"Να ξέρετε ότι ο Θεός θα πατάξει τις Μεγάλες Δυνάμεις(Γέροντας Ιουστίνος Πίρβου)

«Πιστεύετε ότι οι διεθνείς οργανισμοί, όπως ΟΗΕ και ΝΑΤΟ θέλουν στ’ αλήθεια την ειρήνη των λαών; Αυτές είναι ανοησίες, για να αποβλακώνονται οι μάζες! Μόνον αφελείς αναγνώστες των εφημερίδων μπορούν να πιστεύουν πλέον αυτές τις κουταμάρες. Αυτοί οι οργανισμοί κάνουν πόλεμο στο όνομα της ειρήνης ώστε, μετά, αυτοί πάλι να φαίνονται ως “σωτήρες του κόσμου”• ενώ στην πραγματικότητα μετά τον πόλεμο πάλι αυτοί θα κερδίζουν, δρέποντας τους καρπούς και τη δόξα, μοιράζοντας μεταξύ τους τα κέρδη, όπως επιθυμούν. Να ξέρετε όμως ότι και τις “Μεγάλες Δυνάμεις” ο Θεός θα τις παιδαγωγήσει κατάλληλα. Θα τις πατάξει, όταν δεν θα το περιμένουν και τότε θα ηττηθούν. Τι απέγινε η Ιταλία με τον Μουσολίνι; Τι απέγινε η Γερμανία με τον Χίτλερ; Όλους τους διαίρεσε ο Θεός. Ο Θεός και αυτούς θέλει μετανοιωμένους, όχι μόνον τους χριστιανικούς λαούς. Ο Θεός προνοεί έτσι ώστε πολλοί ειδωλολάτρες να επιστρέψουν στην Ορθοδοξία. Ο πόλεμος ποτέ δεν έρχεται από τους χριστιανούς, πάντα από τους ειδωλολάτρες. Ένας ηγέτης που είναι μέλος της Εκκλησίας δεν συμμαχεί ποτέ με τους ειδωλολάτρες, ούτε εναντίον ορθοδόξων κρατών. Αυτήν την ώρα ο κόσμος διευθύνεται από μια μοναδική παγκόσμια κυβέρνηση, η οποία κατευθύνει όλες τις “κυβερνήσεις” των κρατών. Εμείς κατηγορούμε τους κυβερνήτες μας αλλά αυτοί, σαν μαριονέτες, δεν έχουν σχεδόν κανένα δικαίωμα. Ό,τι τους λέει ο αρχηγός αυτό εκτελούν». (Γέροντας Ιουστίνος Πίρβου 1919-2013)

Αυτά και μόνο θα λύσουν του Θεού τα χέρια!

«…Τι ήταν αυτό που επί 400 και πλέον χρόνια σκλαβιάς δεν επέτρεψε στους Τούρκους να διαλύσουν το Όρος και να το αφομοιώσουν πλήρως; Αντίθετα δια νόμων το προστάτευσαν και δεν έθιξαν τίποτα απολύτως για τόσους αιώνες, όσους και ένας υπόδουλος λαός άντεξε και διατήρησε γλώσσα, ιστορία και πίστη! Τι ήταν αλήθεια εκείνο που δρόσιζε καμίνους, μετέτρεπε άγρια θηρία σε ήμερα ζωάκια μέσα σε φριχτούς λάκκους; Ήταν του Θεού τα χέρια! Που κάποιοι συνεχώς κινούσαν!..κἂν τῶν ἱματίων αὐτοῦ ἅψωμαι σωθήσομαι…( Μαρκ.5,28) Και μόνο τα ρούχα του να αγγίξω θα σωθώ, έλεγε η Αγία Βερονίκη, η αιμορροούσα γυνή του Ευαγγελίου! Και έτσι έγινε! Θυμόμαστε την συνέχεια …Ρωτά ο ίδιος ο Θεός , ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός: Τίς μου ἥψατο τῶν ἱματίων; Δεν ήξερε ο Χριστός μας, ο Παντεπόπτης και Παντογνώστης ποιος τον άγγιξε ;Δεν ήξερε ποιος Tου κίνησε τα χέρια; Την δίνει την απάντηση ο ίδιος ο Χριστός μας λίγο πιο κάτω:…θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε… ύπαγε εις ειρήνην, και ίσθι υγιής από της μάστιγός σου! Είναι η πίστη η προσευχητική που μπορεί να αλλάξει τα πάντα, να ακυρώσει νόμους και συμφωνίες, να μεταστρέψει νόες, να μεταμορφώσει το άγριο σε άγιο, να φωτίσει το πυκνό σκοτάδι! Η Προσευχή που εκλύει την πίστη! Που λύνει και κινεί τα χέρια του Θεού! Στην πλειονότητά μας όμως εμείς πως στ' αλήθεια προσευχόμαστε; Μήπως προσεύχεται μόνο το εγώ μας; Να βγούν καλές οι εξετάσεις στον Γιατρό…Να πετύχει στην Πανελλήνιες το παιδί...Να πάει καλά η επιχείρηση… Ποιός αλήθεια προσεύχεται για τον διπλανό του; Τον Διευθυντή, τον Προϊστάμενο, τον δύστροπο συνάδελφο, τον ακατανόητο γείτονα, τον ανεκδιήγητο Υπουργό, τον Κυβερνήτη που μας οδηγεί στο τέλμα; Κάνουμε εμείς τέτοια προσευχή, ή μένουμε στον κόσμο μας και στα πολύ δικά μας…Να κάνουμε προσευχή για τον σύμπαντα κόσμο! Να τους βάζουμε όλους μέσα! Στην προσευχή μας, στην διάνοιά μας όταν λέμε την ευχή, το Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με! Πέντε λεξούλες σαν τις πέντε πέτρες που είχε στον κόρφο του και από εκεί έβγαλε να πολεμήσει και να νικήσει, ο φαινομενικά αδύναμος και ανυπεράσπιστος Δαυίδ, μπροστά στον δαιμονιωδώς πανίσχυρο και δυσθεώρατο Γολιάθ… Φώτισε Κύριε αυτούς που κυβερνούν , βοήθησε να επιστρέψουν και να επιστρέψουμε! Μη τους και μας παραδειγματίσεις…εν προστάγματι ω ενετείλω… Να τροποποιήσουμε την προσευχή μας έλεγε ο κυρ –Δημήτρης ο Παναγόπουλος! Μόνο έτσι δεν θα επιτρέψει ο Κύριος να συμβούν όλα εκείνα που φαίνονται να έρχονται! Μόνο έτσι θα λυθούν τα χέρια του Θεού επ ωφελεία των ψυχών μας! Αλλιώς, συνεχώς θα παραμένουν δεμένα! Και πολλά θα γίνονται, ενώ Εκείνος θα έχει αποστρέψει το βλέμμα Του, αφού δεν αντέχει να θωρεί το αμετάστρεπτό μας συνεχώς να εφευρίσκει το κακό και την ανεμική μας πίστη κοντόφθαλμα να περιστρέφεται γύρω από την ολοδική της δικαιοσύνη… …Τα γόνατά μας και τα δάκρυά μας για τον Σύμπαντα κόσμο! Αυτά και μόνο θα λύσουν του Θεού τα χέρια!

Όσο γνωρίζω και ανακαλύπτω βαθύτερα τον εαυτό μου και τις αδυναμίες μου τόσο γνωρίζω περισσότερο τον Θεό και τον κόσμο.

Μέρες που μπαίνεις στην αρένα αντιμέτωπος πρόσωπο με πρόσωπο με τους λογισμούς. Μέρες εξωτερικής ησυχίας κατά τις οποίες όμως διαπιστώσαμε πόση τρικυμία έχουμε τελικά μέσα μας. Μέρες που μέσα στην ησυχία σε κυνηγάει το παρελθόν σου. Σε κυνηγούν οι εικόνες από τις πατημασιές που άφησες στο διάβα της προσωπικής σου ιστορίας. Οι μεγαλύτερες αλλά ευλογημένες μάχες γίνονται μέσα στη σιωπή και την ησυχία, είναι οι στιγμές που φεύγει η θολούρα και το κοσμικό καυσαέριο και μένει η γύμνια του εαυτού. Ήρθε η ώρα να δώσουμε πνευματικές μάχες , ήρθε η ώρα το γόνατο να μείνει στο πάτωμα και η καρδιά να ανέβει στον ουρανό. Ήρθε η ώρα να δω καθαρά τα “χάλια” μου που τα ευλογούσα ως αρετές. Ήρθε η ώρα που τα εσωτερικά ερωτήματα θα ζητούν απαντήσεις. Απαντήσεις που πολλές φορές μπορεί να είναι απλά ένα δάκρυ. Ήρθε η ώρα να κάνουμε στην άκρη, να σιωπήσουμε εμείς και να αφήσουμε τον Θεό να “μιλήσει”. Ο Θεός ενεργεί διαφορετικά: βγάζει από τον βούρκο διαμάντια και από το σκοτάδι γεννά φως και ανάβει καντήλια στις καρδιές των ανθρώπων. Όσο γνωρίζω και ανακαλύπτω βαθύτερα τον εαυτό μου και ιδιαίτερα τις αδυναμίες και τα λάθη μου τόσο γνωρίζω περισσότερο τον Θεό και τον κόσμο. Τελικά αυτό που φοβόμαστε περισσότερο είναι ο άγνωστος εαυτός μας! π.Σπυρίδων Σκουτής

«Η Παναγία η Χρυσελεούσα Κατωκοπιάς»

Στις 26 Δεκεμβρίου 1973, έναν χρόνο πριν την εισβολή έγινε η μεγαλύτερη ίσως πανήγυρη που έγινε ποτέ στον τότε ιερό Ναό της Παναγίας Χρυσελεούσης Κατωκοπιάς, λιτανεύοντας την «χρυσή» εικόνα, την καλυμμένη από άκρη σε άκρη με χρυσό, την οποία ο Χατζή Χαραλαμπής μερίμνησε και πήρε σε χρυσοχό της Χώρας τις χρυσές του λίρες και του ζήτησε αφού τις λυώσει, να κάνει «πλατάνα», κάμπο χρυσό στο εικόνισμα της Παναγίας! Έκτοτε από την προσφυγιά και μετά, αντίγραφο της εικόνας φυλάσσεται στον Ιερό Ναό Περιστερώνας, και λιτανεύεται ίδια ημέρα της εορτής της Σύναξης της Παναγίας, 26 Δεκέμβρη κάθε έτους ,μαζεύοντας τους Κατωκοπίτες σε ανάμνηση μα και προσδοκία της πανήγυρης όπου και πάλι θα τους και θα μας αξιώσει η Παναγία μας, πάλι πανηγυρίζοντες με λαούτα και βιολιά σαν τότες στον περίβολο του Ναού, να στρώσουν τις πραμάτειες τους οι παναϋρκώτες, κερί να ανάψουμε στην χάρη Της και να της ακουμπήσουμε ταξίματα καρδιάς! Είθε το εύχομαι η Σύναξη Της, Σύναξη να φέρει όλων των Ορθοδόξων Χριστιανών αγαπητικά και ειρηνικά και μονιασμένα! Δέσποινα Αικατερίνης Ανδρέα Τενίζη

Ενας λόγος που δεν πεινάμε για Χριστό είναι που διαρκώς παραγγέλνουμε ‘’απ’ έξω’’

Η παραβολή του Μεγάλου Δείπνου σήμερα….Αλήθεια γιατί πάμε στην Εκκλησία; Κάποιοι ίσως επειδή εκεί αισθάνονται όμορφα.Άλλοι επειδή πρέπει(να τα έχουν καλά μαζί Του). Μα η ουσία είναι μία και λέγεται ΣΧΕΣΗ.....Σχέση προσωπική με εμάς και Εκείνον.Άραγε πόσες δικαιολογίες δεν ευθύνονται για εκείνα τα ραντεβού που ακυρώσαμε.Εξαγοράζουμε με φθηνές δικαιολογίες Εκείνον που είναι τόσο πολύτιμος.....Χρόνια τώρα Τον έχουμε στημένο να περιμένει. Τον έχουμε χορτάσει σε ‘’χυλόπιτες’’, στο φτύσιμο….. Πόσο όμορφα μας το ψάλουν οι ιεροψάλτες: «Γεύσασθε καί ἴδετε ὅτι χρηστός ὁ Κύριος…..» Η σχέση μαζί Του δεν είναι αμπελοφιλοσοφίες,ούτε συναισθηματική νιρβάνα, αλλά ΤΡΟΦΗ…... Στην Εκκλησία τρέφεται όλη μας ύπαρξη απ’ τον Ίδιο τον Θεό. Είναι η μοναδική σχέση στην οποία παρακαλάς να σε φάει η Αγάπη του Άλλου….. Εάν βγάλεις εκείνους που Κοινωνάνε δυστυχώς εθιμοτυπικά ελάχιστοι είναι εκείνοι περιμένουν πως και πώς να 'ρθει λ.χ. η Κυριακή και με λαχτάρα να Τον μεταλάβουν…. Για σκέψου να με καλέσεις σε γεύμα και άντε και ήρθα(που δεν είναι και σίγουρο ε...)και ενώ εσύ έχεις κάνει όλο αυτό τον κόπο, την θυσία της τράπεζας από αγάπη για μένα εγώ να σου πω ‘’ξέρεις έχω τσιμπήσει μωρέ, δεν θα φάω…. ευχαριστώ πάντως’’Όχι ειλικρινά πως φαίνεται αυτό; Το λέμε αυτό γιατί ένας λόγος που δεν πεινάμε για Χριστό είναι που διαρκώς παραγγέλνουμε ‘’απ’ έξω’’….. Τρεφόμενοι με ‘’βρώμικο’’ πώς να λαχταρίσουμε τον Καθαρό; Είναι μια απίστευτη εμπειρία η Θεία Κοινωνία την οποία δυστυχώς δεν την γευόμαστε γιατί είμαστε ‘’αλλού’’….. Και ξέρεις είναι μια εμπειρία γεμάτη εκπλήξεις…… Ενώ κοινωνάς συχνά τον Χριστό(κάθε φορά τον Ίδιο και τον Ίδιο) κι όμως η ‘’γεύση’’ που Σου αφήνει δεν είναι η ίδια πάντα. Άλλοτε βιώνεις την παρουσία Του ως χαρά, ελπίδα, αγάπη. Άλλοτε ως μετάνοια και συναίσθηση ευλογίας. Άλλοτε ως μια καινούργια αρχή στην ζωή σου….. Άλλοτε ως ευγνωμοσύνη κ.ο.κ Μακάρι να αφήσουμε τον Χριστό να μας κερνά με την Χάρη Του, να μας χορταίνει με την αγαπητική παρουσία Του…… Μην ψάχνεις από δω κι από εκεί (για αιτίες κι αφορμές) Ο Χριστός μας λείπει...... π.Ioannis Papadimitriou