Γιά τήν Πίστη καί τήν Μετάνοια(Αγ.Σωφρόνιος)

" Ἡ ἀληθινή ὁδός τοῦ Χριστιανοῦ εἶναι ἡ πίστη στόν Θεό καί ἡ ἐμπιστοσύνη σέ Αὐτόν. Ἡ πίστη, βεβαίως, κατά τήν διδασκαλία τῶν Πατέρων, γεννᾶ τόν φόβο τοῦ Θεοῦ,φόβο τοῦ χωρισμοῦ ἀπό τόν Θεό τῆς ἀγάπης, πού προσβάλλεται ἀπό τίς ἀμαρτίες μας. Γιά αὐτό χρειάζεται ἡ μετάνοια, πού εἶναι ἱκανή ὂχι μόνον νά ἐξουδετερώσει τήν ἁμαρτία καί τίς συνέπειές της, ἀλλά καί νά ὁδηγήσει -στή βαθύτερη γνώση τοῦ Δημιουργοῦ μας -στή φλογερότερη ἀγάπη πρός Αὐτόν. Τήν μετάνοια αὐτή τήν χαρακτηρίζει -ἡ λύπη τῆς καρδιᾶς, πού ἒχασε τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος' -τό πένθος πού αὐξάνει κατά τό μέτρο πού μαλακώνει ἡ καρδιά ἀπό τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό' -ἡ ἀπομάκρυνση ἀπό τίς σαρκικές ἀπολαύσεις' -ἡ ἀπροσπάθεια πρός τά πράγματα' -ἡ ἀποφυγή τῆς ἀνέσεως, τῆς αὐτοϊκανοποιήσεως, τῆς κενοδοξίας. Ἡ πίστη ἐκδηλώνεται μέ τήν ὑπομονή τῶν πειρασμῶν πού ἐμφανίζονται. " (ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΖΩΗΣ, Ἀρχιμ. ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ (Σαχάρωφ), Ἱερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Ἒσσεξ Ἀγγλίας, 2010)

Αναμνήσεις από τον Γέροντα Ισίδωρο τον τυφλό της Φιλοθέου

Θυμάμαι την πρώτη φορά που επισκέφθηκα το Άγιον Όρος σε ηλικία 18 ετών, παρέα με τις έντονες υπαρξιακές μου αναζητήσεις. Μου είπαν πως θα άξιζε να επισκεφθώ έναν τυφλό μοναχό στην Ιερά Μονή Φιλοθέου. Μα τι θα μπορούσε να μου πει ένας τυφλός άνθρωπος αν δεν με κοίταζε στα μάτια, στο σώμα, στις κινήσεις μου, έτσι ώστε να με χαρτογραφήσει, σκέφτηκα... Μόλις τον συνάντησα, μου πρότεινε να πάμε μια βόλτα έξω από το μοναστήρι. Με κράτησε από το ένα χέρι και στο άλλο είχε τη μαγκουρίτσα του. Καθίσαμε στο έδαφος κάτω από έναν μεγάλο πλάτανο. Άρχισε να μου μιλάει για τον Θεό και με ρωτούσε αν συμφωνώ. Εγώ τότε του εκμυστηρεύτηκα πως έχω πρόβλημα με την πίστη. Με την πίστη;;; Και μου δίνει τρία δυνατά χτυπήματα με τη μαγκούρα όπου έβρισκε. Θύμωσα και πληγώθηκε ο εγωισμός μου. Μετά μαλάκωσε η φωνή του και με ένα ζεστό γεμάτο γλυκύτατο ύφος μου λέει: "Γιώργο...εμένα η Παναγία κάποια στιγμή μου έδωσε το φως μου, αλλά όταν είδα ότι δεν με συνέφερε, της ζήτησα να μου το πάρει πίσω. Και με άκουσε. Έλα το βράδυ μετά την τράπεζα στο κελί μου". Τι μυστήριος παππούλης σκέφτηκα. Πήγα στο κελί του και το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να μου βάλει ένα παλιό χαλάκι στη μούρη. "Μύρισε καλά μου είπε". Ευωδίαζε. Ήταν το χαλάκι που έβρεχε με τα δάκρυά του ο γέροντάς του Εφραίμ της Αριζόνα. "Αυτό δεν είναι θαύμα"; Κάποια στιγμή περιεργαζόμουν το κελάκι του. Κοίταζα αριστερά δεξιά και δεν μου φαινόταν χώρος τυφλού ανθρώπου. Είχε ως διακονία να αντιγράφει κασέτες και να τις ταχυδρομεί σε ανθρώπους έξω στον κόσμο για πνευματική ενίσχυση. Επίσης ταξίδευε μόνος και συχνά στην Αμερική, άλλαζε δύο αεροδρόμια μόνο και μόνο για να εξομολογηθεί στον γέροντά του. Όταν μας μιλούσε για εκείνον, έκλαιγε, του έλειπε η αγία πατρική παρουσία του. Τον αγαπούσε πολύ. Όποτε ανέβαινα στο Άγιον Όρος επεδίωκα να τον συναντήσω και να γεμίσω την ψυχή μου με την γεμάτη χάρη παρουσία του και τον πνευματοφόρο λόγο του. Πιστεύω πως σήμερα ξεκίνησε να τον βρει στην Ουράνια Βασιλεία και πως θα είναι για πάντα αχώριστοι μαζί και με τον Ουράνιο Πατέρα και Δημιουργό μας. Αιωνία του η μνήμη! Άγιος!

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ'ΛΟΥΚΑ-«Το μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας»

Αγαπητοί μου αδελφοί, ο συνεχής πόθος και η ασίγαστη αγωνία και επιθυμία των ανθρώπων μέσα στην ιστορία υπήρξε η πραγματοποίηση της ειρήνης ως ένα μόνιμο και συνεχές γεγονός. Οι πόλεμοι, οι αναστατώσεις και τα φοβερά εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί στην ανθρώπινη ιστορία αλλά και η συνέχιση αυτή της πορείας των λαών και των ανθρώπων, έχουν κάνει την ειρήνη το πολύτιμο και πολυπόθητο αγαθό. Ειρήνη και αγάπη είναι τα μεγαλύτερα αγαθά για την διατήρηση του κόσμου. Όπως τα βασικά αγαθά για την συντήρηση του ανθρώπινου σώματος είναι το ψωμί και το λάδι, έτσι και η ειρήνη και η αγάπη είναι τα αγαθά συντήρησης του κόσμου. Μεταξύ των μεγάλων δωρεών του Θεού είναι η αγάπη που πρόσφερε. Να θυμηθούμε τον Αγγελικό ύμνο που άκουσαν για πρώτη φορά οι άνθρωποι ποιμένες στην Βηθλεέμ κατά την Γέννηση του Κυρίου μας: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Αλλά και ο Κύριος μας πολλάκις μίλησε για την ειρήνη στους μαθητές Του, ιδιαίτερα δε μετά την Ανάσταση Του: «εἰρήνη τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν». Όντως ο Κύριός μας είναι η προσωποποιημένη αγάπη· έτσι και η ειρήνη. Αυτό μας λέγει ο Απ. Παύλος στο σημερινό Αποστολικό Ανάγνωσμα που ακούσαμε αδελφοί: «Αὐτός γαρ ἐστίν ἡ εἰρήνη ἡμῶν». Η παρουσία του Χριστού μας στον κόσμο και η σταυρική του θυσία ένωσε τους δύο αντιμαχόμενους κόσμους εις ενότητα μίαν «ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἕν». Η προχριστιανική εποχή θεωρείται μια εποχή όπου ο Ιουδαϊκός και ο εθνικός κόσμος, ο κόσμος του Νόμου και ο κόσμος της ειδωλολατρίας, ήταν διχασμένοι, γεμάτοι από έχθρα και αδικία. Ο Χριστός μας γκρέμισε το μεσότοιχον της έχθρας και δημιούργησε ενότητα μίαν. «Το μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας» για να δημιουργήσει μια νέα ανθρωπότητα βασισμένη στην ειρήνη και την αγάπη των καρδιών και την δια του Αγ. Πνεύματος ενότητα. Ο ίδιος αδελφοί έγινε το βασικό λιθάρι της γωνίας που κρατά ολόκληρο το οικοδόμημα της Εκκλησίας με θεμέλια τους προφήτες και τους Αποστόλους. Όμως και εμείς όλοι οι Χριστιανοί μέσα στην ζωή και την πορεία της Εκκλησίας μας είμαστε μέτοχοι και συνεχιστές αυτού του μεγάλου οικοδομήματος της πνευματικής κατοικίας του Θεού. Αδελφοί μου, ήλθε ο Χριστός μας με το κήρυγμά του, την πνοή αγάπης και αδελφοσύνης, έριξε τους φραγμούς της έχθρας, έτσι ώστε ο Απ. Παύλος να διακηρύττει: «οὐκ ἔνι Ἕλλην καὶ Ιουδαίος… αλλὰ τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός». Ήλθε ο Χριστός όχι να ενώνει λαούς με το ίδιο χρώμα, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι η λευκότητα της ψυχής. Ήλθε ο Χριστός μας να καταργήσει την διαφορά σε προνομιούχους και δυναστευομένους, σε ελεύθερους και δούλους: «οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος» διακηρύττει ο Απ. Παύλος. «Οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θήλυ». Την μοναδική ευεργετική επανάσταση που έγινε ποτέ δημιούργησε και πραγματοποίησε η Χριστιανική πίστη και η Εκκλησία. Δυστυχώς στην πορεία της ιστορίας παρουσιάστηκαν φαινόμενα αμαύρωσης του Χριστιανικού μηνύματος από ανθρώπους και λαούς που δεν έβαλαν στην καρδιά τους την ειρήνη και την αγάπη του Χριστού. Είναι όλοι εκείνοι που δεν συγκαταλέγονται στην χορεία των ανθρώπων του Χριστού. Ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει «αν η ειρήνη βασισθεί στον άνθρωπο γρήγορα καταλύεται, αν βασισθεί στον Θεό δεν καταλύεται ποτέ». Γι’ αυτό αδελφοί μου ας βάλουμε στην καρδιά μας την ειρήνη του Χριστού και στις μεταξύ μας σχέσεις. Ας μάθουμε να προσευχόμαστε για την ειρήνη του σύμπαντος κόσμου ώστε ο Θεός να αμβλύνει τα μίση μεταξύ των ανθρώπων και των λαών. Αμήν! Γραπτό κήρυγμα Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας (27–11– 2022)

Ο αριστερός ινστρούχτορας και...το φρυγανισμένο ζυμωτό ψωμι με βουτυρο...

Δεν θα γράψω για την Κιβωτό του Κοσμου, ισως πιο μετά. Θα γράψω για το φρυγανισμένο ζυμωτό ψωμι με βουτυρο, αληθινό βουτυρο, όχι μαργαρίνη, οχι βιτάμ, που ζωντάνεψε μια μέρα της ζωής του εννιάχρονου τότε πατέρα μου, όπως την διηγήθηκε σαν να ηταν χθες, μια Κυριακή στο πατρικό μου. Πήγα να δω τους γονεις κ έφερα δικό μου φρεσκοψημένο ζυμωτό ψωμι. Και οι δυο εκοψαν μια φέτα και την άλειψαν με βουτυρο. Ο πατέρας μου την φρυγάνισε πρώτα. Οσο την έτρωγε μου ελεγε και την ιστορια. Ήταν εννιά, ο αδελφός του πέντε κ η αδελφη τρία. Σεπτέμβριος του '44 κ οι Γερμανοί είχαν φύγει απ’ τον Μεσενικολα το χωριο του. Το σπίτι τους καμένο. Ο στρατιωτικος πατέρας του, μακριά. Αυτός η μανα και τ'αδελφια του, έμεναν σ’ ένα δωμάτιο επιταγμένου σπιτιού στην Καρδίτσα, μαζί με αλλες ξεσπιτωμενες οικογένειες. Ηταν τυχεροί και στο δωμάτιο υπήρχε τζάκι. Εκείνη τη μέρα είχε έρθει απ’ το πρωί ένα νεαρό ζευγάρι απ’ την Αθήνα. Τους συστήθηκαν. Ο πατερας μου θυμάται ακόμα το όνομα του νέου. Κ. Μαρουλης. Επισκέπτες, μ’ εκδρομικά σακίδια στους ώμους. Θα μεναν σ’ ένα από τα δωμάτια. Το βραδακι ζήτησαν απ’ την γιαγια μου να καθησουν μαζί τους δίπλα στο τζάκι. Το δικό τους δωμάτιο δεν είχε. Καθησαν κ άρχισαν να τους μιλάνε για τον θαυμαστό καινουργιο αριστερό κόσμο που θα δημιουργούσαν. Όλα θα ήταν δίκαια. Όλοι θα ήταν ίσοι. Θα ήταν δωρεάν εκεινο, δωρεάν το αλλο. Τα τρία πιτσιρικια με γουρλωμένα ματια άκουγαν κ αυτά. Ρώτησε ο πατέρας μου: και τα παιχνίδια δωρεάν; -Ναι κ αυτά! Δωρεάν! Κι ενώ περιέγραφαν μ‘ ενθουσιασμό τον αριστερό παράδεισο επι της γης, ο κ. Μαρουλης είχε βγάλει μια φρατζόλα άσπρο ψωμι απ’ το σακίδιο (ο πατέρας μου το μονο ψωμι που ήξερε ήταν το μαύρο με τα πίτουρα ) ειχε κόψει δυο φέτες, τις ειχε καρφώσει σε δυο πηρούνια και μαζί με την κοπέλα τις ειχαν φρυγανίσει στην φωτια και αλείψει με βουτυρο ( αληθινό, απ'το σακίδιο και αυτό ). Και τις μασουλαγαν μπροστά στα ταλαίπωρα μονιμως πεινασμένα πιτσιρικια και τη μάνα τους. Το άρωμα του φρυγανισμένου ψωμιού, το λιγωτικό άρωμα του λιωμενου βουτυρου, ειχαν πλημμυρισει κάθε κύτταρο του εννιάχρονου πατέρα μου. Ήταν το άρωμα του παραδείσου και θα περνουσε πολύς καιρος μεχρι να το γευτεί. Γιατί εκείνη την μέρα ο νεαρός ινστρούχτορας κ. Μαρούλης και η νεα κοπέλα, πέρα από τον ιδανικό τους κόσμο, δεν μοιράστηκαν ούτε ψίχουλο απ’ την φρατζόλα και τις πασαλειμμένες βουτυρο φρυγανιές τους. Kristalia Lili Psimenou

Ένα κακόγουστο και υποκριτικό show...

Όταν πηγαίνεις σε μια χώρα για να λάβεις μέρος σε μια αθλητική διοργάνωση (στη συγκεκριμένη περίπτωση στο Μουντιάλ), οφείλεις να σέβεσαι τους νόμους και τον τρόπο ζωής τoυ τόπου που σε φιλοξενεί, είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς μαζί τους. Δεν πας να τους κάνεις κήρυγμα μέσα στο σπίτι τους, δεν πας να τους κουνήσεις το δάχτυλο, δεν πας να χλευάσεις τις συνήθειές τους. Αν σε ενοχλούν τόσο πολύ οι συνθήκες που επικρατούν εκεί, μπορείς κάλλιστα να μην συμμετάσχεις στο Μουντιάλ, να καταγγείλεις τη χώρα που το διοργανώνει και να κάτσεις σπίτι σου. (βέβαια, το να παίζεις μπάλα -ή να κάνεις εμπόριο- μόνο με χώρες που έχουν την ίδια πολιτική ατζέντα με τη δικιά σου το θεωρώ ακραίο παραλογισμό και συνταγή για συνεχείς συγκρούσεις στις διεθνείς σχέσεις, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα...) Όλα τα υπόλοιπα που βλέπουμε αυτές τις μέρες , δηλαδή τα LGBTQ+ περιβραχιόνια , το κλείσιμο των στομάτων, τα "βυζάκια έξω" κτλ δεν είναι τίποτε άλλο παρά φτηνά καραγκιοζιλίκια, ένα κακόγουστο και υποκριτικό show, μια ανέξοδη επίδειξη αρετής, από αυτές που τόσο αρέσουν στο ανεγκέφαλο προοδευτικάτο του twitter. Επί της ουσίας, όχι μόνο δεν θα αλλάξουν τις συνθήκες που επικρατούν στο Κατάρ, αλλά ,για ακόμη μια φορά, θα κάνουν την woke, ηθικοπλαστική Δύση περίγελο στα μάτια όλου του κόσμου. Tilemachos Chormovitis Οἱ ποδοσφαιριστὲς τῆς (ἑνοποιημένης) Ἐθνικῆς Γερμανίας -τοῦ «βαρέος πυροβολικοῦ» τοῦ εὐρωπαϊκοῦ ποδοσφαίρου- κλείνουν τὸ στόμα τους διαμαρτυρόμενοι γιὰ τὴν «φίμωση» τῆς πολυαγαπημένης «κοινότητας» τῶν δυτικῶν «ἐλὶτ» (μὲ πρώτη καὶ καλύτερη τὴν δυτικὴ Ἀριστερά), τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ στὴν Δύση (καὶ στὴν ἑλλαδική της μπανανία) φιμώνονται ὅσοι ἐκφράσουν δημοσίως τὴν διαφωνία τους γιὰ τὴν ἐξόφθαλμα προνομιακή της μεταχείριση. Οἱ ποδοσφαιρικοὶ ἀστέρες τοῦ δυτικοῦ «προοδευτισμοῦ» δὲν ἔδειξαν πάντως νὰ χολοσκᾶνε γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀγωνίζονται σὲ γήπεδα ποὺ γιὰ νὰ φτιαχθοῦν σπάρθηκαν πρῶτα ἀπὸ τὰ ἐξήμισυ χιλιάδες πτώματα τῶν ἐργατῶν ποὺ δούλεψαν στὰ ἔργα ὑποδομῆς. Οὔτε παλαιότερα γιὰ τὸ μισὸ ἑκατομμύριο νεκρὰ παιδιὰ ἀπὸ τὶς κυρώσεις τῆς ἀμερικανοκρατούμενης Δύσης στὸ Ἰράκ. Οὔτε ὅταν ἔπεφταν στὴν Γιουγκοσλαβία οἱ βόμβες ἀπεμπλουτισμένου οὐρανίου, μὲ πρωτοστάτη τὸν «οἰκόλογο» Γερμανὸ ὑπουργὸ τῶν ἐξωτερικῶν. Ὅσο γιὰ τὴν καταστροφὴ ποὺ ἐπέβαλε στὴν Ἑλλάδα ἡ γερμανικὴ καγκελαρία, αὐτὸ μᾶς ἔλειπε! Ἡ αὐτοκτονοῦσα Δύση λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν ὁριστική της κατάρρευση. Καλὴ ἀσφυξία λοιπόν! Τὸ Ἔνζυμο