ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ'ΛΟΥΚΑ-"Οὐκ ἔνι ῞Ελλην καί ᾿Ιουδαῖος...

"Οὐκ ἔνι ῞Ελλην καὶ ᾿Ιουδαῖος, περιτομὴ καὶ ἀκροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλὰ τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός" (Κολοσ. 3, 11) "Σ’ αὐτὴ τὴ νέα κατάσταση δὲν ὑπάρχουν πιὰ ἐθνικοὶ καὶ ᾿Ιουδαῖοι, περιτμημένοι κι ἀπερίτμητοι, βάρβαροι, Σκύθες, δοῦλοι, ἐλεύθεροι· τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὅλα καὶ ὁ Χριστὸς τὰ διέπει ὅλα". Στην εποχή μας έχει θεριέψει ο ατομικισμός. Αρκετοί συνάνθρωποί μας, αγανακτισμένοι επειδή ο κόσμος δεν δείχνει να νοιάζεται για τις παραδοσιακές αξίες, θεωρώντας την Εκκλησία προστάτη τους, της ζητούν συνεχώς να λειτουργήσει ως εκείνη που θα προστατέψει τον πατριωτισμό, την γλώσσα, την ιστορία, την εθνική συνείδηση και ταυτότητα, ταυτιζόμενη με μία μερίδα της κοινωνίας μας. Λησμονούν έτσι πως η χριστιανική πίστη δεν υπάρχει για έναν λαό, ούτε για να υπηρετεί την "ώδε πόλιν", αλλά την μέλλουσαν. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Εκκλησία με την ζωή και την παράδοσή της δεν λειτουργεί ως μία πνευματική κιβωτός, στην οποία τα τιμαλφή του Γένους δεν χάνονται. Όμως προϋπόθεση είναι η πίστη και όχι το αντίθετο. Αν δεν ξεκινάμε από την πίστη, η οποία μας οδηγεί προς μία οικουμενικότητα, προς μία συνάντηση με όλο τον κόσμο και τους ανθρώπους, τότε είναι μάλλον αναπόφευκτο η Εκκλησία να γίνει ένα σχήμα του κόσμου τούτου, που για αρκετούς θα είναι καλό, και για άλλους χωρίς νόημα. Έχει ολοκληρωθεί ένας όμορφος εορταστικός κύκλος του λειτουργικού μας χρόνου. Το ερώτημα "τώρα, τι;", συνεχίζει να απασχολεί την εκκλησιαστική τάξη και παράδοση. Το ίδιο αποστολικό ανάγνωσμα που διαβάστηκε την Κυριακή των Προπατόρων πριν τα Χριστούγεννα, διαβάζεται και την Κυριακή που ακολουθεί την απόδοση της εορτής των Θεοφανίων, το τέλος δηλαδή του Δωδεκαημέρου. Τυχαίο; Σαφέστατα και όχι. Το ερώτημα αν μέσα από την λειτουργική μας ζωή, από τον εορταστικό κύκλο, μπορέσαμε να υπερβούμε τα παρόντα, παραμένει ζωντανό. Και σημάδι αυτής της υπέρβασης είναι το αν ανοίχτηκε η καρδιά μας προς όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως καταγωγής, θρησκευτικότητας, κοινωνικής κατάστασης, διαφορών. Αν αισθανθήκαμε και αισθανόμαστε τον πλησίον ως αδελφό μας. Αν μπορέσαμε να κρατήσουμε την Εκκλησία ως σπίτι μας μέσα στην καρδιά μας. Αν ξεπεράσαμε αυτό το αίσθημα του πρόσκαιρου, του παρελθοντικού και μπορέσαμε και μπορούμε να προχωρήσουμε με γνώμονα τα παρόντα και τα μέλλοντα, δηλαδή τον Χριστό. Ο κόσμος μας σήμερα πάσχει από την μία πλευρά από τον έντονο ατομοκεντρισμό. Η μετανεωτερική εποχή μας γεννά αυτό το αίσθημα της αυτάρκειας, καθότι κανόνας και μέτρο των πάντων είναι η ατομικότητά μας. Η αλήθεια είναι ατομική. Δεν έχει σημασία αν δεν τεκμηριώνεται κάπου, φτάνει που την πιστεύω εγώ. Ακόμη και οι σχέσεις μου είναι ενταγμένος στην προοπτική της ατομικής ικανοποίησης. Να περνάω εγώ καλά, αυτό είναι το κλειδί και το νόημα. Δεν τα βρίσκουμε οι άνθρωποι μεταξύ μας, εύκολα χωρίζουμε, περισσότερο υπάρχουμε στην μοναξιά μας, απορροφιόμαστε από την εικονική πραγματικότητα ακριβώς διότι "όλα είναι εγώ". Και το εγώ, ακόμη κι αν κάποτε δεν μπορούμε να το αντέξουμε, εντούτοις μας δίνει μια βεβαιότητα: ότι δεν χρειάζεται να αλλάξουμε σε κάτι. Έτσι, ο πλησίον μας δεν έχει κάτι να μας πει παρά μόνο εάν μπορούμε από αυτόν κάτι να πάρουμε. Από κει ξεκινά και όλη η συζήτηση για τα δικαιώματα, που είναι αυτονόητο πως ο κόσμος οφείλει να παρέχει στον καθέναν. Όμως το νόημα βρίσκεται τελικά μόνο εκεί; Στο τι δικαιούμαστε; Ή, μήπως, τελικά το νόημα μπορούμε να το αναζητήσουμε στο τι έχουμε την δυνατότητα να προσφέρουμε; Όταν θυσιάζουμε κάτι από το εγώ μας για χάρη του άλλου, τότε η αγάπη δίνει ζωή και στις σχέσεις μας και στον εαυτό μας. Κι αυτό είναι το μεγάλο μήνυμα και η εμπειρία της πίστης. Αυτός που πιστεύει, ακόμη κι αν δεν συμφωνεί με την ζωή και τα έργα του άλλου, δεν θα πάψει να τον αγαπά και να τον στηρίζει με την προσευχή του και και την κατανόησή του. Μπορεί για όποιον πιστεύει, η νέκρωση των παθών να είναι το κλειδί και η πρόταση. Η συγκατάβαση όμως και η αγάπη για όσους δεν μπορούν, ομορφαίνει αληθινά κάθε πνευματικό αγώνα. Από την άλλη, ο κόσμος μας πάσχει από την αναζήτηση ενός αισθήματος συλλογικότητας, ώστε κάπου να κρατηθεί στην αφομοίωση των πάντων από τον ατομοκεντρισμό του πολιτισμού. Και είναι υγιές να έχουμε ρίζες. Να έχουμε ταυτότητα. Να έχουμε αξίες. Αυτό όμως δεν πρέπει να μας κάνει να αισθανόμαστε ως ο ομφαλός της γης, να μας οδηγεί σε ένα αίσθημα αυτάρκειας, ούτε, προφανώς, σε διάθεση επιβολής και εξουσιασμού των άλλων. Όπως δηλαδή μας πολεμά ο ατομοκεντρισμός, δεν πρέπει να τον πολεμήσουμε. Η οικουμενικότητα, η αγάπη για όλους, η έγνοια για όλους, η προσφορά σε όλους που μπορούμε να στηρίξουμε, είναι το σημάδι της πίστης. Και η διαφύλαξη των αξιών μας δεν πρέπει να γίνεται με σκοπό την εξουσία εις βάρος των άλλων, αλλά με γνώμονα την διάσωση της χριστιανικής μας αυτοσυνειδησίας. Κρατώ αυτό που έχω, γιατί μόνο έτσι μπορώ να το μοιραστώ με όλους. Με φιλότιμο και αρχοντιά. Με αγάπη και έγνοια. Με προσευχή εκεί που δεν συμφωνώ. Με τον θεό αν έχει τον τελευταίο λόγο πάντοτε και παντού. Τα σχήματα του κόσμου τούτου παράγουσι. Η πίστη μένει. Μας συνοδεύει στο παρόν και μας οδηγεί στο μέλλον. Η σωτηρία μας δεν είναι της άλλης ζωής, αλλά τώρα. Και η οδός της είναι για όλους. Ακριβώς επειδή "τα πάντα και εν πάσι Χριστός" π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός πηγή

Λόγοι του μακαριστού Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κυρού Παύλου

13 Ιανουαρίου μνήμη μακαριστού Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κυρός Παύλου.Αιωνία αυτού η μνήμη.Την ευχή και την ευλογία του να έχουμε! Τα λόγια του να μας φωτίζουν το μυαλό και την ψυχή μας και να γίνουν βίωμα και πράξη μέχρι το τέλος της πρόσκαιρης ζωής μας. «Κοιτάχτε, αδελφοί γύρω σας. Δεν υπάρχει τίποτα στο οποίο μπορείτε να ελπίσετε. Όλοι μας γέλασαν φοβερά, μας σπάσαν της ψυχής τα φτερά, μας άφησαν μισοπεθαμένους να σερνόμαστε χωρίς αξιοπρέπεια μέσα στον κόσμο. Ο Χριστός είναι ο μόνος αληθινός Πατέρας, η Εκκλησία είναι η μόνη αληθινή μάνα του λαού μας! Γι' αυτό την πολεμούν, γιατί έχουν στόχο εσάς, την φτωχοποίησή σας, τον εξανδραποδισμό σας, την παραχάραξη της υπόστασής σας! Δέστε την Εικόνα του Χριστού μας, δέστε τις εικόνες της Παναγίας και των αγίων μας, δέστε και καταλάβετε ποιοί πραγματικά είστε, πόσο πολύ αξίζετε, κοιτάχτε τα παιδιά σας με τα μάτια του Χριστού και εγερθήτε! Ο Χριστός δεν μας έδωσε πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως και αγάπης και σωφρονισμού! Το να ζείς στην Εκκλησία, το να ζείς με τον τρόπο Της είναι μια αντίσταση στη φθορά και στην απαξίωσή σου, είναι μια διαμαρτυρία για την υποτίμησή σου! "Ο εγωιστής άνθρωπος δεν μπορεί να αγαπήσει. Ο εγωισμός είναι αναπηρία ! Αγάπη σημαίνει "βγαίνω από εμένα για να συναντήσω εσένα". «Η μετάνοια είναι κάτι που ξεκινά από μένα, πρέπει εγώ να μετανοήσω, πρέπει εγώ να σηκώσω πάνω μου την αποτυχία όλων, αυτό έκανε ο Χριστός» Τα λόγια μοιάζουν φτωχά όταν πρόκειται να περιγράψει κανείς μια τόσο σπουδαία προσωπικότητα... Ο αείμνηστος Μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος ήταν ένας αγωνιστής λόγιος Ιεράρχης, με σπουδαίο συγγραφικό έργο και εθνικό λόγο. Δεν δίσταζε να παρέμβει και να πει τη γνώμη του, πάντα με βάση τους ιερούς κανόνες, αλλά και το δίκαιο, σε θέματα θρησκευτικά, κοινωνικά και εθνικά (κυρίως τον «πονούσε» το σκοπιανό). Πολλές φορές δε, δεν δίστασε να τα βάλει και με τις Κυβερνήσεις ή με όσους πολιτικούς έβλεπε να καπηλεύονται την πίστη και την Εκκλησία μας, ορθώνοντας το ανάστημά του, όταν ένοιωθε να ποδοπατούνται τα ιερά και τα όσια. Είχε μία θαυμαστή ικανότητα να προσεγγίζει τους πάντες, ιδίως τους νέους, ενώ σημαντικό ήταν και το φιλανθρωπικό του έργο στην ευρύτερη περιοχή στα 13 χρόνια παρά 2 μήνες ποιμαντορίας του στην Ιερά Μητροπόλη Σισανίου και Σιατίστης. Ο μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κυρός Παύλος εκοιμήθη σε ηλικία 72 ετών στις 13/1/2019 (ήταν γεννημένος στην Χαλκίδα το 1947).

12 Ιανουαρίου 1822 πέφτει μαχόμενος ο Ηλίας Μαυρομιχάλης

Στις 12 Ιανουαρίου 1822 πέφτει μαχόμενος, ως άξιο τέκνο της μανιάτικης γης, στα Στύρα Ευβοίας, ο «Νεραϊδογέννητος Βeyizade» (γιος του μπέη), ο πρωτότοκος του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, Ηλίας. Η κεφαλή του, στεφανωμένη από την περιώνυμον κατάξανθη χαίτη του, προσκομίστηκε στον Ομέρ Μπέη της Καρύστου, ως λάφυρο και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, ως χάρισμα στον Σουλτάνο. Τον θάνατο του Ηλία ανακοίνωσε στον πατερά του, ο ίδιος ο Δημήτριος Υψηλάντης. Ο Ιωάννης Φιλήμων αυτόπτης μάρτυρας του γεγονότος αναφέρει: «Ο Υψηλάντης καθήσας παρ' αυτώ, ήρξατο του λόγου με τας συνήθεις φιλοφρονήσεις ως εξής: Βέγη μου είσαι Σπαρτιάτης και γνωρίζεις ότι οι πρόγονοι σου όποσον εδεικνύντο γενναίοι και εχαίροντο μάλιστα, όταν ήκουον ότι οι υιοί τους εθανατώθησαν υπέρ πατρίδος...». Εκ τούτου ο γέρων υπονοήσας του προλόγου, ηρώτησε συγκεκινημένη την καρδιά πριν η προχωρήσει ο Υψηλάντης. «Σκοτώθη ο Ηλίας μου;» Τότε λέει ο Φιλήμων όλοι οι παρευρισκόμενοι σηκώθηκαν όρθιοι συγκινημένοι προσπαθώντας με τις κουβέντες τους να τον παρηγορήσουν. Εκείνος όμως τους αποστόμωσε λέγοντας: «Μη με συλλήπεισθε. Γέννησα γιο στρατιώτη και όχι μπακάλη. Το χρέος του έκαμε εις την πατρίδα». Η απώλεια του Ηλία Μαυρομιχάλη αποτέλεσε βαρύτατο πλήγμα για την Επανάσταση. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ήταν ατρόμητος στην γενναιότητα και την υπομονή και εάν ζούσε, θα ήταν ο εκλεκτότερος και στρατηγικότερος των νεότερων στρατιωτικών. Μόνο ο Ηλίας ηδύνατο να διαφιλονικήση ποτέ τη στρατιωτική ηγεσία της Πελοποννήσου». Καλλιτεχνική απεικόνιση του Ηλία Μαυρομιχάλη, από τη Συλλογή του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου, Αθήνα. Χρήστος Γ. Δήμτσιος Ιστορικός Νεοτέρων Χρόνων - Παιδαγωγός

''Πατέρα,όλα τα παιδιά έχουν χεράκια,εγώ δεν έχω!''

«Πολλές φορές μου λέει:''Πατέρα,όλα τα παιδιά έχουν χεράκια,εγώ δεν έχω!'' Και τότε πρέπει να απαντήσεις κάτι,να τους πεις κάτι,και τότε βρίσκουμε αυτές τις λέξεις.Του λέω ότι είναι ένα μικρό χεράκι,αλλά είναι δίκο του.Και χαίρεται πολύ.Αυτό θέλω να διδαχθούμε από αυτά τα παιδιά.Πολλές φορές αναρωτιόμαστε γιατί επέτρεψε ο Θεός να γεννηθούν έτσι.Πολλές φόρες και όσοι είναι αρτιμελείς,όσοι έχουν χέρια και πόδια,παραπονιούνται ότι η ζωή τους είναι δύσκολη.Υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν όραση.Εμείς όμως που βλέπουμε;Που έχουμε χεράκια να αγκαλιάσουμε την μανούλα μας; Πάλι όμως παραπονιόμαστε ότι είναι δύσκολα. Αυτά(τα άρρωστα παιδιά)ποτέ δεν λένε αυτήν την λέξη.Ποτέ δεν τα άκουσα να λένε ότι τους είναι δύσκολα,παρότι δεν έχουν χέρια και πόδια.Έχουν μία δυνατή ψυχή και είναι για εμάς ένα παράδειγμα» Ο επίσκοπος Λογγίνος ανησυχεί για την τύχη των παιδιών του και αναρωτιέται τι θα απογίνουν όταν αυτός θα ''φύγει''.Γι'αυτό ζήτησε απ'όλους να φροντίζουν αυτές τις ψυχές.Είναι η πιο πολύτιμη κληρονομιά που μπορεί να αφήσει «Όταν εγώ θα πεθάνω να μην δώσετε το δικαίωμα κοροϊδέψουν αυτά τα παιδιά!Να τα προστατεύσετε αγαπητοί μου.Μαζί τα μεγαλώσαμε,με το ψωμί σας και με την εισφορά σας.Αυτά τα παιδιά πολύ έχουν υποφέρει.Μην τα αφήσετε να μείνουν ορφανά για δεύτερη φορά Απόσπασμα από κήρυγμα του επισκόπου Λογγίνου προς τους πιστούς της Μονής Μπαντσένι όπου μεγαλώνει εκατοντάδες ορφανά και εγκαταλελειμένα παιδιά

Ο Κύριος σπάει την «καραντίνα» του αγίου Ιωνά του Κιέβου

Από τις σημειώσεις του ίδιου του γέροντα Ιωνά[ΕΔΩ] γνωρίζουμε, ότι μερικοί από τους μοναχούς ιδιαιτέρως, απ’ αυτούς που είχαν κάποια εξουσία, δεν τον αγαπούσαν και τον ταλαιπωρούσαν. Ήθελαν μάλιστα να τον διώξουν από το μοναστήρι, αλλά τον προστάτευε ο ηγούμενος. Τελικά αυτοί που μισούσαν τον π. Ιωνά κατόρθωσαν να τον απομονώσουν από την αδελφότητα στο κελλί του. Μόνο ο γέροντας του, επιτρεπόταν να τον επισκέπτεται και κανείς άλλος. Έτσι λοιπόν ο πατέρας Ίωνάς βρέθηκε σε ένα ακούσιο εγκλεισμό, που ωστόσο ήταν πολύ ωφέλιμος γι’ αυτόν, ώστε να γράφει ο ίδιος «ζούσα σαν εκτός του σώματος». Όταν ελευθερώθηκε από την απομόνωση, άρχισαν καινούργιοι πειρασμοί. Οι αρχαιότεροι μοναχοί που είχαν κάποια εξουσία στο μοναστήρι, έκαναν ανταρσία κατά του ηγουμένου και αξίωναν να συμμετέχει και ο π. Ιωνάς. Εκείνος όμως αρνήθηκε προκαλώντας και πάλι το μίσος τους εναντίον του. Ο γέροντας του, π. Άβελ, είχε κοιμηθεί και ο π. Ιωνάς έμεινε χωρίς στήριγμα. Οι αντάρτες μοναχοί κατόρθωσαν μόνο να αλλάξουν τον αρχοντάρη και να βάλουν δικό τους άνθρωπο, τον μοναχό Καισάριο. Ήρθε όμως αμέσως η τιμωρία του Θεού· ο καινούργιος αρχοντάρης έπεσε παράλυτος, ώστε δεν μπορούσε να κινήσει ούτε πόδια ούτε χέρια ούτε καν τη γλώσσα του. Τότε αυτοί πρόσταξαν τον π. Ιωνά να περιποιείται τον άρρωστο και να κάθεται συνέχεια κοντά του, τόσο που δεν μπορούσε να απομακρυνθεί από τον Καισάριο ούτε μία ώρα, ακόμη ούτε για να πάει στην εκκλησία. Υπέμενε όμως αυτή τη δοκιμασία με καρτέρια και προθυμία. Καθώς όμως πλησίαζε η μεγάλη γιορτή των Θεοφανείων, ένιωσε βαθιά θλίψη μέσα στην ψυχή του, που και πάλι δεν θα μπορούσε να λειτουργηθεί. Αλλά ο Κύριος τον παρηγόρησε με ένα θαυμαστό τρόπο. Διηγείται ο ίδιος: «Ήμουν πολύ λυπημένος στις 4 και 5 Ιανουαρίου. Μετά τη Θεία Λειτουργία και τον μεγάλο αγιασμό οι γέροντες ήρθαν να αγιάσουν, όταν είχε σχεδόν βραδιάσει κι έτσι αξιώθηκα ν’ ασπαστώ τον Τίμιο Σταυρό και να με ραντίσουν με το Μέγα Αγιασμό. Και τότε όμως μου είπαν πάλι πως είμαι υπό δυσμένεια. Μετά οι άγιοι γέροντες έφυγαν κι εγώ συνέχισα να περιποιούμαι τον άρρωστο. Μόλις νύχτωσε, τον τακτοποίησα και τον έβαλα να κοιμηθεί. Τότε βίασα τον εαυτό μου να φάει κάτι. Ύστερα αφού διάβασα τις προσευχές προ του ύπνου, κάθισα στο σκαμνί για τη νοερά προσευχή. Έσβησα το φως και προσπαθούσα να ξεπεράσω τη συνεχιζόμενη εναντίον μου εχθρική επίθεση των γερόντων αυτών∙ δεν τα κατάφερα όμως. Τελικά νικήθηκα: τόσο πληγώθηκε η καρδιά μου από τη θλίψη, ώστε εξαντλήθηκα εντελώς και με δάκρυα στα μάτια πήγα και ξάπλωσα. Το μόνο που σκεφτόμουν, παρακαλούσα γι’ αυτό το Θεό, την Παναγία και όλους τους Αγίους, ήταν να με βοηθήσουν αυτή την ώρα της φοβερής θλίψεως. Στις δέκα σημάναν οι καμπάνες για την αγρυπνία και πικράθηκα ακόμα περισσότερο: Όλοι οι αδελφοί θα ψάλουν στην αγρυπνία των Θεοφανείων κι εμένα δεν μου επιτρέπεται ούτε να πάω στην εκκλησία. Τα δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια μου. Ξαφνικά άκουσα κάποιον να μπαίνει μέσα στο κελλί. Όμως εγώ ήμουν ξαπλωμένος με τα μάτια κλειστά και νόμιζα πως ήρθε ο αρχοντάρης που πότε - πότε επισκεπτόταν τον π. Καισάριο. Με πλησίασε και είπε: - Είναι καλός στρατιώτης αλλά μικρόψυχος και δεν έχει υπομονή. Άγγιξε μετά με το χέρι του το κεφάλι μου και με ρώτησε: - Γιατί πάλι παραδίνεις τον εαυτό σου στη θλίψη και τη στεναχώρια; Σήκω στα πόδια σου σου και λάβε δύναμη και σθένος. Και μ’ έπιασε από το χέρι. Όμως εγώ δεν κατάλαβα ποιος ήταν, επειδή είχα τα μάτια κλειστά όπως το συνηθίζω πάντα, όταν είναι σκοτάδι. Νόμιζα ακόμα πως είναι ο αρχοντάρης και μάλιστα, εκνευρίστηκα που μ’ ενοχλεί. Μα όταν άνοιξα τα μάτια μου και είδα πολύ μεγάλο φως και λάμψη, φοβήθηκα κι έπεσα σαν νεκρός. Δεν αισθανόμουν, δεν καταλάβαινα, δεν θυμόμουν τίποτα ούτε ήξερα πόσο βρισκόμουν σ’ αυτή την κατάσταση. Ξαφνικά αισθάνθηκα ένα χέρι πάνω στο αμαρτωλό κεφάλι μου και από αυτό το χέρι κύλησε μέσα σ’ όλο το σώμα μου η ζωή. Τότε αυτός που έλαμπε μέσα στο φως, κάθισε σ’ ένα κούτσουρο και με πήρε κοντά του. Έβλεπα μόνο τα πόδια του. - Γιατί είσαι τόσο πικραμένος; Με ρώτησε… κι εγώ ο ταλαίπωρος είδα τότε καθαρά και γνώρισα τον Κύριο και Θεό και Σωτήρα μου Ιησού Χριστό, που είχε έρθει σε μένα τον ανάξιο με τη συνοδεία πολλών αγίων. Μου λέει λοιπόν γεμάτος στοργή, έλεος, αγάπη και γλυκύτητα: - Δες και ψηλάφησε τις πληγές στα χέρια, τα πόδια και την πλευρά μου και βεβαιώσου ότι δεν είμαι φάντασμα, αλλά είμαι εγώ ο ίδιος, που ήρθα να σε θεραπεύσω. Ευδόκησε ο καλός μας Δεσπότης να μου δείξει στα χέρια του τις πληγές από τα καρφιά του, που ήταν βαθιές και μεγάλες, τα ματωμένα πόδια, που ήταν σαν να πληγώθηκαν τώρα και την άχραντη λογχισμένη πλευρά του. Όλα αυτά τα επέμεινα, μου είπε, επειδή αγαπώ πολύ τους ανθρώπους. Όμως πιο πολύ αγαπώ το τάγμα των μοναχών. Έπειτα με παρηγόρησε και με νουθέτησε: -Να είσαι ανδρείος∙ να κάνεις υπακοή πάντα με προθυμία, επειδή η υπακοή είναι αγία και αγιάζει τον μοναχό που την έχει και του δίνει φτερά που τον ανεβάζουν στο θρόνο του ανεσπέρου φωτός. Μη δειλιάζεις, σε βεβαιώνω ότι θα είμαι πάντα κοντά σου. Έθεσε τότε ο Κύριος την παλάμη του πάνω στο ακάθαρτο κεφάλι μου και κοιτάζοντας τον άρρωστο Καισάριο μου είπε: -Δεν πρόλαβα να τελειώσουν τα σχέδια τους! Έτσι είναι οι άνθρωποι! Να τον υπηρετείς στην αρρώστια του, επειδή γι’ αυτόν αυτή η αρρώστια είναι η σωτηρία του. Μετά τα λόγια αυτά ο Κύριος του παντός βγήκε από το κελλί μου με την ιερή συνοδεία του και εγώ τον συνόδεψα. Όταν φτάσαμε στην εικόνα της Παναγίας της Τριχερούσας μου είπε: -Να την τιμάς κι εσύ και όλοι οι πιστοί που έχουν εξαγοραστεί με το αίμα μου, γιατί χάρισε στον κόσμο τη σωτηρία. Να, αυτή τη στιγμή στην εκκλησία η αγρυπνία έφτασε στην 9η ωδή και όλοι οι μεγαλύνουν τη Θεοτόκο και Μητέρα του φωτός. Και πράγματι, μόλις είπε αυτά τα λόγια, σήμαναν οι καμπάνες για την 9η ωδή. Έστρεψε τότε το θείο πρόσωπο του σε μένα το ταλαίπωρο και μ’ ευλόγησε: -Έχε Ειρήνη∙ να σώζεσαι. Και αμέσως ένα υπέρλαμπρο σύννεφο τύλιξε τον Κύριο της δόξης μέσα σε ένα άπειρο φως θείας ελλάμψεως». Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΙΩΝΑΣ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ Μαθητής του οσίου Σεραφείμ στο Σαρώφ Σταυροπηγιακή και Συνοδική Ι. Μονή Οσίου Συμεών του Νέου Θεολόγου ΠΗΓΗ Και η είδηση της ημέρας:Εκοιμήθη ο Πατριαρχης Ιεροσολύμων κ.Ειρηναίος Για κάποιους υπήρξε "σημείον αντιλεγομενον". Για άλλους, ένας επιτυχημένος Πατριάρχης, που όμως τον οδήγησαν στην... έκπτωση από τον πατριαρχικό θρόνο. Σίγουρα, πολιτικοί και κυρίως εκκλησιαστικοί κύκλοι, έπαιξαν τον δικό τους ρόλο σε όλο αυτό το δράμα, που συγκλόνισε το παλαιφατο και ιδιαίτερα ευαίσθητο Πατριαρχείο των Ιεροσολύμων. Η ιστορία, κάποια στιγμή, θα αναδείξει την αλήθεια και το τι ακριβώς συνέβη πίσω από τις κλειστές πόρτες, μεταξύ των διαφόρων... εξουσιών, αφού τα παρασκήνια, λέγεται, ήταν πολλά. Εμείς τον ενθυμουμεθα ως Έξαρχο του Παναγίου τάφου στην Αθήνα, ως άνδρα ευγενή και καλοκάγαθο. Ήσυχο, πράο και αθόρυβο κληρικό. Ο "έγκλειστος" πατριάρχης Ειρηναίος, ήδη βρίσκεται στα χέρια του... Θεού , όπου αναμένει την Δικαιοσύνη, που δεν βρήκε από τούς ανθρώπους....!!! Αιωνία του η μνήμη !!! [π.Γ.Πετ.]