Κυριακή ορθοδοξίας-Το Θείο Εικόνισμα

Ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο ολόκληρο και ήρθε η στιγμή να βάλει σ’ αυτόν και το θείο του αποτύπωμα, τη θεϊκή του σφραγίδα. Ο κόσμος όλος δεν θα είχε νόημα χωρίς το επιστέγασμα, την κορωνίδα του. Του χρειαζόταν ο μικρός του θεός. Ήταν το σπίτι, αλλά έλειπε ακόμη ο ένοικος. Ο άνθρωπος. Διαφορετικός από τα άλλα δημιουργήματα, προορισμένος να γίνει θεός. «Θεού κτίσμα τυγχάνων και θεός είναι κεκελευσμένος» (αγ. Βασίλειος). Για να πλαστεί ο άνθρωπος, έγινε σύσκεψη. Ο τριαδικός Θεός συνεδρίασε. Τα τρία θεϊκά πρόσωπα συναποφάσισαν ομοφώνως και έπραξαν. Με μία θέληση, μία γνώμη, μία ενέργεια: «Ποιήσωμεν άνθρωπον κατ’ εικόνα ημετέραν». Γιορτάζοντας την αναστήλωση των εικόνων την Κυριακή της Ορθοδοξίας, ας θυμούμαστε ότι την πρώτη εικόνα του Θεού επί της γης την έχουμε από τα χέρια του Θεού. Το πρώτο θείο εικόνισμα είναι ο άνθρωπος. Αυτή την ένσαρκη εικόνα του Θεού έρχεται και προσλαμβάνει εν συνεχεία ο Χριστός. Και δεν ντρέπεται να διακηρύττει ότι ο ίδιος βρίσκεται όχι μόνο στα ένθεα πρόσωπα των αγίων, για τους οποίους ισχύει ο παύλειος λόγος «ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός», αλλά και στα ντροπιασμένα πρόσωπα των ελαχίστων, όπως ακούσαμε στο ευαγγέλιο της τελικής κρίσης. Ο άνθρωπος, «εικών και δόξα Θεού υπάρχων», δεν χάνει το πολύτιμο αυτό προνόμιο, ακόμα και κατεστραμμένος από την αμαρτία. Πόσο θα ’πρεπε να μην το λησμονούμε ποτέ αυτό! Ο τσάρος της Ρωσίας Ιβάν Δ΄ ο Τρομερός πήγε κάποτε, την πρώτη εβδομάδα της Σαρακοστής, στην πόλη Πσκωφ. Οι κάτοικοι, για να τον υποδεχτούν, έβαλαν στις πόρτες τους ψωμί και αλάτι, μα οι ίδιοι κρύφτηκαν τρομαγμένοι στα σπίτια τους. Ο κυβερνήτης της πόλης πρόσφερε στον τσάρο ψωμί και αλάτι σ’ ένα δίσκο, μα εκείνος τα έσπρωξε και τα έριξε στη γη. Τότε εμφανίστηκε μπροστά του ο διά Χριστόν σαλός όσιος Νικόλαος, με ποδήρη χιτώνα, δεμένο στη μέση με σχοινί. Χοροπηδούσε γύρω του μ’ ένα μπαστούνι σαν παιδί, φωνάζοντας: «Ιβάνουσκα, Ιβάνουσκα, φάε ψωμί κι αλάτι και όχι ανθρώπινο αίμα». Οι στρατιώτες έτρεξαν να τον πιάσουν, μα εκείνος ξεγλίστρησε και κρύφτηκε. Ο τσάρος ζήτησε να μάθει γι’ αυτόν και θέλησε να τον επισκεφτεί στo φτωχικό του. Ο Νικόλαος, μόλις το έμαθε, προμηθεύτηκε ένα κομμάτι ωμό κρέας και όταν έφτασε ο τσάρος, του έβαλε μετάνοια και του πρόσφερε το κρέας λέγοντας: «Φάε, Ιβάνουσκα, φάε!» Ο τσάρος οργίστηκε. «Είμαι Χριστιανός και δεν τρώω κρέας τη Σαρακοστή, γιατί νηστεύω!» του είπε. Μα ο άνθρωπος του Θεού τον αποστόμωσε: «Κάνεις πολύ χειρότερα. Τρέφεσαι με σάρκα και αίμα ανθρώπων! Ξεχνάς όχι μόνον τη Σαρακοστή, αλλά και τον ίδιο τον Θεό!» Το μάθημα αυτό μπήκε βαθιά στην καρδιά του τσάρου Ιβάν. Έφυγε αμέσως ντροπιασμένος από το Πσκωφ, αν και είχε έρθει με σκοπό να κατασφάξει ανθρώπους (αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς). Μήπως νηστεύουμε από κρέας κι εμείς, αλλά δαγκώνουμε με λόγια και έργα τη σάρκα του πλησίον μας; Μήπως προσκυνούμε και φιλούμε τις άγιες εικόνες, αλλά ποδοπατούμε το πρώτο και πολυτιμότερο θεϊκό εικόνισμα, τον άνθρωπο;

Πότε να περιμένεις μεγάλες συμφορές ;

Όταν ακούς ένα λαό να βρίζει την πίστη του, τον Θεό του, την Παναγία, τον Τίμιο Σταυρό να περιμένεις μεγάλες συμφορές. Αυτό παρατηρούμε στον Ισραηλιτικό λαό. Όσες φορές πίστεψαν και λάτρεψαν τον αληθινό Θεό, ήσαν μεγάλοι και ισχυροί, νικούσαν τους εχθρούς τους και ευτυχούσαν. Όσες φορές όμως απιστούσαν και λάτρευαν τα είδωλα, και απομακρύνονταν από τον αληθινό Θεό, καταντούσαν ανίσχυροι και υπόδουλοι στους εχθρούς τους, δυστυχείς και πανάθλιοι. Παρατηρούμε αυτό και στο δικό μας έθνος, το ελληνικό. Αυξήθηκε ποτέ και ευτύχησε το έθνος μας, και επετέλεσε θαυμάσια μεγαλουργήματα, αυτά οφείλονταν στην πίστη, διότι και οι βασιλείς και οι άρχοντες, και οι κληρικοί και λαϊκοί είχαν πίστη. Όταν όμως απιστούσαν και είχαν απομακρυνθεί από τον αληθινό Θεό, τότε παραδόθηκαν σε χέρια των αθέων Αγαρηνών και άλλων βαρβάρων, κατεσφάγησαν, εξωλοθρεύθηκαν, εξουδενώθηκαν και υπέστησαν μύριες συμφορές και κινδύνους. Το 1821 οι προπάτορές μας διά της πίστεως επετέλεσαν μεγάλα και θαυμαστά κατορθώματα, επίσης και στις δικές μας ημέρες στις αρχές του Βαλκανικού πολέμου, όπου πάντες είχαν πίστη και ήσαν αγαπημένοι και επικρατούσε ομόνοια και ειρήνη. Όταν όμως εισχώρησε η απιστία και η διχόνοια, και εις τον στρατό και εις τον λαό, και εις αυτόν ακόμη τον κλήρο, τότε επάθαμε την δεινή και χαλεπή συμφορά, την καταστροφή της Μικράς Ασίας, και την προσβολή και εξουθένωση και καταντήσαμε μισητοί και στον Θεό και στα έθνη. Τι δε πρόκειται να μας ακολουθήσει είναι άδηλο; Εγώ, όμως, φοβούμαι ότι μεγαλύτερη συμφορά μας εκδέχεται, εάν δεν μετανοήσουμε. Αυτό το συμπεραίνω από τα διάφορα ιστορικά γεγονότα. Και έχω δίκιο να φοβούμαι και εγώ και κάθε ένας που φρονεί καλά, διότι όταν ακούς ένα λαό να βρίζει την πίστη του, τον Θεό του, την Παναγία, τον Τίμιο Σταυρό, όταν βλέπεις ένα λαό να περιφρονεί τον Νόμο, τις εντολές και διατάξεις του Θεού·.... Όταν βλέπεις λαό να μην έχει αγάπη και ομόνοια, όταν βλέπεις λαό στον οποίο βασιλεύει η αμαρτία, η πλεονεξία, η φιλαργυρία, η υπερηφάνεια, το ψεύδος, ο δόλος, η πορνεία, η μοιχεία, η αναισχυντία, η απάτη, η συκοφαντία, η ακρασία, η ακολασία, η διαφθορά, η μαγεία, μην περιμένεις καλά αποτελέσματα, αλλά συμφορές και δυστυχίες. Εάν μέχρι σήμερα ο Θεός δεν μας καταστρέφει, δεν μας εξολοθρεύει, δεν μας αποδίδει κατά τις αμαρτίες μας αυτό το κάνει διότι είναι εύσπλαχνος, μακρόθυμος, πολυέλεος και αναμένει την μετάνοια και επιστροφή μας. Αυτό το κάνει διότι βρίσκονται σπάνιοι στις ερημιές προσευχόμενοι υπέρ της σωτηρίας του κόσμου. Βρίσκονται δε και στις πόλεις και άνδρες και γυναίκες φοβούμενοι τον Θεό και τηρούντες τις εντολές Του, και χάρη των ολίγων αυτών σώζει ο Θεός και τους λοιπούς. Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού του ζώντος, δος μας πίστη στερεά, ώστε, στερεωθέντες με την πίστη, βεβαιωθέντες με την ελπίδα και κραταιωθέντες με την αγάπη, να διαπλεύσουμε απρόσκοπτα και ακίνδυνα το πέλαγος της ζωής αυτής και ελιμενιστούμε στο ακύμαντο λιμάνι του παραδείσου, και απολαύσουμε από τα αγαθά εκείνα, τα οποία μάτι δεν είδε, αυτί δεν άκουσε και σε καρδιά ανθρώπου δεν ανέβησαν. Αμήν.

Δεν σώζεσαι από τύχη...

Αγαπητοί μου φίλοι και εν Χριστώ αδελφοί, με αφορμή το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, γράφω το ακόλουθο άρθρο: Σε πολλά δυστυχήματα, ακούμε παράδοξα πράγματα-πώς, δηλαδή, κάποιοι σώθηκαν... Σ' αυτό το τελευταίο δυστύχημα, για παράδειγμα, μία 22χρονη φοιτήτρια από τη Βέροια, η οποία ήρθε από το Λονδίνο στην Αθήνα και επιβιβάστηκε στο τραίνο για Θεσσαλονίκη, έκλεισε θέση στο βαγόνι "2". Όταν όμως πήγε και κάθισε εκεί και επέδειξε στον ελεγκτή το πάσο της, εκείνος δεν το δέχθηκε και της είπε: -Πηγαίνετε στο βαγόνι "7"! Η κοπέλα έκανε υπακοή, άλλαξε βαγόνι, πήγε στο "7". Όπως εκ των υστέρων γνωρίζουμε, το βαγόνι "2" καταστράφηκε ολοσχερώς, κατακάηκε, ο δε ελεγκτής σκοτώθηκε. Άλλος, 22χρονος και πάλι φοιτητής, ενώ ετοιμαζόταν να επιβιβαστεί στην αμαξοστοιχία, αντιλήφθηκε ότι είχε χάσει ή ότι είχε ξεχάσει στο σπίτι το πορτοφόλι του με το εισιτήριο. Αποτέλεσμα, να μη μπορεί να ταξιδέψει και να βλέπει στενοχωρημένος το τραίνο να αναχωρεί... Η κ. Σταυρούλα, μητέρα μιας 21χρονης φοιτήτριας, διηγείται ότι η κόρη της είχε εισιτήριο για το βαγόνι "3, αλλά ο ελεγκτής της είπε να περάσει στο" 8", διότι στην θέση της έπρεπε να καθίσει άλλος. Το κορίτσι έκανε υπακοή αδιαμαρτύρητα, πήγε στο βαγόνι "8" και δεν τραυματίστηκε καθόλου. Το πρώτο βαγόνι είναι αυτό που σχεδόν έλιωσε από την πυρκαγιά. Κανείς από τους επιβαίνοντες δεν επέζησε, εκτός από έναν νεαρό από τον Βόλο, ο οποίος κατά τη στιγμή της σύγκρουσης - άγνωστο πώς- εκτοξεύθηκε στα χωράφια. Αργότερα τον βρήκαν αναίσθητο οι διασώστες και τον μετέφεραν στο Γενικό Νοσοκομείο της Λάρισας, όπου και νοσηλεύεται. Τύχη; Ή κάτι άλλο συμβαίνει ενδιάμεσα,που όμως δεν υποπίπτει στις αισθήσεις μας; Θα σας διηγηθώ, λοιπόν, τρία περιστατικά, σε τρεις συνεχόμενες δημοσιεύσεις, αρχίζοντας σήμερα από το πρώτο. Το άκουσα προσωπικά, αφού ήμουν παρούσα στη διήγηση που έκανε ο "παθών" στον Πνευματικό και Γέροντά μας. Ένας πολύ καλός φίλος μας και εν Χριστώ αδελφός μας, ο κ. Δ... Κ.... από την Κοζάνη, έμπορος στο επάγγελμα, ευλαβέστατος και θεοσεβούμενος στο ήθος, αποφάσισε να μεταβεί στην Κύπρο στις 10 Αυγούστου του 2005 για κάποιες υποχρεώσεις του. Το πρώτο που έκανε ήταν να πάει στον Πνευματικό του, τον π. Στέφανο, ηγούμενο στην Ι. Μονή του Δρυόβουνου και να του πει: -Γέροντα, έχω κάποιες δουλειές στην Κύπρο και σκέφτομαι να μεταβώ εκεί, για να τις διεκπεραιώσω. Και ήρθα να Σας ρωτήσω, αν έχει ευλογία και θέλει ο Θεός να πάω. -Ναι, παιδί μου, έχει ευλογία, με το καλό και την ευχή της Παναγίας, να πας και να 'ρθεις! του απάντησε ο Πνευματικός. Στη συνέχεια ο κ. Δ.... επισκέφθηκε τον μακαριστό Μητροπολίτη Σιατίστης, κυρό Αντώνιο (Κόμπο), τον οποίο αγαπούσε και ευλαβείτο πολύ και του είπε: -Δέσποτα και Πατέρα μου, έχω κάποιες υποχρεώσεις στην Κύπρο. Σκέφτομαι να μεταβώ εκεί και γι' αυτό έλαβα την ευχή του Πνευματικού μου. Ήρθα, όμως, να πάρω και τη δική Σας την ευλογία. Ο Μητροπολίτης του είπε: - Να έχεις την ευλογία του Χριστού, παιδί μου, καλό ταξίδι να έχεις! Κατόπιν, τηλεφώνησε στον Πνευματικό και Γέροντά μου, του είπε ότι θα ταξιδέψει στην Κύπρο και τον παρακάλεσε να εύχεται κι εκείνος. Μετά από όλη αυτήν τη διαδικασία, έκανε τηλεφώνημα στις Κυπριακές Αερογραμμές της εταιρείας Helios Airways και στην υπάλληλο που απάντησε, είπε: - Σας παρακαλώ, κλείστε μου ένα αεροπορικό εισιτήριο από Αθήνα για Λάρνακα στις 10 Αυγούστου και ένα ακόμη επιστροφής από Λάρνακα για Αθήνα στις 14 Αυγούστου και ώρα 09:00 το πρωί. Η υπάλληλος του απάντησε: -Μισό λεπτό, να σας το κλείσω! Κι αμέσως μετά, συνέχισε: - Εντάξει, το έκλεισα. Ας κλείσω τώρα και την επιστροφή σας στις 14 του μηνός στις 09:07 με τη μοναδική πτήση, HGY 522. Μισό λεπτάκι, περιμένετε! Μετά όμως από τρία με τέσσερα λεπτά αναμονής, του είπε: - Να με συγχωρείτε, κύριε, αλλά υπάρχει κάποιο πρόβλημα, που δεν επιτρέπει την καταχώριση του ονόματός σας! Μπορείτε να τηλεφωνήσετε ξανά σε δεκαπέντε λεπτά; Πράγματι, σε δεκαπέντε λεπτά ξανατηλεφώνησε ο κ. Δ.... και άκουσε την υπάλληλο να του λέει πως είχε προσπαθήσει κανα-δυό φορές, αλλά δεν είχε σταθεί δυνατόν να καταχωρίσει το όνομά του. - Θέλετε να το επιχειρήσω ακόμη μία; τον ρώτησε. Κι όταν εκείνος συγκατένευσε, η υπάλληλος προσπάθησε εκ νέου, αλλά πάλι απέτυχε και του είπε με απορία: - Δυστυχώς, το σύστημα δεν δέχεται το όνομά σας! Και το παράδοξο είναι ότι και θέσεις στο αεροπλάνο υπάρχουν και την ίδια ώρα τα ονόματα άλλων τα δέχεται το σύστημα και βγάζουν εισιτήρια! Ο κ. Δ.... Κ... , έχοντας μάθει από τους Γεροντάδες του να μην επιμένει να γίνεται το δικό του, αλλά να τα αφήνει όλα στο θέλημα του Θεού, ρώτησε την υπάλληλο: - Εσείς τι με συμβουλεύετε να κάνω; Κι εκείνη του απήντησε: -Θέλετε να σας κλείσω με την απογευματινή πτήση; Δέχθηκε ο κ. Δ...., λέγοντάς της χαρακτηριστικά: - Να είναι ευλογημένο! Εκείνη, λοιπόν, του έκλεισε τη θέση και του είπε ανακουφισμένη ότι σ' εκείνη, την απογευματινή την πτήση, καταχωρίσθηκε το όνομά του αμέσως! Έτσι, ο κ. Δ..... Κ..... πήγε στην Κύπρο. Μόλις όμως έφθασε εκεί, επισκέφθηκε -πριν από όλα- την Ι. Μονή της Αγίας Θέκλας, για να προσκυνήσει, έχοντας πάντοτε στον ευλαβή νου του το "από Θεού άρχεσθε! " Τελειώνοντας τις εργασίες του στην Κύπρο, στις 14 Αυγούστου, ετοιμαζόμενος να επιστρέψει, άκουσε στις ειδήσεις ότι το αεροπλάνο της Helios Airways, Boeing 737-300, που είχε αναχωρήσει στις 09:07 π.μ. από Λάρνακα για Πράγα με ενδιάμεσο σταθμό την Αθήνα, στις 12:05 συνετρίβη στις πλαγιές του Γραμματικού της Αττικής. Είχαν σκοτωθεί και οι εκατόν είκοσι ένας επιβαίνοντες. Αίτιο, η απότομη αποσυμπίεση στο εσωτερικό του αεροσκάφους, η κάθετη πτώση της ατμοσφαιρική πίεσης και του επιπέδου οξυγόνου, με αποτέλεσμα επιβάτες και πλήρωμα να χάσουν τις αισθήσεις τους (όλοι, πλην ενός), το αεροπλάνο να πετά με "αυτόματο πιλότο", μέχρι που τελείωσαν τα καύσιμα και έπεσε... Ο κ. Δημήτρης, συγκλονισμένος,αμέσως τηλεφώνησε από την Κύπρο στον π. Στέφανο, στον Μητροπολίτη και στον Πνευματικό μας, τους ευχαρίστησε και τους ζήτησε να εύχονται, διότι επέστρεφε... ............... ............... ....................... Θα πρέπει, ως Χριστιανοί, να ξέρουμε τι σημαίνει η στάση του κ. Δημήτρη και τι σημαίνει να γυρνάς από τον Τύρναβο από τη γιορτή του φαλλού. Κι ακόμη, τι σημαίνει μια μάνα να προσεύχεται μπροστά σ' ένα αναμμένο καντήλι για την κόρη της που ταξιδεύει, καθώς και τι σημαίνει να ζ η τ ά ς ε σ ύ την ευλογία του Θεού και του Πατέρα σου γι' αυτό που πρόκειται να κάνεις. Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε ότι και οι δύο ληστές στη μέση είχαν τον Χριστό. Ο Χριστός και τους δύο ήθελε να τους σώσει. Αλλά μόνον τον έναν μπόρεσε, γιατί ο ίδιος το θέλησε και Του το ζήτησε. Του δεύτερου, σεβάστηκε το θέλημα...

Ένα θαύμα του Αγίου Νικολάου του Πλανά

Με το νέο ημερολόγιο σήμερα, 2 Μαρτίου, τιμάται η μνήμη του αγίου Νικολάου Πλανά. Δεν συνηθίζω να αναφέρομαι σε θαύματα που έχουν συμβεί στην προσωπική μου ζωή . Είναι πολλά και ποτέ δεν απέδωσα στην τύχη αυτά που έζησα. Σήμερα όμως, προς τιμήν του εορτάζοντος αγίου, θα αναφερθώ σε ένα, το οποίο σχετίζεται άμεσα με το ότι μπορώ και σας μεταφέρω αυτήν την διήγηση. Το 1928 με ΄30 είχε ενσκήψει επιδημία τυφοειδούς πυρετού στην Αθήνα. Θεραπεία τότε δεν υπήρχε και όποιος γνωρίζει τι σημαίνει τυφοειδής πυρετός, η εξέλιξη της νόσου είναι θανατηφόρα (άνευ θεραπείας) σε πολύ υψηλό ποσοστό. Πολλοί πέθαναν τότε. Μεταξύ των ασθενών ήταν και η τότε 10ετής μητέρα μου. Νοσηλευόταν στο σπίτι μας. Ένα μεσημέρι και ενώ ψηνόταν στον πυρετό, άνοιξε η πόρτα του δωματίου της και είδε τον παπα-Νικόλα Πλανά να μπαίνει μέσα, πήγε κοντά της, την σταύρωσε και της είπε : «ήρθα να σε κάνω καλά» και έφυγε. Αμέσως η μητέρα μου φώναξε την γιαγιά μου και μητέρα της, που ήταν στην κουζίνα : «Μαμά, μαμά, φώναξε τον παπούλη γιατί δεν του φίλησα το χέρι». Η γιαγιά μου απόρησε, βγήκε έξω και δεν είδε κανένα. Ύστερα έτρεξε στο απέναντι γειτονικό μας σπίτι της κας. Ουρανίας Παπαδοπούλου - μετέπειτα Μοναχής Μάρθας. Εκείνη παραξενεύτηκε και της είπε ότι ο "παπούλης" δεν είχε περάσει καθόλου από εκεί. Σημειώνω, η γιαγιά μου μαζί με την κα. Ουρανία Παπαδοπούλου και άλλες φίλες, δεχόταν σχεδόν κάθε εβδομάδα τον παπά-Νικόλα Πλανά. Επισκεπτόταν την κα. Ουρανία και τους έλεγε διάφορα πνευματικά θέματα ή απαντούσε στις απορίες τους. Είχε έρθη και στο σπίτι μας και τον γνώριζε η μητέρα μου . Μετά από λίγες ημέρες η μητέρα μου έγινε καλά. Την διήγηση αυτή σας την μεταφέρω όπως ακριβώς μου την εκμυστηρεύτηκε η μητέρα, όταν μπήκα στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μου είχε πει : «Αν δεν ήταν ο παπα-Νικόλας Πλανάς, ούτε εσύ θα ζούσες ούτε κι εγώ. Να το θυμάσαι αυτό.». Και το θυμάμαι πάντα.

Στην αέναη μάχη που δίνεται με έπαθλο το νου και την ψυχή των ανθρώπων...

Στην αέναη μάχη που δίνεται με έπαθλο το νου και την ψυχή των ανθρώπων, η αλήθεια συμβολίζεται με το φως και το ψεύδος με το σκοτάδι. Ο αρχέγονος και διαχρονικός αυτός συμβολισμός δεν είναι τυχαίος. Βασίζεται στις ιδιότητες των αντιπαραβαλλόμενων μεγεθών. Δηλαδή, η αλήθεια όπως το φως υπάρχει· είναι και ορίζεται. Το ψεύδος, όπως το σκοτάδι, δεν υπάρχει, δεν είναι. Το σκοτάδι ετεροκαθορίζεται μονοσήμαντα και αποκλειστικά σε σχέση με το φως. Συγκεκριμένα, περιγράφει την απουσία του. Η αλήθεια στέκεται μόνη της και λάμπει. Το ψεύδος δεν στέκει από μόνο του, θέλει δεκανίκι. Κι εκεί που δεν μπορεί να σταθεί με τίποτα, είναι απέναντι, αντικριστά στην αλήθεια. Γι’ αυτό, το ψέμα, σύμφωνα με τη μεθοδεία του πατέρα του τού διαβόλου, δουλεύει διπολικά. Για να σταθεί απάνω στο σάπιο θεμέλιό του, θέλει απέναντί του, όχι την αλήθεια, αλλά μια αλλοιωμένη, διαστρεβλωμένη εκδοχή της. Εμπόδια και φύλακες απέναντι στην παράνοια της ψευδοφάνειας, στέκονται η εμπειρία και η επίγνωση των δεδομένων, ήγουν η ψηλάφηση και η καταγραφή της πραγματικότητας. Γι’ αυτό, εχθρός του ψεύδους είναι η αίσθηση των πραγμάτων, η ευθυκρισία κι η έντιμη επιστημοσύνη. Μέγας του σύμμαχος η ψευδαίσθηση που δημιουργείται με αυτό που περιγράψαμε ως αλλοίωση και στρέβλωση της αλήθειας. Η διασπορά της διαστρεβλωμένης εκδοχής της αλήθειας είναι η διαβολή, από την οποία πήρε και τ’ όνομά του ο πατέρας του ψεύδους. Όπως είχα γράψει και σ’ ένα παλιότερο άρθρο μου από το 2016 με τίτλο Ουκ εά με καθεύδειν ο των οστών κριγμός: «Μας λένε οι αρχαίοι μας σοφοί: “αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις” (Αντισθένης), αλλά και “αρχή παιδεύσεως η των ονομάτων επίσκεψις” (Επίκτητος). Ας δούμε, λοιπόν, βασισμένοι σ’ αυτήν τη λογική, τι όνομα διαλέξαμε να δώσουμε στην προσωποποίηση του κακού. Το πιο κοινό και ευρέως διαδεδομένο του όνομα είναι διάβολος. Δηλαδή, από όλα τα κακά που έχει πάνω του αυτός ο ακατανόμαστος ανθρωποφάγος απατεώνας, εμείς διαλέξαμε να τον ονοματίσουμε από την ιδιότητά του να διαβάλλει. Αυτή του η ιδιότητα δείχνει σε όλο της το μεγαλείο τη μισερή και κακότροπη πονηριά του»¹. Έτσι, τα ενεργούμενα του διαβόλου πάνω στη γη σε κάθε εποχή εργάζονται πάνω σε τρεις άξονες. Ο πρώτος είναι η απόκρυψη της αλήθειας. Γίνεται με την περιχαράκωση του λόγου που βασίζεται και αναφέρεται στο αληθινό και τον αποκλεισμό της πρόσβασης του κοσμάκη σ’ αυτόν. Επίσης, γίνεται με την σχετικοποίηση της αλήθειας, όταν τα πραγματικά δεδομένα παρουσιάζονται ως να έχουν υποκειμενικό χαρακτήρα και γίνονται ζήτημα άποψης και βούλησης- όχι εμπειρίας. Με αυτόν τον τρόπο η αλήθεια κρύβεται σε κοινή θέα, όπως κρύβεται ένα αληθινό νόμισμα, ανάμεσα σε πολλά πλαστά. Ο δεύτερος άξονας είναι η στρέβλωση της αλήθειας. Αυτή δεν πρέπει, βέβαια, να είναι ολοκληρωτική και άγαρμπη, αλλά επιτηδευμένη, ώστε να περνάει για πιστευτή και να ξεγελάει τον απρόσεκτο και τον επιπόλαιο. Έτσι, επιλέγονται τα σημεία του αληθινού που θα διατηρηθούν και τα καίρια σημεία που θα αλλοιωθούν, ώστε να είναι αποτελεσματικό το δόλωμα που κρύβει τ’ αγκίστρι. Η «επιλογή» στ’ αρχαία ελληνικά καλείται «αίρεσις». Καταλαβαίνεται, λοιπόν, πως και ο όρος «αίρεση» στη θεολογία δεν προέκυψε τυχαία –τίποτα με την ελληνική γλώσσα δεν είναι τυχαίο. Η αλήθεια σε κάθε πράγμα, βλέπετε, είναι ενιαία ως άραφος χιτώνας που δεν μπορείς να επιλέξεις κομμάτια του καταπώς σε βολεύει. Η τον δέχεσαι και τον φοράς όπως είναι ή τον σχίζεις και τον κομματιάζεις. Τέλος, αφού η αλήθεια κρύβεται και δημιουργείται ένα ψεύτικο, ένα πειραγμένο αντίγραφό της, ακολουθεί ο τρίτος άξονας δράσης. Αυτός σχετίζεται με την υπερπροβολή και τη διάδοση της κάλπικης εκδοχής παντού στις κοινωνίες με όλα τα διαθέσιμα μέσα. Σημαντικό σημείο του τρίτου άξονα, εκτός από την προβολή, είναι και η βράβευση και η απόδοση τιμών στους αποδομητές της αλήθειας. Και νά τα κρατικά βραβεία, να τα βραβεία από άλλους φορείς, νά οι ανακηρύξεις επίτιμων διδακτόρων, νά οι ακαδημίες, νά τα θρησκευτικά οφίκια, νά οι προσκλήσεις σε ομιλίες από φορείς και τ’ αφιερώματα σε εκπομπές λόγου της τηλεόρασης… Νά οι τιμητικές πλακέτες, κι οι κορδέλες, κι οι τήβεννοι και τα παράσημα. Αυτά είναι το βάθρο στην πλατεία όπου ανεβάζει το σύστημα τον αποδομητή, ώστε να μαζευτεί ο κόσμος ν’ ακούσει. Γιατί, αν γυρνάς μες στην πλατεία μόνος σου και λες: «καθήστε παιδιά να μοιραστώ μαζί σας κάποια πράγματα αληθινά», κανένας δεν θα σου δώσει σημασία. Σε θεωρούν παλαβό- δεν σε έχουν βάλει κάποιοι άλλοι πάνω σε βάθρο. Οι αποδομητές της αλήθειας στη θεολογία, στις τέχνες, στην ιστορία, και σ’ όλες τις επιστήμες συμπεριλαμβανομένων των βιολογικών-ιατρικών επιστημών, μεθυσμένοι από εξουσία χορεύουν τον διαβολικό χορό της ανθρωποφαγίας. Κυριαρχούν στην παιδεία και στην πολιτική και σφίγγουν την υδρόγειο στη μέγγενη. Σε φλόμωσαν στις ψευδαισθήσεις και σου πουλάν φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Αυτές οι άρρωστες καταστάσεις, όμως, ποτέ δεν τελειώνουν καλά… Στην υστερική κατάσταση της εφάμαρτης χαύνωσης δεν καταλαβαίνεις γρι. Πρέπει να φας σφαλιάρες. Με τον πόνο –μόνον τότε που είναι αργά–μόνον τότε ξυπνάς και καταλαβαίνεις… Κορόιδο.