Αυτός ο ωκεανός καταστροφολογίας τσακίζει ψυχικά όποιον άνθρωπο δεν διαθέτει πνευματικές άμυνες.

''Δραματική αύξηση στις αυτοκτονίες: «Αόρατοι» οι αυτόχειρες μπροστά σε μια φοβισμένη κοινωνία που κυνηγάει τη σκιά της καλοπέρασης'' Είναι ολοφάνερο πως η διετία μιας καταστροφικής διαχείρισης της πανδημίας αφήνει το θανάσιμο αποτύπωμα της στην κοινωνία, έτσι όπως προειδοποιούσαν κάποιες μεμονωμένες φωνές που αντιτάχθηκαν στα παρανοϊκά μέτρα που λειτούργησαν ως ολετήρας της δημόσιας υγείας. «Δεν υφίσταται υγεία χωρίς ελευθερία», φωνάζαμε πολλοί από τότε, απέναντι σε ένα απολυταρχικό σύστημα με «κώφωση» που συμπεριφερόταν σαν η υγεία του ανθρώπου να εξαρτάται αποκλειστικά από ένα και μόνο «τσίμπημα» από την πραμάτεια των «Μπουρλά», ακόμα και αν αυτό προϋπέθετε ότι θα καταπατηθεί η αξιοπρέπεια του, θα γίνει φυλακή ο τρόπος ζωής του, θα εξανεμιστεί η ιδιωτικότητα του, θα παραβιαστούν τα συνταγματικά και ανθρώπινα δικαιώματα του, θα γίνει ένας απρόσωπος κωδικός με «προνόμια» ελευθερίας και επιδόματα ψηφιακής επαιτείας. Η βιομηχανία τρόμου δούλευε και συνεχίζει να δουλεύει υπερωρίες. Φόβος για τις μεταλλάξεις του κορωνοϊού, φόβος για άλλες «εξωτικές» ιώσεις, φόβος για την κρίση ενέργειας, φόβος για παγκόσμιο πόλεμο, φόβος για επισιτιστική κρίση, φόβος για την «κλιματική κρίση», φόβος για επερχόμενες «μετεωρολογικές βόμβες», φόβος για τα ελληνοτουρκικά. Μια ολόκληρη ατζέντα τρομοκρατίας, σε non – stop μετάδοση. Είναι απολύτως λογικό και βέβαιο πως όλη αυτός ο ωκεανός καταστροφολογίας και καταπίεσης θα τσακίσει ψυχικά όποιον άνθρωπο δεν διαθέτει πνευματικές άμυνες. Ας αναρωτηθούμε για ποιο λόγο πληθαίνουν οι αυτοχειρίες, ειδικά των νέων. Είναι κυρίως διότι μεγαλώνουν σε οικογένειες που τους μαθαίνουν πως η επίγεια ζωή είναι η μοναδική ζωή που απολαμβάνει ο άνθρωπος, οπότε πρέπει να διεκδικήσουν ό,τι προλαβαίνουν σε αυτό το ολιγόχρονο διάστημα. Στον σύντομο βίο τους «πρέπει» να επιτύχουν στις σπουδές, να ανελιχθούν επαγγελματικά, να πατήσουν επί πτωμάτων, να γίνουν λαοφιλή «είδωλα», να βγάλουν λεφτά με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο, να μαζέψουν στρατιές από «followers», να κάνουν συλλογή από περαστικούς συντρόφους, να δοκιμάσουν κάθε ψυχοφθόρα ή σωματοκτόνο εξάρτηση. Δυστυχώς αυτό είναι το υποσυνείδητο σύνθημα των ημερών μας, για πολύ κόσμο. Αυτή είναι η νοσηρή νοοτροπία που κυριαρχεί όλο και περισσότερο στη νεολαία. Αντί να ψάχνουν πρώτα τις λύσεις για τα υπαρξιακά τους ερωτήματα, δίνουν την απόλυτη προτεραιότητα στην αχόρταγη ικανοποίηση της σάρκας, μεταθέτοντας τις απαντήσεις στο διηνεκές. Και τελικά έρχεται μια στιγμή που τα ερωτήματα έρχονται από μόνα τους σαν ακάλεστοι επισκέπτες και τους χτυπούν κατακέφαλα, βρίσκοντας τους απροετοίμαστους και πλήρως ανοχύρωτους. Αυτή είναι η κρίσιμη στιγμή που πολλοί άνθρωποι λυγίζουν και «σπάνε» από το βάρος των αμέτρητων «γιατί»...

«ΠΕΘΑΙΝΩ, ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΤΕΛΩ ΤΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ!»

Πήγαινε στα σπίτια, έπαιρνε τα παιδιά στην αγκαλιά του και, με τα λεγόμενά του, που σφραγίζονταν από ασυνήθιστη πραότητα και στοργή, βοηθούσε τους γονείς να μεταστραφούν. Φρόντιζε τους αρρώστους μεταμορφώνοντας την «κλίνη του πόνου τους σε κλίνη ευτυχίας με την παραμυθία της πίστεως». Έδινε ελεημοσύνη ό,τι είχε και δεν είχε και, πολύ συχνά, επέστρεφε στην οικία του δίχως υποδήματα ή πανοφόρι. Πήγαινε παντού, όχι για να κρίνει και να επιτιμήσει, αλλά για να προσευχηθεί και για να μεταφέρει την παρουσία του Χριστού. Με το πνεύμα διαρκώς προσηλωμένο στον Θεό, διέσχιζε το πλήθος που πάντα συγκεντρωνόταν στο διάβα του και, όπως ο ήλιος διαχέει καθολικά το φως του, έτσι και ο πατήρ Ιωάννης διέχεε γύρω του την ευωδία Χριστού και την φιλευσπλαχνία, ευλογώντας, προσευχόμενος, προσφέροντας αμέσως με το αριστερό χέρι του ό,τι δεχόταν στο δεξί (βλ. Ματθ. 6, 4). Παρά τις αναρίθμητες δυσκολίες, κατόρθωσε χάρη στις όλο και μεγαλύτερες δωρεές να ιδρύσει τον «Οίκο Εργασίας», ένα τεράστιο φιλανθρωπικό συγκρότημα που αποτελούνταν από ναό, σχολεία, νοσοκομεία, εργαστήρια, όπου χιλιάδες κάτοικοι της πόλης λάμβαναν όχι μόνο υλική βοήθεια, αλλά ξαναέβρισκαν την αξιοπρέπειά τους μέσω της εκπαίδευσης και της συμμετοχής τους στην εκκλησιαστική ζωή. Ξυπνούσε στις τρεις το πρωί και πήγαινε στην εκκλησία, που ήταν ήδη γεμάτη κόσμο για τον όρθρο. Την ώρα της Προσκομιδής έφερναν τα πρόσφορα σε πελώρια πανέρια, μαζί με ατελείωτους καταλόγους ονομάτων. Ο πατήρ Ιωάννης τα έπαιρνε στα χέρια του και ανέπεμπε διάπυρη προσευχή προς τον Κύριο, ωσάν να μεσίτευε για κάθε έναν ξεχωριστά. Δέος και θάμβος σε καταλάμβανε, όταν τον έβλεπες να τελεί τη θεία Λειτουργία· στεκόταν ενώπιον της Αγίας Τραπέζης ωσάν να βρισκόταν ενώπιον του θρόνου της δόξης του Θεού, πρόφερε τις ευχές με τρόπο που συγκινούσε και τους πιο σκληρόκαρδους και, όταν μεταλάμβανε, το πρόσωπό του λουζόταν από δάκρυα. «Πεθαίνω, όταν δεν τελώ τη θεία Λειτουργία!», έλεγε με ιερό ενθουσιασμό. Παρά το πλήθος των δραστηριοτήτων του, το πνεύμα του δεν περιεσπάτο ποτέ από την προσευχή, διότι έχοντας γίνει ο ίδιος κατά χάριν θεός, όλα τα λόγια και τα έργα του ήταν προσευχές πλήρεις θείας ενεργείας. Προείπε την ημέρα της εκδημίας του και εκοιμήθη εν Κυρίω στις 20 Δεκεμβρίου του 1908, περιβεβλημένος την τιμή και την ευλάβεια όλου του ρωσικού λαού. Σταλείς από τον Θεό ωσάν προφήτης, ο άγιος πατήρ ημών Ιωάννης της Κρονστάνδης κατέστη αφετηρία της πνευματικής αφύπνισης του ρωσικού λαού τις παραμονές της Επανάστασης των Μπολσεβίκων και κατέδειξε τι και πώς πρέπει να είναι ο Ορθόδοξος ιερέας του Υψίστου Θεού: έφορος και οικονόμος της θείας φιλευσπλαχνίας μεταξύ των ανθρώπων…

Η ΧΑΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ

Μια ματιά να ρίξει κάποιος στο διαδίκτυο, κάτω από ειδήσεις, θα διαπιστώσει στους σχολιασμού μία άνευ προηγουμένου τοξικότητα. Δημόσια πρόσωπα δεν κρίνονται για τις πράξεις τους στο επίπεδο του ήθους, αλλά κατακρίνονται με χαρακτηρισμούς οι οποίοι πόρρω απέχουν από τους κανόνες ενός ευπρεπούς διαλόγου. Σαν να διαβάζεις φωνασκίες εφήβων, οι οποίοι εκτονώνουν το κρεσέντο των ορμονών τους. Και ο δημόσιος λόγος κανονικά έχει ως χαρακτηριστικό του την επωνυμία. Αναλαμβάνω την ευθύνη γι' αυτό που λέω και το δηλώνω με το όνομά μου. Αν θέλω να κρίνω, πρέπει να είμαι έτοιμος και να κριθώ. Εδώ όμως βρισκόμαστε στην αποθέωση της κρυψίνοιας. Ο κρίνων χρησιμοποιεί ψευδώνυμα. Σαν να φοβάται όχι για την ακεραιότητά του, αλλά για την ποιότητα της σκέψης του. Γιατί είναι σκληρή η αλήθεια γι' αυτόν που δεν έχει επιχειρήματα αλλά μόνο κραυγάζει. Όμως το φαινόμενο δεν περιορίζεται στην ανωνυμία των τρολ του Διαδικτύου. Γίνεται χαρακτηριστικό στοιχείο των ανθρώπινων σχέσεων. Μας περιτριγυρίζουν τοξικοί άνθρωποι, οι οποίοι δεν μπορούν ή δεν έχουν μάθει να χαίρονται με την χαρά των άλλων, με τις ικανότητές τους και τα επιτεύγματά τους, με την αποδοχή από τους συνανθρώπους τους. Κι επειδή δεν χαίρονται οι ίδιοι και οι ίδιες, σπεύδουν να αρνηθούν το δικαίωμα στην χαρά και στους άλλους. Είναι σαν να τους λένε: "δεν θέλω να ζήσεις την χαρά, γιατί εγώ δεν την ζω". Και έχουν αποδοχή αυτοί οι άνθρωποι. Είναι είρωνες και σαρκαστικοί. Είναι, συχνά, χαρισματικοί. Έχουν όμως μέσα τους μία ναρκισσιστική διάθεση για τον εαυτό τους, με αποτέλεσμα να μην επιτρέπουν ούτε σ' εκείνον ούτε στον πλησίον τους να μπορεί να αφεθεί στις χαρές των μικρών πραγμάτων, όπως και των μεγαλύτερων που έχουν να κάνουν με χαρίσματα και συγκυρίες. Παλιά οι άνθρωποι αυτοί περιορίζονταν στην γειτονιά. Ήταν οι γεροντοκόρες, οι οποίες για λόγους που δεν εξηγούνταν πάντοτε, δεν μπορούσαν να κάνουν οικογένεια. Έτσι, έβγαζαν κακία σε όσες κοπέλες είχαν σχέση και προχωρούσαν στην ζωή τους. Ήταν οι φθονεροί, τύπου Σαλιέρι, που έβλεπαν τους Μότσαρτ της ζωής να πετυχαίνουν με το ταλέντο και τις συγκυρίες που ευνοούσαν. Ήταν όμως και εκείνοι που παρέμεναν ανικανοποίητοι στην ζωή τους, σαν να τους χρωστούσε εκείνη κάτι, εκείνοι που είχαν μέσα τους τραύματα από απορρίψεις είτε της οικογένειας είτε εκείνων στους οποίους επένδυσαν είτε λόγω των δικών τους δυνατοτήτων που δεν έφταναν για παραπάνω, με αποτέλεσμα να αισθάνονται φθόνο για όσους πετύχαιναν, μολονότι οι ίδιοι κάποτε πετύχαιναν περισσότερα κι από τους άλλους. Δεν τους αρκούσε όμως αυτό. Έπρεπε να μειωθούν οι άλλοι. Σαν εκείνο τον αρχαίο τύραννο της Μιλήτου Θρασύβουλο, που έκοβε τα στάχυα που ξεχώριζαν, δηλαδή εκείνους που βρίσκανε αγάπη από τον λαό, μην τυχόν και του πάρουν την θέση. Έτσι και οι τοξικοί άνθρωποι. Μειώνουν όσους πετυχαίνουν κάτι, μόνο και μόνο για να μη φανούν κατώτεροι. Η Εκκλησία μάς ζητά να αποφεύγουμε τον φθόνο. Τον θεωρεί βαρύτατο αμάρτημα, όχι μόνο διότι συνεπάγεται την κατάργηση της αγάπης, αλλά και γιατί στο σώμα του Χριστού χωρούμε όλοι. Η ενότητα έρχεται μέσα από την ταπείνωση. Και ταπεινός είναι αυτός που χαίρεται με την χαρά και την πρόοδο του άλλου, ακριβώς διότι νιώθει πως ο πλησίον είναι ο αδελφός του. Θέλει αγώνα εντός και υπομονή, ώστε η τοξικότητα να μη μας καταπιεί.

ΨΩΜΙ ΚΑΙ ΕΛΗΑ ΚΑΙ ΚΩΤΣΟ ΒΑΣΙΛΗΑ (ΕΝΑ ΦΟΒΕΡΟ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΤΟΥ 1916 )

Ακουστηκε σημερα ένα τετοιο συνθημα στην κηδεια του βασιλεως Κωνσταντινου και εξεπληξε τους παντες ειδικα τους αριστερους. Στην σημερινη ελλαδα ως γνωστον κυριαρχουν όχι απλως οι μετριοτητες αλλα οι ανθυπομετριοτητες που παριστανουν και τους ..σοφους αλλα κυριως ειναι κομπλεξικοι και αμορφωτοι χωρις ιχνος ντροπης. Επειδη γνωριζω αρκετα καλα τα γεγονοτα του εθνικου διχασμου 1915-1920 θα σας πω λιγα λογια για αυτό το περαν πασης αμφιβολιας πατριωτικο συνθημα. Το 1915 προεκυψε διαφωνια μεταξυ του Βασιλεως Κωνσταντινου(παππου του σημερινου θανοντος) και του Βενιζελου. Δεν με ενδιαφερει αν ο βασιλευς ηταν η όχι ιδεολογικα με την Γερμανια σημασια εχει ότι ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΕΜΠΛΑΚΟΥΜΕ ΣΕ ΕΝΑΝ παγκοσμιο ΠΟΛΕΜΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΟΡΟΥΣΕ. Ο Βενιζελος ηθελε μετα μανιας να μπουμε στον πολεμο(χρηματιστηκε όπως λενε τα απορρητα των Αγγλων που εδοθησαν στην δημοσιοτητα προσφατα)ώστε να χυσουν το αιμα τους τα παιδια της Ελλαδος για την …δημοκρατια και τα ..δικαιωματα των μικρων λαων ως ελεγε!!.(Δεν θελω αντιρρησεις διοτι εχω στα χερια μου 800 σελιδες από διαφορα φυλαδια αγγλικης,γαλλικης και βενιζελικης προπαγανδας !!)για αυτό το θεμα. Και απορω πως κανεις ιστορικος του πανεπιστημιου δεν το εχει παρει χαμπαρι!! Ο ελληνικος λαος δεν ηθελε παλι πολεμο μετα τους βαλκανικους πολεμους και συνταχτηκε με τον Βασιλεα του και εναντιον του Βενιζελου. Με εισηγηση του Βενιζελου (καθως λενε εγγραφα και οι ξενοι)πηραν εναντιον του λαου διαφορα μετρα ένα από τα οποια ηταν ο ναυτικος αποκλεισμος ώστε ο λαος να πεινασει και να αναγκαστει να διωξει τον βασιλεα του !!(σημ.εγινε θορυβος στην Γαλλικη βουλη με την επιστολη αυτή του Βενιζελου τον συχαθηκαν αλλα την προδοσιαν ουδεις εμισησεν) Πραγματι άλλο που δεν ηθελαν οι αγγλογαλλοι περαν από τους βομβαρδισμους των ανακτορων ,του ζαπειου, του κεντρου της αθηνας κτλ(λιαν κατατοπιστικος για αυτά είναι ο ενεργησας τους βομβαρδισμους Γαλλος ναυαρχος Φουρνε στις αναμνησεις του) εκαναν και ναυτικο αποκλεισμο και πολλοι Ελληνες πεθαναν κυριολεκτικα της πεινας.Αν πατε σε εφημεριδες της εποχης θα βρειτε και συνταγες για να είναι νοστιμα τα αλαδιαγα λαχανα,μπροκολα χωρις ψωμι κτλ κτλ. Τοτε ηταν που αυθορμητα ο ελληνικος λαος φωναξε για να ακουσουν οι Αγγλογαλλοι και οι Βενιζελικοι «Ψωμι κι εληα και Κωτσο βασιληα» Ένα συνθημα πολύ υπερηφανο που το ειπε ενας λαος υπερηφανος τοτε.Σημερα; Αστα να πανε με την νοοτροπια του. Σας κανω και ένα δωρακι από μια εκθεση του γαλλου γερουσιαστου ζοναρ που ανετρεψε τον βασιλεα Κωνσταντινο και εφερε τον στασιαστη Βενιζελο στην αθηνα Ο Ζοναρ ολίγας ημέρας μετά την άφιξίν του εΐς την Γαλ­λίαν,ήτοι την 9]22 ’Ιουλίου άπηΰθυνε προς τον Ριμπό( σημ δικη μου: Πρωθυπουργου της Γαλλιας) έπίστολην η οποία καταλήγει ως έξης: «"Οταν έξήτασα τό ύπαρχον εις το υπουργεϊον των ναυτικών τεράστιον άρχεΐον διά νά καταρτί­σω την έκθεσίν μου επί τής άσκηθείσης από τήν Συνεννόησιν πολιτικής εις τήν Ελλάδα διεπίστωσα οτι τά τηλ]ια του ναυτι­κού ακολούθου (2.2. πρόκειται πάντοτε περί τοΰ Ροκψέιγ) συνηθως πληρη ανακριβείων, πάντοτε σχεδόν υποβολιμαία, συνε τέλεσαν σημαντικώς εις τήν περί τοΰ ελληνικού ζητήματος παραπλανησιν τής γνώμης τής κυβερνήσεως καί των νομοθετικών σωματων. Δικαιούμαι να διαβεβαιώσω οτι τοΰτο θά ήτο δυνατόν να εχη όλως διάφορον εξέλιξιν εάν ο κ. Γκυγιεμέν(σημ δικη μου:Πρεσβευτου της Γαλλιας εν Ελλαδι)είχε τό άπαιτοΰμενον κΰρος η θέλησιν ό'πως άνακαλέση εις τήν τάξιν τό πλή­θος τών αξιωματικών τής ξηράς καί τής θαλάσσης, οι όποιοι παντες έπολιτευοντο.(σημ δικη μου: μαζι με τον βενιζελο τα εσχδιαζαν όλα) Εις τοιοΰτον μάλιστα σημεΐον ώστε όταν εφθασα εκεί ολοι διετασσαν καί κανείς δεν ήτο ΰπεΰθυνος. 'Η πολιτεία τούτων καθώς καί τών διαφόρων ελέγχων συνετέλεσαν κατά πολύ εις την δημιουργίαν τών δυσχερειών, επί τών οποίων απο ενός έτους προσεκοπτεν ή κυβέρνησις. Είχαν εκθέσει τό γόητρον μας εις την Ελλαδα καί οί πρέσβεις τής ’Αγγλίας, τής ’Ι­ταλίας και τής Ρωσίας δεν παρέλειψαν νά πληροφορήσουν τάς κυβερνήσεις των οτι ή γαλλική κοινή γνώμη παρεπλανήθη διά τής συνεχούς αποστολής υποβολιμαίων τηλ]των από πράκτορας ολοτελώς διαφευγοντας τον έλεγχον τοΰ πρέσβεως τής Γαλλίας. Πρόκειται περί μιας σελίδος ούχί ενδόξου διά τήν ιστορίαν τής Γαλλίας, τήν οποίαν σπεύδω νά κλείσω». ΥΓ:μπορει ο Ζοναρ να ντρεποταν για τον ρολο του ο Βενιζελος όμως ψηφισε ειδικο νομο τον οποιον εχω στα χερια μου,«,να γινει ερανος για να κανει ο Ελληνικος λαος δωρο στον Ζοναρ που απεκατεστησε την …δημοκραια στην Ελλαδα». Λεφτα μαζεψαν κυριως από τους βασιλοφρονες (αν δεν εδιναν ειχαν κοψε ριξε) αλλα δεν ουτε τι δωρο του πηραν ουτε αν πηγαν το οποιο δωρ αν υπηρχε να το δωσουν στον Ζοναρ και αν αυτος το εδεχθη!!

Η Άγια Εκκρεμότητα

Είναι γεγονός ότι σε όλες του τις ενέργειες ο π.Συμεών δεν έβαζε καθόλου ανθρώπινη πρωτοβουλία. Με την απόλυτη πεποίθηση ότι «ο Θεός κυβερνά», «ξέρει ο Θεός» και «θα δείξει ο Θεός», δεν όριζε καθόλου, σε καμιά περίπτωση τον εαυτό του. Άφηνε να μιλάει πρώτα ο Θεός και ο δούλος του να ακούει: Πρώτα, όπως τόνιζε χαρακτηριστικά, του έλεγε ο Θεός να απλώσει τα πόδια και μετά του έστελνε το πάπλωμα. Είχε δηλαδή το κουράγιο, την ανεξάντλητη υπομονή και την ασκανδάλιστη πίστη, να περιμένει, μέχρις ότου απαντήσει ο Θεός. Και απαντούσε πάντοτε ο Θεός με τρόπο πολύ θαυμαστό, έστω και μετά από ολόκληρες δεκαετίες που είχε το κουράγιο να προσμένει, και τότε -όπως συνήθιζε ο ίδιος να λέει: «Καλύτερα δεν γινόταν!» Αν επιτρέπεται να πούμε, εδώ σ’ αυτό το σημείο, ο Θεός δεν του χάλασε ποτέ χατίρι του Πατρός, καθόσον «θέλημα των φοβουμένων Αυτόν ποιήσει, και της δεήσεως αυτών εισακούσεται και σώσει αυτούς». Ως προς την τακτική του «θα δείξει ο Θεός», καθώς απέφευγε συνήθως να δίνει και κάποιες εξηγήσεις, ομολογούμε ότι σ’ αυτό το σημείο δυσκολευτήκαμε ιδιαίτερα στη συνεργασία μαζί του, γιατί, όπως καταλαβαίνετε, δεν είναι καθόλου εύκολο -όταν δεν είναι κανείς σε ανάλογα πνευματικά μέτρα- να μη σιγουρεύει τίποτε στη ζωή του και να ζει συνεχώς μέσα σ’ αυτή την αγία, όπως την ονόμαζε ο ίδιος, εκκρεμότητα. «Η ανυπομονησία και η βιασύνη», έλεγε συχνά, «σκοτώνουν την ψυχή, ενώ η καρτερία και η προσμονή ωριμάζουν και θεραπεύουν την ψυχή». Ο π.Συμεών βίωνε, με δυό λόγια, σε όλη του τη ζωή το μαρτύριο της σώζουσας υπομονής. Και δεν ήταν λίγα τα πικρά ποτήρια που ήπιε γουλιά-γουλιά μέχρι τρυγός και οι δυσκολίες και τα καμίνια μέσα από τα οποία πέρασε. Μόνο όμως που δεν επηρεαζόταν από αυτά και έβγαινε πάντοτε αλώβητος, γιατί, όπως και να έρθουν τα πράγματα, «ο ταπεινός ου θροείται».