Απ’ τα ξεφτίδια του Θείου ελέους…

…εὐκοπώτερον γάρ ἐστι κάμηλον διά τρυμαλιᾶς ραφίδος εἰσελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν… (Λουκ. 18,25) Να περάσει η καμήλα από το κεφάλι της βελόνας είναι ευκολότερο, από έναν πλούσιο στη βασιλεία των Ουρανών! Το είπε ο Κύριος! Ο Κύριος της αγάπης, ο Ποιμήν ο καλός, λέγει συχνά μέσα στο Ευαγγέλιό Του ρήματα που μας πονούν μα και μας κάνουν να απορούμε! Βέβαια υπάρχει μια μετάφραση(η οποία παρουσιάζεται από κάποιους ομοίως ορθή) του συγκεκριμένου χωρίου, που μιλά για κάμιλον, δηλαδή για το καραβόσχοινο που δένει τα καράβια στην προκυμαία. Και έτσι θέλουμε να φανταζόμαστε αυτό το χοντρό σχοινί, να ξεφτίζει λίγο- λίγο κάθε φορά που ένας πλούσιος ελεεί, μέχρι να αποσυντεθεί ολότελα σε μυριαρίθμητες λεπτές τριχιές και μια-μια να περνάνε όλες δια τρυμαλιάς ραφίδος… Μόνο που πρέπει κάθε τέτοιο λεπτό νήμα, να το βοηθά να τρυπώσει η καθαρή ελεημοσύνη, η αψεγάδιαστη αγαθοεργία, η έμπονη συμπαράσταση, η εν Χριστώ ορθοπραξία μας…Διαφορετικά θα έχουμε ενώπιόν μας, ένα εξάμβλωμα Χριστιανικής τάχα αρετής…Την χορεύουσα φιλανθρωπία, για την οποία είχαμε ακούσει να μιλά ο μέγας Ιεροκήρυκας του Παραδείσου(σ.σ.Δημήτριος Παναγόπουλος)…Να δώσουμε ελεημοσύνη για τους αναγκεμένους, αλλά να συνδυάζεται το ποσό με ένα γλεντάκι, έναν φιλανθρωπικό χορό, με φωτογράφους, με δημοσιεύσεις και εντυπωσιακές εμφανίσεις στο χαλί των… φιλανθρώπων ευεργετών…Και εκείνο το ''μή γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου'' (Ματθ. 6,3) πως άραγε θα συζευχθεί; Ο Ποιμήν ο καλός το είπε και αυτό! Και άντε να κάνουμε οικονομία και να προβάλλουμε τους ελεήμονες, ως παράδειγμα προς μίμηση… Αν οι εισφορές τους προέρχονται από έργα αγαθά, θα μας απασχολήσει άραγε; Γιατί θέλουμε να πιστεύουμε ότι κανείς δεν θα επιθυμούσε να ελεηθεί από έσοδα που προέρχονται από έργα φαύλα και Θεομίσητα…Το καλό δεν είναι καλό αν δεν γίνεται καλώς! ''Το καλόν ούκ έστι καλόν, εάν μη καλώς γένηται'' λέγει ο Μέγας Βασίλειος! Δεν αγιάζει ο σκοπός τα μέσα! Το Παύλειο: τοις πάσι γέγονα τα πάντα αγιάζεται μόνο όταν τελείται εν Χριστώ και εν αληθεία και όχι εν αναισχυντία! Μα από αυτά τα φαύλα χρήματα συντηρούνται τόσα ευαγή ιδρύματα της Μητροπόλεως, τόσοι άνθρωποι καθημερινά τρώνε, τόσοι γέροντες στεγάζονται, τόσα ορφανά τρέφονται και σπουδάζουν! Αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου, θαρρείς πως είναι δύσκολο για τον Άγιο Θεό, τον μέγα Προνοητή να οικονομήσει όλους αυτούς τους παραπάνω εμπεριστάτους; Είπε ποτέ όχι, αρνήθηκε ποτέ κανείς από όλους αυτούς, μια γενναία δωρεά προερχόμενη από ανθρώπους που εγνωσμένα Θεομαχούν; Ο Άγιος Νεκτάριος σαν έχτιζε το μοναστηράκι της Αγίας Τριάδας στην Αίγινα(από διήγηση Δ. Παναγόπουλου)ως συνήθως αναζητούσε χρήματα για να πληρώσει τους μάστορες και τα υλικά! Σε μια τέτοια περίσταση αν και πολύ είχε ανάγκη τα χρήματα είδε να πλησιάζει στην πύλη της Μονής μια καλοβαλμένη κυρία. Πριν εκείνη προλάβει καν να του μιλήσει ο Άγιος της λέει: -Καλώς ήρθατε κυρία Ελένη με τις 3000 δραχμές στην τσάντα σας! Όντως η πλούσια εκείνη γυναίκα ανέβηκε για να προσφέρει αυτό το τεράστιο για τότε ποσό στο Γέροντα για τις εργασίες! Και συνέχισε ο Άγιος Νεκτάριος: -Δεν γίνονται αποδεκτά τα χρήματά σου, γιατί συνεχίζεις να έχεις μίσος και να μη μιλιέσαι με κοντινούς σου ανθρώπους! Πήγαινε λοιπόν πρώτα να συγχωρεθείς με αυτούς και έπειτα ξανάρχεσαι εδώ! Έφυγε το λοιπόν η κυρία Ελένη και ξαναεπέστρεψε στην Μονή μετά από μήνες! Την υποδέχτηκε και πάλι ο Άγιος και αυτή την φορά βλέποντας την διόρθωσή της, της υπέδειξε να ρίξει τα χρήματα της δωρεάς στο παγκάρι του Ναού. Μεγάλο το μάθημα από τούτο το περιστατικό! Και από ένα ακόμα, που είναι αρκετά γνωστό: Μια από τις πλέον διάσημες εταίρες της αρχαίας Θήβας ήταν η Φρύνη. Αυτή κάποτε προθυμοποιήθηκε να πληρώσει αποκλειστικά τα έξοδα για την ανοικοδόμηση όλων των τειχών της πόλης, τα οποία είχαν καταστραφεί από τον Μέγα Αλέξανδρο! Απαίτησε μόνο σαν αναγνώριση της τεράστιας προσφοράς της, να αναγραφεί σε σημείο εμφανές πάνω στα τείχη η φράση: «Καταστράφηκαν από τον Αλέξανδρο, επισκευάστηκαν από τη Φρύνη την εταίρα». Η πρότασή της απορρίφθηκε από τους Θηβαίους! Μοιάζει κι αυτό το περιστατικό, με εκείνο το ψαλμικό που ακούγεται σε κάθε εσπερινό, το…Έλεον δεν αμαρτωλού μη λιπανάτω την κεφαλήν μου…(Ψαλμ.140) Ιλαρός μα και άμωμος πρέπει να'ναι ο δότης! Ούτε για να προβληθεί, ούτε για να φωτογραφηθεί, ούτε καν για να φοροελαφρυνθεί… Δεν είναι μόνο ο άπληστος πλούτος που αποτελεί εμπόδιο για εν Χριστώ ζωή και τήρηση πάσης δικαιοσύνης…Είναι και ο ιδρώτας και ο κόπος και η καθαρή καρδιά που τον συνοδεύει και κυρίως η καθαρή καρδιά και το Θεάρεστο που η ελεημοσύνη και η προσφορά του πλουσίου μα και του καθενός μας κουβαλά! Για να περάσουμε απέναντι, γαντζωμένοι έστω απ’ τα ξεφτίδια του Θείου ελέους… Νώντας Σκοπετέας Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή. Με αφορμή μια φράση από το Ευαγγέλιο της Κυριακής ΙΓ Λουκά. Οπτικοποιημένη στο κανάλι της αδελφής μας και συνεργάτιδας Στεφανίας Στ. https://www.youtube.com/watch?v=6xjSw9G1DhA&t=11s

Γιά τήν Πίστη καί τήν Μετάνοια(Αγ.Σωφρόνιος)

" Ἡ ἀληθινή ὁδός τοῦ Χριστιανοῦ εἶναι ἡ πίστη στόν Θεό καί ἡ ἐμπιστοσύνη σέ Αὐτόν. Ἡ πίστη, βεβαίως, κατά τήν διδασκαλία τῶν Πατέρων, γεννᾶ τόν φόβο τοῦ Θεοῦ,φόβο τοῦ χωρισμοῦ ἀπό τόν Θεό τῆς ἀγάπης, πού προσβάλλεται ἀπό τίς ἀμαρτίες μας. Γιά αὐτό χρειάζεται ἡ μετάνοια, πού εἶναι ἱκανή ὂχι μόνον νά ἐξουδετερώσει τήν ἁμαρτία καί τίς συνέπειές της, ἀλλά καί νά ὁδηγήσει -στή βαθύτερη γνώση τοῦ Δημιουργοῦ μας -στή φλογερότερη ἀγάπη πρός Αὐτόν. Τήν μετάνοια αὐτή τήν χαρακτηρίζει -ἡ λύπη τῆς καρδιᾶς, πού ἒχασε τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος' -τό πένθος πού αὐξάνει κατά τό μέτρο πού μαλακώνει ἡ καρδιά ἀπό τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό' -ἡ ἀπομάκρυνση ἀπό τίς σαρκικές ἀπολαύσεις' -ἡ ἀπροσπάθεια πρός τά πράγματα' -ἡ ἀποφυγή τῆς ἀνέσεως, τῆς αὐτοϊκανοποιήσεως, τῆς κενοδοξίας. Ἡ πίστη ἐκδηλώνεται μέ τήν ὑπομονή τῶν πειρασμῶν πού ἐμφανίζονται. " (ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΖΩΗΣ, Ἀρχιμ. ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ (Σαχάρωφ), Ἱερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Ἒσσεξ Ἀγγλίας, 2010)

Αναμνήσεις από τον Γέροντα Ισίδωρο τον τυφλό της Φιλοθέου

Θυμάμαι την πρώτη φορά που επισκέφθηκα το Άγιον Όρος σε ηλικία 18 ετών, παρέα με τις έντονες υπαρξιακές μου αναζητήσεις. Μου είπαν πως θα άξιζε να επισκεφθώ έναν τυφλό μοναχό στην Ιερά Μονή Φιλοθέου. Μα τι θα μπορούσε να μου πει ένας τυφλός άνθρωπος αν δεν με κοίταζε στα μάτια, στο σώμα, στις κινήσεις μου, έτσι ώστε να με χαρτογραφήσει, σκέφτηκα... Μόλις τον συνάντησα, μου πρότεινε να πάμε μια βόλτα έξω από το μοναστήρι. Με κράτησε από το ένα χέρι και στο άλλο είχε τη μαγκουρίτσα του. Καθίσαμε στο έδαφος κάτω από έναν μεγάλο πλάτανο. Άρχισε να μου μιλάει για τον Θεό και με ρωτούσε αν συμφωνώ. Εγώ τότε του εκμυστηρεύτηκα πως έχω πρόβλημα με την πίστη. Με την πίστη;;; Και μου δίνει τρία δυνατά χτυπήματα με τη μαγκούρα όπου έβρισκε. Θύμωσα και πληγώθηκε ο εγωισμός μου. Μετά μαλάκωσε η φωνή του και με ένα ζεστό γεμάτο γλυκύτατο ύφος μου λέει: "Γιώργο...εμένα η Παναγία κάποια στιγμή μου έδωσε το φως μου, αλλά όταν είδα ότι δεν με συνέφερε, της ζήτησα να μου το πάρει πίσω. Και με άκουσε. Έλα το βράδυ μετά την τράπεζα στο κελί μου". Τι μυστήριος παππούλης σκέφτηκα. Πήγα στο κελί του και το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να μου βάλει ένα παλιό χαλάκι στη μούρη. "Μύρισε καλά μου είπε". Ευωδίαζε. Ήταν το χαλάκι που έβρεχε με τα δάκρυά του ο γέροντάς του Εφραίμ της Αριζόνα. "Αυτό δεν είναι θαύμα"; Κάποια στιγμή περιεργαζόμουν το κελάκι του. Κοίταζα αριστερά δεξιά και δεν μου φαινόταν χώρος τυφλού ανθρώπου. Είχε ως διακονία να αντιγράφει κασέτες και να τις ταχυδρομεί σε ανθρώπους έξω στον κόσμο για πνευματική ενίσχυση. Επίσης ταξίδευε μόνος και συχνά στην Αμερική, άλλαζε δύο αεροδρόμια μόνο και μόνο για να εξομολογηθεί στον γέροντά του. Όταν μας μιλούσε για εκείνον, έκλαιγε, του έλειπε η αγία πατρική παρουσία του. Τον αγαπούσε πολύ. Όποτε ανέβαινα στο Άγιον Όρος επεδίωκα να τον συναντήσω και να γεμίσω την ψυχή μου με την γεμάτη χάρη παρουσία του και τον πνευματοφόρο λόγο του. Πιστεύω πως σήμερα ξεκίνησε να τον βρει στην Ουράνια Βασιλεία και πως θα είναι για πάντα αχώριστοι μαζί και με τον Ουράνιο Πατέρα και Δημιουργό μας. Αιωνία του η μνήμη! Άγιος!

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ'ΛΟΥΚΑ-«Το μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας»

Αγαπητοί μου αδελφοί, ο συνεχής πόθος και η ασίγαστη αγωνία και επιθυμία των ανθρώπων μέσα στην ιστορία υπήρξε η πραγματοποίηση της ειρήνης ως ένα μόνιμο και συνεχές γεγονός. Οι πόλεμοι, οι αναστατώσεις και τα φοβερά εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί στην ανθρώπινη ιστορία αλλά και η συνέχιση αυτή της πορείας των λαών και των ανθρώπων, έχουν κάνει την ειρήνη το πολύτιμο και πολυπόθητο αγαθό. Ειρήνη και αγάπη είναι τα μεγαλύτερα αγαθά για την διατήρηση του κόσμου. Όπως τα βασικά αγαθά για την συντήρηση του ανθρώπινου σώματος είναι το ψωμί και το λάδι, έτσι και η ειρήνη και η αγάπη είναι τα αγαθά συντήρησης του κόσμου. Μεταξύ των μεγάλων δωρεών του Θεού είναι η αγάπη που πρόσφερε. Να θυμηθούμε τον Αγγελικό ύμνο που άκουσαν για πρώτη φορά οι άνθρωποι ποιμένες στην Βηθλεέμ κατά την Γέννηση του Κυρίου μας: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Αλλά και ο Κύριος μας πολλάκις μίλησε για την ειρήνη στους μαθητές Του, ιδιαίτερα δε μετά την Ανάσταση Του: «εἰρήνη τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν». Όντως ο Κύριός μας είναι η προσωποποιημένη αγάπη· έτσι και η ειρήνη. Αυτό μας λέγει ο Απ. Παύλος στο σημερινό Αποστολικό Ανάγνωσμα που ακούσαμε αδελφοί: «Αὐτός γαρ ἐστίν ἡ εἰρήνη ἡμῶν». Η παρουσία του Χριστού μας στον κόσμο και η σταυρική του θυσία ένωσε τους δύο αντιμαχόμενους κόσμους εις ενότητα μίαν «ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἕν». Η προχριστιανική εποχή θεωρείται μια εποχή όπου ο Ιουδαϊκός και ο εθνικός κόσμος, ο κόσμος του Νόμου και ο κόσμος της ειδωλολατρίας, ήταν διχασμένοι, γεμάτοι από έχθρα και αδικία. Ο Χριστός μας γκρέμισε το μεσότοιχον της έχθρας και δημιούργησε ενότητα μίαν. «Το μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας» για να δημιουργήσει μια νέα ανθρωπότητα βασισμένη στην ειρήνη και την αγάπη των καρδιών και την δια του Αγ. Πνεύματος ενότητα. Ο ίδιος αδελφοί έγινε το βασικό λιθάρι της γωνίας που κρατά ολόκληρο το οικοδόμημα της Εκκλησίας με θεμέλια τους προφήτες και τους Αποστόλους. Όμως και εμείς όλοι οι Χριστιανοί μέσα στην ζωή και την πορεία της Εκκλησίας μας είμαστε μέτοχοι και συνεχιστές αυτού του μεγάλου οικοδομήματος της πνευματικής κατοικίας του Θεού. Αδελφοί μου, ήλθε ο Χριστός μας με το κήρυγμά του, την πνοή αγάπης και αδελφοσύνης, έριξε τους φραγμούς της έχθρας, έτσι ώστε ο Απ. Παύλος να διακηρύττει: «οὐκ ἔνι Ἕλλην καὶ Ιουδαίος… αλλὰ τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός». Ήλθε ο Χριστός όχι να ενώνει λαούς με το ίδιο χρώμα, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι η λευκότητα της ψυχής. Ήλθε ο Χριστός μας να καταργήσει την διαφορά σε προνομιούχους και δυναστευομένους, σε ελεύθερους και δούλους: «οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος» διακηρύττει ο Απ. Παύλος. «Οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θήλυ». Την μοναδική ευεργετική επανάσταση που έγινε ποτέ δημιούργησε και πραγματοποίησε η Χριστιανική πίστη και η Εκκλησία. Δυστυχώς στην πορεία της ιστορίας παρουσιάστηκαν φαινόμενα αμαύρωσης του Χριστιανικού μηνύματος από ανθρώπους και λαούς που δεν έβαλαν στην καρδιά τους την ειρήνη και την αγάπη του Χριστού. Είναι όλοι εκείνοι που δεν συγκαταλέγονται στην χορεία των ανθρώπων του Χριστού. Ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει «αν η ειρήνη βασισθεί στον άνθρωπο γρήγορα καταλύεται, αν βασισθεί στον Θεό δεν καταλύεται ποτέ». Γι’ αυτό αδελφοί μου ας βάλουμε στην καρδιά μας την ειρήνη του Χριστού και στις μεταξύ μας σχέσεις. Ας μάθουμε να προσευχόμαστε για την ειρήνη του σύμπαντος κόσμου ώστε ο Θεός να αμβλύνει τα μίση μεταξύ των ανθρώπων και των λαών. Αμήν! Γραπτό κήρυγμα Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας (27–11– 2022)

Ο αριστερός ινστρούχτορας και...το φρυγανισμένο ζυμωτό ψωμι με βουτυρο...

Δεν θα γράψω για την Κιβωτό του Κοσμου, ισως πιο μετά. Θα γράψω για το φρυγανισμένο ζυμωτό ψωμι με βουτυρο, αληθινό βουτυρο, όχι μαργαρίνη, οχι βιτάμ, που ζωντάνεψε μια μέρα της ζωής του εννιάχρονου τότε πατέρα μου, όπως την διηγήθηκε σαν να ηταν χθες, μια Κυριακή στο πατρικό μου. Πήγα να δω τους γονεις κ έφερα δικό μου φρεσκοψημένο ζυμωτό ψωμι. Και οι δυο εκοψαν μια φέτα και την άλειψαν με βουτυρο. Ο πατέρας μου την φρυγάνισε πρώτα. Οσο την έτρωγε μου ελεγε και την ιστορια. Ήταν εννιά, ο αδελφός του πέντε κ η αδελφη τρία. Σεπτέμβριος του '44 κ οι Γερμανοί είχαν φύγει απ’ τον Μεσενικολα το χωριο του. Το σπίτι τους καμένο. Ο στρατιωτικος πατέρας του, μακριά. Αυτός η μανα και τ'αδελφια του, έμεναν σ’ ένα δωμάτιο επιταγμένου σπιτιού στην Καρδίτσα, μαζί με αλλες ξεσπιτωμενες οικογένειες. Ηταν τυχεροί και στο δωμάτιο υπήρχε τζάκι. Εκείνη τη μέρα είχε έρθει απ’ το πρωί ένα νεαρό ζευγάρι απ’ την Αθήνα. Τους συστήθηκαν. Ο πατερας μου θυμάται ακόμα το όνομα του νέου. Κ. Μαρουλης. Επισκέπτες, μ’ εκδρομικά σακίδια στους ώμους. Θα μεναν σ’ ένα από τα δωμάτια. Το βραδακι ζήτησαν απ’ την γιαγια μου να καθησουν μαζί τους δίπλα στο τζάκι. Το δικό τους δωμάτιο δεν είχε. Καθησαν κ άρχισαν να τους μιλάνε για τον θαυμαστό καινουργιο αριστερό κόσμο που θα δημιουργούσαν. Όλα θα ήταν δίκαια. Όλοι θα ήταν ίσοι. Θα ήταν δωρεάν εκεινο, δωρεάν το αλλο. Τα τρία πιτσιρικια με γουρλωμένα ματια άκουγαν κ αυτά. Ρώτησε ο πατέρας μου: και τα παιχνίδια δωρεάν; -Ναι κ αυτά! Δωρεάν! Κι ενώ περιέγραφαν μ‘ ενθουσιασμό τον αριστερό παράδεισο επι της γης, ο κ. Μαρουλης είχε βγάλει μια φρατζόλα άσπρο ψωμι απ’ το σακίδιο (ο πατέρας μου το μονο ψωμι που ήξερε ήταν το μαύρο με τα πίτουρα ) ειχε κόψει δυο φέτες, τις ειχε καρφώσει σε δυο πηρούνια και μαζί με την κοπέλα τις ειχαν φρυγανίσει στην φωτια και αλείψει με βουτυρο ( αληθινό, απ'το σακίδιο και αυτό ). Και τις μασουλαγαν μπροστά στα ταλαίπωρα μονιμως πεινασμένα πιτσιρικια και τη μάνα τους. Το άρωμα του φρυγανισμένου ψωμιού, το λιγωτικό άρωμα του λιωμενου βουτυρου, ειχαν πλημμυρισει κάθε κύτταρο του εννιάχρονου πατέρα μου. Ήταν το άρωμα του παραδείσου και θα περνουσε πολύς καιρος μεχρι να το γευτεί. Γιατί εκείνη την μέρα ο νεαρός ινστρούχτορας κ. Μαρούλης και η νεα κοπέλα, πέρα από τον ιδανικό τους κόσμο, δεν μοιράστηκαν ούτε ψίχουλο απ’ την φρατζόλα και τις πασαλειμμένες βουτυρο φρυγανιές τους. Kristalia Lili Psimenou