Ποιος, αλήθεια, λέει στους οπαδούς του ότι για να τον ακολουθήσουν θα πρέπει ν’ αρνηθούν τον εαυτό τους και να σηκώσουν το σταυρό τους, χωρίς να ρισκάρει να μείνει μόνος;

Ποιος, αλήθεια, λέει στους οπαδούς του ότι για να τον ακολουθήσουν θα πρέπει ν’ αρνηθούν τον εαυτό τους και να σηκώσουν το σταυρό τους, χωρίς να ρισκάρει να μείνει μόνος; Ποιος θα τολμήσει να αρνηθεί τον εαυτό του, δηλαδή τα χαρίσματά του, τις επιθυμίες του, τα θέλω του, επειδή το ζητά ο Θεός του; Ποιος αγόγγυστα θα σηκώσει το σταυρό του, μικρό ή μεγάλο, στηριγμένος στο λόγο του Εσταυρωμένου; Κι όμως! Εκατομμύρια το έχουν κάνει! Ωστόσο αυτό δεν είναι λόγος ικανός να σε ωθήσει να Τον ακολουθήσεις κι εσύ «αρνούμενος τον εαυτό σου και σηκώνοντας το σταυρό σου». Ο λόγος είναι μόνο προσωπικός, στηριγμένος στη σχέση με το Χριστό ως θεανθρώπινο πρόσωπο. Αθόρυβα, καρδιακά, αποφασίζεις να πεθάνεις για χάρη των λόγων Του, για χάρη του προσώπου Του. Όπως δεν καθορίζεται ο έρωτας, έτσι και δεν χωρά σε καλούπια η επιθυμία να Τον ακολουθήσεις. Ο Σταυρός του Κυρίου! Η δυναμική της θυσίας Του για χάρη των αγαπημένων! Δέχεται τους εμπαιγμούς, την εγκατάλειψη των οικείων, την προδοσία, την αποτυχία του έργου Του, τη μοναξιά και την άρνηση, για να γευτεί, τελικά, την «εις Άδου κάθοδόν» Του. Ο σταυρός του καθενός μας! Η ευκαιρία να εκφράσουμε την αγάπη μας, την αφοσίωσή μας, την πίστη και την ελπίδα μας σ’ Εκείνον που πεθαίνει χωρίς εμάς. «Δια των λόγων των χειλέων σου εγώ εφύλαξα οδούς σκληράς»: “Επειδή το είπες Εσύ, εγώ ακολούθησα δύσκολους, σκληρούς δρόμους”. Γιατί ό,τι γίνεται για το Χριστό ελκύει τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, θα μας επισημάνει ο «άγιος της χαράς», ο Άγιος Σεραφείμ. Κι έτσι ο σταυρός μας γίνεται ελαφρύς, εύκολος. «Δια του Σταυρού ήλθε χαρά εν όλω τω κόσμω». Το καταλαβαίνεις, το ζεις μαζί με τους αγίους, παλαιότερους και σύγχρονους. Στη σκληρότητα του σταυρού, αν υπομένεις μ’ εμπιστοσύνη στο Θεό των Πατέρων σου κι αν ελπίζεις προσμένοντας την ανάστασή σου, θα βιώνεις την υπέρλογο χάρη που χαρίζει ειρήνη και ανάπαυση καρδιακή. Όταν προβάλλεται ο Σταυρός του Κυρίου στο μέσο του ναού είναι για να μας τονίσει πως ο δικός μας Θεός δεν ζητά από τους «ακολουθούντας Αυτόν» ό,τι ο ίδιος δεν έζησε. Σε καλεί να πορευτείς το δρόμο που βάδισε πρώτα Αυτός. Γι αυτό δεν χωράει παράπονα ούτε «γιατί Θεέ μου;». Κι ακόμα, νιώθεις πως δεν είσαι μόνος κι ας κατεβαίνεις κάποιες φορές στον Άδη του εαυτού σου. Φαίνεται πως η ζωή του κάθε ανθρώπου «όπου γης» είναι συνυφασμένη με πόνο και δάκρυ. Με τον Εσταυρωμένο μεταποιείται σε αναμονή ανάστασης «νυν και αεί». Δεν γίνεται όλη η ζωή μας να είναι πόνος ούτε, βέβαια, και χαρά. Άλλοτε το ένα κι άλλοτε το άλλο. Τα φαινόμενα και η λογική αυτό δείχνουν. Όμως, η Εκκλησία μιλά για χαρμολύπη. Αναδεικνύει, στο πρόσωπο του ιδρυτή και των μελών της, τη «χαρά δια του σταυρού». Η πείρα βεβαιώνει πως με το Χριστό όλα γίνονται εύκολα, απλά, ευλογία. Χωρίς εξηγήσεις και δικαιολογίες , στηριγμένος στην επιθυμία σου να Τον ακολουθήσεις, δέχεσαι τις δυσκολίες της ζωής ως μέσα για να θεραπευτείς από τις ψυχικές ασθένειές σου, να πας παρακάτω, να γευτείς την πληρότητα του προσώπου σου ενωμένος με το Θεό και τους ανθρώπους.

‘’Νουν κρατούμε...’’

Τυχαία έπεσα τις προάλλες πάνω σε έναν κειμενάκι του Άγιου Ιωάννου της Κλίμακος. Μόλις το διάβασα είπα μέσα μου με έκπληξη….αυτό των νέων: «τι είπες τώρα ρε φίλε;» Ένα κείμενο που μας δείχνει από την μια την ειδικότητα των Νηπτικών πατέρων (χειρουργική νευρώνων της ψυχής) και από την άλλη τα πολλά μέτωπα που καλούμαστε να αγωνιστούμε ως χριστιανοί για τον καθαρισμό, τον φωτισμό και την Θέωση αυτής….. Γράφει ο Άγιος: «Κάποτε, ενώ με είχε κυριεύσει η ραθυμία και σχεδόν εσκεπτόμουν να εγκαταλείψω το κελλί μου, με επισκέφθηκαν μερικοί άνδρες και με εμακάρισαν αρκετά ως ησυχαστή. Ο λογισμός τότε της ραθυμίας ανεχώρησε παρευθύς διωγμένος από την κενοδοξία. Και εθαύμασα πώς ο τρίβολος αυτός δαίμων αντιμάχεται όλα τα άλλα πονηρά πνεύματα!» Κάποτε είχαν ρωτήσει ένα καλόγερο‘’τι κάνουν εδώ στην ερημιά’’ και εκείνος απάντησε: ‘’νουν κρατούμε’’….. Δηλαδή αγωνίζονται να κρατάνε την ύπαρξη τους κοντά στο Χριστό γιατί όσο γλιστρά μακριά απ’ το Φως Του τόσο χάνει το ‘’οξυγόνο’’ της και νεκρώνεται…. Μερικοί νομίζουν ότι σαν νηστέψουν λίγο, πάνε καμιά Κυριακή εκκλησία,δώσουν κανά ευρώ ελεημοσύνη,ψελλίζουν και δυο δράμια προσευχής πριν κοιμηθούν ότι αυτό είναι…. είναι ‘’εν τάξει’’ πνευματικά…. Λησμονάμε κάτι σημαντικό,ότι συνάμα με τα παραπάνω πανέμορφά άνθη στο περιβόλι της καρδιάς μας αναφύονται και ζιζάνια παθών(με πρώτο αυτό της υπερηφάνειας)τα οποία μπλέκονται στον κορμό όλων των παραπάνω καλών κινήσεων και δεχόμενα από κοινού την σχετική φροντίδα…..δυναμώνουν…. Χρειάζεται στην φάση αυτή ή να τα ξεριζώσουμε ή να πάψουμε να τα ποτίζουμε….. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι το να είσαι χριστιανός….να αγωνίζεσαι….. δεν είναι καθόλου ‘’ευκολάκι’’….. Όταν ο άλλος λ.χ σιωπά ή κάνει τον χαζό μην τον υποτιμάς γιατί δίνει κάτι ξεγυρισμένες μάχες εντός του που ίσως για σένα και στην σκέψη μόνο θα φαίνονταν εφιάλτες… π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Οι Άγιοι Μάρτυρες Βασιλίσκος, Ευτρόπιος και Κλεόνικος(+3/16 Μαρτίου)

Οι Άγιοι Μάρτυρες Βασιλίσκος, Ευτρόπιος και Κλεόνικος κατάγονταν από την Αμάσεια του Πόντου και έζησαν κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Μαξιμιανού (286-305 ).Ήταν στρατιώτες και συγγενείς του Αγίου Θεοδώρου του Τήρωνος. Ως Χριστιανοί διαβλήθηκαν στον ηγεμόνα Ασκληπιόδοτο, ο οποίος τους συνέλαβε και τους βασάνισε σκληρά. Όμως οι Μάρτυρες, αφού παρουσιάσθηκε σε αυτούς ο Κύριος και ο Άγιος Μεγαλομάρτυρας Θεόδωρος, έγιναν υγιείς. Μέσα στη φυλακή οι τρεις νέοι δεν έχασαν ούτε το θάρρος ούτε την πίστη τους. Αντιθέτως εξακολούθησαν να λατρεύουν τον Ένα και Αληθινό Θεό. Με το κήρυγμά τους και το παράδειγμα που προσέφερε το ήθος, η αντοχή και το θάρρος τους, οδήγησαν πολλούς συγκρατούμενους τους στην αληθινή πίστη. Ο Ασκληπιόδοτος πληροφορήθηκε την Χριστιανική δράση των τριών κρατουμένων και την επίδραση που ασκούσαν στους φυλακισμένους ειδωλολάτρες και διέταξε να τους οδηγήσουν και πάλι ενώπιόν του. Ο ηγεμόνας τότε άρχισε να κολακεύει τον Άγιο Κλεόνικο, για να αρνηθεί την πίστη του Χριστού, υποσχόμενος δώρα και τιμές. Ο Άγιος όμως αφού γέλασε, χλεύασε την αρρώστια των ειδώλων. Και ενώ ετελείτο θυσία, με προσευχή κατέρριψε το είδωλο της Αρτέμιδος. Αμέσως ο ηγεμόνας έδωσε εντολή να βασανισθούν. Τότε ο Κύριος εμφανίσθηκε στους τρεις νέους και στο πλήθος των ειδωλολατρών, οι οποίοι παρακολουθούσαν το μαστίγωμα των Χριστιανών, έχοντας στο πλευρό Του τον Άγιο Μεγαλομάρτυρα Θεόδωρο. Οι τρεις Χριστιανοί αξιώθηκαν της θαυματουργικής ιάσεως των τραυμάτων τους, ενώ πολλοί ειδωλολάτρες που είδαν το θαύμα, βαπτίσθηκαν Χριστιανοί. Ο Ασκληπιόδοτος όμως όχι μόνο δεν άλλαξε στάση, αλλά διέταξε να αποκεφαλισθούν όλοι οι νεοφώτιστοι Χριστιανοί. Ο Ασκληπιόδοτος και οι ειδωλολάτρες, τυφλοί από οργή, διέταξαν τους δημίους να περιχύσουν τους τρεις Μάρτυρες με καυτή πίσσα. Όμως, νέα θαυματουργική ενέργεια από τη Θεία Χάρη δεν επέτρεψε οι πιστοί νέοι να πάθουν το παραμικρό, ενώ η καυτή πίσσα έπεσε και κατέκαψε τους δημίους. Όμως, ο σκληρόκαρδος ηγεμόνας δεν μπορούσε να δει την αλήθεια, η οποία παρουσιαζόταν μπροστά στα μάτια του. Έτσι, πρόσταξε την σταυρική καταδίκη του Ευτροπίου και του Κλεονίκου και τη φυλάκιση του Βασιλίσκου. Οι δύο νέοι πέρασαν την τελευταία νύχτα της ζωής τους προσευχόμενοι. Και πάλι ο Κύριος εμφανίσθηκε μπροστά τους, για να τους ενθαρρύνει. Στις 3/16 Μαρτίου του 308, ο Ευτρόπιος και ο Κλεόνικος κοσμήθηκαν με τους στέφανους της αγιότητας και του μαρτυρίου διά του σταυρικού τους θανάτου. Ο Βασιλίσκος παρέμεινε έγκλειστος στη φυλακή, όπου και πέθανε μετά από μερικά χρόνια, κερδίζοντας την αιώνια ζωή. Περισσότερα για τον Άγιο Βασιλίσκο μπορείτε να διαβάσετε στις 22 Μαΐου όπου επαναλαμβάνεται η μνήμη του.

Συγκρίνοντας την Ελληνορθόδοξη αγιογραφία με την αναγεννησιακή θρησκευτική ζωγραφική

Συγκρίνοντας την Ελληνορθόδοξη αγιογραφία με την αντίστοιχη αναγεννησιακή θρησκευτική ζωγραφική, θα διαπιστώσουμε ότι υπάρχουν πολλές και ουσιαστικές διαφορές, οι οποίες καθιστούν τη αγιογραφία μία μοναδική, μέσα στην ζωή, τέχνη. Στα θρησκευτικά θέματα της Δύσεως κυριαρχεί ο ρεαλισμός και ο ανθρωπομορφισμός.Όλα ζωγραφίζονται όπως ακριβώς φαίνονται. Τα πρόσωπα των αγίων είναι αμετουσίωτα και κοσμικά, πιστά αντίγραφα των μοντέλων που χρησιμοποίησε ο ζωγράφος. Στην Ορθόδοξη εικόνα όλα πρέπει να μετουσιωθούν σε πνεύμα. Όλα πρέπει να αγιασθούν, ακόμη και τα άψυχα, τα βουνά τα δένδρα τα κτίρια. Τίποτε δεν πρέπει να μείνει όπως φαίνεται. Τίποτε στην ζωή μας, δεν πρέπει να μείνει θνητό. Το ύφος της Βυζαντινής εικονογραφίας είναι ποιητικό και λιγότερο θνητό, κοσμικό, που παρέρχεται. Τα πάντα, ιδού αναβαίνουν. Οι εικόνες δεν μοιάζουν με φωτογραφίες. Οι φωτογραφίες είναι ρεαλιστικές, άψογα αντίγραφα των προσώπων που παριστούν, αλλά εικονίζουν κυρίως μόνο το πρόσκαιρο ή ψευδές επιφανειακό και όχι το εσώτερο. Ο αγιογράφος λαμβάνει υπ'όψιν τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του αγίου, αλλά τα ζωγραφίζει με τέτοιο τρόπο ώστε η εικόνα να προβάλει περισσότερο την αγιοσύνη, την θεανθρωποσύνη του και υπό το υπερβατικό αυτό πρίσμα, την εξωτερική του εμφάνιση. Όλα τα έργα της κοσμικής ζωγραφικής είναι επηρρεασμένα από τα συναισθήματα, τις ιδέες και την ψυχική κατάσταση του καλλιτέχνη. Μια τέτοια εικόνα, στην οποία κυριαρχεί το προσωπικό με την έννοια ενός -ιδιότροπου πολλές φορές- υποκειμενισμού που δεν απηχεί καθολικότητα, δεν μπορεί να έχει μιά εις βάθος και ύψος υπαρξιακή, οντολογική, υπερβατική, γιά σύμπαν το ανθρώπινο γένος, λειτουργική αξία. Η ορθόδοξη αγιογραφία βαδίζει στο μονοπάτι τής αυταπάρνησης, τής υποταγής του «εγώ», το οποίο συνθλίβεται μπροστά στην αποκαλυφθείσα αλήθεια, τού θεωμένου εγώ, τής εικόνας δηλαδή τού ανθρώπου ως θεού κατά χάριν, αγίου. Η αγιογραφία είναι εκκλησιαστικό διακόνημα και το έργο του Αγιογράφου μοιάζει με το έργο του Ιερέως. Ο άγιος Θεοδόσιος ο ερημίτης μας λέει: «Ο ένας συνθέτει το Σώμα και το αίμα τού Κυρίου και ο άλλος το παριστά».

-Γέροντα, εάν την ώρα που προσευχόμαστε έχει φασαρία στο σπίτι, τι κάνουμε;

-Γέροντα, εάν την ώρα που προσευχόμαστε έχει φασαρία στο σπίτι, τι κάνουμε; -Τι να κάνουμε; Δεν μπορούμε να εξαναγκάσουμε τους άλλους να κάνουν αυτό που εμείς θέλουμε, όσο Άγιο έργο κι αν είναι. Δεν μπορούμε να τους εξαναγκάσουμε. Θυμάμαι είχαμε ένα απλό γεροντάκι στο Άγιο Όρος, ο οποίος μόλις έβγαινε έξω από το Όρος και έμπαινε μέσα στο λεωφορείο έλεγε: "Κλείστε το ραδιόφωνο!" Οι υπόλοιποι επιβάτες διαμαρτύρονταν διότι ήθελαν ραδιόφωνο. Εκείνος ο παππούς αμέσως έδινε διαταγή: "Κλείστε το ραδιόφωνο!". Εντάξει, το έκλεινε ο οδηγός, τι να κάνει.Οι άλλοι μοναχοί σιωπούσαν. Σε λίγη ώρα άμα μιλούσε κανένας από τους διπλανούς: "Σταματήστε! Εγώ τώρα κάνω Εσπερινό!". Παππούλη, εδώ δεν είναι η Νέα Σκήτη! Εδώ είναι το λεωφορείο που μας παίρνει στη Θεσσαλονίκη. Αν θες να κάνεις Εσπερινό κάμε τον μόνος σου, οι άλλοι δεν είναι υποχρεωμένοι. Τον άκουγαν όμως συνήθως. Δεν μπορούμε να επιβάλουμε εμείς αυτό που θέλουμε μέσα στο σπίτι μας. Να σεβόμαστε την ελευθερία των άλλων ανθρώπων. Τελικά, ξέρετε, δεν μας εμποδίζει κανένας. Ούτε οι θόρυβοι ούτε οι φασαρίες. Κανένας δεν μας εμποδίζει. Αυτά όλα είναι αδυναμίες δικές μας. Εμείς είμαστε αδύναμοι. Εάν θέλω να προσευχηθώ και να επικαλεστώ το όνομα του Χριστού τίποτα δεν μπορεί να με εμποδίσει. Σίγουρα η ησυχία είναι βοηθητικό εργαλείο. Αλλά δεν εμποδίζει τίποτα την καρδιά μας να στραφεί και να μιλήσει και να επικαλεστεί το όνομα του Κυρίου. Και μάλιστα όσο πιο πολλές δυσκολίες έχουμε την ώρα της προσευχής μας τόσο πιο πολύ η Χάρις βοηθάει τον προσευχόμενο άνθρωπο. Όσο πιο πολλές δυσκολίες ανθρώπινες έχουμε τόσο πιο πολλές ευκολίες θεϊκές θα απολαμβάνουμε κατά την ώρα της προσευχής μας. Γι' αυτό δεν πρέπει να αιτιώμαστε ότι "δεν προσεύχομαι διότι στο σπίτι έχει φασαρία". Όταν θέλω να προσευχηθώ δεν με ενοχλεί τίποτα. Μπορώ να πάω στο δωμάτιό μου, να κάτσω στον οποιονδήποτε χώρο κι εκεί να μπω μέσα στην καρδιά μου και να επικαλεστώ το όνομα του Χριστού. Και αμέσως θα αισθανθώ αυτή την παρουσία του Θεού μέσα μου. Καλή είναι η ησυχία και ωφέλιμη αλλά η ησυχία αρχίζει από την καρδία μας. Εάν η καρδιά μας είναι ακατάστατη και θορυβώδης και μέσα στην έρημο να πάμε δεν θα βρούμε ησυχία. Εαν η καρδιά μας έχει ησυχία και έχει ειρήνη και επικαλείται το όνομα του Χριστού -το οποίο είναι πανάγιο και φέρνει όλα τα αγαθά του Αγίου Πνεύματος- και μέσα στο χειρότερο πόλεμο να βρεθούμε δεν θα μας ενοχλήσει καθόλου. Τίποτα δεν μπορεί να μας ενοχλήσει αν έχουμε εσωτερική ειρήνη. Άρα λοιπόν όταν στο σπίτι μας δεν υπάρχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις και δεν μπορούμε να κάνουνε τίποτα άλλο, δεν μπορούμε να φύγουμε από το σπίτι, δεν μπορούμε να εξαναγκάσουμε τους άλλους να κάνουν αυτό που θέλουμε αλλά εμείς θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε προσευχόμενοι και επειδή είναι Χάρις Θεού, ενέργεια Θεού η προσευχή, και τον εαυτό μας θα βοηθήσουμε αλλά και στους άλλους ανθρώπους θα επιδράσει σιγά-σιγά η προσευχή επάνω τους και θα αλλοιωθούν και θα γίνουν και αυτοί πνευματικοί άνθρωποι.