Αν βασίλευε η αγάπη...

Ω, αδελφέ μου ,αν είχαμε πραγματική αγάπη ! Θα έδιωχνε απο κοντά μας κάθε δυστυχία και θα μας γέμιζε ευτυχία . Οι πόλεις τα χωριά μας ,τα σπίτια μας θα ήταν κομμάτια του παραδείσου πλημυρισμένα χαρά και μακαριότητα .. Αν βασίλευε η αγάπη ανάμεσα στους ανθρώπους ,δεν θα είχαμε φόβο απο ληστείες ,φόνους ,βία αρπαγή ,«γιατί η αγάπη τω πλησίων κακόν ουκ εργάζεται» Δεν θα γνώριζαν οι άνθρωποι ,συκοφαντίες ,προσβολές,ατιμίες και άλλα δεινά ,γιατί η αγάπη δεν κάνει κακό στον πλησίον . Δεν θα μας εξαπατούσαν οι άνθρωποι ,δεν θα μας αποπλανούσαν ,δεν θα μας κορόιδευαν ,γιατί η αγάπη δεν κάνει κακό στον πλησίον . Δεν θα χρειάζονταν δικαστικά μέγαρα ,γιατί δεν θα είχαν τίποτα να δικάσουν αφού δεν θα υπήρχαν κακούργοι και παράνομοι . Τα δικαστήρια ιδρύθηκαν για τις παρανομίες . Αυτός που αγαπάει πραγματικά ,είναι μακριά απο τα δικαστήρια ,όπως και απο την αμαρτία . Αν βασίλευε η αγάπη δεν θα υπήρχαν άνθρωποι στις φυλακές για χρέη ,για αγροτικές διαφορές ,για καθυστερημένες οφειλές . Η αγάπη δεν θα άφηνε να φτάσουν ως εκεί ,γιατί «η αγάπη μακροθυμεί». Αν βασίλευε η αγάπη ,δεν θα περιπλανιόνταν οι άνθρωποι άστεγοι .Η αγάπη δεν θα άφηνε να καταλήξουν εκεί ,αλλά θα τους έδινε τόπο να αναπαυθούν ,γιατί «η αγάπη χρηστεύεται » Αν βασίλευε η αγάπη ,δεν θα υπήρχαν ζητιάνοι και φτωχοί . Η αγάπη των πλουσίων θα κάλυπτε τις ανάγκες τους . Αν βασίλευε η αγάπη ,δεν θα παραπονιόνταν οι άρχοντες εναντίων του λαού ,και ο λαός εναντίων των αρχόντων ,γιατί οι άρχοντες θα φρόντιζαν για το κοινό καλο και οι πολίτες θα πειθαρχούσαν . Αν βασίλευε η αγάπη ,δεν θα είχαν παράπονα οι ποιμένες της εκκλησίας για το ποίμνιο ούτε το ποίμνιο για τους ποιμένες 'οι κύριοι για τους υπηρέτες και οι υπηρέτες για τους κυρίους 'οι γονείς για τα παιδιά και τα παιδιά για τους γονείς . Αν βασίλευε η αγάπη μέσα μας ,τότε θα ήταν το πιο γερό τείχος εναντίων όλων των εχθρών μας ορατών και αοράτων γιατί όπου υπάρχει η αγάπη ,εκεί υπάρχει ο ιδιος ο Θεός ,ο βοηθός και προασπιστής της αγάπης

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ΛΟΥΚΑ-Η αιμορροούσα παραδίδει απλό μάθημα: «Λάθε βιώσας». Ζήσε αθόρυβα, ταπεινά.

Ο Χριστός κλήθηκε στο σπίτι ενός άρχοντα. Ο αρχισυνάγωγος Ιάειρος, ο θρησκευτικός αρχηγός της πόλης, βρισκόταν σε μεγάλη ανάγκη. Η δωδεκάχρονη μονάκριβη κόρη του βρισκόταν στα τελευταία της. Μες στην απελπισία του, άφησε κατά μέρος τις επιφυλάξεις, λόγω της θέσης του, και αποζήτησε τη βοήθεια του Χριστού. Ενώ όμως ο Χριστός βρισκόταν καθ’ οδόν προς το σπίτι του Ιαείρου, ακολουθούμενος από πλήθος λαού, μια άρρωστη γυναίκα, η αιμορροούσα, τον πλησίασε κρυφά και «ήψατο του κρασπέδου του ιματίου αυτού». Άγγιξε την άκρη από το ένδυμά του. Και αμέσως έγινε καλά (Κυριακή Ζ΄ Λουκά). Αξιοπρόσεκτος ο τρόπος της αιμορροούσας. Πλησιάζει κρυφά. Προσπαθώντας να διαλάθει της προσοχής των άλλων. Η κοινωνική της θέση ήταν επισφαλής. Δεν είχε το δικαίωμα να κυκλοφορεί ελεύθερα, να βρίσκεται μεταξύ των «κανονικών» ανθρώπων ή να τους αγγίζει. Σύμφωνα με τον νόμο ήταν ακάθαρτη. Μολυσμένη, λόγω της ταπεινωτικής της ασθένειας (μιας παράξενης ασταμάτητης επί δώδεκα χρόνια εμμηνορρυσίας). Και πολύ περισσότερο δεν ήταν επιτρεπτό να πλησιάσει και να αγγίξει τον πνευματικό διδάσκαλο, τον Χριστό. Μη έχοντας λοιπόν «νόμιμα» δικαιώματα, προχωράει πολύ ταπεινά. Δεν τολμά να υψώσει ανάστημα. Δεν σκοπεύει να απαιτήσει τίποτε. Έχει σαφή την αίσθηση ότι προέρχεται από τον χώρο «των ελαχίστων». Δεν διεκδικεί προτεραιότητα στην ικανοποίηση του αιτήματός της. Προηγούνται οι καθώς πρέπει άνθρωποι, τα σπουδαία πρόσωπα, οι εντιμότατοι άρχοντες, ο αρχισυνάγωγος. Ποια είναι αυτή που θα απασχολήσει και θα καθυστερήσει απ’ τη δουλειά του τον Χριστό; Γνωρίζει πολύ καλά τη θέση της. Ανήκει στους αχρείους δούλους. Δεν είναι γι’ αυτήν οι πρωτοκαθεδρίες, δεν θα ονειρευόταν ποτέ να ταξιδέψει πρώτη θέση. Γι’ αυτό και δεν κάνει φανερά τίποτε. Προσπαθεί να περάσει παντού απαρατήρητη. Να υποκλέψει μυστικά σαν κυνάριο ένα μόνο ψίχουλο της θείας Χάρης (Ματθ. 15, 27. 25, 45. Λουκ. 17, 10). Αλλά γι’ αυτό ακριβώς και ο Χριστός κάνει ειδική στάση μπροστά της. Ασχολείται μαζί της ιδιαίτερα, την ανασύρει απ’ την αφάνεια, την ανεβάζει απ’ τον βυθό της ντροπής, την ανυψώνει σε κοινή θέα, της χαρίζει την τιμή που της αρνήθηκαν οι άνθρωποι, την αποκαθιστά στην πρώτη θέση ενώπιόν του, διακηρύττοντας εις επήκοον πάντων ότι είναι κόρη του, πολύτιμο αγαπημένο μέλος της δικής του οικογένειας. Τη βάζει να διαλαλήσει το θαύμα όχι για να δοξασθεί αυτός, αλλά για να υψωθεί στα μάτια τους εκείνη, η μέχρι τότε περιθωριοποιημένη. Το ευθύ φρόνημά της γίνεται κανόνας του εκκλησιαστικού βίου. Η αιμορροούσα προβάλλεται ως πρότυπο ταπεινοφροσύνης. Ο Χριστιανός καλείται να προσεγγίσει τον Χριστό με τον δικό της τρόπο. Ιδίως όταν ετοιμάζεται για το πασχάλιο δείπνο, να γίνει συνδαιτημόνας «ξενίας δεσποτικής και αθανάτου τραπέζης». Προσερχόμενος να κοινωνήσει και απτόμενος του Σώματος του Χριστού, θυμάται τότε και «την αιμόρρουν». Με πόση ταπείνωση, πίστη και ευλάβεια άγγιξε εκείνη το κράσπεδο του ιματίου του και «ευχερώς την ίασιν έλαβεν». Ο Χριστιανός δεν αγγίζει απλώς την άκρη του ρούχου, αλλά παίρνει μέσα του ολόκληρο τον Χριστό. Αν το κάνει με την αίσθηση αναξιότητας της αιμορροούσας, θα καταφλεχθούν οι αμαρτίες του, όχι αυτός. Η αιμορροούσα παραδίδει απλό μάθημα: «Λάθε βιώσας». Ζήσε αθόρυβα, ταπεινά. «Αντιύλη». Ι. Ν. Αγ. Βασιλείου, Πρέβεζα

Η Μικρασιατική εκστρατεία δεν είναι μόνο μέγιστο πάθημα, είναι και μέγιστο μάθημα.

Η Μικρασιατική εκστρατεία δεν είναι μόνο μέγιστο πάθημα, είναι και μέγιστο μάθημα. Ξεκίνησε ως η μεγαλύτερη νεοελληνική εποποιία και κατέληξε στη μεγαλύτερη τραγωδία: στον ξεριζωμό του Ελληνισμού από τις πατρογονικές του εστίες της Ανατ. Θράκης και της Μ. Ασίας. Οι Έλληνες, όπως είπε ο Κεμάλ, δεν ηττήθηκαν, αυτοηττήθηκαν. Ο Κεμάλ απλώς τους έδωσε τη χαριστική βολή. Ο ελληνικός στρατός κατά τα έτη 1919-1922 πραγματοποίησε στρατιωτικά επιτεύγματα που εντάσσονται στις λαμπρότερες σελίδες της στρατιωτικής μας ιστορίας. Είχε, όμως, μέσα στις φλέβες του το σπέρμα της ήττας: διχασμένη πολιτική και στρατιωτική ηγεσία. Στην πιο μεγάλη στιγμή του Ελληνισμού μας έλειψε η μεγαλοψυχία. Οι μεγάλες στιγμές απαιτούν και μεγάλες ψυχές. Ο πολιτικός φανατισμός στενεύει τα όρια της ψυχικής ευρυχωρίας. Η Ελλάς, ενώ εμάχετο κατά του Κεμάλ, εμάχετο και κατά του εαυτού της. Και στις δυο φάσεις (Βενιζελική -Βασιλική) οι μισοί Έλληνες υπονόμευαν τους άλλους μισούς. Η ήττα ήταν το θλιβερό πεπρωμένο μας. Τα διδάγματα που προσφέρει η Μικρασιατική Εκστρατεία είναι πολλά. Το πρώτο, όταν οι Έλληνες ομονοούν, θαυματουργούν (βλ. βαλκανικούς). Όταν διχάζονται εγκληματούν κατά του εαυτού τους και της πατρίδας. Δεύτερον, στις μεγάλες επιδιώξεις μας να αξιοποιούμε τους «συμμάχους» και όχι να μας αξιοποιούν οι «σύμμαχοι». Σύμμαχος των συμμάχων είναι μόνο το συμφέρον. Τρίτον, οι ξεριζωμένοι πρόσφυγες ρίζωσαν στο μητροπολιτικό έδαφος και γρήγορα έδωσαν αγλαούς καρπούς. Έγιναν ατμομηχανή της προόδου. Με σκληρή εργασία μετέγραψαν την τραγωδία σε δημιουργία, το δράμα σε θαύμα. Το ίδιο μπορούμε να κάνουμε και σήμερα. Με σκληρή παραγωγική εργασία να μετατρέψουμε την κρίση σε βρύση προόδου. Σε εφαλτήριο για εκτινάξεις. Να διώξουμε από πάνω μας τις αρχαίες σκουριές. Αρκεί να θυμόμαστε πάντα τον λόγο της Ιοκάστης: «οὐδ᾽ ἐπαισχύνεσθε χώρας οὕτω νοσούσης ἴδια κινοῦντες κακά;» Το βιβλίο αυτό αποτελεί ΑΠΑΝΤΗΣΗ σε όσους και όσες θέλησαν να μεταφέρουν την Μικρασιατική Εποποιία και τραγωδία, σε κωμωδία, μιλώντας περί «συνωστισμού» ή ασεβώντας προς τη μνήμη των μαρτύρων του Ποντιακού ελληνισμού. Η ασέβεια προς τους νεκρούς μας έφερε στο χείλος του γκρεμού. Δίνεται επίσης έμφαση στα αγνοημένα κατά τα τελευταία χρόνια πολεμικά γεγονότα, που έχουν υποσκελισθεί από τις πολιτικές, διπλωματικές και οικονομικές αναλύσεις και παροράται κάτι το βασικό: ότι η Μικρασιατική εκστρατεία υπήρξε ένα κορυφαίο στρατιωτικό γεγονός. Ότι ο πόλεμος είναι αυτός που αποτελεί το περιεχόμενό της και που έκρινε την έκβασή της. Δυστυχώς, πολλοί νεώτεροι ιστορικοί λησμονούν το Ηρακλείτειο: «Πόλεμος πάντων πατήρ». Ίσως γιατί δεν τον έχουν γευθεί. Θα ήταν ασέβεια προς τους χιλιάδες νεκρούς του Μικρασιατικού πολέμου (που πιθανώς να ήσαν συγγενείς μας) να αγνοήσουμε τις μάχες στις οποίες αυτοί έχασαν τη ζωή τους. Ασέβεια ακόμη και προς τους νεκρούς αντιπάλους του ελληνικού στρατού που πολέμησαν με αυταπάρνηση για να υπερασπίσουν αυτό που νόμιζαν και νομίζουν δικό τους. Σαράντος Ι. Καργάκος Κεντρική διάθεση: Εκδόσεις Περί Τεχνών Καρτέρης

Στην λειτουργία ο διδάσκαλος, ο Χριστός, είναι παρών και μας φωνάζει τον καθένα με το όνομά μας.

Θυμάστε την Μαγδαληνή; Όταν κατάλαβε ότι μπροστά της είχε τον Χριστόν, «ραββουνί», διδάσκαλέ μου, του λέγει και πάει να ακουμπήση το ιμάτιόν του, το σώμα του. Θυμάστε την αιμορροούσαν; Εκεί που τόσο πλήθος ανθρώπων συνέθλιβε τον Χριστόν, εκείνη επήγε να τον ακουμπήση με πίστη και με δέος. Θυμάστε τον Θωμά; Έβαλε τα χέρια του στις πληγές και φώναξε· «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου». Αυτό κάνομε και εμείς την ώρα της λειτουργίας. Και ερωτάμε μετά που είναι ο Χριστός! Νάτος! Μπροστά μας είναι, μαζί μας είναι, πλάι μας είναι. «Ο διδάσκαλος πάρεστι και φωνεί σε», είχαν πει στην Μαρία που έκλαιγε για τον νεκρό Λάζαρο, τον αδελφό της. Στην λειτουργία ο διδάσκαλος, ο Χριστός, είναι παρών και μας φωνάζει τον καθένα με το όνομά μας. Όσοι το νοιώθουν, πετούν σπίθες τα μάτια τους και ζουν την χαρά του Χριστού. Τα πάντα πεπλήρωται χαράς. Τα πάντα πεπλήρωται φωτός. Τα πάντα δοξολογούν τον Χριστόν. Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

ΒΙΑΣΜOΣ...

Στα παραμύθια που μας "νανούριζαν" φίλοι μου, οι δράκοι έβγαζαν φωτιά από το στόμα τους και είχαν μια τεράστια πράσινη ουρά. Το "τέρας" ήταν κάποτε πριγκιπόπουλο και οι "μάγοι" κρατούσαν σκήπτρα που τρεμόπαιζαν κεραυνούς. Μεγαλώνοντας, μάθαμε ότι οι δράκοι και τα τέρατα υπάρχουν μέσα στην κοινωνία μας. Υπάρχουν σε όλους εμάς που μπορούμε να σκορπάμε κεραυνούς, καμουφλαρισμένοι μέσα στην "εξευγενισμένη" εικόνα μας. Ο βιασμός, είναι το μόνο έγκλημα που αντί να στοχοποιηθεί ο δράστης, στιγματίζεται το θύμα. Οι μελανιές, τα ξεριζωμένα μαλλιά, η αιμορραγία του σώματος και της ψυχής, πετιούνται στα... "σκυλιά" της όποιας τοπικής κοινωνίας ή στα "σαρκοβόρα" κανάλια που πέφτουν ξανά και ξανά από τα σύννεφα. Χιλιάδες μεμονωμένα περιστατικά, μας υπενθυμίζουν ότι η κουλτούρα του βιασμού χτίστηκε στην εγκληματική ανοχή μας. Άνθρωποι όλοι μας, ενήλικες πια, πόσοι γνωρίζουμε όλη την αλήθεια του ανθρώπου πλάι μας; Πόσοι την αντέχουμε; Κάποιες γυναίκες μεγάλωσαν με τα τραύματά τους και με "πληγές" που δεν κλείνουν... Καλά κουκουλωμένες... Πολλοί νομίζουν ότι τις έγιαναν, μέχρι τον επόμενο βιασμό που θα ακούσουν, μέχρι την επόμενη κακοποίηση… Έχουμε και κάποιους ανεγκέφαλους να λένε: "Τα ήθελε ο κ@λος της" και "κάτι θα έκανε και θα προκάλεσε και αυτή". Αυτή η κοινωνία που όλα τα γνώριζε και όλα τα "κουκούλωνε", έμενε όμως αμέτοχη μα... "αμέμπτου ηθικής"! Μιας ηθικής που σκουπίζει με σκούπα και φαράσι και που πετά τα σκουπίδια από το μπαλκόνι, ακόμη και με αέρα, αρκεί... να μη βλέπει ο γείτονας... Υποκριτές!!! Ε λοιπόν ΌΧΙ φίλοι μου! Κάθε γυναίκα μπορεί να κυκλοφορεί στο δρόμο, ό,τι ώρα θέλει, μόνη της ή με παρέα. Δεν είναι υποχρεωμένη να απολογηθεί, σε κανέναν "τύπο" που επιθυμεί να επιβεβαιώσει την αντρική του υπεροχή, ταπεινώνοντας και τιμωρώντας το γυναικείο σώμα. Ο βιασμός, δεν μπορεί να δικαιολογείται βάση των εκατοστών της φούστας ή του χρώματος των χειλιών. Ο σεβασμός και η στήριξη στο θύμα, θεωρώ ότι πρέπει να είναι αυτονόητα, σε μια κοινωνία που προσαρμόζει την ηθική της ανάλογα με το τι αντέχει να αντιμετωπίσει κάθε φορά. Ανάλογα με το ποιος είναι ο θύτης και το θύμα... Τα θύματα των βιασμών, είναι η εικόνα μιας άρρωστης κοινωνίας που σιωπά μπροστά στο αποτρόπαιο έγκλημα. Ο τρόμος και ο φόβος των κορμιών που κακοποιούνται είναι όσα έθρεψε η ανοχή μας. Αν είμαστε "τυχεροί", δεν θα το ζήσουμε εμείς ή κάποιοι που αγαπούμε πολύ. Αν όμως όχι, μπορεί μια μέρα να βρεθούμε εκεί, που... δεν κοιτάξαμε ποτέ... Δε θέλω να μιλήσω άλλο φίλοι μου, για τις γυναίκες που κακοποιήθηκαν και ζουν μόνες τους για χρόνια, ανάμεσα σε τόσο κόσμο... Ώρα να βάλουμε ένα τέλος ως κοινωνία σε όλο αυτό το ανοσιούργημα του σωματικού και ψυχικού βιασμού... ΦΤΆΝΕΙ ΠΙΑ!!! ΩΣ ΕΔΏ ΑΥΤΉ Η ΚΤΗΝΩΔΊΑ!!! (Ανώνυμος εκπαιδευτικός)