ΜΗΝΥΜΑ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΕΡΚΥΡΑΣ, ΠΑΞΩΝ & ΔΙΑΠΟΝΤΙΩΝ ΝΗΣΩΝ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ

Αγαπητοί μου πατέρες και αδελφοί, παιδιά μου εν Κυρίω αγαπημένα, «Φωτισμένοι πλέον από το φως της ανατολής των ανατολών, που διαλύει κάθε σκοτάδι και εξαφανίζει κάθε σκιά στη ζωή μας, πανηγυρίζουμε τη νέα προοπτική μας» . Η σημερινή εορτή είναι όντως «Θεοφάνεια», η ένδοξη φανέρωση της Αγίας Τριάδος στον Ιορδάνη ποταμό που μας δείχνει και μας φωτίζει τον δρόμο για την εκπλήρωση του προορισμού μας, που δεν είναι άλλος από τον Αγιασμό και την βίωση της αγάπης. Εκεί, στον Ιορδάνη ποταμό αποκαλύφθηκε το μυστήριο της Τριαδικής ζωής. Ο σαρκωθείς Υιός βαπτίζεται από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και ο ουράνιος Πατήρ φανερώνει από τον ορθάνοικτο ουρανό την αγάπη του προς τον Υιό Του. Επισφράγιση της θείας αγάπης αποτελεί η κάθοδος του Αγίου Πνευματος εν είδει περιστεράς επί του Υιού. Αυτή η ενδοτριαδική αγάπη φανερώνει στον κόσμο, το παράδειγμα της ζωής που ο Θεός προτείνει σε κάθε άνθρωπο. Και δεν είναι άλλο από τη ζωή της αγάπης. Κατά τους πρώτους μάλιστα χριστιανικούς αιώνες, η εορτή της Γεννήσεως του Χριστού συνεορτάζονταν με την γιορτή της Βαπτίσεώς Του. Και τούτο γιατί η σάρκωση του Υιού και Λόγου του Θεού είχε ως σκοπό την φανέρωση της αγίας Τριάδος στους ανθρώπους. Η πράξη άλλαξε με το πέρασμα του χρόνου, αλλά το νόημα της εορτής παραμένει διαχρονικά το ίδιο. Στους εξαίσιους ύμνους και στις ευχές της εορτής που ακούγονται μεταξύ άλλων αναφέρεται: «…Σήμερον η αχλύς του κόσμου καθαίρεται τη επιφανεία του Θεού ημών…». Δηλαδή: «…Σήμερα η ομίχλη του κόσμου καθαρίζεται με την εμφάνιση του Θεού μας…». Η θεοφάνεια, η χάρη του Τριαδικού Θεού, βρίσκεται πάνω από τις αδυναμίες και τα αδιέξοδα του κόσμου τούτου. Για όποιον γεύτηκε θεοφάνεια κατά χάρη, έστω και ελάχιστα, για όποιον είχε εμπειρία της επίσκεψης της Θείας Χάρης και βίωσε τέτοια πνευματική κατάσταση είναι ξεκάθαρο ότι το φως του Θεού, ως ακτινοβόλημα της Τριαδικότητάς Του, είναι εκείνο που, υπερβαίνοντας ανθρώπινα μέτρα και δεδομένα, ξεδιαλύνει ανακαινιστικά και διαλύει ολοκληρωτικά, κάθε αμφιβολία και κάθε ακαθαρσία στην ύπαρξη του ανθρώπου, που μετανοεί έμπρακτα. Στις ημέρες που διανύουμε, ο άκρατος εγωϊσμός του δήθεν παντοδύναμου ανθρώπου, του υποταγμένου στο φίλαυτο θέλημά του, τον οδηγεί σε απομόνωση από τον Θεό και από τους συνανθρώπους του, με αναπόφευκτο αποτέλεσμα τις βαριές πνευματικές ασθένειες που τον ταλανίζουν. Έτσι είναι σχεδόν φυσικό την χαρά της λαμπρής αυτής γιορτής να σκιάζει βαριά για άλλη μια χρονιά η ανέχεια, η πείνα, η φτώχεια, η αρρώστια, η βία και ο πόλεμος που έχει θερίσει με το δρέπανο του θανάτου πολλούς αδελφούς μας σε όλο τον κόσμο. Αλλά, αντί τα γεγονότα αυτά να μας αφυπνίσουν, να μας κάνουν να συνειδητοποιήσουμε την αδυναμία και την μικρότητά μας και να μας οδηγήσουν να ζητήσουμε την παρέμβαση του Θεού για να σταματήσουν αυτά τα κακά, εμείς εξακολουθούμε να τρέφουμε την νοσηρά ψευδαίσθηση, ότι είμαστε παντοδύναμοι, ότι είμαστε ανθρωποθεοί και δεν έχουμε ανάγκη τον Θεό. Για μια ακόμη φορά η Εκκλησία σήμερα, μας καλεί όλους να φωτισθούμε πνευματικά, ώστε να μετανοήσουμε ειλικρινά, χωρίς να εγκλωβιστούμε στην «ομίχλη» του χάους και του σκότους που κυριαρχούν, έχοντας επίγνωση ότι ο Θεός επέτρεψε κατά παραχώρησή Του, για λόγους που Εκείνος γνωρίζει, να βιώσουμε την νέα παγκόσμια πραγματικότητα που μας δοκιμάζει. Μας καλεί να εκζητήσουμε και πάλι τον φωτισμό του Παναγίου Πνεύματος, να αναβαπτισθούμε και να φωτισθούμε με το φως, το οποίο έρχεται «…άνωθεν εκ του Πατρός των φώτων…». Αγαπητοί μου πατέρες και αδελφοί, παιδιά μου εν Κυρίω αγαπημένα, Εύχομαι ολόψυχα, το Πανάγιο Πνεύμα που επεφοίτησε στον Ιορδάνη να επιφοιτήσει και στις καρδιές όλων μας και να φωτίζει παντοτινά ολόκληρη την ύπαρξή μας. Μετά πατρικών ευχών και της εν Κυρίω αγάπης, Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ +Ο ΚΕΡΚΥΡΑΣ, ΠΑΞΩΝ & ΔΙΑΠΟΝΤΙΩΝ ΝΗΣΩΝ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

Οσίου Νικηφόρου του Λεπρού: Θαύματα Αγίου Ανθίμου του Χίου

Τον κατάλογο των θαυμάτων αυτών ο όσιος Νικηφόρος έστειλε με επιστολή του από την Αθήνα, στις 22 Ιουλίου 1961, στην Ηγουμένη της Ιεράς Μονής της Παναγίας Βοηθείας. Οσίου Νικηφόρου του Λεπρού: Θαύματα Αγίου Ανθίμου του Χίου Της γράφει, λοιπόν: “Θέλω να σας πληροφορήσω μερικά από τα θαύματα του αγιωτάτου μας Πατρός, όσα ενθυμούμαι. Γνώριζε όμως, κυρά Γερόντισσα, ότι εγώ στο Λωβοκομείο της Χίου επήγα το 1914. Ο άγιος μας Γέροντας είχε πάει στα 1912. Λοιπόν σ’ αυτά τα δύο χρόνια δεν γνωρίζω πόσα ετέλεσε. Ετώρα σου γράφω εκείνα τα οποία είδαν οι οφθαλμοί μου. Πρώτον, η μακαρίτισσα Ιουστίνα είχε δεκατέσσερα δαιμόνια, καθώς το εμαρτύρησαν τα άλλα δαιμόνια πώς είχε. Τα δεκατρία έφυγαν, το δε ένα δαιμόνιο το είχε παραχωρήσει ο Θεός διά ταπείνωσίν της. Θα ενθυμήσθε καμμιά φορά που έτρεχε στα χωράφια και στα βουνά. Προπαντός την ώρα της Λειτουργίας επροσπαθούσε το δαιμόνιον η να την πνίξη η να την γκρεμίση. Κατόπιν η Στυλιανή Χατζηγεωργίου και η αδελφή της Σεβαστή είχαν δαιμόνιο και τις εθεράπευσε. Και μία ακόμη Τσικητρίδαινα από τον Άγιο Ματθαίο, τα παιδιά της είναι στη ζωή. Και ενας Κυπραίος εργαζότανε στα ταμπάκικα, το όνομά του δεν το θυμούμαι, ήταν δαιμονισμένος και εθεραπεύθη. Επίσης ήλθε και ένας ιερεύς από την Κύπρον νεαρός και είχε δαιμόνιον υπερηφάνειας και εθεραπεύθη. Μάλιστα το ρολόι που είχε της τσέπης το είχε αφήσει για ενθύμιον με χαραγμένο επάνω το όνομά του, Γεώργιος Ασπιώτης. Κατόπιν έφεραν από τάς Αθήνας ένα νέον, όνομα Ιωάννης Διατσίντος, είχε τον άρχοντα των δαιμονίων, όπως εμαρτυρούσεν ο ίδιος, τον Βεελζεβούλ, και εθεραπεύθη. Μάλιστα έγινεν έπειτα ιερεύς και ετελείωσε τον βίον του εις την Μονήν του πάτερ Ματθαίου στην Κερατέα. Δύο αδέλφια από τον Βροντάδο – ήταν διδάσκαλοι – Παντελής και Γεώργιος, δαιμονισμένοι και οι δύο, εθεραπεύθησαν. Και άλλος Βρονταδούσης Ιωάννης, ήλθε από την Αγγλίαν δαιμονισμένος και εθεραπεύθη. Και μια κόρη εξαδέλφη του Αγγελική, που είχε ασπασθή τον μοναχικόν βίον, εθεραπεύθη και αυτή. Είχε φέρει και μία κόρη από τον Δαφνώνα, το όνομά της Μαρουκώ, έστενε ξόβεργα στον ποταμό και εβλαστήμησε και έλαβε χώρα ο Σατανάς και εμπήκε μέσα και εγαύγιζε το δαιμόνιον σαν το σκυλί το μπολτόκ από μέσα της, και εθεραπεύθη. Κατόπιν έφεραν μίαν κόρη από το χωρίον Λεπτόποδα, το όνομά της Ελένη, το επίθετον Μοσχούρη, και εθεραπεύθη. Από το ίδιο χωριό ήλθε και μία Καλλιόπη Ν. Φασόλα, αδελφή του πάτερ Αμβροσίου, Ηγουμένου της Μονής Μυρσινιδίου, η οποία είχε καρκίνο στο στήθος, και εθεραπεύθη. Επίσης έφεραν από το χωρίον Βολισσό μία γυναίκα, το όνομά της Ελένη, τον σύζυγό της τον έλεγαν Ιωάννη. Είχαν ξοδέψει τρακόσες λίρες στους ιατρούς και της έλεγαν πώς έχει νευρική κατάσταση. Είχε δε δαιμόνιον της μαγείας και αυτή εθεραπεύθη. Ένα παιδί από τον Ζιφιά ήταν τελείως τυφλό, το όνομά του Παναγιώτης, και έγινε καλά. Την μητέρα του την έλεγαν Μαρία. Μέσα στην χώρα, σε κάποιο πλουσιόσπιτο είχε πέσει μεγάλη οργή. Και τι οργή; Όλα τα πράγματα της κουζίνας, μπουκάλες, μπουκαλάκια, ποτήρια, βάζα, πιάτα, τα ευρίσκανε το πρωί πεταμένα και σωριασμένα μέσα στη μέση του σπιτιού. Τα έβαζαν στη θέση τους και πάλι τα βρίσκανε μες στη μέση. Αυτό εξακολουθούσε πολλές φορές. Κάποιος ευσεβής τους εφώτισε και τους είπε: ‘Πηγαίνετε να πάρετε το Παπαδάκι του Λωβοκομείου, εκείνος είναι ο μόνος αρμόδιος που έχει παρρησία στον Θεό καθώς βλέπομεν τα άπειρα θαύματά του. Να τον φέρετε στο σπίτι και να δεηθή του Θεού να παύση αυτή η όργή’. Και έτσι επήγε ο άγιος Γέροντας μας εις αυτό το σπίτι και εδεήθη του Θεού και έπαψε η οργή. Αλλά το όνομα του σπιτονοικοκύρη τώρα δεν το θυμούμαι. Κατόπιν ο κ. Ροδοκανάκης, βουλευτής και γερουσιαστής Χίου, ησθένησε και ήλθε εις θάνατον. Ο γαμπρός του ηταν ο ιατρός κ. Κουντουράς. Εκείνος μαζί με άλλους ιατρούς της χώρας δεν μπόρεσαν να βρουν την άσθένειάν του. Η κόρη του όμως, δηλ. του κ. Κουντουρά η σύζυγος, είχε μεγάλην πίστιν και ευλάβειαν στον άγιον Γέροντά μας και επαρακίνησε τον σύζυγόν της κ. Κουντουρά, να στείλη να πάρουνε τον άγιον Γέροντά μας να πάη στο σπίτι, και επήγε. Μόλις έφθασε εκεί ήκουσε κλαυθμούς και οδυρμούς οικογενείας, καθώς και άλλων πολλών. Και μόλις επλησίασε τώνε λέγει: ‘Παύσετε, μη κλαίετε, και ο κ. Ροδοκανάκης θα γίνη καλά και θα πάη αύριο στο γραφείον του’. Και ίσως μερικοί άπ’ αυτούς να τον περιγέλασαν. Τον επλησίασε, και τον σταύρωσε, τον εφύσησε στο πρόσωπο και – ω του θαύματος! – εκείνη τη στιγμή ανέλαβε και ήλθε στην πρώτη του υγείαν. Έκτοτε τον εθαύμαζε ο κ. Κουντουράς και τον πήρε σε μεγάλη ευλάβεια, και μάλιστα του εφάνηκε και χρήσιμος τον καιρόν που θέλησαν οι δήμιοι να τον φυλακώσουν για τις ιατρείες που έκανε, και ο Θεός και εκείνος τον αθώωσαν. Είχανε φέρει μία κόρη από το Βίκι, ετών 18. Και άπ’ έξω από το Λωβοκομείον ετελείωσε, απεβίωσε. Την είχανε φέρει στον άγιο Γέροντά μας να την θεραπεύση, αλλά η δυστυχής δεν επρόλαβε. Επαρακάλεσαν δε τον άγιον Γέροντά μας να δεχθή να την ενταφιάσουν εις το νεκροταφείον μας. Εισηκούσθη η δέησίς των και την ενταφίασαν μέσα στο νεκροταφείον μας. Στα τρία χρόνια πήγε στο νεκροταφείον ο άγιος Γέροντάς μας και άνοιξε την πλάκα της κόρης, και είδε το σώμα της όλο διαλελυμένο, η δε δεξιά της χείρα ήταν τελείως άλυωτη, και είχε απλώσει χείρα όπως καμμιά φορά δεκατούν κανένα άνθρωπο. Οι όνυχες της χείρας της είχανε μεγαλώσει. Αμέσως ειδοποίησε τους συγγενείς της να έλθουν δίχως άλλο στο Λωβοκομείο, και ήλθαν. Τώνε λέγει: ''Τι έκανεν αυτή η κόρη και δεν έλυωσεν το δεξιό της χέρι;'' Και του είπαν, ότι δεν ήξευραν άλλο τίποτα παρά μόνον τούτο: ‘Είχε φιλονεικήσει με τον Ιερέα του χωριού μας και μόλις εγύρισε την πλάτη του ο Ιερεύς για να φύγη, εγύρισε η κόρη και τον ετύφλωσε. Αυτό μόνον ήξεύρομεν.'' Ετότες επήγαινε ο άγιος Γέροντάς μας στο νεκροταφείο και εγονάτιζε εις το μνημείον της επί τρεις ημέρας και εδέετο του Θεού να διάλυση την χείρα. Και – ω του θαύματος! -την τρίτη μέρα ευρέθη η χείρα εκείνη χώμα. Μέχρι εδώ σας πληροφορώ εκείνα τα οποία γνωρίζω και είδαν οι οφθαλμοί μου. Και πάλι παραύστερα, αν ενθυμηθώ και άλλα, θα σας τα γράψω. Να ξέρης όμως, κερά Γερόντισσα, ότι είχε προορατικόν χάρισμα και προφητικόν χάρισμα και εγνώριζε τα μέλλοντα, το οποίον σε εμένα πολλάκις απεκάλυπτε. Δεν ήθελε να το φανέρωση το χάρισμά του, για να φεύγη την δόξαν των ανθρώπων. Με πνευματικήν αγάπην ο ελάχιστος Μοναχός Νικηφόρος Τζανακάκης” ΠΗΓΗ: Σίμωνος Μοναχού «Νικηφόρος Ο Λεπρός, Της Καρτερίας Αθλητής Λαμπρός». Β΄Έκδοση, Εκδόσεις «ΑΓΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ», Αθήναι.

"Δηλαδή, εσείς αν και επιστήμονας, πιστεύετε στο Θεό;"

Πριν από λίγο στην ΕΡΤ3, ανάμεσα σε "ειδήσεις" για τους εγχώριους και τους εισαγόμενους celebrities, ανάμεσα σε ειδήσεις που τρομοκρατούν, φοβίζουν και χειραγωγούν το λαό μας, προβλήθηκε και το συγκλονιστικό νέο για τον 17χρονο Ταξιάρχη στη Μυτιλήνη, για τον οποίο ενώ είχε κινηθεί η διαδικασία δωρεάς των οργάνων του γιατί πληρούσε τις προϋποθέσεις εγκεφαλικής νέκρωσης, άρχισε να συνέρχεται και να δίνει σημεία εγκεφαλικής λειτουργίας ! Η παρουσιάστρια των ειδήσεων θέλησε να δώσει το χαρμόσυνο νέο όχι ως θαύμα, αλλά ως μια κατάκτηση του 17χρονου, αλλά και να θέσει τον νευροχειρουργό κ.Σουρτζή προ των " επιστημονικών ευθυνών " του, να αποκαταστήσει δηλαδή την πιθανή παραπληροφόρηση και τη δυσφήμιση της καμπάνιας της δωρεάς οργάνων από ένα τέτοιο " τυχαίο" γεγονός.... Προς τιμήν του ο νευροχειρουργός είπε ότι εκπλήσσεται για την έκταση που πήρε η είδηση καθώς τέτοια γεγονότα εγκεφαλικά νεκρών ανθρώπων συμβαίνουν, αν και δεν είναι δυστυχώς η συχνότερη έκβαση και πλέον υπάρχει αυτό το ποσοστό να επανέλθει ο "εγκεφαλικά νεκρός" , ποσοστό που τίθεται στη διάθεσή των συγγενών, για να αποφασίσουν να δωρίσουν τα όργανα, ή να μην τα δωρίσουν ελπίζοντας στο θαύμα. Δηλαδή επισήμανε ότι ο εγκεφαλικά νεκρός που ήδη η οικογένεια του σκέπτεται τη δωρεά οργάνων, συνέβη και άλλες φορές λίγες ώρες πριν τη δωρεά να επανέρχεται και μάλιστα να συνέρχεται πλήρως! -"Δηλαδή, εσείς αν και επιστήμονας, πιστεύετε στο Θεό; " τραύλισε η τηλεπαρουσιάστρια σα να υπέστη εγκεφαλικό.... -"Ναι πιστεύω", ανταπάντησε "βλέπουμε συχνά στη δουλειά μας το έργο του Θεού, όπως είναι έντονο και το θρησκευτικό συναίσθημα στο νησί", ενώ συνέδεσε το γεγονός με μια πρόσφατη γιορτή του Ταξιάρχη στη Μυτιλήνη. Η παρουσιάστρια φανερά ενοχλημένη για την πληροφορία της "σχετικότητας της κλινικής νέκρωσης" ενός ανθρώπου που πληρεί τις προϋποθέσεις για δωρεά οργάνων, αλλά και για την ομολογία πίστεως του ιατρού, προσπάθησε να κάνει τον επίλογο λέγοντας ότι ευτυχώς που γίνονται και " θαύματα" που επιβεβαιώνουν το έργο της επιστήμης", για να δώσει την τελική απάντηση όμως ο νευροχειρουργός με την φράση " ευτυχώς που γίνονται θαύματα δίνοντας και σε εμάς τη χαρά να συμμετέχουμε λίγο σε αυτά"! Συγχαρητήρια στον κ. Σουρτζή για το θάρρος της επιστημονικής του γνώμης, κόντρα στις προϋποθέσεις και τους όρους της πολιτικής και κοινωνικής ορθότητας, που θέλουν τους "μορφωμένους" ανθρώπους άθεους , συγχαρητήρια στον ιατρό και άνθρωπο για την ομολογία του κόντρα στο ρεύμα! Υπάρχει ακόμη ελπίδα, το θαύμα στον Ελληνικό λαό είναι ζωντανό ! Χρόνια πολλά, ευλογημένη, φωτισμένη και λεύτερη χρονιά.

Θυμάμαι, δεκαετίες πριν όταν είχα πρωτοδιαβάσει την Κλίμακα του αγίου Ιωάννη του Σιναϊτη...

Θυμάμαι, δεκαετίες πριν όταν είχα πρωτοδιαβάσει την Κλίμακα του αγίου Ιωάννη του Σιναϊτη μου'χε προκύψει μεγάλη αντίδραση. Το είχα θεωρήσει κείμενο πολύ σκληρό. Απάνθρωπο σχεδόν. Το είχα δει ως ένα κείμενο που γεμίζει τον άνθρωπο με ενοχές. Και είναι μια αντίδραση που έχει προκύψει και σε άλλους. Tο έχω ακούσει -και συνεχίζω κατά καιρούς- να το ακούω από διάφορους. Τώρα, βέβαια, που την ξαναδιαβάζω αντιλαμβάνομαι το πόσο μεγάλο λάθος είχα κάνει στην αξιολόγησή μου. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά σοφό κείμενο. Τέτοιο που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την εντύπωση που μου είχε προκληθεί λόγω της πνευματικής νηπιότητας των καιρών που το είχα πρωτοδιαβάσει. (1) Τι με είχε κάνει, τότε, να βγάλω ένα τόσο αρνητικό συμπέρασμα όμως; Η απάντηση είναι απλή (και γι'αυτό εξαιρετικά δυσδιάκριτη για όσους έχουν μπερδεμένο νου): Το ότι αδυνατούσα, μέσα στην πνευματική ανωριμότητα και άγνοια μου, να συνυπολογίσω τον παράγοντα της χάρης του Θεού. Να αντιληφθώ, δηλαδή, πως τα ''σκαλοπάτια'' κάθαρσης που αναφέρει ο άνθρωπος αυτός δεν είναι προϊόν ''κατορθωμάτων''. Είναι τα όσα προκύπτουν όταν ο άνθρωπος εμβαπτίζεται στην χάρη του Θεού. Εμβάπτιση που ξεκινάει με την εκ μέρους μας επίγνωση, ακριβώς, του ότι δεν είναι κατορθώματα και πως είναι εντελώς μάταιο να προσπαθήσει να τα πετύχει κανείς δι'ιδίων πειθαρχιών και προσπαθειών. Η Κλίμακα, λοιπόν, δεν είναι ένα έργο ''προτροπής'' αλλά ένας ''μετρητής'' που μας δείχνει το κατά πόσο βρισκόμαστε ή όχι εμβαπτισμένοι στην χάρη του Θεού. Είναι ένας ''μετρητής'' επίγνωσης δηλαδή. Καίρια αναγκαίος. Διότι δια μέσου τέτοιων ''μετρητών'' λαμβάνουμε γνώση του που βρισκόμαστε στα της υπαρξιακής μας ωρίμανσης. Επίγνωση που μας ''ξυπνάε'ι' ως προς την ανημποριά μας, μας κάνει να καταφεύγουμε στο έλος του Θεού, να δεχόμαστε την χάρη Του και έτσι να ''προχωράμε'', να ανεβαίνουμε τα 'σκαλοπάτια' της 'Κλίμακας'. 1. Είχαν πολύ δίκιο οι έμπειροι γέροντες στο Άγιον Όρος που μας έλεγαν, τότε που το πρωτοεπισκεπτόμασταν, να αποφεύγουμε στα πρώτα βήματα της εν Θεώ πορείας μας να διαβάζουμε τέτοια κείμενα. Διότι θα τα παρερμηνεύαμε, θα τα αξιολογούσαμε δια μέσου στερημένων της χάριτος του Θεού αξιολογικών κριτηρίων και θα οδηγούμασταν σε εντελώς εσφαλμένες κρίσεις σε σχέση με τα όσα λένε. 2. Αποκάλυψη 21.5

Εγκώμιο στον Μέγα Βασίλειο (Όσιος Εφραίμ ο Σύρος)

[...]Πῶς νὰ σὲ μακαρίσουμε, πάτερ Βασίλειε, ἐσένα πού μὲ τὸ κεντρὶ τῆς ἀλήθειας κεντρίζεις καὶ διώχνεις τὴν πλάνη· ἐσένα πού ἀναχωρεῖς συνετὰ μαζὶ μὲ τὶς μέλισσες καὶ κατασκηνώνεις στὸ λιβάδι τῶν θεόπνευστων Γραφῶν, καὶ ἀπὸ κεῖ ἀνθολογεῖς γιὰ μᾶς ἄνθη προφητικά, δροσιὰ ἀποστολική, ζωὴ εὐαγγελική· ἐσένα πού διαρκῶς κάθεσαι στὶς κυψέλες τῶν ἀρετῶν, καὶ ἀπ’ αὐτές κατασκευάζεις γιὰ μᾶς τὴ θεία πρόπολη· ἐσένα πού παρήγαγες σοφά, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ μέλι τῆς θείας καὶ ἀψεγάδιαστης πίστης· ἐσένα πού μᾶς διδάσκεις νὰ καταφρονοῦμε τὶς πονηρὲς σφῆκες καὶ νὰ κατευθύνουμε τὸ πέταγμα στὸν ἴδιο τὸν οὐρανό· ἐσένα πού κραύγασες ὅπως ὁ Δαβίδ, «εἶναι γλυκὰ τὰ λόγια σου στὸ λάρυγγά μου, εἶναι γλυκύτερα ἀπὸ τὸ μέλι στὸ στόμα μου»! Πιστὲ Βασίλειε, ἔγινες δεκτὸς ὅπως ὁ Ἄβελ, μεταφέρθηκες στὸν οὐρανό ὅπως ὁ Ἐνώχ, σώθηκες ὅπως ὁ Νῶε, ὀνομάσθηκες φίλος τοῦ Θεοῦ ὅπως ὁ Ἀβραάμ, προσφέρθηκες θυσία στὸν Θεὸ ὅπως ὁ Ἰσαάκ, ὑπέφερες πειρασμοὺς μὲ γενναιότητα ὅπως ὁ Ἰακώβ, καὶ δοξάσθηκες πολὺ ὅπως ὁ Ἰωσήφ. Βύθισες μὲ τὴ ράβδο τοῦ σταυροῦ τὸν δεύτερο Φαραώ, ὅπως ὁ Μωυσῆς, κόβοντας τὴ θάλασσα τῶν παθῶν, ἀναδείχθηκες ἀρχιερέας τοῦ Κυρίου ὅπως ὁ Ἀαρών, ἔτρεψες σὲ φυγὴ τοὺς ἐχθρούς ὅπως ὁ Ἰησοῦς ὁ γιὸς τοῦ Ναυῆ, ἀξιώθηκες νά δεχθεῖς τὴ Χάρη, ἐπειδὴ ἔδειξες ζῆλο ὅπως ὁ Φινεές, ὑψώθηκες ὅπως ὁ Σαμουήλ, διαφυλάχθηκες ὅπως ὁ Δαβίδ, ἁρπάχθηκες στὸν οὐρανό ὅπως ὁ Ἠλίας, ἀξιώθηκες διπλὴ χάρη ὅπως ὁ Ἐλισσαῖος. Καθαρίσθηκες μὲ τὴ νοητὴ φωτιὰ ὅπως ὁ Ἠσαΐας καὶ ἁγιάσθηκες ἀπὸ τὰ σπλάχνα τῆς μητέρας σου ὅπως ὁ Ἱερεμίας. Εἶδες, ὅπως ὁ Ἰεζεκιήλ, Ἐκεῖνον πού κάθεται ἐπάνω στὰ Χερουβείμ, φίμωσες, ὅπως ὁ Δανιήλ, τὰ στόματα τῶν λιονταριῶν, καὶ ὅπως οἱ Τρεῖς Παῖδες καταπάτησες ἐντελῶς τὴ φλόγα τῶν ἐχθρῶν. Κήρυξες ὅπως ὁ Πέτρος, δίδαξες ὅπως ὁ Παῦλος, ὁμολόγησες ὅπως ὁ Θωμᾶς ὅτι Ἐκεῖνος εἶναι ὁ Θεός, Αὐτός πού ἔπαθε γιά μᾶς. Ἐσύ θεολόγησες ὅπως ὁ Ματθαῖος, ὁ Μάρκος, ὁ Λουκᾶς καὶ ὁ Ἰωάννης· καὶ ὅπως οἱ Ἀπόστολοι, δίδαξες τοὺς ἄνομους, ἐπέστρεψες τοὺς ἀσεβεῖς, εὐαρέστησες στὸν Θεό. Μεσίτευε γιὰ μένα τὸν πολὺ ἐλεεινό, καὶ ἐπανάφερέ με στήν εὐθεία ὁδό μὲ τὶς πρεσβεῖες σου, πάτερ· ἐσύ ὁ ἀνδρεῖος ἐμένα τὸν χαῦνο, ὁ ἀγωνιστής τὸν ὀκνηρό, ὁ πρόθυμος τὸν ράθυμο, ὁ σοφὸς τὸν ἀνόητο· ἐσύ πού θησαύρισες γιὰ τὸν ἑαυτό σου τὸ θησαυρὸ τῶν ἀρετῶν, ἐμένα τὸν στερημένο ἀπὸ κάθε καλό· διότι ἐσένα δόξασε ὁ Πατέρας τῆς εὐσπλαχνίας, καὶ ἐσένα μακάρισε ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ· ἐσένα σὲ καθιέρωσε ναὸ ἅγιο τὸ Ἅγιο Πνεῦμα· στὸ Ὁποῖο πρέπει ἡ δόξα, ἡ ἐξουσία, ἡ μεγαλοπρέπεια, στοὺς αἰῶνες. Ἀμήν[...]