντάσσονται στις λαμπρότερες σελίδες της στρατιωτικής μας ιστορίας. Είχε, όμως, μέσα στις φλέβες του το σπέρμα της ήττας: διχασμένη πολιτική και στρατιωτική ηγεσία. Στην πιο μεγάλη στιγμή του Ελληνισμού μας έλειψε η μεγαλοψυχία. Οι μεγάλες στιγμές απαιτούν και μεγάλες ψυχές. Ο πολιτικός φανατισμός στενεύει τα όρια της ψυχικής ευρυχωρίας. Η Ελλάς, ενώ εμάχετο κατά του Κεμάλ, εμάχετο και κατά του εαυτού της. Και στις δυο φάσεις (Βενιζελική -Βασιλική) οι μισοί Έλληνες υπονόμευαν τους άλλους μισούς. Η ήττα ήταν το θλιβερό πεπρωμένο μας. Τα διδάγματα που προσφέρει η Μικρασιατική Εκστρατεία είναι πολλά. Το πρώτο, όταν οι Έλληνες ομονοούν, θαυματουργούν (βλ. βαλκανικούς). Όταν διχάζονται εγκληματούν κατά του εαυτού τους και της πατρίδας. Δεύτερον, στις μεγάλες επιδιώξεις μας να αξιοποιούμε τους «συμμάχους» και όχι να μας αξιοποιούν οι «σύμμαχοι». Σύμμαχος των συμμάχων είναι μόνο το συμφέρον. Τρίτον, οι ξεριζωμένοι πρόσφυγες ρίζωσαν στο μητροπολιτικό έδαφος και γρήγορα έδωσαν αγλαούς καρπούς. Έγιναν ατμομηχανή της προόδου. Με σκληρή εργασία μετέγραψαν την τραγωδία σε δημιουργία, το δράμα σε θαύμα. Το ίδιο μπορούμε να κάνουμε και σήμερα. Με σκληρή παραγωγική εργασία να μετατρέψουμε την κρίση σε βρύση προόδου. Σε εφαλτήριο για εκτινάξεις. Να διώξουμε από πάνω μας τις αρχαίες σκουριές. Αρκεί να θυμόμαστε πάντα τον λόγο της Ιοκάστης: «οὐδ᾽ ἐπαισχύνεσθε χώρας οὕτω νοσούσης ἴδια κινοῦντες κακά;» Το βιβλίο αυτό αποτελεί ΑΠΑΝΤΗΣΗ σε όσους και όσες θέλησαν να μεταφέρουν την Μικρασιατική Εποποιία και τραγωδία, σε κωμωδία, μιλώντας περί «συνωστισμού» ή ασεβώντας προς τη μνήμη των μαρτύρων του Ποντιακού ελληνισμού. Η ασέβεια προς τους νεκρούς μας έφερε στο χείλος του γκρεμού. Δίνεται επίσης έμφαση στα αγνοημένα κατά τα τελευταία χρόνια πολεμικά γεγονότα, που έχουν υποσκελισθεί από τις πολιτικές, διπλωματικές και οικονομικές αναλύσεις και παροράται κάτι το βασικό: ότι η Μικρασιατική εκστρατεία υπήρξε ένα κορυφαίο στρατιωτικό γεγονός. Ότι ο πόλεμος είναι αυτός που αποτελεί το περιεχόμενό της και που έκρινε την έκβασή της. Δυστυχώς, πολλοί νεώτεροι ιστορικοί λησμονούν το Ηρακλείτειο: «Πόλεμος πάντων πατήρ». Ίσως γιατί δεν τον έχουν γευθεί. Θα ήταν ασέβεια προς τους χιλιάδες νεκρούς του Μικρασιατικού πολέμου (που πιθανώς να ήσαν συγγενείς μας) να αγνοήσουμε τις μάχες στις οποίες αυτοί έχασαν τη ζωή τους. Ασέβεια ακόμη και προς τους νεκρούς αντιπάλους του ελληνικού στρατού που πολέμησαν με αυταπάρνηση για να υπερασπίσουν αυτό που νόμιζαν και νομίζουν δικό τους. Σαράντος Ι. Καργάκος Κεντρική διάθεση: Εκδόσεις Περί Τεχνών Καρτέρης

Στην λειτουργία ο διδάσκαλος, ο Χριστός, είναι παρών και μας φωνάζει τον καθένα με το όνομά μας.

Θυμάστε την Μαγδαληνή; Όταν κατάλαβε ότι μπροστά της είχε τον Χριστόν, «ραββουνί», διδάσκαλέ μου, του λέγει και πάει να ακουμπήση το ιμάτιόν του, το σώμα του. Θυμάστε την αιμορροούσαν; Εκεί που τόσο πλήθος ανθρώπων συνέθλιβε τον Χριστόν, εκείνη επήγε να τον ακουμπήση με πίστη και με δέος. Θυμάστε τον Θωμά; Έβαλε τα χέρια του στις πληγές και φώναξε· «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου». Αυτό κάνομε και εμείς την ώρα της λειτουργίας. Και ερωτάμε μετά που είναι ο Χριστός! Νάτος! Μπροστά μας είναι, μαζί μας είναι, πλάι μας είναι. «Ο διδάσκαλος πάρεστι και φωνεί σε», είχαν πει στην Μαρία που έκλαιγε για τον νεκρό Λάζαρο, τον αδελφό της. Στην λειτουργία ο διδάσκαλος, ο Χριστός, είναι παρών και μας φωνάζει τον καθένα με το όνομά μας. Όσοι το νοιώθουν, πετούν σπίθες τα μάτια τους και ζουν την χαρά του Χριστού. Τα πάντα πεπλήρωται χαράς. Τα πάντα πεπλήρωται φωτός. Τα πάντα δοξολογούν τον Χριστόν. Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

ΒΙΑΣΜOΣ...

Στα παραμύθια που μας "νανούριζαν" φίλοι μου, οι δράκοι έβγαζαν φωτιά από το στόμα τους και είχαν μια τεράστια πράσινη ουρά. Το "τέρας" ήταν κάποτε πριγκιπόπουλο και οι "μάγοι" κρατούσαν σκήπτρα που τρεμόπαιζαν κεραυνούς. Μεγαλώνοντας, μάθαμε ότι οι δράκοι και τα τέρατα υπάρχουν μέσα στην κοινωνία μας. Υπάρχουν σε όλους εμάς που μπορούμε να σκορπάμε κεραυνούς, καμουφλαρισμένοι μέσα στην "εξευγενισμένη" εικόνα μας. Ο βιασμός, είναι το μόνο έγκλημα που αντί να στοχοποιηθεί ο δράστης, στιγματίζεται το θύμα. Οι μελανιές, τα ξεριζωμένα μαλλιά, η αιμορραγία του σώματος και της ψυχής, πετιούνται στα... "σκυλιά" της όποιας τοπικής κοινωνίας ή στα "σαρκοβόρα" κανάλια που πέφτουν ξανά και ξανά από τα σύννεφα. Χιλιάδες μεμονωμένα περιστατικά, μας υπενθυμίζουν ότι η κουλτούρα του βιασμού χτίστηκε στην εγκληματική ανοχή μας. Άνθρωποι όλοι μας, ενήλικες πια, πόσοι γνωρίζουμε όλη την αλήθεια του ανθρώπου πλάι μας; Πόσοι την αντέχουμε; Κάποιες γυναίκες μεγάλωσαν με τα τραύματά τους και με "πληγές" που δεν κλείνουν... Καλά κουκουλωμένες... Πολλοί νομίζουν ότι τις έγιαναν, μέχρι τον επόμενο βιασμό που θα ακούσουν, μέχρι την επόμενη κακοποίηση… Έχουμε και κάποιους ανεγκέφαλους να λένε: "Τα ήθελε ο κ@λος της" και "κάτι θα έκανε και θα προκάλεσε και αυτή". Αυτή η κοινωνία που όλα τα γνώριζε και όλα τα "κουκούλωνε", έμενε όμως αμέτοχη μα... "αμέμπτου ηθικής"! Μιας ηθικής που σκουπίζει με σκούπα και φαράσι και που πετά τα σκουπίδια από το μπαλκόνι, ακόμη και με αέρα, αρκεί... να μη βλέπει ο γείτονας... Υποκριτές!!! Ε λοιπόν ΌΧΙ φίλοι μου! Κάθε γυναίκα μπορεί να κυκλοφορεί στο δρόμο, ό,τι ώρα θέλει, μόνη της ή με παρέα. Δεν είναι υποχρεωμένη να απολογηθεί, σε κανέναν "τύπο" που επιθυμεί να επιβεβαιώσει την αντρική του υπεροχή, ταπεινώνοντας και τιμωρώντας το γυναικείο σώμα. Ο βιασμός, δεν μπορεί να δικαιολογείται βάση των εκατοστών της φούστας ή του χρώματος των χειλιών. Ο σεβασμός και η στήριξη στο θύμα, θεωρώ ότι πρέπει να είναι αυτονόητα, σε μια κοινωνία που προσαρμόζει την ηθική της ανάλογα με το τι αντέχει να αντιμετωπίσει κάθε φορά. Ανάλογα με το ποιος είναι ο θύτης και το θύμα... Τα θύματα των βιασμών, είναι η εικόνα μιας άρρωστης κοινωνίας που σιωπά μπροστά στο αποτρόπαιο έγκλημα. Ο τρόμος και ο φόβος των κορμιών που κακοποιούνται είναι όσα έθρεψε η ανοχή μας. Αν είμαστε "τυχεροί", δεν θα το ζήσουμε εμείς ή κάποιοι που αγαπούμε πολύ. Αν όμως όχι, μπορεί μια μέρα να βρεθούμε εκεί, που... δεν κοιτάξαμε ποτέ... Δε θέλω να μιλήσω άλλο φίλοι μου, για τις γυναίκες που κακοποιήθηκαν και ζουν μόνες τους για χρόνια, ανάμεσα σε τόσο κόσμο... Ώρα να βάλουμε ένα τέλος ως κοινωνία σε όλο αυτό το ανοσιούργημα του σωματικού και ψυχικού βιασμού... ΦΤΆΝΕΙ ΠΙΑ!!! ΩΣ ΕΔΏ ΑΥΤΉ Η ΚΤΗΝΩΔΊΑ!!! (Ανώνυμος εκπαιδευτικός)

Kάθε λέξη, κάθε εικόνα, κάθε νότα κι ένα δάκρυ...

Kάθε λέξη, κάθε εικόνα, κάθε νότα κι ένα δάκρυ... Όταν ακούς αυτό το υπέροχο τραγούδι, χρειάζεται να ξέρεις ποιος ήταν ο Johnny Cash. Τρεις μήνες μετά την ηχογράφηση αυτή, πέθανε η γυναίκα του, ενώ ο ίδιος πέθανε μετά από τέσσερις μήνες. Στο βίντεο εμφανίζεται ο ίδιος και η γυναίκα του, όπως και στιγμές από την ζωή του καλλιτέχνη. Στην τελευταία σκηνή, ο τραγουδιστής κλείνει το πιάνο... Λες και γνώριζε καλά, ότι το τέλος της επίγεια πορείας του, ήρθε... Είναι το τελευταίο του τραγούδι, η τελευταία του δημόσια παρουσία του... Είναι μια απίστευτη διασκευή, η οποία παίρνει τελείως άλλο νόημα όταν ο Johnny Cash την αποδίδει. Τέχνη. Η τέχνη της ίδιας της ζωής. Μια πορεία στα κακοτράχα της πνοής μας. Όσα χρήματα και δόξα κι αν αποκτήσει κανείς, τελικά τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με τις πολύτιμες σχέσεις που αποκτά κανείς στην ζωή του... Θλίψη, αυτογνωσία, αυτολύπηση, απώλεια, πόνος, αλήθεια, αγάπη, έρωτας, πλούτος, επιτυχία, φιλοδοξία, ματαιότητα, απελπισία, κενότητα, θυσία, συνειδητοποίηση, μετάνοια…ελπίδα. Στίχοι με απόδοση στην Ελληνική γλώσσα: Πλήγωσα τον εαυτό μου σήμερα. Για να δω αν ακόμα νιώθω. Εστιάζω στον πόνο Το μόνο πράγμα που είναι αληθινό. Η βελόνα ανοίγει μία τρύπα. Το παλιό, γνώριμο τσίμπημα. Προσπαθώ να το σκοτώσω πέρα για πέρα. Αλλά θυμάμαι τα πάντα. [Ρεφρέν] Τί έχω γίνει; Γλυκύτατέ μου φίλε. Όλοι όσοι ξέρω, φεύγουν στο τέλος. Και μπορούσες να τα έχεις όλα, το βασίλειο της βρωμιάς μου. Θα σε απογοητεύσω Θα σε πληγώσω... Φοράω αυτό το αγκαθωτό στεφάνι. Πάνω στην καρέκλα του ψεύτη μου. Γεμάτος με διακεκομμένες σκέψεις, που δεν μπορώ να διορθώσω. Κάτω απ΄τις κηλίδες χρόνου, τα συναισθήματα εξαφανίζονται. Είσαι κάποιος άλλος, εγώ είμαι ακόμα εδώ. [Ρεφρέν] Και μπορούσες να τα έχεις όλα, το βασίλειο της βρωμιάς μου θα σε απογοητεύσω θα σε πονέσω (θα σε πληγώσω). Αν μπορούσα να ξεκινήσω ξανά, ένα εκατομμύριο μίλια μακριά, Θα συγκρατήσω τον εαυτό μου, θα έβρισκα έναν τρόπο...

“Να μη ζούμε με ψέματα”.

“Έχουμε χάσει τόσο απελπιστικά την ανθρωπιά μας, ώστε για τις σημερινές υλικές αξίες παραδίνουμε όλες τις αρχές μας, την ψυχή μας, όλες τις προσπάθειες των προγόνων μας, όλες τις δυνατότητες για τους απογόνους μας, φτάνει μόνο να μη χαλάσουμε την κακομοιριασμένη μας ζωή”. ... “Είναι ωραία λοιπόν να ζεις βολικά σ’ όλη σου τη ζωή”. “Αραδιάζουμε ψέματα στον εαυτό μας, για να τον καθησυχάσουμε”. “Μπορούμε ν’ αρνηθούμε να λέμε αυτό που δεν σκεφτόμαστε”! Όποιος θέλει να είναι ειλικρινής και τίμιος “δεν θα γράψει ποτέ, δεν θα υπογράψει ποτέ, δεν θα δημοσιεύσει ποτέ, με κανέναν τρόπο, μήτε μια φράση που διαστρεβλώνει την αλήθεια. Δεν θα προφέρει καμιά τέτοια φράση ούτε σε ιδιαίτερη συζήτηση… Δεν θα ψηφίσει μήτε φανερά, μήτε κρυφά, πρόσωπα που τα θεωρεί ανάξια ή ύποπτα… Με μια λέξη, δεν θα δεχτεί ν’ αρκεστεί σε ημίμετρα… Πρέπει να κάνει ένα τουλάχιστον βήμα απ’ αυτά που προαναφέραμε προς όφελος της αλήθειας ή προς το ψέμα, προς το μέρος της πνευματικής ανεξαρτησίας ή της πνευματικής δουλοπρέπειας. Εκείνος που δεν θα ’χει το θάρρος να υπερασπιστεί την ψυχή του, ας μην υπερηφανεύεται για τις προοδευτικές του ιδέες”. Aleksandr Solzhenitsyn