Βάλε φωτιά στις σκέψεις μου και στην καρδιά μου!

Ξεχύνω τα λόγια της καρδιάς μου, που απαλά σκιρτά από χαρά άφθαρτη κι ανέκφραστη. Αδελφοί, αν εισχωρήσετε στα λόγια μου με καθαρό λογισμό, θα ευφρανθείτε σαν σε συμπόσιο πνευματικό! Η πίστη στο Χριστό είναι ζωή. Όποιος τρέφεται με την πίστη, γεύεται ήδη, στη διάρκεια της επίγειας πορείας του, την αιώνια ζωή, που ετοιμάστηκε για τους δικαίους στο τέλος αυτής της πορείας. Ο Κύριος είπε: «Όποιος πιστεύει σ’ εμένα, αυτός έχει την αιώνια ζωή». Με την πίστη οι άνθρωποι του Θεού υπέμειναν σκληρές δοκιμασίες. Έχοντας οικειωθεί το πλούτο και την ευφροσύνη της αιώνιας ζωής, θεώρησαν σκουπίδια τα θέλγητρα της πρόσκαιρης. Με την πίστη δέχονταν τις θλίψεις και τις στενοχώριες σαν δώρα του Τριαδικού Θεού, δώρα με τα οποία Εκείνος τους αξίωσε να γίνουν μιμητές και μέτοχοι των παθημάτων ενός από τα πανάγια Πρόσωπά Του, που έστερξε να δεχθεί τη φύση μας και να οικονομήσει τη λύτρωσή μας. Η απέραντη ευφροσύνη, που γεννιέται από την πίστη, καταβροχθίζει τη σκληρότητα του πόνου. Έτσι, στη διάρκεια οδυνηρών βασάνων, νιώθει κανείς μόνο τέρψη. Το ομολόγησε ο μεγαλομάρτυρας Ευστράτιος (13 Δεκεμβρίου) λίγο πριν από την τελείωσή του. Τα βασανιστήρια στα οποία με υποβάλλεις, είπε στον ηγεμόνα Αγρικόλα, είναι για μένα ευφροσύνη!. Με την πίστη οι άγιοι βυθίστηκαν στα βάθη της ταπεινοφροσύνης. Με τα καθαρά μάτια της πίστεως είδαν πως οι ανθρώπινες θυσίες στο Θεό δεν είναι παρά τα χαρίσματα του Θεού στον άνθρωπο, χρέη του ανθρώπου στο Θεό, αχρείαστα σ’ Εκείνον αλλά απαραίτητα και σωτήρια για τον άνθρωπο. «Άκου, λαέ μου», λέει ο Θεός, «γιατί θα σου μιλήσω· άκου, Ισραήλ, γιατί θα διαμαρτυρηθώ σ’ εσένα. Ο Θεός, ο Θεός σου, είμ’ εγώ. Δεν θα σε ελέγξω για τις θυσίες σου… γιατί δική μου είναι όλη η οικουμένη και δικά μου όλα τα πλούτη της», «τί έχεις που να μην το έλαβες; Αφού, λοιπόν, το έλαβες από το Θεό, γιατί καυχιέσαι σαν να μην το είχες λάβει ως δώρο;». «Σ’ οποίον δόθηκαν πολλά, πολλά θα ζητηθούν απ’ αυτόν και σ’ οποίον δόθηκαν περισσότερα, περισσότερα θα ζητηθούν». Οι άγιοι του Θεού θαυματουργούσαν, ανάσταιναν νεκρούς, προέλεγαν το μέλλον, ήταν γεμάτοι από πνευματική γλυκύτητα, αλλά συνάμα και γεμάτοι από ταπεινοφροσύνη. Με απορία, θαυμασμό και φόβο έβλεπαν ότι ο Θεός έστερξε γενναιόδωρα να προσφέρει και να εμπιστευτεί το Άγιο Πνεύμα Του στο χώμα, στη λάσπη. Μπροστά σ’ αυτό το μυστήριο, ο νους κυριεύεται από φρίκη και σωπαίνει, η καρδιά πλημμυρίζει από ανείπωτη χαρά, ενώ η γλώσσα δεν έχει τη δύναμη να εκφραστεί. Με την πίστη οι άγιοι αγάπησαν τους εχθρούς τους. Τα μάτια του νου τους, φωτισμένα από την πίστη, σταθερά έβλεπαν το Θεό μέσα στη πρόνοιά Του. Σε παραχώρηση αυτής της θείας πρόνοιας απέδιδαν οι άγιοι όλες τις επιθέσεις που δέχονταν. Έτσι ο Δαβίδ, «βλέποντας τον Κύριο παντοτινά μπροστά του», για να μη λιποψυχήσει μπροστά στις τόσες θλίψεις και δοκιμασίες του, αποκρίθηκε, όταν ο Σεμεΐ τον καταριόταν και τον πετροβολούσε: «Ο Κύριος του είπε να καταριέται τον Δαβίδ. Τί δουλειά έχετε εσείς μ’ έμενα, γιοί της Σαρουΐας», λογισμοί της οργής και της εκδικήσεως; «Αφήστε τον να με καταριέται, γιατί ο Κύριος του το είπε… Ίσως ο Κύριος, βλέποντας την ταπείνωσή μου, να μου δώσει αγαθά αντί για την κατάρα…». Η ψυχή δέχεται τη δοκιμασία σαν θεραπεία των ασθενειών της. Ευγνωμονεί το Θεό και Του ψάλλει: «Βάλε με, Κύριε, σε δοκιμασίες, βάλε με σε πειρασμούς, βάλε φωτιά στις σκέψεις μου και στην καρδιά μου». Έτσι ας αντιμετωπίζουμε τις δοκιμασίες. Για τους ανθρώπους και τα άλλα όργανα των δοκιμασιών μας ας μη νιώθουμε καμιά κακία, καμιά εχθρότητα. Η ψυχή που δοξολογεί τον Πλάστη της, η ψυχή που ευγνωμονεί τον ουράνιο Γιατρό, πλημμυρισμένη από ανέκφραστα αισθήματα, αρχίζει να ευλογεί τα μέσα της θεραπείας της. Και να! Ξάφνου ανάβει μέσα της η αγάπη προς τους εχθρούς. Τότε ο άνθρωπος είναι έτοιμος να θυσιάσει και τη ζωή του για τον εχθρό του, θεωρώντας μάλιστα πως αυτό δεν αποτελεί στην πραγματικότητα θυσία αλλά υποχρέωση, υποχρέωση ανάξιου δούλου. Από τώρα ο ουρανός είναι ανοιχτός. Μπαίνουμε στην αγάπη προς τον πλησίον και μέσω αυτής στην αγάπη προς το Θεό. Βρισκόμαστε στο Θεό και ο Θεός βρίσκεται σ’ εμάς. Να τί θησαυρό περιέχει η πίστη, η μεσίτρια και χορηγήτρια της ελπίδας και της αγάπης. Αμήν. Έρημος Άγιου Σεργίου, 1840

Ὁπότε τί; Μήπως οἱ ἄγγελοι δέν ἔλεγαν ἀλήθεια, ἐκεῖνο τό βράδυ στή Βηθλεέμ;

Χριστουγεννιάτικη εγκύκλιος ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΕΩΣ Ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές μου, χαίρετε! Ἡ παγκόσμια Ἱστορία μὲ πολλοὺς τρόπους κατέγραψε ὅτι ὁ Χριστὸς ἦταν «ἡ προσδοκία τῶν ἐθνῶν». Οἱ ἀρχαῖοι λαοὶ ἢ Τὸν περίμεναν ὡς πρόσωπο ἢ προσδοκοῦσαν «κάτι» ποὺ θὰ ἄλλαζε τὴ ζωή τους, θὰ βελτίωνε τὶς σχέσεις τους, θὰ ὀμόρφαινε μὲ δικαιοσύνη τὴν καθημερινότητά τους καὶ θὰ φανέρωνε σὲ ὅλους τὴν ὑπαρξιακὴ ἀλήθεια τῶν πραγμάτων. Ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ Πίστη μας Τὸν ἔδειξε μὲ τὸ δάκτυλο καὶ ἔκανε τὴ βιοτή Του καὶ τὴ διδασκαλία Του τρόπο, σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖο μποροῦμε οἱ ἄνθρωποι νὰ ζήσουμε καὶ μάλιστα νὰ ζήσουμε καλά! Καὶ ἡ Ἀνάστασή Του, ἀπέδειξε ὅτι ἡ δική μας ζωή, ἀδιάκοπη ἀπὸ τὸν θάνατο καὶ χωρὶς πισωγυρίσματα, ὁδηγεῖ ὁπωσδήποτε στὴν αἰωνιότητα καὶ στὴν ἀθανασία. Ὅλα τοῦτα ἄρχισαν στὴ Φάτνη τῆς Βηθλεέμ. Τότε ποὺ οἱ ἄγγελοι προέτρεψαν ὅσους ἀνθρώπους ἔχουν καλὴ προαίρεση, νὰ δοξάζουν τὸν Θεὸ καὶ νὰ ἐπιδιώκουν τὴν εἰρήνη. Πράγματι, ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔχει εἰλικρινῆ διάθεση καὶ δὲν ἀναγνωρίζει τὸν Θεὸ στὴ ζωή του, τότε ζεῖ διαρκῶς μέσα σὲ τρόμο καὶ πανικό, χωρὶς εἰρήνη καὶ χωρὶς καμμιὰ χαρά. Ὅμως, τέτοια, δυστυχῶς, εἶναι ἡ δική μας ζωή! Ἀμφισβητοῦμε τὰ πάντα καὶ ἀρνούμαστε πολλά. Τὰ πρόσωπα ὁλονῶν μας σκοτείνιασαν, οἱ καρδιές μας ἀγρίεψαν καὶ ἡ χαρά, ἡ εἰρήνη, ἡ ὀμορφιὰ ἐξορίστηκαν ἀπὸ τὶς ψυχές μας. Ὁπότε τί; Μήπως οἱ ἄγγελοι δὲν ἔλεγαν ἀλήθεια, ἐκεῖνο τὸ βράδυ στὴ Βηθλεέμ; Μήπως, «ματαίως ἔγινε ἄνθρωπος ὁ Θεός»; Ἡ «ἐπὶ γῆς εἰρήνη», μήπως εἶναι οὐτοπία; Ἢ μήπως ἐμεῖς κάνουμε «κάτι» λάθος καὶ «κάπου» σφάλουμε; Διώξαμε τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὴ ζωή μας. Στὶς θλίψεις μας, δὲν ἀναζητᾶμε τὴν συντροφιά Του. Στὰ ἀδιέξοδα δὲν ψάχνουμε τὸ φῶς Του. Δὲν ἀφήνουμε τὶς ἀγωνίες μας νὰ παλέψουν μὲ τὰ λόγια Του. Δὲν διακρίνουμε παντοῦ τὸ χαμόγελό Του. Ὅταν παραπατᾶμε, δὲν ἁπλώνουμε σ’ Ἐκεῖνον τὰ χέρια μας. Ὅταν πέφτουμε, δὲν λαχταρᾶμε τὴν ἀγκαλιά Του νὰ μᾶς σηκώσει. Ὁ φρικτὸς Γολγοθᾶς Του δὲν μᾶς διδάσκει πλέον καὶ ἡ ἀδήριτη Ἀνάστασή Του σαλπίζει σὲ αὐτιὰ κωφῶν. Γιὰ νὰ μὴ γίνουμε πρόβατα, μετατραπήκαμε σὲ λύκους. Γιὰ νὰ μὴ χάσουμε τὸ δίκιο μας, πατᾶμε τὶς ζωὲς τῶν ἄλλων. Γιὰ νὰ μὴ μᾶς λείψει τὸ ἐλάχιστο, διεκδικοῦμε τὰ πάντα. Γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουμε τὸν ἑαυτό μας, δὲν ὑπολογίζουμε κανέναν ἄλλον. Γιὰ νὰ πετύχουμε τοὺς στόχους μας, θυσιάζουμε κάθε ἀνθρωπιά. Λὲς καὶ θὰ ζήσουμε 500 χρόνια, ξοδεύουμε ματαίως τὰ πρῶτα 100! Κάποτε, ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, ἔστειλε καὶ ρώτησε τὸν Χριστό: «εἶσαι ὁ Μεσσίας ποὺ περιμένουμε ἢ ὄχι»; Ὁ Κύριος δὲν ἀπάντησε μὲ ἀκρίβεια στὸν Βαπτιστή, ἀλλὰ ἀπέδειξε ὅτι δὲν εἶναι μόνο Αὐτός, τὸν ὁποῖο, οἱ Ἰσραηλίτες (σὲ κάποια στροφὴ τῆς ἱστορίας τους) περίμεναν ὅτι θὰ ρθεῖ. Ὁ Χριστὸς εἶναι Αὐτός, ποὺ ὅλοι οἱ αἰῶνες καὶ οἱ λαοὶ τῆς γῆς διαρκῶς περιμένουμε, ἐπειδὴ ἀδιάκοπα ἔρχεται, πάντοτε πρὸς ὅλους. Δὲν παρέρχεται ἀλλὰ πάντα παρὼν συμπορεύεται, ὁ πάλιν ἐρχόμενος στὸ τέλος τῆς ἱστορίας τοῦ κόσμου. Ἀγαπητοί μου, Βρισκόμαστε σ’ ἕνα πολιτισμικὸ σταυροδρόμι καὶ σὰν τὸ μυθικὸ Ἡρακλῆ, ἔχουμε νὰ διαλέξουμε τὸ δρόμο ποὺ θὰ συνεχίσουμε. Ἡ κάποτε Χριστιανικὴ Εὐρώπη ἀποκαθηλώνεται ἀπὸ τοὺς τρεῖς πυλῶνες της, ποὺ ἦταν ἡ ἑλληνικὴ Φιλοσοφία, τὸ ρωμαϊκὸ Δίκαιο καὶ τὸ χριστιανικὸ Εὐαγγέλιο. Μὲ αἴσθημα ἐνοχῆς καὶ δειλίας, δίχως ἴχνος αὐτογνωσίας καὶ αὐτοπεποιθήσεως παραδίδεται στὸ αὐτοκτονικὸ κίνημα τῆς Πολιτικῆς Ὀρθότητος, στὸν ἑωσφορικὸ Δικαιωματισμὸ καὶ τὴν Ἰσλαμο-αριστερὴ λαγνεία. Αὐτοὶ οἱ τρεῖς τυφῶνες, ἂν δὲν περιορισθοῦν καὶ συνεχίσουν τὸ ἀνεξέλεγκτο στροβίλισμά τους θὰ σαρώσουν κάθε παράδοση καὶ κάθε ἐλπίδα. Ὁπότε χωρὶς θεμέλια καὶ δίχως ὅραμα τὸ μέλλον τῆς γηραιᾶς Ἠπείρου δὲν προοιωνίζεται εἰρηνικό. Λοιπόν, οἱ ἄγγελοι δὲν ἔλεγαν ψέμματα τὸ βράδυ τῆς Βηθλεέμ! Δὲν «ἐνηνθρώπισε ματαίως ὁ Θεός». Ἡ «ἐπὶ γῆς εἰρήνη», μπορεῖ νὰ γίνει πραγματικότητα ἂν ὅλοι μας πάρουμε τὸν Χριστὸ στὰ σοβαρά. Ἂν τοῦ ἀνοίξουμε τὴν πόρτα ποὺ χτυπᾶ, τῆς ζωῆς μας, γιὰ νὰ μπεῖ μέσα καὶ νὰ δειπνήσει μαζί μας. Ἂν τὸν παρακαλέσουμε νὰ μείνει μαζί μας, ἐπειδὴ νύχτωσε πιά· περισσότερο σκοτάδι δὲν ἀντέχεται! Γι’ αὐτό, ἐφέτος ἔχουμε ἀνάγκη νὰ χαροῦμε τὴ Γέννησή Του καὶ τὰ Ἐπιφάνειά Του. Ὄχι σὰν ἱστορικὰ γεγονότα τοῦ πλανήτη μας, ἀλλὰ σὰν προσωπικὰ σαλπίσματα πρὸς τὸν καθένα μας. Χαρεῖτε τὸν Χριστό, ἀφουγκραστεῖτε τὸν Χριστό, συζητεῖστε μαζί Του. Κοινωνεῖστε τὸν Χριστὸ καὶ παρακαλέστε Τον νὰ θεραπεύσει καὶ νὰ ἀπελευθερώσει τὴ ζωή μας. Μὴν Τὸν ἀφήσετε ἀναξιοποίητο καὶ μὴν Τὸν ξεχνᾶτε ποτέ. Γίνετε συνεργάτες Του, σύντροφοι, συνοδοιπόροι, φίλοι Του καὶ ἀδελφοί Του. Ἐκεῖνος τὸ ζήτησε καὶ θὰ τὸ ζητάει πάντα, μέχρις ὅτου ξεκουράσει τὸν καθένα μας καὶ τὸν πλανήτη μας στὴν ἀγκαλιά Του. Βλέπετε! τὸ βρέφος τῆς Βηθλεέμ κρατάει στὰ χέρια Του τὰ σύμπαντα! Κι αὐτὸ ἦταν τὸ Μυστήριο τοῦ Θεοῦ ποὺ ἔγινε τὸ θαῦμα τοῦ κόσμου μας. Θαῦμα ποὺ περιμένει νὰ τὸ βιώσουμε. Εὔχομαι καὶ προσεύχομαι γι’ αὐτό. Παρακαλῶ συναγωνιστεῖτε με στὶς προσευχὲς ὥστε μὲ εἰρήνη νὰ διέλθουμε τὸν παρόντα χειμῶνα καὶ νὰ φτάσουμε στὸ ξέφωτο τῆς εἰρήνης καὶ τῆς χαρᾶς, τῆς ὀμορφιᾶς, τῆς τιμιότητος καὶ τῆς δικαιοσύνης, τῆς ἀγάπης καὶ τῆς καταλλαγῆς. Εὐλογημένα Χριστούγεννα, Ἀγαπητοί μου, πάντα στὴ ζωή μας, στὴν Πατρίδα μας καὶ σὲ ὅλο τὸν κόσμο.

«Αφού το σταύρωσε ο Γέροντας Παΐσιος δεν χρειάζεται να πας στο νοσοκομείο»!

Στο σημείο αυτό θα σας διηγηθώ και ένα θαύμα το οποίο έκανε ο όσιος Παΐσιος στον πατέρα Αναστάσιο. Κάποτε ο παπα-Αναστάσης(† Ιερομόναχος Αναστάσιος, Γέροντας Ιερού Κουτλουμουσιανού Κελλίου Τιμίου Προδρόμου – Διονυσίου του εκ Φουρνά στις Καρυές Αγίου Όρους.) με έναν λαϊκό εργάτη έκοβαν ξύλα με ηλεκτρικό πριόνι κοντά στο κελλί του Οσίου. Κάποια στιγμή πέρασε από εκεί και ο όσιος Παΐσιος και τους είπε όταν τελειώσουν να περάσουν από το κελλί του. Δυστυχώς, όμως, ενώ δούλευαν έκοψε το πριόνι ένα δάκτυλο του παπα-Αναστάση. Όταν πήγαν στον όσιο, ο παπα-Αναστάσης του έδειξε τι έπαθε και ο όσιος του το ένωσε και το σταύρωσε. Πήγαινε του λέει ο όσιος Παΐσιος να το δει και ο γιατρός στις Καρυές. Ο γιατρός το περιποιήθηκε κάπως, αλλά όταν ρώτησε ο παπα-Αναστάσης αν πρέπει να πάει στο νοσοκομείο αυτός του είπε: «Αφού το σταύρωσε ο Γέροντας Παΐσιος δεν χρειάζεται»! Και πράγματι, το δάκτυλο έδεσε και αποθεραπεύτηκε χωρίς να χρειαστεί να πάει καθόλου στο νοσοκομείο. Όταν είδα μετά από καιρό το θεραπευμένο δάκτυλο φαινόταν πως πράγματι δεν βρισκόταν στην κανονική του θέση. Εντούτοις, λειτουργούσε άψογα. Όλο αυτό μου θύμισε την αποκοπή του χεριού του αγίου Ιωάννη Δαμασκηνού και την θεραπεία του από την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας την αργότερα αποκαλούμενη Τριχερούσα.

Θυμάμαι κάτι που μου συνέβηκε κατά τη Θεία Λειτουργία των Χριστουγέννων του 1941(Αγ.Βησσαρίωνας)

Ήταν προπαραμονές Χριστουγέννων του έτους 1988. Στο Αρχονταρίκι της Μονής Αγάθωνος με κρεμαστό τζάκι ο Γέροντας Βησσαρίων διάβαζε κάποιο χριστιανικό έντυπο. Ήταν απορροφημένος και φαινόταν συγκινημένος. Σε μιά στιγμή ο σημερινός Ηγούμενος, πατήρ Δαμασκηνός, ο οποίος καθόταν κοντά του και έγραφε Χριστουγεννιάτικες κάρτες αντιλήφθηκε το Γέροντα να κλαίει και να προσπαθεί να σφογγίσει τα δάκρυά του. Γιατί κλαις, παπούλλη, τον ρώτησε; — Δεν έχω τίποτα, παιδί μου, απάντησε, μην ανησυχείς! Μα κλαις, παπούλη! Πες μου γιατί κλαις; Σου συμβαίνει τίποτα; — Όχι, παιδί μου! Να, κάτι θυμήθηκα. Ποτέ να μην ξανάρθουν στον τόπο μας εκείνα τα μαύρα χρόνια της κατοχής, της εξαθλιώσεως, της πείνας. Θυμάμαι κάτι που μου συνέβηκε κατά τη Θεία Λειτουργία των Χριστουγέννων του 1941, σε ένα ορεινό χωριό της Καρδίτσας, όπου τότε εφημέρευα. Όταν βγήκα στην Ωραία Πύλη με το Άγιο Δισκοπότηρο στα χέρια και είπα το «Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε», άρχισαν να έρχονται για τη Θεία Κοινωνία όλοι οι χωριανοί, με προπορευόμενα τα παδιά τους. Μιά νεαρή μάνα έφερε μπροστά μου το σκελετωμένο παιδάκι της. Εκείνο άνοιξε το στοματάκι του και περίμενε το Θείο Μαργαρίτη· περίμενε να μεταλάβει το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μας. Μου είπε το όνομά του και τι κοινώνησα. Αλλά, αντί να απομακρυνθεί κράτησε σφιχτά, το καϋμένο, με τα αδυνατισμένα χεράκια του το ιερό μάκτρο, το κόκκινο μανδήλι που σκουπίζουμε τα στόματά μας μετά τη Θεία Κοινωνία, και μου φώναξε κλαίοντας: —Κι’ άλλο, παπούλη, κι’ άλλο! Πεινούσε το παιδάκι μου! Λύγισαν τα γόνατά μου και μιά τρεμούλα απλώθησε σε όλο το κορμί μου. Βούρκωσαν τα μάτια μου και για να μη δουν οι πιστοί γύρισα στην Αγία Τράπεζα. Άφησα το Άγιο Ποτήριο και κάθισα σ’ ένα σκαμνάκι. Έκλαψα και είπα με ανθρώπινο πόνο: — Γιατί άφησες, Θεέ μου, την πατρίδα μας να έλθει σε τέτοια δυστυχία; Λυπήσου, Κύριε, τα παιδιά μας! Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας Μέγας Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας

Ὁ Χριστός γεννήθηκε στό σκοτάδι γιά νά διδάξῃ ὅτι ὅσο μένουμε μακριά του, θὰ ζοῦμε σάν τυφλοπόντικες στά αἰώνια σκοτάδια

Ὁ Χριστὸς γεννήθηκε ἐν καιρῷ νυκτός. (Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἀπὸ ἀρχαιοτάτης ἐποχῆς ἡ λειτουργία τῶν Χριστουγέννων τελεῖται πολὺ νωρίς, προτοῦ νὰ φέξῃ). Νύ­χτα γεννήθηκε ὁ Χριστός, ὄχι ἡμέρα, γιατὶ ἡ νύχτα μὲ τὸ σκοτά­δι της εἰκονίζει τὸ βαθὺ πνευματικὸ καὶ θρησκευτικὸ σκο­τά­δι, στὸ ὁποῖο ζοῦσε ὁ κόσμος τὶς παραμο­νὲς τῆς Γεννήσεως τοῦ Σωτῆρος. Ὁ κόσμος εἶ­χε ἄγνοια ἐπάνω στὰ σπουδαιό­τερα ζητήμα­τα τῆς ζωῆς, ὅπως· για­τί ἤρθαμε στὸν κόσμο; ποιός εἶναι ὁ προορι­σμός μας; ἀ­πὸ ποῦ ἤρθαμε καὶ ποῦ πηγαίνουμε; ποιά εἶναι ἡ ἀρχή μας καὶ ποιό τὸ τέλος μας; ποιός εἶναι ὁ ἀληθι­νὸς Θεός;… Ὁρίστε ζητήματα θεμελιώδη, σπουδαῖα, γιὰ τὰ ὁποῖα ὅμως ὁ ἀρχαῖ­ος κόσμος εἶχε σκοτάδι, μεσάνυχτα. Ἡ ψυχὴ τῶν ἀνθρώπων ζητοῦσε φῶς, καὶ φῶς δὲν ἔ­βλεπε. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι παρουσιάστηκαν διὰ μέσου τῶν αἰώνων φιλόσοφοι καὶ ἱδρυταὶ θρησκειῶν, ἀλλὰ δὲν κατόρθωσαν νὰ φω­τίσουν τὸ ἔρεβος τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς. Ἔρριξαν λίγο φῶς, μὰ τὸ φῶς τους ἦ­ταν ἀ­σθενικό, ἀνεπαρκές. Οἱ ὡραῖες διδασκα­λίες τους ἦταν ἁ­πλῶς φωτοβολίδες τοῦ αἰωνίου Πνεύματος· φώτιζαν γιὰ λίγο καί ἔπειτα ἔσβηναν, λησμονοῦνταν, γιὰ ν᾽ ἀφήσουν τὸν κόσμο πάλι στὸ σκοτάδι. Κι ὁ δύστυχος ὁ ἄν­θρωπος περι­επλανᾶτο καὶ παραπατοῦσε στὰ σκοτεινά. Νά λοιπὸν γιατί ὁ Χριστὸς γεννήθηκε νύχτα. Τὸ σκο­τάδι ἐκείνης τῆς νύχτας ἦταν σύμβολο τοῦ ἄλ­λου ἐκείνου σκότους ποὺ βασίλευε παντοῦ. Καὶ τὸ σκοτάδι ἐκεῖνο τὸ διέλυσε ὁ Χριστός. Ἀνέτειλε σὰν ἥλιος, κι ἀπὸ τότε ἐπὶ 20 αἰῶνες φω­τίζει ὅσους τοὐλάχιστον θέλουν νὰ δοῦν τὸ φῶς καὶ νὰ δεχτοῦν τὴν ἀλήθεια. Ὁ Χριστὸς γεννήθηκε στὸ σκοτάδι γιὰ νὰ διδάξῃ ὅτι ὅσο μένουμε μακριά του, θὰ ζοῦμε σὰν τυφλοπόν­τικες στὰ αἰώνια σκοτάδια. Γιατὶ αὐ­τὸς εἶναι, κατὰ τὴ μαρτυρία τῆς Ἱστορίας καὶ τῆς Γραφῆς, «τὸ Φῶς τοῦ κόσμου» (Ἰω. 8,12). (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης