Σημεία από τον βίο του Αγ.Γεωργίου Καρσλίδη τα φοβερά χρόνια του ανταρτοπόλεμου

Κάποια μέρα κατά τη διάρκεια του εμφυλίου συνέλαβαν τον Γέροντα και τον οδήγησαν προς την Παναγίτσα, ένα ξωκκλήσι έξω από το χωριό, για να τον σκοτώσουν. Εκείνος τους ζήτησε να τον αφήσουν να προσευχηθει για λίγο. Μεγαλοφώνως έκανε την προσευχή του και όταν τελείωσε, τους είπε άφοβα: "Τώρα είμαι έτοιμος"! Αυτοί ανεξήγητα τότε, τον άφησαν ελεύθερο. Τι βίωσαν και του χάρισαν τη ζωή, κάνεις δεν έμαθε. Κάποια μέρα πάλι πήγε μια ομάδα ανταρτών από ένα χωριό της Δράμας με πολλά ζώα και φόρτωσε πολλά πράγματα του μοναστηριού. Ο Γέροντας έμεινε ατάραχος. Όμως, όταν ένας από αυτούς πήρε μια ιερατική στολή, τον ρώτησε τι θα την κάνει. Εκείνος, με πολλή αυθάδεια, του είπε: "θα την κάνω εσώρουχα για την γυναίκα μου". Δεν πρόλαβε όμως ο κλέφτης να απομακρυνθεί από το Μοναστήρι κι ένα από τα ζώα του τον κτύπησε τόσο πολύ, που τον άφησε επιτόπου νεκρό. Αυτοι που ήταν μαζί του φοβήθηκαν τόσο πολύ, που άφησαν τα κλοπιμαια κι αναχωρησαν συγκλονισμενοι. Ενα άλλο σημείο, εκείνα τα φοβερά χρόνια του ανταρτοπόλεμου, ήταν το ότι σε κάποια Θεία Λειτουργία η εικόνα της Παναγίας και του Τιμίου Προδρόμου δακρυρροούσαν. Σαν μαργαριτάρια τα δάκρυα έρρεαν από τις εικόνες. Η Ε.Β. πήγε και τα σκούπισε μετά τη Θεία Λειτουργία. Ο Γέροντας όμως τη μάλωσε, γιατί αυτό έδειχνε ότι η Παναγια έκλαιγε για τα παιδιά που χανόταν! Οσιε του Θεού πρεσβευε υπερ ημών και υπέρ του κόσμου άπαντα. Αμην

Μόνον ἐπάγη τό ξύλον, Χριστέ, τοῦ Σταυροῦ σου, τά θεμέλια ἐσαλεύθησαν τοῦ θανάτου, Κύριε

Την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, θα βρούμε πολλές φορές στον Όρθρο της μεγάλης αυτής εορτής το αρχαίο ρήμα “πήγνυμι” σε διάφορες μορφές, αλλά και σύνθετο (“ἐμπήγνυμι”, “προσπήγνυμι”). “Πήγνυμι” λοιπόν σημαίνει “στερεώνω”, “κάνω κάτι να είναι σταθερό”, “καρφώνω”. Παρόμοια σημασία (με μεγαλύτερη έμφαση) έχουν και τα σύνθετα που αναφέραμε (από δε το “ἐμπήγνυμι” προέρχεται το νεοελληνικό “μπήγω/μπήζω”). Βρίσκουμε λοιπόν στον Όρθρο φράσεις όπως: “Μόνον ἐπάγη τὸ ξύλον, Χριστέ, τοῦ Σταυροῦ σου, τὰ θεμέλια ἐσαλεύθησαν τοῦ θανάτου, Κύριε” (“Και μόνο που στήθηκε/στερεώθηκε το ξύλο του Σταυρού σου, Χριστέ, τα θεμέλια του θανάτου σαλεύθηκαν, Κύριε”). “Θεοτόκε Παρθένε, ἱκέτευε τὸν Υἱόν σου τὸν ἑκουσίως προσπαγέντα ἐν Σταυρῷ…” (“Θεοτόκε Παρθένε, να ικετεύεις τον Υιό σου, ο οποίος εκούσια καρφώθηκε σε Σταυρό…”) “Τρεῖς σταυροὺς ἐπήξατο ἐν Γολγοθᾶ ὁ Πιλᾶτος, δύο τοῖς λῃστεύσασι, καὶ ἕνα τοῦ Ζωοδότου, ὃν εἶδεν ὁ ᾍδης καὶ εἶπε τοῖς κάτω· Ὦ λειτουργοί μου καὶ δυνάμεις μου, τίς ὁ ἐμπήξας ἧλον τῇ καρδίᾳ μου;” (“Τρεις σταυρούς έστησε στον Γολγοθά ο Πιλάτος: δύο για τους ληστές, και έναν του Ζωοδότη, τον οποίο είδε ο Άδης και είπε στους κάτω: ‘Λειτουργοί μου και δυνάμεις μου, ποιος είναι εκείνος που έμπηξε καρφί στην καρδιά μου;’ ”). Αξιοσημείωτη εδώ είναι η σύνδεση ανάμεσα στα καρφιά του Σταυρού του Χριστού και στο καρφί που μπήχτηκε στην καρδιά του Άδη. “Τὸ ξύλον ἐν ᾧ, Πάνσεμνε, τὰς ἀχράντους παλάμας ὑπὲρ ἡμῶν ἐξέτεινε προσπαγεὶς ὁ Υἱός σου, νῦν εὐσεβῶς προσκυνοῦμεν” (“Σήμερα προσκυνούμε με ευσέβεια, Πάνσεμνε [Θεοτόκε], το ξύλο πάνω στο οποίο άπλωσε για χάρη μας τις αμόλυντες παλάμες του ο Υιός σου, αφού καρφώθηκε [σ’ αυτό]”) “…προσκυνοῦντές σε [Σταυρέ], καὶ καρδίας καὶ ψυχάς φωτιζόμεθα σήμερον, θείᾳ χάριτι τοῦ ἐν σοὶ προσπαγέντος” (“…προσκυνώντας σε, Σταυρέ, φωτιζόμαστε σήμερα στις καρδιές και στις ψυχές, με τη θεία χάρη εκείνου που καρφώθηκε πάνω σου”) “Σὲ νῦν μετὰ φόβου Χριστιανοὶ ἀσπαζόμεθα, καὶ τὸν ἐν σοὶ προσπαγέντα Θεὸν δοξάζομεν λέγοντες· Κύριε, ὁ ἐν αὐτῷ προσπαγείς, ἐλέησον ἡμᾶς, ὡς ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος” (“Εσένα [Σταυρέ], με φόβο τώρα οι Χριστιανοί ασπαζόμαστε, και δοξάζουμε τον Θεό, ο οποίος καρφώθηκε πάνω σου, λέγοντας: ‘Κύριε, εσύ που καρφώθηκες πάνω σ’ αυτόν, ελέησέ μας, καθώς είσαι αγαθός και φιλάνθρωπος’ ”) “Σήμερον ὁ Δεσπότης τῆς Κτίσεως καὶ Κύριος τῆς δόξης τῷ Σταυρῷ προσπήγνυται” (“Σήμερα ο Δεσπότης της Κτίσης και Κύριος της δόξας καρφώνεται στον Σταυρό”) Και στις Πράξεις των Αποστόλων (2:23): “τοῦτον [ενν.: Ἰησοῦν τὸν Ναζωραῖον]… διὰ χειρῶν ἀνόμων προσπήξαντες ἀνείλετε” (“αυτόν [ενν.: τον Ιησού τον Ναζωραίο]… με παράνομα χέρια φονεύσατε, καρφώνοντάς τον [ενν.: σε σταυρό]”)

Ο Σταυρός είναι η πηγή της σωτηρίας, είναι η εγγύηση της Ανάστασης

Και για τον Σταυρό θέλω να σας ρωτήσω το ίδιο. Ο Σταυρός, όπως συχνά το ακούμε προκαλεί μια αρνητική αίσθηση. Ο καθένας κουβαλάει τον σταυρό του. Ο χριστιανός πρέπει να κουβαλήσει τον σταυρό του. Ο σταυρός ως προϋπόθεση να είσαι χριστιανός, ο Σταυρός ως αντίθετο της χαράς της ζωής, της εδώ ζωής -Ο Σταυρός είναι η πηγή της σωτηρίας, είναι η εγγύηση της Ανάστασης. Χωρίς Σταυρό δεν υπάρχει Ανάσταση και Ανάσταση σημαίνει ανακαίνιση ζωής. Ο θάνατος του Χριστού οδηγεί σε ανάσταση ζωής. Αυτή είναι η εμπειρία της Εκκλησίας μέσα στην ιστορία. Γι΄ αυτό κάνουμε το σημείο του σταυρού, γι΄ αυτό φοράμε σταυρό. Δεν είναι δεισιδαιμονία, είναι εμπειρία. Και φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν θα βρεθείς σε κίνδυνο ή δεν θα αρρωστήσεις, αλλά ό,τι και αν σου συμβεί είναι παρών ο Θεός, είσαι κάτω από το βλέμμα του, αυτό σου αρκεί. Δείτε πώς ο ίδιος ο Χριστός αποκαλύπτει το δικό του πάθος στους μαθητές. Καταρχάς δεν τους μιλάει μόνο για ανάσταση και για νίκη και θρίαμβο, αλλά τους μιλάει για πάθος, μαστιγώσεις και σταυρό, για τον δικό του θάνατο. Δεν τους προτρέπει να τον γνωρίσουν μόνον στη μεταμόρφωση, αλλά να αναγνωρίσουν τη θεότητά του όταν Τον αντικρύσουν στον σταυρό. Ούτε τους υπόσχεται επίγεια καλοπέραση. Αντίθετα, τους λέει ότι «εἰ ἐμέ ἐδίωξαν καί ὑμᾶς διώξουσι» και ότι όποιος θέλει να τον ακολουθήσει πρέπει να απαρνηθεί τον εγωκεντρικό εαυτό του και να σηκώσει τον σταυρό του. Μιλάει για διωγμούς και πειρασμούς, για «στενή πύλη καί τεθλιμμένη ὁδό». Όταν ο Πέτρος ομολογεί τη θεότητά του Χριστού, του λέει ότι αυτό είναι αποκάλυψη του Θεού μέσα του· όταν όμως αρνείται τη σταύρωσή του, τον επιτιμά λέγοντας πως αυτό αποτελεί φωνή του διαβόλου μέσα του. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να καταλάβουμε πως η πορεία μας πρέπει να έχει θυσία. Όπως ο Χριστός προσφέρεται «κλώμενος», κομματιασμένος και «εκχυνόμενος», ματωμένος, έτσι και εμείς πρέπει να κάνουμε καθώς αντιμετωπίζουμε τους πειρασμούς μας, τις δοκιμασίες μας, τις απρόβλεπτες δυσκολίες, τις ασθένειες, τους θανάτους, τα αδιέξοδα, τις καταστροφές, τις διαταραγμένες σχέσεις μας, τον εαυτό μας, γιατί αυτός είναι ο μεγαλύτερος σταυρός. Όλα τα σηκώνουμε με πνεύμα θυσίας, όχι με πνεύμα καλοπέρασης. Έτσι λοιπόν δεν προσεγγίζουμε τον Θεό για να μας έρθουν όλα βολικά, αλλά για να μπορούμε να αντέξουμε τον κάθε σταυρό και κυρίως τον εαυτό μας. Και έτσι να ακολουθήσουμε τον Χριστό. Πρέπει να το καταλάβουμε· είναι πρόβλημα ο εαυτός μας, δεν είναι το πρόβλημα ο άλλος. Αντίθετα ο συνάνθρωπός μας είναι ευκαιρία, είναι ευλογία στη ζωή μας. Ο εαυτός μας έχει μιζέρια, κουβαλάει πτώση, είναι μικροπρεπής, είναι μικρονοϊκός, είναι στενός. Όταν το καταλάβει κάποιος αυτό το πράγμα, τότε πρέπει να διασπάσει το άτομό του, πρέπει να ξεφύγει από το βαρυτικό πεδίο του εγώ για να αποκτήσει ταχύτητα διαφυγής. Στην ουσία αυτό που μας χρειάζεται είναι να πιστεύσουμε σε σταυρωμένο και αναστημένο Θεό και να αποφασίσουμε να σταυρωθούμε και εμείς μαζί του. Ελεύθερος είναι ο σταυρωμένος, ζωντανός ο αναστημένος. Ο σταυρός τελικά είναι πηγή ζωής και αίτιος χαράς και σε αυτή τη ζωή. Έτσι είναι αυτά τα πράγματα. Δυστυχώς, δεν μας μαθαίνουν τέτοια φυσική, μας μαθαίνουν τη φυσική του εγωκεντρισμού.

Ποιος, αλήθεια, λέει στους οπαδούς του ότι για να τον ακολουθήσουν θα πρέπει ν’ αρνηθούν τον εαυτό τους και να σηκώσουν το σταυρό τους, χωρίς να ρισκάρει να μείνει μόνος;

Ποιος, αλήθεια, λέει στους οπαδούς του ότι για να τον ακολουθήσουν θα πρέπει ν’ αρνηθούν τον εαυτό τους και να σηκώσουν το σταυρό τους, χωρίς να ρισκάρει να μείνει μόνος; Ποιος θα τολμήσει να αρνηθεί τον εαυτό του, δηλαδή τα χαρίσματά του, τις επιθυμίες του, τα θέλω του, επειδή το ζητά ο Θεός του; Ποιος αγόγγυστα θα σηκώσει το σταυρό του, μικρό ή μεγάλο, στηριγμένος στο λόγο του Εσταυρωμένου; Κι όμως! Εκατομμύρια το έχουν κάνει! Ωστόσο αυτό δεν είναι λόγος ικανός να σε ωθήσει να Τον ακολουθήσεις κι εσύ «αρνούμενος τον εαυτό σου και σηκώνοντας το σταυρό σου». Ο λόγος είναι μόνο προσωπικός, στηριγμένος στη σχέση με το Χριστό ως θεανθρώπινο πρόσωπο. Αθόρυβα, καρδιακά, αποφασίζεις να πεθάνεις για χάρη των λόγων Του, για χάρη του προσώπου Του. Όπως δεν καθορίζεται ο έρωτας, έτσι και δεν χωρά σε καλούπια η επιθυμία να Τον ακολουθήσεις. Ο Σταυρός του Κυρίου! Η δυναμική της θυσίας Του για χάρη των αγαπημένων! Δέχεται τους εμπαιγμούς, την εγκατάλειψη των οικείων, την προδοσία, την αποτυχία του έργου Του, τη μοναξιά και την άρνηση, για να γευτεί, τελικά, την «εις Άδου κάθοδόν» Του. Ο σταυρός του καθενός μας! Η ευκαιρία να εκφράσουμε την αγάπη μας, την αφοσίωσή μας, την πίστη και την ελπίδα μας σ’ Εκείνον που πεθαίνει χωρίς εμάς. «Δια των λόγων των χειλέων σου εγώ εφύλαξα οδούς σκληράς»: “Επειδή το είπες Εσύ, εγώ ακολούθησα δύσκολους, σκληρούς δρόμους”. Γιατί ό,τι γίνεται για το Χριστό ελκύει τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, θα μας επισημάνει ο «άγιος της χαράς», ο Άγιος Σεραφείμ. Κι έτσι ο σταυρός μας γίνεται ελαφρύς, εύκολος. «Δια του Σταυρού ήλθε χαρά εν όλω τω κόσμω». Το καταλαβαίνεις, το ζεις μαζί με τους αγίους, παλαιότερους και σύγχρονους. Στη σκληρότητα του σταυρού, αν υπομένεις μ’ εμπιστοσύνη στο Θεό των Πατέρων σου κι αν ελπίζεις προσμένοντας την ανάστασή σου, θα βιώνεις την υπέρλογο χάρη που χαρίζει ειρήνη και ανάπαυση καρδιακή. Όταν προβάλλεται ο Σταυρός του Κυρίου στο μέσο του ναού είναι για να μας τονίσει πως ο δικός μας Θεός δεν ζητά από τους «ακολουθούντας Αυτόν» ό,τι ο ίδιος δεν έζησε. Σε καλεί να πορευτείς το δρόμο που βάδισε πρώτα Αυτός. Γι αυτό δεν χωράει παράπονα ούτε «γιατί Θεέ μου;». Κι ακόμα, νιώθεις πως δεν είσαι μόνος κι ας κατεβαίνεις κάποιες φορές στον Άδη του εαυτού σου. Φαίνεται πως η ζωή του κάθε ανθρώπου «όπου γης» είναι συνυφασμένη με πόνο και δάκρυ. Με τον Εσταυρωμένο μεταποιείται σε αναμονή ανάστασης «νυν και αεί». Δεν γίνεται όλη η ζωή μας να είναι πόνος ούτε, βέβαια, και χαρά. Άλλοτε το ένα κι άλλοτε το άλλο. Τα φαινόμενα και η λογική αυτό δείχνουν. Όμως, η Εκκλησία μιλά για χαρμολύπη. Αναδεικνύει, στο πρόσωπο του ιδρυτή και των μελών της, τη «χαρά δια του σταυρού». Η πείρα βεβαιώνει πως με το Χριστό όλα γίνονται εύκολα, απλά, ευλογία. Χωρίς εξηγήσεις και δικαιολογίες , στηριγμένος στην επιθυμία σου να Τον ακολουθήσεις, δέχεσαι τις δυσκολίες της ζωής ως μέσα για να θεραπευτείς από τις ψυχικές ασθένειές σου, να πας παρακάτω, να γευτείς την πληρότητα του προσώπου σου ενωμένος με το Θεό και τους ανθρώπους.

‘’Νουν κρατούμε...’’

Τυχαία έπεσα τις προάλλες πάνω σε έναν κειμενάκι του Άγιου Ιωάννου της Κλίμακος. Μόλις το διάβασα είπα μέσα μου με έκπληξη….αυτό των νέων: «τι είπες τώρα ρε φίλε;» Ένα κείμενο που μας δείχνει από την μια την ειδικότητα των Νηπτικών πατέρων (χειρουργική νευρώνων της ψυχής) και από την άλλη τα πολλά μέτωπα που καλούμαστε να αγωνιστούμε ως χριστιανοί για τον καθαρισμό, τον φωτισμό και την Θέωση αυτής….. Γράφει ο Άγιος: «Κάποτε, ενώ με είχε κυριεύσει η ραθυμία και σχεδόν εσκεπτόμουν να εγκαταλείψω το κελλί μου, με επισκέφθηκαν μερικοί άνδρες και με εμακάρισαν αρκετά ως ησυχαστή. Ο λογισμός τότε της ραθυμίας ανεχώρησε παρευθύς διωγμένος από την κενοδοξία. Και εθαύμασα πώς ο τρίβολος αυτός δαίμων αντιμάχεται όλα τα άλλα πονηρά πνεύματα!» Κάποτε είχαν ρωτήσει ένα καλόγερο‘’τι κάνουν εδώ στην ερημιά’’ και εκείνος απάντησε: ‘’νουν κρατούμε’’….. Δηλαδή αγωνίζονται να κρατάνε την ύπαρξη τους κοντά στο Χριστό γιατί όσο γλιστρά μακριά απ’ το Φως Του τόσο χάνει το ‘’οξυγόνο’’ της και νεκρώνεται…. Μερικοί νομίζουν ότι σαν νηστέψουν λίγο, πάνε καμιά Κυριακή εκκλησία,δώσουν κανά ευρώ ελεημοσύνη,ψελλίζουν και δυο δράμια προσευχής πριν κοιμηθούν ότι αυτό είναι…. είναι ‘’εν τάξει’’ πνευματικά…. Λησμονάμε κάτι σημαντικό,ότι συνάμα με τα παραπάνω πανέμορφά άνθη στο περιβόλι της καρδιάς μας αναφύονται και ζιζάνια παθών(με πρώτο αυτό της υπερηφάνειας)τα οποία μπλέκονται στον κορμό όλων των παραπάνω καλών κινήσεων και δεχόμενα από κοινού την σχετική φροντίδα…..δυναμώνουν…. Χρειάζεται στην φάση αυτή ή να τα ξεριζώσουμε ή να πάψουμε να τα ποτίζουμε….. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι το να είσαι χριστιανός….να αγωνίζεσαι….. δεν είναι καθόλου ‘’ευκολάκι’’….. Όταν ο άλλος λ.χ σιωπά ή κάνει τον χαζό μην τον υποτιμάς γιατί δίνει κάτι ξεγυρισμένες μάχες εντός του που ίσως για σένα και στην σκέψη μόνο θα φαίνονταν εφιάλτες… π.Ιωάννης Παπαδημητρίου