Ζητείται έλεος... και για τη Συρία.

Η πολύπαθη Συρία, με τους πολλούς χριστιανούς κι εκεί, έχει υποστεί περίπου το 30% της καταστροφής του σεισμού, απ΄όσα μπορούμε να ξέρουμε ως τώρα. Δυστυχώς, δεν ακούγεται πολύ αυτό και η βοήθεια που στέλνεται στη Συρία είναι ελάχιστη. Προσφέρθηκαν να στείλουν ανθρωπιστική βοήθεια στην Τουρκια 45 χώρες, σε αντίθεση με την Συρία που έλαβε βοήθεια μόνο από 6 χώρες, την Κίνα, τη Ρωσία, τον Λίβανο, την Αλγερία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τώρα στέλνει και το Ισραήλ, παρ' όλο που δεν έχουν διπλωματικές σχέσεις. Το κομμάτι της Συρίας που χτυπήθηκε, είναι κατειλημμένο από τους αντάρτες. Ως αντίποινα, οι δυτικές χώρες κυρίως, έχουν σταματήσει διπλωματικές σχέσεις με τη Συρία και δεν αναγνωρίζουν την κυβέρνηση του Ασάντ. Η Συρία είναι μια χώρα ηρωισμού και αντίστασης, που πολλά χρόνια τώρα την χτυπάνε με κάθε τρόπο, αλλά αντέχει. Αυτά με πολύ λίγα και περιληπτικά λόγια, σίγουρα ένας γεωστρατηγικός αναλυτής, θα μπορεί να μας πει πολλές περισσότερες λεπτομέρειες για την περιοχή. Ανθρωπιστικές οργανώσεις έχουν διαμαρτυρηθεί έντονα και κάνουν εκκλήσεις προς τη διεθνή κοινότητα να χαλαρώσουν τα αυστηρά μέτρα και να στείλουν και στη Συρία βοήθεια, καθώς σχεδόν τα μισά θύματα βρίσκονται εκεί. Η φωτο είναι από τη Συρία. Μία γυναίκα γέννησε το μωράκι της κάτω από τα χαλάσματα. Μόλις την βρήκαν οι διασώστες, η μητέρα ξεψύχησε, το μωράκι το έσωσαν. Σαν να περίμενε η μάνα να σώσει το παιδί της και μετά να παραδώσει την ψυχή της. Συγκλονιστικό, όπως και να το σκεφτείς. Να το ξαναπώ, ο Θεός να φυλάει από την κακιά ώρα, που έλεγε κι η γιαγιά μου. Σήμερα όλοι αυτοί, αύριο εμείς.

Δαιμονικοί καιροί ἀνταριάζουν καί λυσσομανοῦν ὁλόγυρά μας...

Πραγματικά συγκινητικά (σέ βαθμό ἀνατριχίλας) ὅσα εἶπε ὁ ἐκ Κολομβίας Ὀρθόδοξος ἐπίσκοπος Τιμόθεος, πού βρέθηκε πρόσφατα στήν Ἀθήνα. Ἐμβαθύνοντας ὅμως ἔστω καί λίγο στήν οὐσία τῶν λεγομένων καί ἄν ἀναλογιστεῖς ὅτι αὐτά εἰπώθηκαν πρός ἕνα ἐκκλησίασμα καί ἕνα λαό μή ἐχόντων πλέον ὦτα ἀκούειν (λόγοις μέν «Ἑλλήνων», ἔργοις δέ - στή συντριπτική τους πλειονότητα - ἀφελληνισμένων πιά, ἐκμαυλισμένων καί ἀκατήχητων μαζῶν), δέν γίνεται νά μή σέ καταλαμβάνει θλίψη καί ὀδύνη. Προσωπικά μάλιστα μοῦ ἦρθαν στό μυαλό κάποια πολύ χαρακτηριστικά ἁγιογραφικά χωρία. Ἐν πρώτοις, θυμήθηκα τήν προτροπή τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου πρός τούς Φαρισαίους: «ποιήσατε καρπὸν ἄξιον τῆς μετανοίας, καὶ μὴ δόξητε λέγειν ἐν ἑαυτοῖς, πατέρα ἔχομεν τὸν Ἀβραάμ· λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι δύναται ὁ Θεὸς ἐκ τῶν λίθων τούτων ἐγεῖραι τέκνα τῷ Ἀβραάμ» (Ματθ. 3, 8-9). Ὅπερ μεθερμηνευόμενον θά μποροῦσε καί νά ἀποδοθεῖ σέ ἐλεύθερη ἀπόδοση γιά ἐμᾶς σήμερα ὡς ἑξῆς: μήν ἐπαναπαύεστε λέγοντας ὅτι εἶστε Ἕλληνες, κάτοικοι δηλαδή ἁγιοτόκου καί λαμπερῆς πατρίδας, ἀπόγονοι ἡρώων καί ἁγίων, γιατί ὁ Θεός μπορεῖ καί ἀπό τίς πέτρες νά βγάλει Ἕλληνες. Ἕλληνες στήν οὐσία καί ὄχι στό ὄνομα. Καί νά πάρει ἀπό ἐσᾶς τή χάρη Του ὁ Θεός καί νά τή δώσει σέ ἄλλους «Ἕλληνες», πού θά ποιοῦν τό θέλημά Του, ὅπως τήν πῆρε τότε ἀπό τόν λαό τοῦ Ἰσραήλ. Τό ἴδιο ἄλλωστε ἀναφέρεται καί σέ ἄλλο σημεῖο τοῦ Κατά Ματθαῖον (21, 40-43): «ὅταν οὖν ἔλθῃ ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος», λέει ὁ Χριστός, «τί ποιήσει τοῖς γεωργοῖς ἐκείνοις (σ.σ. πού ἀρνοῦνταν ἐπίμονα νά μετανοήσουν καί δολοφόνησαν ὅλους τούς ἀπεσταλμένους Του καί ἐν τέλει καί τόν ἴδιο τόν Υἱό Του); Λέγουσιν αὐτῷ· κακοὺς κακῶς ἀπολέσει αὐτούς, καὶ τὸν ἀμπελῶνα ἐκδώσεται ἄλλοις γεωργοῖς, οἵτινες ἀποδώσουσιν αὐτῷ τοὺς καρποὺς ἐν τοῖς καιροῖς αὐτῶν». Καί τούς ἀπάντησε καί πάλι ὁ Χριστός πώς «διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν ὅτι ἀρθήσεται ἀφ᾿ ὑμῶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ δοθήσεται ἔθνει ποιοῦντι τοὺς καρποὺς αὐτῆς». Κάτι δέ παρόμοιο τονίζει καί σέ ἄλλη περίπτωση, ἐγκωμιάζοντας τήν πίστη τοῦ Ρωμαίου ἐκατόνταρχου στήν Καπερναούμ: «ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐθαύμασε καὶ εἶπε τοῖς ἀκολουθοῦσιν· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ Ἰσραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον. λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν ἥξουσι καὶ ἀνακλιθήσονται μετὰ Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν, οἱ δὲ υἱοὶ τῆς βασιλείας ἐκβληθήσονται εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων» (Ματθ. 8, 10-12). Ἄς ἀναλογιστοῦμε λοιπόν ὅλα τά παραπάνω, μαζί μέ τήν τρομερή ἐκείνη φράση τοῦ Κολομβιανοῦ ἐπισκόπου ὅτι «ὅλοι ἐμεῖς κοιτάζουμε πρός τήν Ἑλλάδα, δέν ξέρω ὅμως πρός τά ποῦ κοιτᾶνε οἱ Ἕλληνες». Ξέρει πολύ καλά βεβαίως, ἀλλά δέν τό ξεστόμισε ἀπό διακριτική εὐγένεια. Ἐμεῖς ὅμως μποροῦμε νά τό ποῦμε ἄνευ περιστροφῶν τό ποῦ ἀκριβῶς κοιτᾶμε: πρός τά βάθη τῆς ἀβύσσου. Ἐπί αἰῶνες αἰώνων ὁ Ἑλληνισμός εἶχε γίνει τό ὄχημα τῆς Θείας Χάριτος καί τό ὄργανο τοῦ εὐαγγελισμοῦ τοῦ κόσμου. Τώρα πού βουλιάξαμε στήν παρακμή, τή διαφθορά καί τήν ἀποστασία, τώρα πού Τόν προδώσαμε καί Τόν σταυρώνουμε καθημερινά, μέχρι πότε θά μᾶς κρατᾶ τό λαμπρό πνευματικό παρελθόν μας, ὁ ποτισμένος μέ αἷμα καί σπαρμένος μέ ἅγια λείψανα τόπος μας, ἡ μεσιτεία καί οἱ πρεσβεῖες τῶν Ἁγίων μας; Καί μέχρι πότε ἐπίσης θά μᾶς κρατοῦν καί κάποιες σύγχρονες ἁγιασμένες μορφές καί οἱ ἐν ζωῇ ἀγωνιζόμενες εὐλογημένες ψυχές πού ἀναμφίβολα ὑπάρχουν (γιά νά μή γινόμαστε ἀφοριστικοί), ἀλλά δείχνουν τόσο λίγες μέσα στό βρωμερό σκοτάδι τοῦ βούρκου καί τῆς διαστροφῆς γύρω μας; Μέ λίγα λόγια, μέχρι πότε θά ἔχουμε «ἀσυλία»; Δαιμονικοί καιροί ἀνταριάζουν καί λυσσομανοῦν ὁλόγυρά μας καί ἐμεῖς - γυμνοί, ἐλεεινοί καί πανάθλιοι - κρεμόμαστε κυριολεκτικά ἀπό μία κλωστή. Ἡ μόνη μας ἐλπίδα εἶναι τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτό καί ἡ μετάνοια εἶναι ὁ μόνος δρόμος μπροστά μας. Καί τό νά ποιήσουμε «καρπόν ἄξιον τῆς μετανοίας» ἡ συνέχεια τοῦ μονόδρομου. Γιατί (καί πάλι θά θυμηθῶ τό Κατά Ματθαῖον) «ἤδη καὶ ἡ ἀξίνη πρὸς τὴν ῥίζαν τῶν δένδρων κεῖται· πᾶν οὖν δένδρον μὴ ποιοῦν καρπὸν καλὸν ἐκκόπτεται καὶ εἰς πῦρ βάλλεται». Νά δώσει ὁ φιλεύσπλαχνος Θεός νά μήν τό ζήσουμε ὡς λαός αὐτό. Τοὐλάχιστον ὄχι στήν ἔνταση καί τήν ἔκταση πού αὐτή τή στιγμή φαίνεται δυστυχῶς ὅτι μᾶς ἀξίζει... ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΔΑΠΕΡΓΟΛΑΣ

ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ-Αγάπη κόντρα στην απαξίωση

Ἀνοίγει τὸ Τριῴδιο. Μὲ τὴν Κυριακὴ τοῦ Τελώνου καὶ Φαρισαίου ξεκινάει ὁ μεγαλύτερος ἑορτολογικὸς κύκλος τοῦ χρόνου. Ὁ κύκλος τῶν κινητῶν ἑορτῶν πρὶν καὶ μετὰ τὸ Πάσχα. Ἕνα εὐλογημένο πανέμορφο ταξίδι στοὺς πνευματικοὺς ἁγίους τόπους τῆς Ἐκκλησίας μας. Μιὰ ὁδοιπορία ἀπὸ τὴν Ἱεριχὼ στὰ Ἱεροσόλυμα. Ἀπὸ τὸν τόπο τῶν παθῶν καὶ τῆς ἁμαρτίας στὴ χώρα τῶν ζώντων. Ἀπὸ τὸν Σταυρὸ στὴν Ἀνάσταση. Ἀπὸ τὴ γῆ στὸν οὐρανό. Ἀκούοντας στὴν πασίγνωστη παραβολὴ τὴν ἀπόρριψη τοῦ Φαρισαίου, ἀναρωτιέται κανείς: Τί ἦταν τὸ τόσο κακὸ ἐπάνω του, ὥστε ὁ Θεὸς νὰ ἀποστρέψει τὸ βλέμμα του ἀπὸ αὐτόν; Ἦταν γεμάτος ἀρετές. Καὶ θά ’ταν ἀδύνατο νὰ μὴν καυχιέται καθόλου γι’ αὐτές. Νὰ μὴν εἶναι καὶ λίγο ναρκισσιστής. Ἀλήθεια, ποιὸς θὰ μποροῦσε, κρίνοντας εἰλικρινὰ τὸν ἑαυτό του, νὰ ἰσχυρισθεῖ ὅτι δὲν ἔχει κάποια δόση ἀπ’ τὸ «καλὸ» αὐτό; Ἀκόμα κι ἂν δὲν ἔχει τὰ χαρίσματα τοῦ Φαρισαίου; Μεγάλο κακὸ ἡ καύχηση, ἀλλὰ ἡ συντριπτικὴ πτώση τοῦ Φαρισαίου ἄρχισε, ὅταν στράφηκε πρὸς τὸν Τελώνη. Καὶ εἶπε τὰ ἀνεπίτρε πτα ἐκεῖνα λόγια: Δὲν εἶμαι σὰν αὐτὸν ἐδῶ! Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὄχι ἁπλῶς κατέκρινε, ἀλλὰ ἐξουδένωσε, διαπόμπευσε καὶ ἐξευτέλισε τὸν ἀδελφό του. Σὲ ὅλα τὰ πράγματα ὑπάρχουν διαβαθμίσεις. Καὶ λένε οἱ ἅγιοι ὅτι ἄλλο πράγμα εἶναι ἡ καταλαλιά, ἄλλο ἡ κατάκριση καὶ ἄλλο ἡ ἐξουδένωση. Τί σημαίνουν αὐτά; Καταλαλιὰ εἶναι νὰ πεῖς: «Τὰ μάθατε; Ὁ τάδε εἶπε ψέματα, ὀργίστηκε, πόρνευσε» κ. λ. π., ἔκανε τέλος πάντων ὁποιαδήποτε ἁμαρτία. Μιλώντας μὲ ἐμπάθεια ἐναντίον κάποιου, λέγοντας μὲ εὐχαρίστηση τὰ ἁμαρτήματά του, καταλαλεῖς. Κατάκριση εἶναι νὰ προχωρήσεις ἕνα βῆμα παραπέρα. Νὰ πεῖς: «Ὁ τάδε εἶναι ψεύτης, ὀργίλος, πόρνος» κ. λ. π. Εἶναι ἐντελῶς διαφορετικὸ νὰ λές, ὅτι κάποιος εἶπε ψέματα ἢ ὀργίστηκε, καὶ ἄλλο νὰ λὲς ὅτι εἶναι ψεύτης ἢ ὀργίλος. Καὶ ἀπὸ μία του πράξη νὰ βγάζεις συμπέρασμα γιὰ ὅλη του τὴ ζωή, γιὰ ὅλη του τὴν ἐσωτερικὴ διάθεση. Ἐξουδένωση τώρα εἶναι ἕνα ἀκόμα βῆμα παραπέρα. Νὰ ἐκμηδενίσεις, νὰ ἐξευτελίσεις, νὰ ἀποστραφεῖς, νὰ σιχαθεῖς τὸν ἄλλον σὰν κάτι ἀηδιαστικό. Ἡ ἐξουδένωση εἶναι πολὺ χειρότερη καὶ πολὺ κατα στρεπτικότερη ἀπὸ τὴν κατάκριση. Αὐτὸ σημαίνει ἔλλειψη ἀγάπης. Ἡ ἀγάπη καλύπτει πλῆθος ἁμαρτιῶν. Δὲν σκέφτεται τὸ κακό, ὅλα τὰ σκε πάζει (Α’ Πέτρ. 4, 8. Α΄ Κορ. 13, 5-7). Δὲν βλέπουν οἱ ἅγιοι τὰ ἁμαρτήματα; Καὶ ὅμως τὰ σκεπάζουν. Μισεῖ τὴν ἁμαρτία κανεὶς περισσότερο ἀπ’ τοὺς ἁγίους; Καὶ ὅμως οἱ ἅγιοι «οὐ μισοῦσι τὸν ἁμαρτάνοντα». Δὲν τὸν κατακρίνουν, δὲν τὸν ἀποστρέφονται, ἀλλὰ συμπάσχουν, νουθετοῦν, παρηγοροῦν, τὸν θεραπεύουν σὰν μέλος ποὺ ἀσθενεῖ, κάνουν τὰ πάντα γιὰ νὰ τὸν σώσουν. Ποτὲ δὲν τὸν ἀπαξιώνουν. Ὅταν κάποτε πῆγαν ταραγμένοι οἱ μοναχοὶ καὶ εἶπαν στὸν ἀββᾶ Ἀμμωνᾶ: «Ἔλα, ἀββᾶ, νὰ δεῖς, ὁ τάδε ἀδελφὸς ἔχει γυναίκα στὸ κελί του», πόση εὐσπλαχνία, πόση ἀγάπη ἔδειξε ἡ ἁγία ἐκείνη ψυχή! Ἐπειδὴ κατάλαβε ὅτι ὁ ἀδελφὸς εἶχε κρύψει τὴ γυναίκα κάτω ἀπὸ ἕνα μεγάλο πιθάρι, πῆγε καὶ κάθισε ἀπὸ πάνω του καὶ τοὺς εἶπε νὰ ψάξουν ὅλο τὸ κελί. Καὶ ἀφοῦ δὲν βρῆκαν τίποτε, τοὺς λέγει: «Σὲ καλό σας! Ἀναστατώσατε τὸν κόσμο! Ὁ Θεὸς νὰ σᾶς συγχωρήσει»! Τοὺς ἔδειξε ἔτσι νὰ μὴ δέχονται εὔκολα κατηγορίες ἐναντίον τοῦ ἄλλου. Ἀλλὰ σωφρόνισε καὶ τὸν ἀδελφό. Ἀφοῦ σκέπασε τὴν ἁμαρτία του, τὸν διόρθωσε μόλις ἔφυγαν οἱ ἄλλοι, χωρὶς νὰ τὸν προσβάλει καθόλου. Τοῦ κράτησε τὸ χέρι καὶ τοῦ εἶπε μόνο: «Πρόσεχε τὸν ἑαυτό σου, ἀδελφέ!» Ἡ ἀγάπη τοῦ γέροντα ἔφερε ἀμέσως σὲ συναίσθηση καὶ κατάνυξη τὸν ἀδελφό. π . Δημητρίου Μπόκου ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΠΡΕΒΕΖΗΣ

Ο Αγωνιστής που δεν πέθανε ποτέ...

Eίχε γίνει επαναστάτης από μικρό παιδί... από τότε που εκείνος ο Τούρκος τον είχε χαστουκίσει, όταν πιτσιρικάς έσερνε το κάρο με τα ξύλα στους δρόμους της Τριπολιτσάς. Από εκείνη τη στιγμή είχε ορκιστεί ότι άλλο τέτοιο εξευτελισμό δε θα δεχόταν... και ότι δε θα ξαναπατούσε εκεί, σαν σκλάβος. Έφυγε από τον τόπο του και πήρε τα βουνά. 15 χρονών ήταν, όταν έγινε αρματολός και δεν έπαψε ποτέ να νοιώθει αρματολός μέχρι τα γεράματά του. πέρασε όλη τη νιότη του ως επικηρυγμένος, ένας αντάρτης των βουνών κι ένας κουρσάρος. Οι politically correct προεστοί δεν είχαν κανέναν ενδοιασμό να τον συλλάβουν και να απολαύσουν τα οφέλη από το Σουλτάνο... δεν είχαν ενδοιασμό, μα συνάμα δεν είχαν δύναμη: δεν ήταν μόνο ότι τούτος ο αρματολός δεν ήταν εύκολο να δαμαστεί. ήταν και που ο λαός αγαπά τους αρματολούς και συχαίνεται τους προύχοντες: προστατεύει όποιον πολεμά και συχαίνεται όποιον προσκυνά... κι έτσι ο νεαρός Κολοκοτρώνης δεν έπεσε ποτέ στα χέρια των προυχόντων, δεν έπεσε ποτέ στα χέρια των κατακτητών. Κράτησε την υπόσχεσή που 'χε δώσει στον εαυτό του και έζησε ελεύθερος στα βουνά σαν παράνομος, μέχρι που αξιώθηκε να ζήσει ελεύθερος και στο σπίτι του ως πολίτης... και φρόντισε να ίδιος να ελευθερώσει την Τριπολιτσά, για να μη φάει άλλο παιδί χαστούκι από τον κατακτητή... Για όλα αυτά η πατρίδα τον τίμησε με μια καταδίκη σε θάνατο! Η κατηγορία ήταν ότι ο άνθρωπος που είχε πολεμήσει τους Οθωμανούς κατακτητές, τώρα πολεμούσε τους Βαυαρούς... δεν κατάλαβε αυτή η πατρίδα ότι ο ελεύθερος άνθρωπος δεν έχει πρόβλημα με την εθνικότητα του κατακτητή... με την κατάκτηση έχει πρόβλημα κι σ' αυτήν αντιστέκεται... μόνο δύο άνθρωποι κατάλαβαν την ύβρη της καταδίκης και αρνήθηκαν να την υπογράψουν... 4 Φεβρουαρίου ήταν όταν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, γέρος και ταλαιπωρημένος, κάλεσε τα παιδιά του στο σπίτι όπου ζούσε με την Μαργαρίτα Βελισσάρη. Τους αποχαιρέτησε και τους έδωσε το κληροδότημα για το οποίο είχε παλέψει σ' όλη του τη ζωή: τη συμβουλή να παραμείνουν μονοιασμένοι και ελεύθεροι... μετά ως αληθινός επαναστάτης ξέφυγε από τα δεσμά της φθοράς... κι εκείνη η πατρίδα που τον είχε προδώσει, τίμησε στο τέλος τον αγώνα του με έναν συμβολισμό: ο Κολοκοτρώνης κηδεύτηκε έχοντας την τουρκική σημαία κάτω από τα τσαρούχια του... γιατί από τα 15 χρόνια από εκείνο το χαστούκι, ο Γέρος του Μοριά δεν είχε δεχτεί άλλο λάβαρο πάνω του εκτός από αυτό της καρδιάς του...

.Αλήθεια, τί είναι ετούτο το «μαζί» που στοιχειώνει πάντα τα όνειρά μας;

Στο φως του ήλιου όλα παίρνουν χρώμα,τα μάτια κοιτούν διαφορετικά,στολίζονται με εικόνες που γλυκαίνουν την ψυχή. Και από την άλλη είναι το αγέρι,αυτό το απαλό χάδι που παίρνει μακριά την θλίψη, σαν λιτανεία ιερή που ξορκίζει το κακό. Ακόμα και τότε που οι δοκιμασίες ξεπουπουλιάζουν την ελπίδα χρειάζεται να καταλάβεις ότι αυτό γίνεται μόνο και μόνο για να βγάλεις ξανά φτερά, πιο δυνατά, πιο όμορφα, πιο μεγάλα. Αυτό το αίσθημα ότι τίποτα ακόμα δεν χάθηκε. Τα πάντα να σου μιλούν, να προσπαθήσεις ξανά,να σκίσεις τα τελεσίγραφα της απελπισίας. Και τότε νιώθεις εκείνο το ρίγος να διαπερνά την θύμησή σου,για όλους εκείνους που δεν θέλεις να ξεχάσεις,που αγάπησες βαθιά και θέλεις να ξαναζούσες έστω μια στιγμή μαζί τους. Μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα κοίταγμα, μια κουβέντα... Αλήθεια, τί είναι ετούτο το «μαζί» που στοιχειώνει πάντα τα όνειρά μας; Μήπως είναι το νόημα αυτής της ζωής; Μήπως είναι του ανεκπλήρωτου ο γλυκόπικρος σταυρός; Μήπως είναι της αγάπης μας ο καημός; Και μια φωνή σου ψιθυρίζει την αλήθεια σου,για να μην ενδώσεις στις πλάνες του "εγώ". Και τα δακρυσμένα μάτια σου βλέπουν πιο καθαρά. Έκαψε η αλμύρα όλες εκείνες τις ψευδαισθήσεις.Είδες και γεύτηκες της νύχτας την μοναξιά.Είδες όμως και την αυγή· τον ήλιο που ενώνει ουρανό και γη. Εάν δεις φωτιά, μην σκεφτείς τις στάχτες.Δες κάτι καινούργιο να ανασταίνεται. Όπως μετά τον σταυρό ήρθε η λύτρωση.Και μέσα από έναν τάφο βγήκε η ζωή...