Αύριο η μνήμη του Αγίου Νεκταρίου…. Θωρείς την εικόνα του και πλημυρίζουν τα σωθικά σου με τόση παρηγοριά…

Αύριο η μνήμη του Αγίου Νεκταρίου…. Θωρείς την εικόνα του και πλημυρίζουν τα σωθικά σου με τόση παρηγοριά… Ένα παράξενο πράγμα… Βγάζει η μορφή του τόση γαλήνη παρόλο που είχαν βραχνιάσει απ’ τα ουρλιαχτά τους τα σταυρωμένα δίκια μέσα του…. Δεν ξέρω η συμπεριφορά του απέναντι σε ότι τον έβρισκε διαρκώς με συναρπάζει…..Ο Άγιος όχι απλά υπέμεινε τις συκοφαντίες αλλά τις αγκάλιασε(!!!) Τις φόρεσε κατάσαρκα σαν τρίχινο χιτώνα(από αυτό που τσιμπάει ε…..) Ξέρεις και εκείνος μπορούσε να μιλήσει, να διεκδικήσει,να υπερασπιστεί, α μαλώσει και είχε όλο το δίκιο δικό του… Δεν το έκανε…..γιατί;Γιατί είχε την δυνατότητα της επιλογής….. Ήταν ταπεινός…..δηλαδή…..ελεύθερος… Δίχως τις αλυσίδες των παθών… Δίχως την κακοκαιρία των λογισμών… Στεναχωριόταν;Φυσικά και στεναχωριόταν… Αλλά γιατί;Για το κακό που πάθαινε; Όοοοχι…..αλλά γιατί έβλεπε τις πληγές που έφεραν πάνω τους όλοι εκείνοι που τον αδικούσαν απ’ τις δαγκωματιές του πονηρού….. Αυτή είναι διαφορά των Αγίων μας…. Γι΄ αυτό…. Όταν σιωπούσε σιωπούσε από(και με) αγάπη… Όταν μιλούσε μιλούσε από(και με) αγάπη… Όταν υπέμενε υπέμενε από(και με) αγάπη… Όταν προσευχόταν προσευχόταν από(και με) αγάπη… Η Αγάπη για τον Εσταυρωμένο Χριστό,την ''Εσταυρωμένη'' Παναγία Δέσποινα και τις σταυρωμένες υπάρξεις δίπλα του ήταν που γέμιζαν τον νου, το στόμα και την καρδιά του με της Χάριτος του Θεού την γλύκα και δεν το δηλητηρίαζε το φαρμάκι που τον κερνούσε ο κόσμος τούτος….. Οι αδικίες και οι πειρασμοί που ενδεχομένως δοκιμάζουμε εμείς ωχριούν μπροστά στο πικρό ποτήρι τούτης της ζωής που ήπιε μέχρι τον πάτο ο Άγιος μας…. Χώρια που μερικές δικές μας δοκιμασίες είναι συμπτώματα των ασθενειών της ψυχής μας…. Κάποτε πρέπει να ψάξουμε στην βιογραφία τέτοιων Αγίων να δούμε τι πραγματικά σημαίνει ΑΔΙΚΗ συκοφαντία-δοκιμασία…. Όταν λοιπόν έχουμε λερωμένη την φωλιά μας (απέναντι σε Θεό κι ανθρώπους) καλύτερα να σιωπούμε υπομένοντας…. Αχ Άγιε μας Νεκταρ-ιε κέρασε μας το νέκταρ της Χάριτος σου μπας και γλυκαθεί λιγάκι η ψυχής μας και πάψει να ψάχνει διαρκώς από δω κι από κει άλλα υποκατάστατα….. π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

"Ελλάδα!... Από κει που ξεκίνησαν όλα!..."

Ο Άγιος Πορφύριος έλεγε.. Αντί να μάχεστε το σκοτάδι, ανοίξτε μια χαραμάδα για να μπει το φως..Αυτές τις μέρες η χώρα ολόκληρη έχει βυθιστεί στο πιο βαθύ σκοτάδι το οποίο συντηρείται ολημερίς από τα ΜΜΕ..Όμως κάπου, σε μια μικρή γωνιά του πλανήτη, κάποιοι άνθρωποι αλλιώς την ξέρουν την Ελλάδα.. Είναι η Ελλάδα, η χώρα από την οποία ξεκίνησαν όλα..! Είναι η χώρα του Φωτός..Αυτή την Ελλάδα θέλουμε πίσω..!! Δείτε την παρακάτω ανάρτηση του φίλου μου Γιώργου, και θα καταλάβετε τι εννοώ..!Είναι μια χαραμάδα για να μπει λίγο φως στην ζωή μας..! ...Μπαίνω στην αίθουσα εξέτασης για να κάνω ένα ακόμη υπερηχογράφημα. Έχω μπροστά μου έναν νέο Αφρικανό γύρω στα 20. Ξεκινώ την εξέταση, εδώ είναι τα ήπατα, πιο πέρα τα σπληνάντερα του λέω, εκείνος σιωπηλός. Για να σπάσω τον πάγο συχνά ρωτώ για την καταγωγή των ασθενών (οι πιο πολλοί εξάλλου δεν είναι Ελβετοί), έτσι κι αυτή τη φορά ρωτώ και μου λέει: "Είμαι από τη Γκουινέ Μπισάου" -Μισό του λέω, δεν το 'πιασα, τον ρωτώ πού βρίσκεται σε σχέση με κάτι πιο γνωστό, π.χ. την Καζαμπλάνκα με τον πιανίστα που έπαιζε το Αζ τάιμ γκόουζ μπάι ή κάτι τέτοιο, μου λέει εκείνος "νοτίως της Σενεγάλης" κι εγώ μ' ένα νεύμα του δίνω την εντύπωση πως την έχω πλέον τη Γκουινέ Μπισάου καρφιτσωμένη στο χάρτη. Εκ των υστέρων έμαθα ότι η εν λόγω χώρα έχει 1,5 εκατομμύριο κατοίκους, ήταν παλιά αποικία της Πορτογαλίας, όχι όμως και τόσο παλιά καθώς ανεξαρτητοποιήθηκε περίπου τη χρονιά που γεννήθηκα -κι αυτό, ακόμα, δεν είναι τόσο παλιό όσο ακούγεται. Οι κάτοικοί της έχουν προσδόκιμο ζωής ως τα 50 χρόνια, ένα από τα χαμηλότερα παγκοσμίως. Ερχόμαστε πάλι στην εξέτασή μας. Αυτός εδώ είναι ο δεξιός νεφρός, μια χαρά μου φαίνεται, φτου να μη τον βασκάνω. "Πόσον καιρό είστε στην Ελβετία;" σπεύδω και τον ρωτώ, πριν καταλάβει ότι δεν ήξερα καν πού βρίσκεται η Σενεγάλη. "Ήρθα πριν έξι μήνες" μου λέει εκείνος. Σπάει ο πάγος, παίρνει θάρρος ο συμπαθής γκουινεομπισαγιώτης και με ρωτά κι εκείνος με τη σειρά του από πού είμαι. Με κατάλαβε πως είμαι από αλλού, καθώς την έχω την προφορά την τριπολιτσιώτικη ακόμα και στα γαλλικά και με παίρνει αμέσως χαμπάρι ο κόσμος. "Από Ελλάδα" του λέω -κι ομολογώ πως εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα ότι θα 'ταν καλύτερα να μην ξέρει κατά πού πέφτει η πατρίδα μου -έτσι θα ένιωθα λιγότερο άσχημα για την άγνοια που είχα για τη δική του πατρίδα. Πριν καλά-καλά ολοκληρώσω τη σκέψη μου, ο Αφρικανός γουρλώνει τα μάτια και μου λέει: "Ελλάδα!... Από κει που ξεκίνησαν όλα!..." ...Κι έμεινε ο μαύρος ο ακτινολόγος με τον ηχοβολέα στο χέρι να τον κοιτάζει για κάμποση ώρα με θαυμασμό κι ευγνωμοσύνη. Γ.Σ. Λωζάννη, 13.10.2015 (Αληθινό περιστατικό , πασπαλισμένο με λίγα μυρωδικά.) Φωτ.: η Γουινέα-Μπισάου (Guinée Bissau στα γαλλικά), νοτίως της Σενεγάλης, η χειρότερη χώρα του κόσμου για να μεγαλώσει ένα παιδί, σύμφωνα με έκθεση του ΟΗΕ. Δεν ξέρω πώς τα μετράνε αυτά οι σπουδαγμένοι στα μαθηματικά, πάντως το παιδί αυτό που είχα μπροστά μου, μπορεί να μεγάλωσε δύσκολα, όμως ξέρει να διακρίνει το Φως. Καλό ξημέρωμα αδέρφια.

Αν βασίλευε η αγάπη...

Ω, αδελφέ μου ,αν είχαμε πραγματική αγάπη ! Θα έδιωχνε απο κοντά μας κάθε δυστυχία και θα μας γέμιζε ευτυχία . Οι πόλεις τα χωριά μας ,τα σπίτια μας θα ήταν κομμάτια του παραδείσου πλημυρισμένα χαρά και μακαριότητα .. Αν βασίλευε η αγάπη ανάμεσα στους ανθρώπους ,δεν θα είχαμε φόβο απο ληστείες ,φόνους ,βία αρπαγή ,«γιατί η αγάπη τω πλησίων κακόν ουκ εργάζεται» Δεν θα γνώριζαν οι άνθρωποι ,συκοφαντίες ,προσβολές,ατιμίες και άλλα δεινά ,γιατί η αγάπη δεν κάνει κακό στον πλησίον . Δεν θα μας εξαπατούσαν οι άνθρωποι ,δεν θα μας αποπλανούσαν ,δεν θα μας κορόιδευαν ,γιατί η αγάπη δεν κάνει κακό στον πλησίον . Δεν θα χρειάζονταν δικαστικά μέγαρα ,γιατί δεν θα είχαν τίποτα να δικάσουν αφού δεν θα υπήρχαν κακούργοι και παράνομοι . Τα δικαστήρια ιδρύθηκαν για τις παρανομίες . Αυτός που αγαπάει πραγματικά ,είναι μακριά απο τα δικαστήρια ,όπως και απο την αμαρτία . Αν βασίλευε η αγάπη δεν θα υπήρχαν άνθρωποι στις φυλακές για χρέη ,για αγροτικές διαφορές ,για καθυστερημένες οφειλές . Η αγάπη δεν θα άφηνε να φτάσουν ως εκεί ,γιατί «η αγάπη μακροθυμεί». Αν βασίλευε η αγάπη ,δεν θα περιπλανιόνταν οι άνθρωποι άστεγοι .Η αγάπη δεν θα άφηνε να καταλήξουν εκεί ,αλλά θα τους έδινε τόπο να αναπαυθούν ,γιατί «η αγάπη χρηστεύεται » Αν βασίλευε η αγάπη ,δεν θα υπήρχαν ζητιάνοι και φτωχοί . Η αγάπη των πλουσίων θα κάλυπτε τις ανάγκες τους . Αν βασίλευε η αγάπη ,δεν θα παραπονιόνταν οι άρχοντες εναντίων του λαού ,και ο λαός εναντίων των αρχόντων ,γιατί οι άρχοντες θα φρόντιζαν για το κοινό καλο και οι πολίτες θα πειθαρχούσαν . Αν βασίλευε η αγάπη ,δεν θα είχαν παράπονα οι ποιμένες της εκκλησίας για το ποίμνιο ούτε το ποίμνιο για τους ποιμένες 'οι κύριοι για τους υπηρέτες και οι υπηρέτες για τους κυρίους 'οι γονείς για τα παιδιά και τα παιδιά για τους γονείς . Αν βασίλευε η αγάπη μέσα μας ,τότε θα ήταν το πιο γερό τείχος εναντίων όλων των εχθρών μας ορατών και αοράτων γιατί όπου υπάρχει η αγάπη ,εκεί υπάρχει ο ιδιος ο Θεός ,ο βοηθός και προασπιστής της αγάπης

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ΛΟΥΚΑ-Η αιμορροούσα παραδίδει απλό μάθημα: «Λάθε βιώσας». Ζήσε αθόρυβα, ταπεινά.

Ο Χριστός κλήθηκε στο σπίτι ενός άρχοντα. Ο αρχισυνάγωγος Ιάειρος, ο θρησκευτικός αρχηγός της πόλης, βρισκόταν σε μεγάλη ανάγκη. Η δωδεκάχρονη μονάκριβη κόρη του βρισκόταν στα τελευταία της. Μες στην απελπισία του, άφησε κατά μέρος τις επιφυλάξεις, λόγω της θέσης του, και αποζήτησε τη βοήθεια του Χριστού. Ενώ όμως ο Χριστός βρισκόταν καθ’ οδόν προς το σπίτι του Ιαείρου, ακολουθούμενος από πλήθος λαού, μια άρρωστη γυναίκα, η αιμορροούσα, τον πλησίασε κρυφά και «ήψατο του κρασπέδου του ιματίου αυτού». Άγγιξε την άκρη από το ένδυμά του. Και αμέσως έγινε καλά (Κυριακή Ζ΄ Λουκά). Αξιοπρόσεκτος ο τρόπος της αιμορροούσας. Πλησιάζει κρυφά. Προσπαθώντας να διαλάθει της προσοχής των άλλων. Η κοινωνική της θέση ήταν επισφαλής. Δεν είχε το δικαίωμα να κυκλοφορεί ελεύθερα, να βρίσκεται μεταξύ των «κανονικών» ανθρώπων ή να τους αγγίζει. Σύμφωνα με τον νόμο ήταν ακάθαρτη. Μολυσμένη, λόγω της ταπεινωτικής της ασθένειας (μιας παράξενης ασταμάτητης επί δώδεκα χρόνια εμμηνορρυσίας). Και πολύ περισσότερο δεν ήταν επιτρεπτό να πλησιάσει και να αγγίξει τον πνευματικό διδάσκαλο, τον Χριστό. Μη έχοντας λοιπόν «νόμιμα» δικαιώματα, προχωράει πολύ ταπεινά. Δεν τολμά να υψώσει ανάστημα. Δεν σκοπεύει να απαιτήσει τίποτε. Έχει σαφή την αίσθηση ότι προέρχεται από τον χώρο «των ελαχίστων». Δεν διεκδικεί προτεραιότητα στην ικανοποίηση του αιτήματός της. Προηγούνται οι καθώς πρέπει άνθρωποι, τα σπουδαία πρόσωπα, οι εντιμότατοι άρχοντες, ο αρχισυνάγωγος. Ποια είναι αυτή που θα απασχολήσει και θα καθυστερήσει απ’ τη δουλειά του τον Χριστό; Γνωρίζει πολύ καλά τη θέση της. Ανήκει στους αχρείους δούλους. Δεν είναι γι’ αυτήν οι πρωτοκαθεδρίες, δεν θα ονειρευόταν ποτέ να ταξιδέψει πρώτη θέση. Γι’ αυτό και δεν κάνει φανερά τίποτε. Προσπαθεί να περάσει παντού απαρατήρητη. Να υποκλέψει μυστικά σαν κυνάριο ένα μόνο ψίχουλο της θείας Χάρης (Ματθ. 15, 27. 25, 45. Λουκ. 17, 10). Αλλά γι’ αυτό ακριβώς και ο Χριστός κάνει ειδική στάση μπροστά της. Ασχολείται μαζί της ιδιαίτερα, την ανασύρει απ’ την αφάνεια, την ανεβάζει απ’ τον βυθό της ντροπής, την ανυψώνει σε κοινή θέα, της χαρίζει την τιμή που της αρνήθηκαν οι άνθρωποι, την αποκαθιστά στην πρώτη θέση ενώπιόν του, διακηρύττοντας εις επήκοον πάντων ότι είναι κόρη του, πολύτιμο αγαπημένο μέλος της δικής του οικογένειας. Τη βάζει να διαλαλήσει το θαύμα όχι για να δοξασθεί αυτός, αλλά για να υψωθεί στα μάτια τους εκείνη, η μέχρι τότε περιθωριοποιημένη. Το ευθύ φρόνημά της γίνεται κανόνας του εκκλησιαστικού βίου. Η αιμορροούσα προβάλλεται ως πρότυπο ταπεινοφροσύνης. Ο Χριστιανός καλείται να προσεγγίσει τον Χριστό με τον δικό της τρόπο. Ιδίως όταν ετοιμάζεται για το πασχάλιο δείπνο, να γίνει συνδαιτημόνας «ξενίας δεσποτικής και αθανάτου τραπέζης». Προσερχόμενος να κοινωνήσει και απτόμενος του Σώματος του Χριστού, θυμάται τότε και «την αιμόρρουν». Με πόση ταπείνωση, πίστη και ευλάβεια άγγιξε εκείνη το κράσπεδο του ιματίου του και «ευχερώς την ίασιν έλαβεν». Ο Χριστιανός δεν αγγίζει απλώς την άκρη του ρούχου, αλλά παίρνει μέσα του ολόκληρο τον Χριστό. Αν το κάνει με την αίσθηση αναξιότητας της αιμορροούσας, θα καταφλεχθούν οι αμαρτίες του, όχι αυτός. Η αιμορροούσα παραδίδει απλό μάθημα: «Λάθε βιώσας». Ζήσε αθόρυβα, ταπεινά. «Αντιύλη». Ι. Ν. Αγ. Βασιλείου, Πρέβεζα

Η Μικρασιατική εκστρατεία δεν είναι μόνο μέγιστο πάθημα, είναι και μέγιστο μάθημα.

Η Μικρασιατική εκστρατεία δεν είναι μόνο μέγιστο πάθημα, είναι και μέγιστο μάθημα. Ξεκίνησε ως η μεγαλύτερη νεοελληνική εποποιία και κατέληξε στη μεγαλύτερη τραγωδία: στον ξεριζωμό του Ελληνισμού από τις πατρογονικές του εστίες της Ανατ. Θράκης και της Μ. Ασίας. Οι Έλληνες, όπως είπε ο Κεμάλ, δεν ηττήθηκαν, αυτοηττήθηκαν. Ο Κεμάλ απλώς τους έδωσε τη χαριστική βολή. Ο ελληνικός στρατός κατά τα έτη 1919-1922 πραγματοποίησε στρατιωτικά επιτεύγματα που εντάσσονται στις λαμπρότερες σελίδες της στρατιωτικής μας ιστορίας. Είχε, όμως, μέσα στις φλέβες του το σπέρμα της ήττας: διχασμένη πολιτική και στρατιωτική ηγεσία. Στην πιο μεγάλη στιγμή του Ελληνισμού μας έλειψε η μεγαλοψυχία. Οι μεγάλες στιγμές απαιτούν και μεγάλες ψυχές. Ο πολιτικός φανατισμός στενεύει τα όρια της ψυχικής ευρυχωρίας. Η Ελλάς, ενώ εμάχετο κατά του Κεμάλ, εμάχετο και κατά του εαυτού της. Και στις δυο φάσεις (Βενιζελική -Βασιλική) οι μισοί Έλληνες υπονόμευαν τους άλλους μισούς. Η ήττα ήταν το θλιβερό πεπρωμένο μας. Τα διδάγματα που προσφέρει η Μικρασιατική Εκστρατεία είναι πολλά. Το πρώτο, όταν οι Έλληνες ομονοούν, θαυματουργούν (βλ. βαλκανικούς). Όταν διχάζονται εγκληματούν κατά του εαυτού τους και της πατρίδας. Δεύτερον, στις μεγάλες επιδιώξεις μας να αξιοποιούμε τους «συμμάχους» και όχι να μας αξιοποιούν οι «σύμμαχοι». Σύμμαχος των συμμάχων είναι μόνο το συμφέρον. Τρίτον, οι ξεριζωμένοι πρόσφυγες ρίζωσαν στο μητροπολιτικό έδαφος και γρήγορα έδωσαν αγλαούς καρπούς. Έγιναν ατμομηχανή της προόδου. Με σκληρή εργασία μετέγραψαν την τραγωδία σε δημιουργία, το δράμα σε θαύμα. Το ίδιο μπορούμε να κάνουμε και σήμερα. Με σκληρή παραγωγική εργασία να μετατρέψουμε την κρίση σε βρύση προόδου. Σε εφαλτήριο για εκτινάξεις. Να διώξουμε από πάνω μας τις αρχαίες σκουριές. Αρκεί να θυμόμαστε πάντα τον λόγο της Ιοκάστης: «οὐδ᾽ ἐπαισχύνεσθε χώρας οὕτω νοσούσης ἴδια κινοῦντες κακά;» Το βιβλίο αυτό αποτελεί ΑΠΑΝΤΗΣΗ σε όσους και όσες θέλησαν να μεταφέρουν την Μικρασιατική Εποποιία και τραγωδία, σε κωμωδία, μιλώντας περί «συνωστισμού» ή ασεβώντας προς τη μνήμη των μαρτύρων του Ποντιακού ελληνισμού. Η ασέβεια προς τους νεκρούς μας έφερε στο χείλος του γκρεμού. Δίνεται επίσης έμφαση στα αγνοημένα κατά τα τελευταία χρόνια πολεμικά γεγονότα, που έχουν υποσκελισθεί από τις πολιτικές, διπλωματικές και οικονομικές αναλύσεις και παροράται κάτι το βασικό: ότι η Μικρασιατική εκστρατεία υπήρξε ένα κορυφαίο στρατιωτικό γεγονός. Ότι ο πόλεμος είναι αυτός που αποτελεί το περιεχόμενό της και που έκρινε την έκβασή της. Δυστυχώς, πολλοί νεώτεροι ιστορικοί λησμονούν το Ηρακλείτειο: «Πόλεμος πάντων πατήρ». Ίσως γιατί δεν τον έχουν γευθεί. Θα ήταν ασέβεια προς τους χιλιάδες νεκρούς του Μικρασιατικού πολέμου (που πιθανώς να ήσαν συγγενείς μας) να αγνοήσουμε τις μάχες στις οποίες αυτοί έχασαν τη ζωή τους. Ασέβεια ακόμη και προς τους νεκρούς αντιπάλους του ελληνικού στρατού που πολέμησαν με αυταπάρνηση για να υπερασπίσουν αυτό που νόμιζαν και νομίζουν δικό τους. Σαράντος Ι. Καργάκος Κεντρική διάθεση: Εκδόσεις Περί Τεχνών Καρτέρης