Το παιδί του Προδρόμου.'Ετσι χαρακτηρίστηκε ο Όσιος Δαυίδ...

Το παιδί του Προδρόμου,έτσι χαρακτηρίστηκε ο Άγιος Δαυίδ,από ένα περιστατικό που συνέβη όταν ήταν ηλικίας 3-4 ετών. Εκεί που ήταν ξαπλωμένος στο κρεβατάκι του , πήγε ο Τίμιος Πρόδρομος και του λέγει: - Δαυίδ ανάστα, σήκω και ακολούθησέ με. Εκείνο, κάνοντας υπακοή, μια αρετή που την είχε σ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του, τον ακολούθησε τον Τίμιο Πρόδρομο και πήγαν σ’ ένα εξωκκλήσι, που ετιμάτο προς τιμήν του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Στάθηκε ο μικρός Δαυίδ, - εκεί η παράστασις δείχνει αυτό το περιστατικό το θαυμαστό- στάθηκε ο μικρός Δαυίδ μπροστά στην εικόνα του Τιμίου Προδρόμου στο Τέμπλο, όπου μπήκε ο Τίμιος Πρόδρομος και για 4-5 μερόνυχτα συνομιλούσε με τον Τίμιο Πρόδρομο. Οι γονείς, όταν δε βρήκαν το παιδάκι τους, ανησύχησαν, το ψάχνανε, ώσπου το βρήκαν στο εξωκλήσι αυτό , βλέποντας να λάμπει το προσωπάκι του και τους εξήγησε τί ακριβώς είχε συμβεί. Έτσι σ’ όλη του τη ζωή ήταν κάτω από την προστασία του Τιμίου Προδρόμου, ο οποίος είχε ήδη κοιμηθεί με μαρτυρικό θάνατο 1.500 και πλέον χρόνια πριν, αλλά για να είναι ζωντανός - διότι Δίκαιοι εἰς τὸν αἰῶνα ζῶσι και αυτοί οι οποίοι πιστεύουν στο Θεό δεν αποθνήσκουν, αλλά ζουν την πραγματική, την αιωνία ζωή- για να ‘ναι ζωντανός ο Τίμιος Πρόδρομος παρέστη στο μικρό Δαυίδ και τον νουθέτησε, τον βοήθησε και τον είχε πάντοτε υπό την σκέπη του... ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι.Μ.ΟΣΙΟΥ ΔΑΥΙΔ (Απόσπασμα από το κήρυγμα της 7/1/2021)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ- Μετανοούμε από λύπη και χαρά μαζί

«Μετανοείτε» όχι από φόβο, ούτε από υπολογισμό ή από άλλα κίνητρα, κοινωνικά, παθολογικά κλπ., αλλά από τό ευτυχές γεγονός ότι η βασιλεία του Θεού έχει έλθει στον κόσμο μας και ο Χριστός είναι ήδη παρών, «εν μέσῳ ημών», και εμείς καλούμαστε να Τον συναντήσουμε. Η μετάνοια δὲν είναι συμμόρφωση προς τους κανόνες της κοινωνικής ηθικής δεν είναι μια πράξη που απλά ηρεμεί τη συνείδηση. Είναι συγκλονιστική συνάντηση με τον Χριστό. Η υπαρξιακή αυτή συνάντηση εχει ως επακόλουθο την πλήρη αναδιοργάνωση και αναγέννηση του ανθρώπου : Μεταβολή του πνευματικού προσανατολισμού , αλλαγή γνώμης, σκέψεων, διαθέσεων, επιθυμών, προθέσεων και κινήτρων συμπεριφοράς. Πραγματική «καινή κτίσις», νέα δημιουργία. Στὴν Εκκλησία η μετάνοια είναι τρόπος και κανόνας ζωής μέχρι τέλους. Αγώνας κατά της παράνοιας. Η τελειότητα στον παρόντα κόσμο είναι ανέφικτη. Γι' αυτό ο Κύριος δεν λέει «μετανοήσατε», μιά μόνο φορά, αλλά «μετανοείτε», πού σημαίνει ότι η μετάνοια πρέπει να είναι διαρκής. Η διαρκής μετάνοια είναι , κατά τον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, "σημείο της αφέσεως των αμαρτιών" (5,2), εφόσον προφανώς ολοκληρώνεται με την εξομολόγηση. Μετανοούμε από λύπη και χαρά μαζί. Από λύπη για την αναγνώριση του ανθρώπου ως του μέτρου όλων των πραγμάτων, για την παρερμηνεία του κόσμου και της ζωής , για την αδιαφορία προς τον πασχοντα αδελφό , για την ανοχή της αδικίας, για το χρόνο που χάσαμε μακριά από τον Θεό στη μακρινή χώρα (Λουκ.15,13), για την ασκοπη περιπλάνηση σε χώρους ουτοπικών ιδεολογημάτων. Μετανοούμε όμως και από χαρά, αφού υπάρχουν οι διαβεβαιώσεις του Ιησου : «ουκ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν» (Ματθ. 9,13), «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς» (Ματθ. 11,28) Η Εκκλησία αλλωστε δεν ειναι κοινότητα φαρισαίων, αλλά Εκκλησία μετανοούντων αμαρτωλών, ασώτων, τελωνων, πορνών και πρώην αρνητών του Χριστού και διωκτών και υβριστών Αυτού. Η χάρη της μετάνοιας αρπάζει την ψυχή και την υψώνει προς τον Θεό. Με την μετάνοια συντελείται η «μετάβασις προς άλλην μορφήν νοήσεως, πρὸς άλλο είδος συνέσεως, ανωτέρας της ἐπιστημονικής εμπειρικής γνώσεως. Ἐν τέλει η μετάνοια οδηγεί στην αυτογνωσία καί θεογνωσία. Θα μπορούσαμε μάλιστα να πούμε ότι βάση της αυτογνωσίας είναι η θεογνωσία : «Όσον εναργέστερον βλέπω τον Θεόν, τοσούτον φλογερωτέρα γίνεται η μετάνοιά μου, διότι τότε συνειδητοποιώ σαφέστερον την αναξιότητά μου ενώπιον Αυτού. Και το θαύμα τούτο επαναλαμβάνεται απαραλλάκτως ανά τους αιώνας» (π. Σωφρόνιος Σαχάρωφ). * Από το Μετανοείτε του Προδρόμου στο Μετανοείτε Του Χριστού. Από το βιβλίο του π. Αναστασίου Σαργέντη " Στον απόηχο ήχο της εορτής"

Ὅσοι παλαιῶν,ἐκλελύμεθα, βρόχων....

Στην ζωή της πίστης μας η υμνογραφία των μεγάλων εορτών, εκτός του ότι αποτυπώνει το περιεχόμενό τους, αφήνει να διαφαίνεται ένα αίσθημα χαράς και πανηγύρεως. Η νίκη είναι το κλειδί, την οποία ο Χριστός έφερε στον κόσμο και έδωσε στον καθέναν από εμάς, ως ξεπέρασμα του εαυτού μας, ως καινούργια αρχή, για να μπορέσουμε, ακολουθώντας Τον, να κάνουμε την χαρά της γιορτής χαρά της ύπαρξης. Πάντοτε, στην αρχή του νέου κατά κόσμον χρόνου, η πίστη μάς φέρνει την γιορτή των Θεοφανίων. Και σε ώρα που οι περισσότεροι δεν είναι στους ναούς, αλλά και αυτοί που είναι δυσκολεύονται με τον νου να κατανοήσουν, καθώς η ποιητική γλώσσα της Εκκλησίας είναι πανέμορφη, ωστόσο απροσπέλαστη, ψάλλουμε με περηφάνεια στην καρδιά: " Ὅσοι παλαιῶν, ἐκλελύμεθα, βρόχων, βορῶν λεόντων, συντεθλασμένων μύλας, ἀγαλλιῶμεν, καί πλατύνωμεν στόμα, Λόγῳ πλέκοντες, ἐκ λόγων μελῳδίαν, ᾧ τῶν πρός ἡμᾶς, ἥδεται δωρημάτων" (Κανόνας του Όρθρου των Θεοφανίων). Αν ζούσε ανάμεσά μας ο Παπαδιαμάντης, θα ήταν κατενθουσιασμένος. Θα ένιωθε την αγαλλίαση ότι οι πιστοί λυτρωθήκαμε από τα παλαιά δεσμά που μάς έπνιγαν, ότι τσακίστηκαν τα δόντια των αδηφάγων λιονταριών, ότι καλούμαστε με πλατύ το στόμα μας να πλέξουμε μελωδία με τα ταπεινά μας λόγια στον Λόγο του Θεού, τον Χριστό, γιατί Εκείνος πρώτα χαίρεται και απολαμβάνει να μας δίνει τα δώρα της ανακαίνισης της κτίσης και της δικής μας ανάπλασης. Κι αναρωτιόμαστε: τι να σημαίνει για μας τους ανθρώπους του 21ου αιώνα, όταν η ποίηση κάθε μορφής είναι εξοβελισμένη από την ζωή μας, όταν η νεώτερη γενιά μένει στα εγωτικά συναισθήματα και μόνο σ' αυτά, η αίσθηση ότι ανήκουμε σε ένα ΕΜΕΙΣ το οποίο έλαβε χάρη να έχει νικήσει τα δεσμά του θανάτου, δηλαδή να μην μπορεί να μας καταπιεί , σαν αχόρταγο λιοντάρι, το στόμα του σκοταδιού και ότι η ζωή μας παίρνει λίγο το φως της παρουσίας του Θεού, όπως αυτό αποτυπώνεται και στην γιορτή των Θεοφανίων; Χρειάζεται ένα σπρώξιμο καρδιακό, να κοιτάξουμε λίγο ψηλότερα, να δούμε, ταυτόχρονα, την ομορφιά του κόσμου στον οποίον ζούμε, αλλά και την δυνατότητα που μας δόθηκε να αγαπήσουμε τον Θεό στο πρόσωπο του κάθε συνανθρώπου μας, για να νιώσουμε τι σημαίνει ζωή που νίκησε το σκοτάδι του θανάτου και της μοναξιάς. Πώς να γίνει βίωμα αυτός ο ύμνος, που να ξεπερνά το έθιμο; Δύσκολη η κατάφαση. Φορτώνουμε την πίστη με τα έξωθεν, με την επίκληση του χτες και μένουμε, στην πραγματικότητα, πεινασμένοι. Το αχόρταγο στόμα του λιονταριού που λέγεται συνήθεια, που περνά μέσα από την εκκοσμίκευση, αν και δεν φταίει ο κόσμος γι' αυτό, η ζωή έτσι κι αλλιώς εξελίσσεται, δεν αφήνει να περάσει από τον νου μας ότι είμαστε πάντα η μικρή ζύμη, όχι για να αισθανόμαστε ανώτεροι, αλλά για να παρηγοριόμαστε. Και να συνεχίζουμε, δείχνοντας στους νεώτερους ότι πάντα υπάρχει η χαραμάδα που διαλύει το σκοτάδι, αφού λίγο φως είναι αρκετό για να ζεστάνει την καρδιά, να δώσει ελπίδα και να αφήσει στο στόμα το "Δόξα τω Θεώ". Ευτυχώς που υπάρχει η Εκκλησία. Για να αφήνει ακόμη την ελπίδα ότι όποιος ζητά, βρίσκει. Ο Χριστός, άλλωστε,δεν φωνάζει στον Ιορδάνη. Σιωπηλά ευλογεί την κτίση, σιωπηλά αφήνει το Άγιο Πνεύμα να αγιάσει και να μεταμορφώσει τον κόσμο κι εμάς. Ας συμπορευτούμε. π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός Δημοσιεύθηκε στην “Ορθόδοξη Αλήθεια” Στο φύλλο της Τετάρτης 4 Ιανουαρίου 2023

ΜΗΝΥΜΑ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΕΡΚΥΡΑΣ, ΠΑΞΩΝ & ΔΙΑΠΟΝΤΙΩΝ ΝΗΣΩΝ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ

Αγαπητοί μου πατέρες και αδελφοί, παιδιά μου εν Κυρίω αγαπημένα, «Φωτισμένοι πλέον από το φως της ανατολής των ανατολών, που διαλύει κάθε σκοτάδι και εξαφανίζει κάθε σκιά στη ζωή μας, πανηγυρίζουμε τη νέα προοπτική μας» . Η σημερινή εορτή είναι όντως «Θεοφάνεια», η ένδοξη φανέρωση της Αγίας Τριάδος στον Ιορδάνη ποταμό που μας δείχνει και μας φωτίζει τον δρόμο για την εκπλήρωση του προορισμού μας, που δεν είναι άλλος από τον Αγιασμό και την βίωση της αγάπης. Εκεί, στον Ιορδάνη ποταμό αποκαλύφθηκε το μυστήριο της Τριαδικής ζωής. Ο σαρκωθείς Υιός βαπτίζεται από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και ο ουράνιος Πατήρ φανερώνει από τον ορθάνοικτο ουρανό την αγάπη του προς τον Υιό Του. Επισφράγιση της θείας αγάπης αποτελεί η κάθοδος του Αγίου Πνευματος εν είδει περιστεράς επί του Υιού. Αυτή η ενδοτριαδική αγάπη φανερώνει στον κόσμο, το παράδειγμα της ζωής που ο Θεός προτείνει σε κάθε άνθρωπο. Και δεν είναι άλλο από τη ζωή της αγάπης. Κατά τους πρώτους μάλιστα χριστιανικούς αιώνες, η εορτή της Γεννήσεως του Χριστού συνεορτάζονταν με την γιορτή της Βαπτίσεώς Του. Και τούτο γιατί η σάρκωση του Υιού και Λόγου του Θεού είχε ως σκοπό την φανέρωση της αγίας Τριάδος στους ανθρώπους. Η πράξη άλλαξε με το πέρασμα του χρόνου, αλλά το νόημα της εορτής παραμένει διαχρονικά το ίδιο. Στους εξαίσιους ύμνους και στις ευχές της εορτής που ακούγονται μεταξύ άλλων αναφέρεται: «…Σήμερον η αχλύς του κόσμου καθαίρεται τη επιφανεία του Θεού ημών…». Δηλαδή: «…Σήμερα η ομίχλη του κόσμου καθαρίζεται με την εμφάνιση του Θεού μας…». Η θεοφάνεια, η χάρη του Τριαδικού Θεού, βρίσκεται πάνω από τις αδυναμίες και τα αδιέξοδα του κόσμου τούτου. Για όποιον γεύτηκε θεοφάνεια κατά χάρη, έστω και ελάχιστα, για όποιον είχε εμπειρία της επίσκεψης της Θείας Χάρης και βίωσε τέτοια πνευματική κατάσταση είναι ξεκάθαρο ότι το φως του Θεού, ως ακτινοβόλημα της Τριαδικότητάς Του, είναι εκείνο που, υπερβαίνοντας ανθρώπινα μέτρα και δεδομένα, ξεδιαλύνει ανακαινιστικά και διαλύει ολοκληρωτικά, κάθε αμφιβολία και κάθε ακαθαρσία στην ύπαρξη του ανθρώπου, που μετανοεί έμπρακτα. Στις ημέρες που διανύουμε, ο άκρατος εγωϊσμός του δήθεν παντοδύναμου ανθρώπου, του υποταγμένου στο φίλαυτο θέλημά του, τον οδηγεί σε απομόνωση από τον Θεό και από τους συνανθρώπους του, με αναπόφευκτο αποτέλεσμα τις βαριές πνευματικές ασθένειες που τον ταλανίζουν. Έτσι είναι σχεδόν φυσικό την χαρά της λαμπρής αυτής γιορτής να σκιάζει βαριά για άλλη μια χρονιά η ανέχεια, η πείνα, η φτώχεια, η αρρώστια, η βία και ο πόλεμος που έχει θερίσει με το δρέπανο του θανάτου πολλούς αδελφούς μας σε όλο τον κόσμο. Αλλά, αντί τα γεγονότα αυτά να μας αφυπνίσουν, να μας κάνουν να συνειδητοποιήσουμε την αδυναμία και την μικρότητά μας και να μας οδηγήσουν να ζητήσουμε την παρέμβαση του Θεού για να σταματήσουν αυτά τα κακά, εμείς εξακολουθούμε να τρέφουμε την νοσηρά ψευδαίσθηση, ότι είμαστε παντοδύναμοι, ότι είμαστε ανθρωποθεοί και δεν έχουμε ανάγκη τον Θεό. Για μια ακόμη φορά η Εκκλησία σήμερα, μας καλεί όλους να φωτισθούμε πνευματικά, ώστε να μετανοήσουμε ειλικρινά, χωρίς να εγκλωβιστούμε στην «ομίχλη» του χάους και του σκότους που κυριαρχούν, έχοντας επίγνωση ότι ο Θεός επέτρεψε κατά παραχώρησή Του, για λόγους που Εκείνος γνωρίζει, να βιώσουμε την νέα παγκόσμια πραγματικότητα που μας δοκιμάζει. Μας καλεί να εκζητήσουμε και πάλι τον φωτισμό του Παναγίου Πνεύματος, να αναβαπτισθούμε και να φωτισθούμε με το φως, το οποίο έρχεται «…άνωθεν εκ του Πατρός των φώτων…». Αγαπητοί μου πατέρες και αδελφοί, παιδιά μου εν Κυρίω αγαπημένα, Εύχομαι ολόψυχα, το Πανάγιο Πνεύμα που επεφοίτησε στον Ιορδάνη να επιφοιτήσει και στις καρδιές όλων μας και να φωτίζει παντοτινά ολόκληρη την ύπαρξή μας. Μετά πατρικών ευχών και της εν Κυρίω αγάπης, Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ +Ο ΚΕΡΚΥΡΑΣ, ΠΑΞΩΝ & ΔΙΑΠΟΝΤΙΩΝ ΝΗΣΩΝ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

Οσίου Νικηφόρου του Λεπρού: Θαύματα Αγίου Ανθίμου του Χίου

Τον κατάλογο των θαυμάτων αυτών ο όσιος Νικηφόρος έστειλε με επιστολή του από την Αθήνα, στις 22 Ιουλίου 1961, στην Ηγουμένη της Ιεράς Μονής της Παναγίας Βοηθείας. Οσίου Νικηφόρου του Λεπρού: Θαύματα Αγίου Ανθίμου του Χίου Της γράφει, λοιπόν: “Θέλω να σας πληροφορήσω μερικά από τα θαύματα του αγιωτάτου μας Πατρός, όσα ενθυμούμαι. Γνώριζε όμως, κυρά Γερόντισσα, ότι εγώ στο Λωβοκομείο της Χίου επήγα το 1914. Ο άγιος μας Γέροντας είχε πάει στα 1912. Λοιπόν σ’ αυτά τα δύο χρόνια δεν γνωρίζω πόσα ετέλεσε. Ετώρα σου γράφω εκείνα τα οποία είδαν οι οφθαλμοί μου. Πρώτον, η μακαρίτισσα Ιουστίνα είχε δεκατέσσερα δαιμόνια, καθώς το εμαρτύρησαν τα άλλα δαιμόνια πώς είχε. Τα δεκατρία έφυγαν, το δε ένα δαιμόνιο το είχε παραχωρήσει ο Θεός διά ταπείνωσίν της. Θα ενθυμήσθε καμμιά φορά που έτρεχε στα χωράφια και στα βουνά. Προπαντός την ώρα της Λειτουργίας επροσπαθούσε το δαιμόνιον η να την πνίξη η να την γκρεμίση. Κατόπιν η Στυλιανή Χατζηγεωργίου και η αδελφή της Σεβαστή είχαν δαιμόνιο και τις εθεράπευσε. Και μία ακόμη Τσικητρίδαινα από τον Άγιο Ματθαίο, τα παιδιά της είναι στη ζωή. Και ενας Κυπραίος εργαζότανε στα ταμπάκικα, το όνομά του δεν το θυμούμαι, ήταν δαιμονισμένος και εθεραπεύθη. Επίσης ήλθε και ένας ιερεύς από την Κύπρον νεαρός και είχε δαιμόνιον υπερηφάνειας και εθεραπεύθη. Μάλιστα το ρολόι που είχε της τσέπης το είχε αφήσει για ενθύμιον με χαραγμένο επάνω το όνομά του, Γεώργιος Ασπιώτης. Κατόπιν έφεραν από τάς Αθήνας ένα νέον, όνομα Ιωάννης Διατσίντος, είχε τον άρχοντα των δαιμονίων, όπως εμαρτυρούσεν ο ίδιος, τον Βεελζεβούλ, και εθεραπεύθη. Μάλιστα έγινεν έπειτα ιερεύς και ετελείωσε τον βίον του εις την Μονήν του πάτερ Ματθαίου στην Κερατέα. Δύο αδέλφια από τον Βροντάδο – ήταν διδάσκαλοι – Παντελής και Γεώργιος, δαιμονισμένοι και οι δύο, εθεραπεύθησαν. Και άλλος Βρονταδούσης Ιωάννης, ήλθε από την Αγγλίαν δαιμονισμένος και εθεραπεύθη. Και μια κόρη εξαδέλφη του Αγγελική, που είχε ασπασθή τον μοναχικόν βίον, εθεραπεύθη και αυτή. Είχε φέρει και μία κόρη από τον Δαφνώνα, το όνομά της Μαρουκώ, έστενε ξόβεργα στον ποταμό και εβλαστήμησε και έλαβε χώρα ο Σατανάς και εμπήκε μέσα και εγαύγιζε το δαιμόνιον σαν το σκυλί το μπολτόκ από μέσα της, και εθεραπεύθη. Κατόπιν έφεραν μίαν κόρη από το χωρίον Λεπτόποδα, το όνομά της Ελένη, το επίθετον Μοσχούρη, και εθεραπεύθη. Από το ίδιο χωριό ήλθε και μία Καλλιόπη Ν. Φασόλα, αδελφή του πάτερ Αμβροσίου, Ηγουμένου της Μονής Μυρσινιδίου, η οποία είχε καρκίνο στο στήθος, και εθεραπεύθη. Επίσης έφεραν από το χωρίον Βολισσό μία γυναίκα, το όνομά της Ελένη, τον σύζυγό της τον έλεγαν Ιωάννη. Είχαν ξοδέψει τρακόσες λίρες στους ιατρούς και της έλεγαν πώς έχει νευρική κατάσταση. Είχε δε δαιμόνιον της μαγείας και αυτή εθεραπεύθη. Ένα παιδί από τον Ζιφιά ήταν τελείως τυφλό, το όνομά του Παναγιώτης, και έγινε καλά. Την μητέρα του την έλεγαν Μαρία. Μέσα στην χώρα, σε κάποιο πλουσιόσπιτο είχε πέσει μεγάλη οργή. Και τι οργή; Όλα τα πράγματα της κουζίνας, μπουκάλες, μπουκαλάκια, ποτήρια, βάζα, πιάτα, τα ευρίσκανε το πρωί πεταμένα και σωριασμένα μέσα στη μέση του σπιτιού. Τα έβαζαν στη θέση τους και πάλι τα βρίσκανε μες στη μέση. Αυτό εξακολουθούσε πολλές φορές. Κάποιος ευσεβής τους εφώτισε και τους είπε: ‘Πηγαίνετε να πάρετε το Παπαδάκι του Λωβοκομείου, εκείνος είναι ο μόνος αρμόδιος που έχει παρρησία στον Θεό καθώς βλέπομεν τα άπειρα θαύματά του. Να τον φέρετε στο σπίτι και να δεηθή του Θεού να παύση αυτή η όργή’. Και έτσι επήγε ο άγιος Γέροντας μας εις αυτό το σπίτι και εδεήθη του Θεού και έπαψε η οργή. Αλλά το όνομα του σπιτονοικοκύρη τώρα δεν το θυμούμαι. Κατόπιν ο κ. Ροδοκανάκης, βουλευτής και γερουσιαστής Χίου, ησθένησε και ήλθε εις θάνατον. Ο γαμπρός του ηταν ο ιατρός κ. Κουντουράς. Εκείνος μαζί με άλλους ιατρούς της χώρας δεν μπόρεσαν να βρουν την άσθένειάν του. Η κόρη του όμως, δηλ. του κ. Κουντουρά η σύζυγος, είχε μεγάλην πίστιν και ευλάβειαν στον άγιον Γέροντά μας και επαρακίνησε τον σύζυγόν της κ. Κουντουρά, να στείλη να πάρουνε τον άγιον Γέροντά μας να πάη στο σπίτι, και επήγε. Μόλις έφθασε εκεί ήκουσε κλαυθμούς και οδυρμούς οικογενείας, καθώς και άλλων πολλών. Και μόλις επλησίασε τώνε λέγει: ‘Παύσετε, μη κλαίετε, και ο κ. Ροδοκανάκης θα γίνη καλά και θα πάη αύριο στο γραφείον του’. Και ίσως μερικοί άπ’ αυτούς να τον περιγέλασαν. Τον επλησίασε, και τον σταύρωσε, τον εφύσησε στο πρόσωπο και – ω του θαύματος! – εκείνη τη στιγμή ανέλαβε και ήλθε στην πρώτη του υγείαν. Έκτοτε τον εθαύμαζε ο κ. Κουντουράς και τον πήρε σε μεγάλη ευλάβεια, και μάλιστα του εφάνηκε και χρήσιμος τον καιρόν που θέλησαν οι δήμιοι να τον φυλακώσουν για τις ιατρείες που έκανε, και ο Θεός και εκείνος τον αθώωσαν. Είχανε φέρει μία κόρη από το Βίκι, ετών 18. Και άπ’ έξω από το Λωβοκομείον ετελείωσε, απεβίωσε. Την είχανε φέρει στον άγιο Γέροντά μας να την θεραπεύση, αλλά η δυστυχής δεν επρόλαβε. Επαρακάλεσαν δε τον άγιον Γέροντά μας να δεχθή να την ενταφιάσουν εις το νεκροταφείον μας. Εισηκούσθη η δέησίς των και την ενταφίασαν μέσα στο νεκροταφείον μας. Στα τρία χρόνια πήγε στο νεκροταφείον ο άγιος Γέροντάς μας και άνοιξε την πλάκα της κόρης, και είδε το σώμα της όλο διαλελυμένο, η δε δεξιά της χείρα ήταν τελείως άλυωτη, και είχε απλώσει χείρα όπως καμμιά φορά δεκατούν κανένα άνθρωπο. Οι όνυχες της χείρας της είχανε μεγαλώσει. Αμέσως ειδοποίησε τους συγγενείς της να έλθουν δίχως άλλο στο Λωβοκομείο, και ήλθαν. Τώνε λέγει: ''Τι έκανεν αυτή η κόρη και δεν έλυωσεν το δεξιό της χέρι;'' Και του είπαν, ότι δεν ήξευραν άλλο τίποτα παρά μόνον τούτο: ‘Είχε φιλονεικήσει με τον Ιερέα του χωριού μας και μόλις εγύρισε την πλάτη του ο Ιερεύς για να φύγη, εγύρισε η κόρη και τον ετύφλωσε. Αυτό μόνον ήξεύρομεν.'' Ετότες επήγαινε ο άγιος Γέροντάς μας στο νεκροταφείο και εγονάτιζε εις το μνημείον της επί τρεις ημέρας και εδέετο του Θεού να διάλυση την χείρα. Και – ω του θαύματος! -την τρίτη μέρα ευρέθη η χείρα εκείνη χώμα. Μέχρι εδώ σας πληροφορώ εκείνα τα οποία γνωρίζω και είδαν οι οφθαλμοί μου. Και πάλι παραύστερα, αν ενθυμηθώ και άλλα, θα σας τα γράψω. Να ξέρης όμως, κερά Γερόντισσα, ότι είχε προορατικόν χάρισμα και προφητικόν χάρισμα και εγνώριζε τα μέλλοντα, το οποίον σε εμένα πολλάκις απεκάλυπτε. Δεν ήθελε να το φανέρωση το χάρισμά του, για να φεύγη την δόξαν των ανθρώπων. Με πνευματικήν αγάπην ο ελάχιστος Μοναχός Νικηφόρος Τζανακάκης” ΠΗΓΗ: Σίμωνος Μοναχού «Νικηφόρος Ο Λεπρός, Της Καρτερίας Αθλητής Λαμπρός». Β΄Έκδοση, Εκδόσεις «ΑΓΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ», Αθήναι.