ΚΥΡΙΑΚΗ Ι' ΛΟΥΚΑ- ΤΗΝ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΤΗΝ ΓΗΝ Ο ΣΑΤΑΝΑΣ

Μέ τήν χειροπιαστήν εὐλογία Του, ὁ Κύριος -κατά τήν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου- στήν «Συγκύπτουσαν καί μή δυναμένην ἀνακεῖψαι εἰς τό παντελές», ἡ ὁποία ἦτο δεσμευμένη ἀπό τά πονηρά πνεύματα ἐπί δεκαοκτώ ὁλόκληρα χρόνια, πάσχουσα ἀπό κύφωση -σκυφτή τόσο- πού δέν μποροῦσε νά σηκώσῃ τό σῶμα της καθόλου... Μας αποτύπωσε πατρικώς το μέτρο της επικοινωνίας μας που είναι η αγάπη. Αυτήν που δίδαξε Εκείνος -η Σαρκωμένη και Σταυρωμένη αγάπη όπως συχνά πυκνά τόνιζε ο αλήστου μνήμης Μητροπολίτης Χίου Ψαρών και Οινουσσών Χρυσόστομος Γιαλούρης-, η αγάπη στην πράξη. Το μέτρο της απολύτου αγάπης είναι ο Σταυρός ο οποίος με το σχήμα του δείχνει τις δύο διαστάσεις της αγάπης την οριζοντία και την κατακόρυφη. Ήτοι, για να αγαπήσουμε σωστά τον Θεό ( κατακόρυφη διάσταση) πρέπει να αγαπήσουμε σωστά τον συνάνθρωπον (οριζοντία)!.. Να μη λησμονούμε, φίλες και φίλοι, ότι η λέξις αγαπώ αρχίζει με το άλφα και καταλήγει στο ωμέγα, με ό,τι σημαίνει αυτό!.. Δίδαξε το πραγματικό νόημα, την πραγματική σημασία της ημέρας αυτής που είναι η αγαθοεργία, η Λατρεία του Θεού. Το Σάββατο για τους Ισραηλίτες ήτο η επίσημη ημέρα, η απολύτως αφιερωμένη στον Θεό ημέρα, όπως για μας η Κυριακή. Η ημέρα της Κυριακής είναι αφιερωμένη στην Ανάσταση του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Είναι μία θαυμάσια ευκαιρία αυτή, να τονίσω στην αγάπη σας πως όταν λέμε «Κυριώνυμος ημέρα» εννοούμε την Κυριακή και μόνον αυτή, την ημέρα δηλαδή που έχει το όνομα του Κυρίου. Συχνά παρερμηνεύεται η συγκεκριμένη σημασία και χαρακτηρίζεται ως Κυριώνυμος η χι ημέρα της εβδομάδος που γιορτάζει ο τάδε άγιος. Είναι λάθος. Αυτή είναι αγιώνυμος ημέρα. Κυριώνυμος είναι μόνον η Κυριακή. Από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους –από την εποχή ακόμη των Αγίων Αποστόλων – οι πιστοί σταματούσαν από κάθε εργασία συγκεντρώνονταν στους ναούς και τελούσαν τη Θ. Λειτουργία. Με την Θ. Λειτουργίαν ο χριστιανός μετέχει, κοινωνεί του υπερτάτου Μυστηρίου της Θ. Ευχαριστίας. Συμμετέχει ενεργώς στην αναίμακτο θυσία του Κυρίου που τελέσθηκε στο ικρίωμα του Γολγοθά και θα συνεχίζετε μέχρι της συντελείας του αιώνος. Κάθε φορά που τελείται το Μυστήριο των Μυστηρίων προσφέρει και προσφέρεται ο ίδιος ο Χριστός. Λειτουργεί και θυσιάζεται για τη δική μας σωτηρία. Την εθεράπευσε ο Κύριος, για να δεχθή τα αρνητικά σχόλια λόγω της ημέρας που πραγματοποίησε η λύση του δράματός της. Ο Ευαγγελιστής Λουκάς μας ενημερώνει ότι ο υπεύθυνος της εκεί λατρευτικής συνάξεως δεν χαίρεται τη μεγάλη αυτή πράξη απαλλαγής διότι παραμένει αγκυλωμένος στον τύπο στο «γράμμα του νόμου». Ο Κύριος αποκαλύπτει την κοντόφθαλμη προσέγγιση, φανερώνοντας τον καταρράκτη της αγάπης. Η υποκρισία βασανίζει με την σατραπική κυριαρχία της πολλούς ανθρώπους. Μας ακινητοποιεί πνευματικά, μας δεσμεύει. Εμείς οι άνθρωποι μπορούμε να παραποιήσουμε αλήθειες, να παραχαράξουμε αξίες, να στρέψουμε τον ρου της πραγματικότητος. Ο άνθρωπος μπορεί να κοροϊδέψη τον συνάνθρωπο. Όμως «Θεός ου μυκτηρίζεται»(Γαλ. στ 7). Ας μην αυταπατώμεθα. Ο Θεός γνωρίζει για μας τους ιδίους αυτά που και μεις οι ίδιοι πολλές φορές δε γνωρίζουμε για τους εαυτούς μας. Η αγάπη Του για είναι έκαστον εξ ημών δεν τον αφήνει να μας ξεσκεπάσει ενώπιον των συνανθρώπων. Απύθμενον το πέλαγος της πατρικής αγάπης του Θεού, της διακρίσεως, της λεπτότητός Του!..

Ξέρεις μήπως, παιδί μου, γιατί...;

Ξέρεις μήπως, παιδί μου, γιατί κλείνουν τα σύννεφα τότε που τα χωράφια είναι διψασμένα και ανοίγουν τότε που η βροχή δεν χρειάζεται; Γιατί η φύση σάστισε από το έγκλημα των ανθρώπων και απαρνήθηκε την ευταξία της. Ξέρεις μήπως, παιδί μου, γιατί τα χωράφια βγάζουν βαρύ καρπό την άνοιξη και το καλοκαίρι δίνουν άγονο θερισμό; Γιατί και οι θυγατέρες των ανθρώπων μίσησαν τον καρπό των σπλάγχνων τους και τον σκοτώνουν επάνω στην ανθοφορία… Ξέρεις μήπως, παιδί μου, γιατί οι πηγές στερεύουν και οι καρποί της γης δεν έχουν πια τη γλυκύτητά τους την αλλοτινή; Από την ανθρώπινη αμαρτία με την οποία η αδυναμία εισχώρησε σ’ ολάκερη τη φύση. Ξέρεις μήπως, παιδί μου, γιατί ένας νικηφόρος λαός υπομένει ήττες από τις διχόνοιες και τις έριδές του και τρώει ψωμί πικραμένο από τα δάκρυα και τη μοχθηρία; Γιατί νίκησε τους αιμοβόρους εχθρούς γύρω του, αλλά δεν νίκησε τους εχθρούς μέσα του… Ξέρεις μήπως, παιδί μου, γιατί η μητέρα ταΐζει τα παιδιά της και δεν μπορεί να τα χορτάσει; Γιατί, όταν τα θηλάζει, δεν τους τραγουδάει το τραγούδι της αγάπης, αλλά το τραγούδι του μίσους για τον γείτονα. Ξέρεις μήπως, παιδί μου, γιατί οι άνθρωποι έγιναν άσχημοι και έχασαν των προγόνων τους την ομορφιά; Γιατί εξοβέλισαν το πρόσωπο του Θεού, που μέσα από την ψυχή πλάθει την ομορφιά του προσώπου, και φόρεσαν το προσωπείο της γης. Ξέρεις μήπως, παιδί μου, γιατί αυξήθηκαν οι ασθένειες και οι φοβερές θανατηφόρες επιδημίες; Γιατί οι άνθρωποι άρχισαν να πιστεύουν ότι η υγεία είναι αρπαγή από τη φύση και όχι δώρο του Θεού. Και ο,τιδήποτε αρπάζεις με κόπο, πρέπει με διπλάσιο κόπο να το υπερασπισθής. Ξέρεις μήπως, παιδί μου, γιατί οι άνθρωποι μάχονται για τη γη και δεν ντρέπονται που έγιναν ίσοι με τους τυφλοπόντικες; Γιατί η γη φύτρωσε μέσα στις καρδιές τους και τα μάτια βλέπουν μόνον αυτό που στην καρδιά μεγαλώνει. Και για τούτο ακόμη, παιδί μου· γιατί η αμαρτία τους κατέστησε ανίσχυρους στον αγώνα για τον ουρανό. Μην κλαις, παιδί μου· σύντομα θα έλθει ο Κύριος και θα τακτοποιήσει τα πάντα... Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς ”Προσευχές στην Λίμνη”.

Ζητάμε θαύματα κι όμως ο λόγος Του μας αφήνει σχεδόν αδιάφορους

Μελετώντας αυτό τον καιρό τον βίο του αγαπημένου αγίου Νεκταρίου ένα απόσπασμα μου τράβηξε την προσοχή. Σε αυτό αναγνώρισα την διαχρονικότητα της έφεσης, της βούλησης του ανθρώπου. Λέει λοιπόν ένα από εκείνα τα μοναχικά βραδιά των απολογισμών, προσευχητικά με πόνο και απορία ο άγιος πως: "Τα συγγράμματα του που με τόσο κόπο, ξενύχτια και οικονομικές θυσίες έφερνε στη δημοσιότητα δεν έκαναν τόση εντύπωση, όσο τα σημεία, τα θαύματα που με τη χάρη του Θεού αξιωνόταν να κάνει. Μια θεραπεία από ευχέλαιο, εκδίωξη δαιμονίων...".* Πολυγραφότατος ο άγιος. Με πολύ κόπο και στερήσεις έφερνε στο φως λόγους γραπτούς, πνευματικούς, ωφέλιμους και παρηγορητικούς για τις ψυχές. Κι όμως οι άνθρωποι τότε, όπως και την εποχή του Χριστού αλλά και στις μέρες μας, λίγο πολύ τους αγνοούμε. Αντίθετα μας κάνει εντύπωση, ελκύει την προσοχή μας, το τρανταχτό, το θαυμαστό, το σημείο, το θαύμα. Ένας σωματικά άρρωστος που γίνεται καλά από έναν καρκίνο, ένας παράλυτος που ξαφνικά περπατάει πάντα θα κλέβει για λίγο την προσοχή μας. Ίσως επειδή είναι κάτι χειροπιαστό, κάτι που το βλέπει το μάτι και το ψηλαφούν τα χέρια. Ίσως επειδή είναι και εύκολο, δεν απαιτεί από εμάς κόπο, αλλαγή στον τρόπο και στη ζωή μας. Ζητάμε θαύματα κι όμως ο λόγος Του μας αφήνει σχεδόν αδιάφορους. Ζητάμε θαύματα και θαυμάζουμε, αλλά μέσα στη ψυχή δεν αλλάζουμε. Ζητάμε θαύματα, μα λησμονούμε πως το μεγαλύτερο θαύμα είναι η μετάνοια. Είναι ο δρόμος ο ανηφορικός της εσωτερικής μεταμόρφωσης. Είναι ο τρόπος που μεταλλάσσει τον λύκο σε πρόβατο, τον σκοτισμένο από τα πάθη σε φωτισμένο με Άγιο Πνεύμα, τον άγριο σε άγιο, τον άσωτο σε υιό της Βασιλείας των Ουρανών. Ζητάμε οι άνθρωποι σημεία, θαύματα. Μα ξεχνάμε πως το μεγαλύτερο θαύμα είναι η αγάπη και η μακροθυμία του Κυρίου μπροστά στα δικά μας πάθη, την τύφλωση και τον εγωισμό. Την αυτονομία και την εξορία Του από την καρδιά μας. Απλώνει ο Χριστός το ματωμένο χέρι Του προσμένοντας τη δική μας επιστροφή, τη δική μας μετάνοια. Ζητάμε οι άνθρωποι θαύματα μα το πιο μεγάλο θαύμα είναι πως μας περιμένει ακόμα ο Θεός...

Να είσαι ο πρώτος μα να 'σαι ταπεινός...(Μνήμη Αγ.Ανδρέα)

Στην ερώτηση "πες μου έναν Απόστολο", το όνομά του δε θα έρθει πρώτο στη σκέψη. Πρώτους η μνήμη να ανασύρει τον Παύλο, τον Πέτρο ή τον Ιωάννη, αλλά όχι εκείνον... κι όμως, χωρίς εκείνον ίσως όλοι οι απόστολοι που όλοι εύκολα θυμόμαστε, ίσως να μην τολμούσαν να δουν αυτό που εκείνος πρώτος τους έδειξε. Ο Άγιος Ανδρέας δεν είπε πολλά... είπε μόνο ένα... κι αρκούσε αυτό το ένα να του δώσει τον τίτλο του πρωτόκλητου: "βρήκαμε το Μεσσία!" Το να είσαι πρώτος στην πίστη σε κάτι Υπέρλογο δεν είναι απλό, ούτε εύκολο. Πρέπει να δαμάσεις πρώτα τη δική σου λογική που δεν αγαπά τα Υπέρλογα γιατί της ακυρώνουν την εικόνα που η ίδια έχει για τον εαυτό της πως όλα τα γνωρίσει και πως όσα δε γνωρίζει απλώς δεν υπάρχουν... κι έπειτα πρέπει να αντισταθείς στη λογική των ανθρώπων γύρω σου, που για να σε πείσει να την ακολουθήσεις, συχνότερα από συχνά γίνεται επιθετική... Δεν είναι εύκολο να πιστέψεις σε κάτι που μοιάζει παράλογο, μα είναι ασύλληπτα δύσκολο να είσαι ο πρώτος που επενδύει τη ζωή του σε αυτό... κι αυτό είναι το μεγαλείο του Αποστόλου Ανδρέα: πως αν και ο πρώτος, αν και κάλεσε όλους τους υπόλοιπους να ζήσουν ό,τι έζησαν και να γίνουν ό,τι έγιναν, ο ίδιος την πρωτοκαθεδρία δεν την επεδίωξε ούτε την πήρε: άφησε τους άλλους να γίνουν οι πρώτοι στις συνειδήσεις όλων μας... έφτιαξε πρώτους και συνειδητά τους είδε να απολαμβάνουν τις πρωτιές! Αν και πρωτόκλητος δεν είναι πρώτος στη σκέψη μας αλλά παραμένει πρώτος εκεί που μετράνε οι πρωτιές: ο Ουρανός τον τίμησε για την ταπεινή του πρωτιά... είναι ο μόνος μαθητής που μαρτύρησε σαν το Διδάσκαλο που τόσο παθιασμένα αναγνώρισε... κι ακόμα κι εκεί, έγινε πρώτος: ο Απόστολος Ανδρέας δέχτηκε τη μεγάλη τιμή, αλλά την άλλαξε... ο μόνος που τόλμησε να διορθώσει τους διώκτες και να επιλέξει για τον εαυτό του τον τρόπο της εξόδου του... έτσι τους νίκησε ο Ανδρέας τους εχθρούς του: με την ευγένεια της πειθούς του, απέκτησε λόγο στο μαρτύριο του... και τους είδε να τον υπακούν και να ακολουθούν... τους ανάγκασε αθόρυβα να τιμήσουν το Σταυρό του Διδασκάλου του που εκείνοι πολεμούσαν! Ταπεινός ναι, ο Ανδρέας ο υπέροχος, αλλά σε όλα κι ως το τέλος πρώτος... Χρόνια πολλά σε κάθε Ανδρέα που γιορτάζει σήμερα...Χρόνια πολλά και σε κάθε αληθινά πρωτοπόρο: σε κάθε άνθρωπο που ανοίγει δρόμους σε άλλους, αλλά που έχει τη δύναμη να παραμένει ταπεινός... www.eptalofos.gr

Απ’ τα ξεφτίδια του Θείου ελέους…

…εὐκοπώτερον γάρ ἐστι κάμηλον διά τρυμαλιᾶς ραφίδος εἰσελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν… (Λουκ. 18,25) Να περάσει η καμήλα από το κεφάλι της βελόνας είναι ευκολότερο, από έναν πλούσιο στη βασιλεία των Ουρανών! Το είπε ο Κύριος! Ο Κύριος της αγάπης, ο Ποιμήν ο καλός, λέγει συχνά μέσα στο Ευαγγέλιό Του ρήματα που μας πονούν μα και μας κάνουν να απορούμε! Βέβαια υπάρχει μια μετάφραση(η οποία παρουσιάζεται από κάποιους ομοίως ορθή) του συγκεκριμένου χωρίου, που μιλά για κάμιλον, δηλαδή για το καραβόσχοινο που δένει τα καράβια στην προκυμαία. Και έτσι θέλουμε να φανταζόμαστε αυτό το χοντρό σχοινί, να ξεφτίζει λίγο- λίγο κάθε φορά που ένας πλούσιος ελεεί, μέχρι να αποσυντεθεί ολότελα σε μυριαρίθμητες λεπτές τριχιές και μια-μια να περνάνε όλες δια τρυμαλιάς ραφίδος… Μόνο που πρέπει κάθε τέτοιο λεπτό νήμα, να το βοηθά να τρυπώσει η καθαρή ελεημοσύνη, η αψεγάδιαστη αγαθοεργία, η έμπονη συμπαράσταση, η εν Χριστώ ορθοπραξία μας…Διαφορετικά θα έχουμε ενώπιόν μας, ένα εξάμβλωμα Χριστιανικής τάχα αρετής…Την χορεύουσα φιλανθρωπία, για την οποία είχαμε ακούσει να μιλά ο μέγας Ιεροκήρυκας του Παραδείσου(σ.σ.Δημήτριος Παναγόπουλος)…Να δώσουμε ελεημοσύνη για τους αναγκεμένους, αλλά να συνδυάζεται το ποσό με ένα γλεντάκι, έναν φιλανθρωπικό χορό, με φωτογράφους, με δημοσιεύσεις και εντυπωσιακές εμφανίσεις στο χαλί των… φιλανθρώπων ευεργετών…Και εκείνο το ''μή γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου'' (Ματθ. 6,3) πως άραγε θα συζευχθεί; Ο Ποιμήν ο καλός το είπε και αυτό! Και άντε να κάνουμε οικονομία και να προβάλλουμε τους ελεήμονες, ως παράδειγμα προς μίμηση… Αν οι εισφορές τους προέρχονται από έργα αγαθά, θα μας απασχολήσει άραγε; Γιατί θέλουμε να πιστεύουμε ότι κανείς δεν θα επιθυμούσε να ελεηθεί από έσοδα που προέρχονται από έργα φαύλα και Θεομίσητα…Το καλό δεν είναι καλό αν δεν γίνεται καλώς! ''Το καλόν ούκ έστι καλόν, εάν μη καλώς γένηται'' λέγει ο Μέγας Βασίλειος! Δεν αγιάζει ο σκοπός τα μέσα! Το Παύλειο: τοις πάσι γέγονα τα πάντα αγιάζεται μόνο όταν τελείται εν Χριστώ και εν αληθεία και όχι εν αναισχυντία! Μα από αυτά τα φαύλα χρήματα συντηρούνται τόσα ευαγή ιδρύματα της Μητροπόλεως, τόσοι άνθρωποι καθημερινά τρώνε, τόσοι γέροντες στεγάζονται, τόσα ορφανά τρέφονται και σπουδάζουν! Αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου, θαρρείς πως είναι δύσκολο για τον Άγιο Θεό, τον μέγα Προνοητή να οικονομήσει όλους αυτούς τους παραπάνω εμπεριστάτους; Είπε ποτέ όχι, αρνήθηκε ποτέ κανείς από όλους αυτούς, μια γενναία δωρεά προερχόμενη από ανθρώπους που εγνωσμένα Θεομαχούν; Ο Άγιος Νεκτάριος σαν έχτιζε το μοναστηράκι της Αγίας Τριάδας στην Αίγινα(από διήγηση Δ. Παναγόπουλου)ως συνήθως αναζητούσε χρήματα για να πληρώσει τους μάστορες και τα υλικά! Σε μια τέτοια περίσταση αν και πολύ είχε ανάγκη τα χρήματα είδε να πλησιάζει στην πύλη της Μονής μια καλοβαλμένη κυρία. Πριν εκείνη προλάβει καν να του μιλήσει ο Άγιος της λέει: -Καλώς ήρθατε κυρία Ελένη με τις 3000 δραχμές στην τσάντα σας! Όντως η πλούσια εκείνη γυναίκα ανέβηκε για να προσφέρει αυτό το τεράστιο για τότε ποσό στο Γέροντα για τις εργασίες! Και συνέχισε ο Άγιος Νεκτάριος: -Δεν γίνονται αποδεκτά τα χρήματά σου, γιατί συνεχίζεις να έχεις μίσος και να μη μιλιέσαι με κοντινούς σου ανθρώπους! Πήγαινε λοιπόν πρώτα να συγχωρεθείς με αυτούς και έπειτα ξανάρχεσαι εδώ! Έφυγε το λοιπόν η κυρία Ελένη και ξαναεπέστρεψε στην Μονή μετά από μήνες! Την υποδέχτηκε και πάλι ο Άγιος και αυτή την φορά βλέποντας την διόρθωσή της, της υπέδειξε να ρίξει τα χρήματα της δωρεάς στο παγκάρι του Ναού. Μεγάλο το μάθημα από τούτο το περιστατικό! Και από ένα ακόμα, που είναι αρκετά γνωστό: Μια από τις πλέον διάσημες εταίρες της αρχαίας Θήβας ήταν η Φρύνη. Αυτή κάποτε προθυμοποιήθηκε να πληρώσει αποκλειστικά τα έξοδα για την ανοικοδόμηση όλων των τειχών της πόλης, τα οποία είχαν καταστραφεί από τον Μέγα Αλέξανδρο! Απαίτησε μόνο σαν αναγνώριση της τεράστιας προσφοράς της, να αναγραφεί σε σημείο εμφανές πάνω στα τείχη η φράση: «Καταστράφηκαν από τον Αλέξανδρο, επισκευάστηκαν από τη Φρύνη την εταίρα». Η πρότασή της απορρίφθηκε από τους Θηβαίους! Μοιάζει κι αυτό το περιστατικό, με εκείνο το ψαλμικό που ακούγεται σε κάθε εσπερινό, το…Έλεον δεν αμαρτωλού μη λιπανάτω την κεφαλήν μου…(Ψαλμ.140) Ιλαρός μα και άμωμος πρέπει να'ναι ο δότης! Ούτε για να προβληθεί, ούτε για να φωτογραφηθεί, ούτε καν για να φοροελαφρυνθεί… Δεν είναι μόνο ο άπληστος πλούτος που αποτελεί εμπόδιο για εν Χριστώ ζωή και τήρηση πάσης δικαιοσύνης…Είναι και ο ιδρώτας και ο κόπος και η καθαρή καρδιά που τον συνοδεύει και κυρίως η καθαρή καρδιά και το Θεάρεστο που η ελεημοσύνη και η προσφορά του πλουσίου μα και του καθενός μας κουβαλά! Για να περάσουμε απέναντι, γαντζωμένοι έστω απ’ τα ξεφτίδια του Θείου ελέους… Νώντας Σκοπετέας Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή. Με αφορμή μια φράση από το Ευαγγέλιο της Κυριακής ΙΓ Λουκά. Οπτικοποιημένη στο κανάλι της αδελφής μας και συνεργάτιδας Στεφανίας Στ. https://www.youtube.com/watch?v=6xjSw9G1DhA&t=11s