Οι χτύποι στον τάφο του Αγίου Νεκταρίου: Ένα συγκλονιστικό και διαρκές θαύμα στην Αίγινα

Καθότι δεν υφίσταται θάνατος για την Ορθοδοξία, αφού καταπατήθηκε θριαμβευτικά από τον Χριστό («Θανάτω θάνατον πατήσας») ο ολοζώντανος και θαυματουργός Νεκτάριος, «επικοινωνεί» με τους προσκυνητές με έναν ιδιότυπο και μοναδικό τρόπο. Εκατοντάδες πιστοί καθημερινά ακουμπούν το αυτί τους στον τάφο του Αγίου και ακούν τον κτύπο της ράβδου του! Κάτι που μπορώ να επιβεβαιώσω και προσωπικά, όταν πριν αρκετά χρόνια βρέθηκα εκεί και άκουσα με τα ίδια τα αυτιά μου τον χαρακτηριστικό υπόκωφο ήχο που ακούγεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα και θυμίζει ακριβώς τον ήχο μιας ράβδου που χτυπά το έδαφος! Πρόκειται για ακόμα ένα υπερφυσικό φαινόμενο, από το πλήθος θαυμάτων που συμβαίνουν στην Ορθοδοξία διαχρονικά, και μας αποδεικνύουν την ύπαρξη ενός πνευματικού κόσμου, πέρα από τη φθορά της ύλης και του θανάτου, μακριά από «τη θανατίλα» όπως έλεγε τόσο ωραία ο Άγιος Πορφύριος. Χιλιάδες χριστιανών επιβεβαιώνουν το θαυμαστό φαινόμενο, χωρίς αυτό να σημαίνει πως οποιοσδήποτε βάλει το αυτί στον τάφο του Αγίου, οπωσδήποτε θα ακούσει τους κτύπους, αφού αυτό (όπως συμβαίνει σε πολλά θαύματα της Ορθοδοξίας) εξαρτάται από την προαίρεση του πιστού, την πρόνοια του Θεού και την προθυμία του Αγίου. Άλλωστε τα θαύματα είναι «αλλοιώσεις» της πραγματικότητας που υπάγονται στη σφαίρα του πνεύματος και πάνω απ’ όλα απευθύνονται σε ψυχές. Οι μαρτυρίες όμως είναι τόσες πολλές που οι γνωστές σαχλαμάρες περί αυθυποβολής που χρησιμοποιούνται κατά κόρον από απίστους, αυτομάτως κρίνονται γραφικές. Ο κτύπος της ράβδου του Αγίου Νεκταρίου είναι ένα διαρκές μήνυμα με πολλαπλές ερμηνείες... Ελευθέριος Ανδρώνης

Έμαθα νά τά βλέπω σάν τά καρφιά τοῦ σταυροῦ μου(Αγ.Νεκτάριος)

«Στὰ σαράντα τέσσερά μου χρόνια ὁ Θεὸς μοῦ φανέρωσε αὐτό, ποὺ θὰ μὲ κράταγε μέχρι τέλους τῆς ζωῆς μου σταθερὸ στὴ στενὴ καὶ τεθλιμμένη ὁδό, ποὺ εἶχα ἐπιλέξει: Τὸ τῆς «ἀτιμίας πόμα καθάρσιον» ποὺ λέει καὶ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης. Ἀπὸ τότε μέχρι τὴν τελευταία μου ἀναπνοή, οὔτε στιγμὴ δὲ μ' ἄφησε ἡ συκοφαντία, ἡ προσβολή, ἡ περιφρόνηση. Δὲ θέλω νὰ σοῦ μιλήσω οὔτε γιὰ περιστατικά, οὔτε γιὰ πρόσωπα. Μπορεῖ νὰ σὲ σκανδαλίσω μὲ λογισμοὺς ἀγανάκτησης καὶ κατάκρισης. Δὲ θὰ μπορέσεις ἔτσι νὰ καταλάβεις, ὅτι καὶ τὴ συκοφαντία καὶ τὴν προσβολὴ καὶ τὴν περιφρόνηση ἔφτασα νὰ τ' ἀγαπήσω. Ἀπορεῖς; Κι ὅμως, ἔμαθα νὰ τὰ βλέπω σὰν τὰ καρφιὰ τοῦ σταυροῦ μου. Αὐτὴ ἦταν ἡ ὁδὸς τῆς ἀνάστασής μου. Νά 'ναι εὐλογημένα. Μὲ μάθαν ν' ἀγαπῶ, ἀπαλλαγμένος ἀπὸ τὴν ἀγωνία νὰ ἀρέσω, νὰ γοητεύω, νὰ τιμῶμαι. Μὲ μάθαν νὰ στρέφω τὸ βλέμμα στοὺς ταπεινοὺς καὶ καταφρονεμένους, στοὺς ἁπλοῦς, καθημερινοὺς καὶ ἀνώνυμους ἀνθρώπους, στὸ χρυσάφι τῆς γῆς.» Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Κυριακή πριν την Χριστού Γέννηση

Κυριακή πριν την Χριστού Γέννηση.Η Εκκλησία μας εορτάζει και τιμά όλους τους Προπάτορες του Χριστού μας, από τον Αδάμ μέχρι και τον Ιωσήφ τον Μνήστορα, και εξαιρέτως τους Προφήτες, και κυρίως τον Προφήτη Δανιήλ και τους αγίους Τρείς Παίδες, οι οποίοι εντονώτερα προκατήγγειλαν και προεκήρυξαν τη Θεία Γέννηση του Χριστού μας. Το Ευαγγέλιο είναι η αρχή του Ευαγγελίου του Ματθαίου, και μας ομιλεί για την ανθρώπινη καταγωγή του Χριστού από τον Δαβίδ και από τον Αβραάμ, μέχρι τον Ιωσήφ τον Μνήστορα, τον προστάτη της Παναγίας μας και κυρίως μέχρι τη Θεοτόκο, που κατήγετο από τον Αβραάμ και από τον Δαβίδ κι από τη φυλή του Ιούδα. Στη συνέχεια, αφού αναφέρει τρείς φορές τις δεκατέσσερις γενεές των Προπατόρων του Κυρίου, ο ιερός Ευαγγελιστής Ματθαίος μας ομιλεί για την υπερφυσική και πρωτοφανή Γέννηση του Ιησού Χριστού. Και πριν παραλάβει ο Ιωσήφ την Παναγία ως μνηστή του στο σπίτι του, Εκείνη ευρέθηκε έγκυος με την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Έχουμε δηλαδή τον θείο Ευαγγελισμό της. Ο Ιωσήφ δεν το εγνώριζε, κι όταν επληροφορήθη την εγκυμοσύνη, ηθέλησε να της δώσει μυστικό διαζύγιο και να φύγει, για να μην τη διαπομπεύσει, όπως προέβλεπε ο Νόμος. Τον πρόλαβε ο ουρανός. Άγγελος Κυρίου του είπε πως αυτό που έχει στην κοιλία της η Παναγία είναι εκ Πνεύματος Αγίου. Και ο Ιωσήφ σεβάστηκε και άκουσε τη θεία παραγγελία, και παρέλαβε τη μνηστή του στο σπίτι του να συγκατοικήσουν, χωρίς να υπάρξει καμία απολύτως άλλη συνάφεια. Και έτσι συνέβη, έλαβε, δηλαδή, σάρκα και οστά η προφητεία του Ησαΐου, που μιλούσε νια την κόρη που θα γεννούσε «παιδίον νέον» , τον «Εμμανουήλ», με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Κι όταν εγέννησε η Παναγία μας, ο Ιωσήφ, ως προστάτης και ως νόμιμος μεσίτης απέναντι στο Νόμο του Μωυσή, εκάλεσε το όνομα του Παιδίου «Ιησούς». Και ο «Ιησούς» σημαίνει Σωτήρ. Και ο Ιησούς σώζει το λαό Του, το Νέο Ισραήλ, από τις αμαρτίες αυτών. Καθώς πλησιάζομε στα ιερά Χριστούγεννα, ας εκμεταλλευθούμε κι εφέτος αυτή την προσφορά της Εκκλησίας. Μας προσφέρει εκείνη τον Χριστό, τον Ιησού, τον Σωτήρα και Λυτρωτή μας. Καλά Χριστούγεννα! Πηγή: † Αρχιμανδρίτη Ανανία Κουστένη (2009). ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, ΤΟΜΟΣ Γ΄, Ακίνητες εορτές και μνήμες αγίων που συμπίπτουν ημέρα Κυριακή, Λευκωσία: Περιοδικό «Ακτή», σελ.61-62.

Ο κάθε άνθρωπος, όπως ο Αδάμ, προκειμένου να μην πει το «ήμαρτον», αρχίζει τις δικαιολογίες και χάνεται στην αυτοδικαίωσή του

Φοβερό πράγμα η αμαρτία! Δεν είναι απλή αστοχία, όπως λένε κάποιοι σύγχρονοι θεολόγοι, αλλά ολόκληρη οντολογική αλλοίωση που δεν σε αφήνει να πεις «ήμαρτον» και να δεχθείς την ευθύνη που φέρεις για το ότι είσαι αμαρτωλός. Ο κάθε άνθρωπος, όπως ο Αδάμ, προκειμένου να μην πει το «ήμαρτον», αρχίζει τις δικαιολογίες και χάνεται στην αυτοδικαίωσή του. Οπότε, δεν είναι απλώς ότι αμαρτάνει ο άνθρωπος, αλλά δεν έχει καμιά συναίσθηση της αμαρτίας και ότι πρέπει να επιστρέψει με μετάνοια στον Θεό. Μόλις αρχίσει ο άνθρωπος να συνειδητοποιεί την αμαρτία του, να την ομολογεί και να παίρνει σωστή στάση ενώπιον του Θεού – οπότε και όλες οι ενέργειές του είναι ανάλογες – αμέσως ο Θεός ανταποκρίνεται. Αμέσως ο Κύριος έρχεται ως ιατρός, για να θεραπεύσει αυτόν τον αμαρτωλό, να γλυκάνει αυτόν τον άρρωστο. Έπεσες; Να καταδεχθείς να σταθείς ενώπιον του Θεού έτσι: «Θεέ μου, εγώ νόμιζα ότι κάτι είμαι. Και τώρα βλέπω ότι πιο αποτυχημένο πλάσμα από μένα δεν υπάρχει. Αλλά καλύτερα που ήρθαν έτσι τα πράγματα, Χριστέ μου, ώστε να μην έχω καμιά αυτοδικαίωση μέσα μου. Παραδίδομαι άνευ όρων. Ξέρω πολύ καλά, Κύριε, από όσα μας έχεις πει, και μας λένε οι άγιοι, ότι ακριβώς εκείνον που είναι εντελώς ανάξιος για σωτηρία, εσύ μπορείς να τον σώσεις και τον σώζεις. Και ίσα-ίσα έναν τέτοιο ψάχνεις να βρεις, για να τον σώσεις. Έτσι αφήνομαι στα χέρια σου, Κύριε». Να σου ζητούσε κάτι δύσκολο ο Χριστός, πώς θα το κάνεις! Αλλά να, σου ζητάει να παραδεχθείς ότι δεν είσαι τίποτε, δεν είσαι αυτό που νόμιζες ότι είσαι ή που πάσχιζες να είσαι. Ένα πλασματάκι του αμαρτωλό, άρρωστο είσαι, αλλά ο Χριστός ακριβώς σου λέει: «Εγώ γι’ αυτό ήρθα. Δεν θα ερχόμουν στη γη, αν δεν ήσουν εσύ, ο άλλος, που με έχετε ανάγκη». Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου (†), “Πνευματικά Μηνύματα 2017”, σελ. 54, 316

"Να ξέρετε ότι ο Θεός θα πατάξει τις Μεγάλες Δυνάμεις(Γέροντας Ιουστίνος Πίρβου)

«Πιστεύετε ότι οι διεθνείς οργανισμοί, όπως ΟΗΕ και ΝΑΤΟ θέλουν στ’ αλήθεια την ειρήνη των λαών; Αυτές είναι ανοησίες, για να αποβλακώνονται οι μάζες! Μόνον αφελείς αναγνώστες των εφημερίδων μπορούν να πιστεύουν πλέον αυτές τις κουταμάρες. Αυτοί οι οργανισμοί κάνουν πόλεμο στο όνομα της ειρήνης ώστε, μετά, αυτοί πάλι να φαίνονται ως “σωτήρες του κόσμου”• ενώ στην πραγματικότητα μετά τον πόλεμο πάλι αυτοί θα κερδίζουν, δρέποντας τους καρπούς και τη δόξα, μοιράζοντας μεταξύ τους τα κέρδη, όπως επιθυμούν. Να ξέρετε όμως ότι και τις “Μεγάλες Δυνάμεις” ο Θεός θα τις παιδαγωγήσει κατάλληλα. Θα τις πατάξει, όταν δεν θα το περιμένουν και τότε θα ηττηθούν. Τι απέγινε η Ιταλία με τον Μουσολίνι; Τι απέγινε η Γερμανία με τον Χίτλερ; Όλους τους διαίρεσε ο Θεός. Ο Θεός και αυτούς θέλει μετανοιωμένους, όχι μόνον τους χριστιανικούς λαούς. Ο Θεός προνοεί έτσι ώστε πολλοί ειδωλολάτρες να επιστρέψουν στην Ορθοδοξία. Ο πόλεμος ποτέ δεν έρχεται από τους χριστιανούς, πάντα από τους ειδωλολάτρες. Ένας ηγέτης που είναι μέλος της Εκκλησίας δεν συμμαχεί ποτέ με τους ειδωλολάτρες, ούτε εναντίον ορθοδόξων κρατών. Αυτήν την ώρα ο κόσμος διευθύνεται από μια μοναδική παγκόσμια κυβέρνηση, η οποία κατευθύνει όλες τις “κυβερνήσεις” των κρατών. Εμείς κατηγορούμε τους κυβερνήτες μας αλλά αυτοί, σαν μαριονέτες, δεν έχουν σχεδόν κανένα δικαίωμα. Ό,τι τους λέει ο αρχηγός αυτό εκτελούν». (Γέροντας Ιουστίνος Πίρβου 1919-2013)