Αν θελετε να δειτε πραγματικους ηρωες πατε σε ενα νοσοκομειο. Οι αλλοι στο γυαλι ειναι για αποχαυνωση.

Χαζευοντας χτες μαστερ σεφ ειδα εναν τυπο με στραβα βαλμενο στη κεφαλα του ενα καπελακι (μαγκια και μπρο και ετσι ασουμε) ο οποιος κοπηκε λιγο στο χερακι. Μολις ειδε τη πληγη επεσε χαμω λιποθυμος. Τί ειναι ο ανθρωπινος εγκεφαλος; Αστραπιαια μου ηρθε μπροστα μου η εικονα ενας 10χρονου ηρωα που μας εφεραν χτες στα Επειγοντα. Το παιδι τυραννιεται απο τη μερα που γεννηθηκε με συγγενες προβλημα στην καρδια. Εχει υποστει επεμβαση για αυτο το θεμα και στο κορμακι του υπαρχει μια τεραστια ουλη κατα μηκος του στερνου. Οντας στο φορειο και προσπαθωντας να του περασουμε φλεβα μας κοιτουσε ανησυχο αλλα ηρεμο. Ουτε κραυγη. Ουτε λιποθυμια. Ουτε καν γκρινια. Σε μια στιγμη ειπε στη συναδελφο: ''αν θελετε μην μου βαζετε πρασινη βελονα γιατι δεν εχω φλεβες πια''. Κοιταχτηκαμε και αντι να αφησουμε το συναισθημα να παρει τον ελεγχο, ακουσαμε τον μικρο ηρωα και βαλαμε εναν μπλε φλεβοκαθετηρα. Στον μικρο εγινε απινιδωση. Τιναχτηκε ολο το κορμακι του και εκεινος απλα ρωτησε: ''τί εγινε τωρα;'' Τί να πεις;Τί να κανεις; Του λεγαμε οτι ειναι ηρωας και μας ελεγε οτι ειναι παιδι. Η ηρεμια αυτου του παιδιου, η κρυσταλλινη λογικη του, η καθαρη σκεψη του, η Ιωβεια υπομονη του και ο συγκλονιστικος του χαρακτηρας μας αποτελειωσαν. Αυτο το παιδι τυραννιεται χρονια τωρα και μαζι του οι γονεις του. Αλλα αντι να του δινουν κουραγιο εκεινοι και εμεις, εδινε αυτος σε εμας. Αυτον τον ηρωα δεν θα τον δειτε στην τηλεοραση. Δεν εχει ψευτικα στιγματα στο δερμα.Εχει αληθινα παρασημα τις ουλες του. Εκεινες ειναι εκει για να δειξουν σε ολους μας οτι ειναι ο νικητης. Αν θελετε να δειτε πραγματικους ηρωες πατε σε ενα νοσοκομειο. Οι αλλοι στο γυαλι ειναι για αποχαυνωση. Εγω διαλεξα ηρωα.Τον μικρο. Λαμπρος Λιαπης.

Η ψυχή δεν έχει ημερομηνία λήξης...

Δύο λόγια θέλω να σας πώ καί βάλτε τα καλά στο μυαλό σας.Όλοι έχουμε χάσει αγαπημένους ανθρώπους μας καί μας λείπουν.Είμαστε όμως Χριστιανοί καί γνωρίζουμε ΌΤΙ: Η ψυχή δεν μπαίνει κάτω από το χώμα. Η ψυχή δεν σαπίζει,ούτε καί γερνάει όπως το σώμα. Η ψυχή δεν μπαίνει σε εντατικές,ούτε καί σε χειρουργεία. Η ψυχή δεν είναι όργανο να γίνει μεταμόσχευση σε άλλο σώμα. Ζεί στο σώμα μέχρι καί την εκπνοή της θνητής ζωής καί έκτοτε αναχωρεί από αυτό καί συνεχίζει να ζεί έως καί την ημέρα της κρίσεως. Η ψυχή μας είναι η ταυτότητά μας,η μόνη που δεν μπορούν να αλλάξουν καί στην οποία τσιπάκια δεν χωρούν. Η ψυχή είναι ο σκληρός δίσκος που έχει μέσα της γραμμένα όλα όσα έζησε, ένιωσε, έπραξε καλά καί κακά σε τούτο τον θνητό κόσμο. Η ψυχή είναι αυτή που κινεί το σώμα καί του δίνει πνοή καί ζωή την οποία μόνον ο Θεός θα εξετάσει. Την θνητή ζωή μας μπορούν να μας την αφαιρέσουν αλλά την ψυχή μας κανείς. Η ψυχή χαμογελάει,κλαίει,χαίρεται,πονάει,ζηλεύει,μισεί,αγαπάει καί πολλά άλλα αισθήματα γνωστά σε όλους μας. Η ψυχή πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας ότι δεν έχει ημερομηνία λήξης. Αναχωρεί στον ουρανό όπου πάντες οι άνθρωποι μας αναπαύονται έως την ημέρα της κρίσεως για αυτό καί πρέπει να προσευχόμαστε γι’αυτήν. Για την ψυχή του ανθρώπου μας προσευχόμαστε καί όχι για το πρόσωπο που γνωρίσαμε. Ο θάνατος είναι κάτι ξένο για εμάς τους ανθρώπους καί μας προκαλεί πολύ πόνο καί θλίψη. Ο Θεός όμως δεν μας έπλασε για να πεθαίνουμε αλλά για να ζήσουμε αιώνια. Όσο καί να βλέπουμε ανθρώπους να πεθαίνουν ποτέ δεν συνηθίζουμε καί πάντα όταν πεθαίνει ένα αγαπημένο άτομο η θλίψη είναι βαθειά. Τα ευχάριστα νέα όμως είναι ότι υπάρχει ελπίδα. Γιατί;Γιατί υπάρχει Θεός! Ένα μέρος από την Νεκρώσιμη ακολουθία μας λέει: "Θα ζήσει η ψυχή μου καί θα σε υμνήσει καί οι κρίσεις σου θα με βοηθήσουν. Ζήσεται η ψυχή μου καί αινέσει σε καί τα κρίματα σου βοηθήσει μοι". Τί υπάρχει λοιπόν μετά τον θάνατο; Υπάρχει η ψυχή του τάδε ανθρώπου. Το σώμα του λοιπόν λόγο της απουσίας της ψυχής αλλοιώνεται,φθείρεται καί τελικά γίνεται χώμα. Η ψυχή είναι αυτή που διατηρεί την ύπαρξη συνείδηση κάποιου ανθρώπου Οι κεκοιμημένοι δεν είναι νεκροί αλλά θα εγερθούν κατά την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού που σταυρώθηκε καί αναστήθηκε για να χαρίσει την Ανάσταση Λέγει ο Απ. Παύλος: «Ου θέλομεν δε υμάς αγνοείν, αδελφοί περί των κεκοιμημένων, ίνα μη λυπήσθε καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα» (Α Θεσ. δ , 13). Καί ο Άγιος Παΐσιος μας τονίζει: ''Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο άνθρωπος στην πραγματικότητα δεν πεθαίνει. Ο θάνατος είναι απλώς μετάβαση από την μία ζωή στην άλλη.Είναι ένας αποχωρισμός για ένα μικρό διάστημα''. Ούκ έστιν ο Θεός,Θεός νεκρών αλλά Θεός ζώντων(Μάρκος 27). Για εμένα δεν υπάρχουν Νεκροταφεία αλλά Κοιμητήρια! Ούτε πεθαμένοι αλλά κεκοιμημένοι! Με πολλή Αγάπη. π. Θεόκτιστος Δικταπανίδης

ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΥΣΕ ΑΣΘΕΝΗ ΑΠΟ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΑ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

Προς το τέλος του 1993, μέχρι το τέλος του 2007, ο σύζυγός μου χωρίς λόγο, ξαφνικά, έπεσε σε βαριά κατάθλιψη, με αποτέλεσμα να καταστεί ανάπηρος ψυχικά, σωματικά και πνευματικά και να περιέλθει σε αθλιωτάτη κατάσταση. Ήταν ένας σκελετός. Η δοκιμασία αυτή κράτησε σχεδόν δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια, χωρίς να μπορούν οι γιατροί να κάμουν ο,τιδήποτε για να τον βοηθήσουν να καλυτερεύσει η κατάστασή του. Κατά την διάρκεια της δοκιμασίας αυτής μας είχαν εγκαταλείψει όλοι και ήμασταν μόνοι. Αγωνιστήκαμε μαζί εκείνος με την αξιοθαύμαστη υπομονή του και εγώ με την ακλόνητη πίστη μου στον Άγιο Θεό, παρακαλώντας Τον, μέσω της Άγιας Θεοτόκου και του Γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη να συντομεύσει αυτή τη δοκιμασία, για να γίνει καλά. Όλα αυτά τα χρόνια, παρά το γεγονός ότι είχαμε και πολλές άλλες σοβαρές δοκιμασίες, δεν αμφιβάλλαμε, ούτε ανησυχούσαμε για το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης, διότι ο Άγιος Σιλουανός είπε, «πάσχουμε μόνο μέχρι να ταπεινωθούμε και μετά οι θλίψεις αυτόματα εξαφανίζονται». Όποιος καταφεύγει με πίστη στον Άγιον Θεόν, είναι αδύνατον να φύγει από κοντά του ντροπιασμένος. Και πράγματι ένα απόγευμα, τον Ιούνιο του 2007, ενώ ο σύζυγός μου εκοιμάτο, τον επισκέφθηκε ολοζώντανος ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης και του είπε: «Επαμεινώνδα αυτά ως εδώ. Η δοκιμασία σου τελείωσε, σήκω επάνω, δεν έχεις απολύτως τίποτα. Είσαι υγιής». Και αμέσως σηκώθηκε από το κρεββάτι χαρούμενος και γεμάτος συγκίνηση, ήρθε και μου είπε το θαύμα. Τον ρώτησα: – Ποιος είναι αυτός ο Γέροντας που παρουσιάστηκε μπροστά σου; Και μου λέει:. – Δεν γνωρίζω. Φέρε μου φωτογραφίες των Αγίων που έχεις, να σου δείξω». Εγώ ταπεινοφρόνως ομιλούσα, έχω γύρω στα διακόσια εικονίσματα στο σπίτι μου. Τα έφερα όλα. Δεν τον έβρισκε, πουθενά. Τότε του παρουσίασα ένα βιβλίο που έχει τις φωτογραφίες του Γέροντα και μόλις τον είδε, άρχισε να κλαίει και μου λέει χαρούμενος: – Αυτός είναι. Αυτός είναι. Πρέπει οπωσδήποτε, του είπα, να επισκεφθούμε τον Γέροντα πάνω στην Ιερά Μονή του Όσιου Δαυίδ και μου είπε, αμέσως. Τότε αρχίσαμε τα προσκυνηματικά ταξίδια.

Το θαύμα του Αγίου Νεκταρίου, μετά την κοίμησή του, στον υποτακτικό του, τον Άγιο Σάββα τον Νέο εν Καλύμνω..

Το έτος 1916 ο Άγιος Σάββας επιστρέφει οριστικά στην Ελλάδα, μεταβαίνει στη νήσο Πάτμο, όπου διαμένει δύο χρόνια και ιστορεί δύο εικόνες στο Καθολικό της μονής. Έπειτα έρχεται στην Αθήνα, όπου πληροφορείται ότι τον αναζητεί ο Άγιος Νεκτάριος, Μητροπολίτης Πενταπόλεως. Μεταβαίνει στην Αίγινα και διακονεί τον Άγιο μέχρι την ημέρα της κοιμήσεώς του. Η συγκαταβίωση με τον Άγιο Νεκτάριο συνέβαλε στην πνευματική του πρόοδο. Γνώρισε την αυστηρή άσκηση του Αγίου Νεκταρίου, την παροιμιώδη ταπείνωσή του, την απλότητά του. Έζησε το πρώτο θαύμα του Αγίου, όταν μετά την κοίμησή του είδε τον Άγιο να κλίνει την κεφαλή του προκειμένου να του φορέσει το πετραχήλι του και να επανέρχεται κατόπιν στην θέση της. Επί τρεις συνεχείς ημέρες οι αδελφές της μονής στην Αίγινα άκουγαν συνομιλίες από τον τάφο του Αγίου, όταν δε πλησίασαν, είδαν εκεί τον Όσιο Σάββα να συνομιλεί με τον Άγιο Νεκτάριο. Ο Όσιος έμεινε έγκλειστος στο κελί του για σαράντα ημέρες. Κατά την τεσσαρακοστή ημέρα εξήλθε κρατώντας μία εικόνα του Αγίου Νεκταρίου, την οποία ενεχείρησε στην ηγουμένη με την εντολή να την τοποθετήσει στο προσκυνητάρι. Η ηγουμένη απάντησε ότι αυτό δεν ήταν δυνατό να γίνει, διότι ο Άγιος δεν είχε αναγνωρισθεί επίσημα από την Εκκλησία και μια τέτοια ενέργεια ίσως να έθετε τη μονή σε διωγμό. Τότε ο Όσιος Σάββας της είπε επιτακτικά: «Οφείλεις να κάνεις υπακοή. Να πάρεις την εικόνα, να την βάλεις στο προσκυνητάρι και τις βουλές Τού Θεού να μην τις περιεργάζεσαι».

Ε ΝΗΣΤΕΙΩΝ-ΠΡΩΤΟΙ ΚΑΙ ΕΣΧΑΤΟΙ

Ὁ Χριστὸς ἀνεβαίνει στὰ Ἱεροσόλυμα γιὰ τελευταία φορά. Καθ’ ὁδὸν προλέγει στοὺς μαθητές του τὰ ὅσα θὰ τοῦ συμβοῦν. Ὅτι δηλαδὴ θὰ συλληφθεῖ, θὰ μαστιγωθεῖ, θὰ ἐμπαιχθεῖ, θὰ ἐμπτυσθεῖ, θὰ φονευθεῖ, ἀλλὰ καὶ θὰ ἀναστηθεῖ τὴν τρίτη μέρα ἀπὸ τὸν θάνατό του. Δύο ἀπὸ τοὺς μαθητές του, συγγενεῖς του, ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης, παιδιὰ τοῦ Ζεβεδαίου καὶ τῆς Σαλώμης, κόρης πιθανὸν τοῦ Ἰωσήφ, σὰν νὰ μὴν κατάλαβαν τίποτε, ζήτησαν ἀπὸ τὸν Χριστὸ νὰ τοὺς δώσει, ὅταν γίνει βασιλιάς, τὰ πρῶτα ἀξιώματα. Μὰ ὁ Χριστός, ἀντὶ γιὰ μεγαλεῖα, τοὺς ὑποσχέθηκε μόνο «ποτήριον θανάτου» καὶ βάπτισμα μαρτυρίου (Κυριακὴ Ε΄ Νηστειῶν). Οἱ ἀπόστολοι, ἂν καὶ πίστευαν ἐξ ἀρχῆς ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ ἐκλεκτός του, ὁ Μεσσίας, ἄργησαν πολὺ νὰ καταλάβουν ὅτι ἡ βασιλεία του «οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου». Ὅταν βέβαια τὸ κατάλαβαν, δέχτηκαν μὲ τὴν καρδιά τους τὸ ποτήρι τοῦ θανάτου καὶ τὸ βάπτισμα τοῦ μαρτυρίου ποὺ τοὺς ὑποσχέθηκε ὁ Χριστός. Τὸ μυαλό τους ξεθόλωσε ἀπὸ τὶς κοσμικὲς ἐπιδιώξεις καὶ φιλοδοξίες μετὰ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς. Ὅταν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τοὺς ὁδήγησε «εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν». Στὸ ἑξῆς, ἀντὶ νὰ κυνηγοῦν ἀξιώματα, θεωροῦσαν τιμή τους νὰ βαστάζουν ἐπάνω τους τὰ στίγματα τοῦ Χριστοῦ. Νὰ ὑποφέρουν ὅπως Ἐκεῖνος (Ἰω. 18, 36. 16, 13. Γαλ. 6, 17). Τότε κατανόησαν τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ, ὅτι πρῶτος καὶ μεγαλύτερος ἀπὸ ὅλους δὲν εἶναι ὅποιος ἐπιδιώκει τὴν πρώτη θέση παντοῦ, «τὴν πρωτοκλισίαν ἐν τοῖς δείπνοις καὶ τὰς πρωτοκαθεδρίας ἐν ταῖς συναγωγαῖς». Ἀλλὰ ὅποιος βάζει τὸν ἑαυτό του τελευταῖο καὶ γίνεται ὑπηρέτης τῶν ἄλλων, «πάντων δοῦλος καὶ διάκονος». Ὅπως ἔκανε καὶ ὁ Χριστός, ποὺ δὲν ἦλθε γιὰ νὰ τὸν ὑπηρετήσουμε ἐμεῖς, ἀλλὰ γιὰ νὰ μᾶς διακονήσει Ἐκεῖνος. Καὶ ἔφτασε νὰ πλένει καὶ τὰ πόδια τῶν μαθητῶν του, ἀκόμα καὶ τοῦ Ἰούδα. Ἀπὸ μείζων, ἔγινε ἐλάχιστος (Ματθ. 23, 6. Μάρκ. 10, 43-44. Ἰω. 13, 4-16). Πολλοὶ Χριστιανοὶ δὲν κατάλαβαν ποτὲ τὰ λόγια αὐτὰ καὶ τὴ στάση τοῦ Χριστοῦ. Μὲ κάθε μέσο, θεμιτὸ καὶ ἀθέμιτο, πατώντας ἀκόμα καὶ ἐπὶ πτωμάτων, ἀγωνίζονται γιὰ τὴν πρώτη θέση. Γαντζώνονται στὴν ἐξουσία, κάνουν τὰ πάντα γιὰ τὴν καρέκλα τους. Καὶ ἀπὸ ἐκεῖ κατακυριεύουν, καταδυναστεύουν, τυραννοῦν, καθυποτάσσουν. Εἶναι γενικευμένη ἡ τάση, στὸν τομέα του ὁ καθένας νὰ ἐπιδιώκει νὰ ἐπικρατεῖ πάνω στοὺς ἄλλους. Μὰ εὐτυχῶς ὑπάρχουν καὶ οἱ φωτεινὲς ἐξαιρέσεις. Κάποιες φωτισμένες ψυχές, ἀντὶ γιὰ πρωτοκαθεδρία, ἀναζητοῦν «τὸν ἔσχατον τόπον» (Λουκ. 14, 10). Πατριάρχες γίνονται ἀνώνυμοι μοναχοί. Βασιλιάδες, πρίγκιπες καὶ πριγκιπόπουλα, ἀνταλλάσσουν τὴν ἐπίγεια βασιλεία μὲ τὴν ἐπουράνια. Ἀφήνουν τὴ βασιλική τους πορφύρα καὶ ντύνονται τὸ μοναχικὸ τριβώνιο. Ἕνα τέτοιο λαμπερὸ ἀστέρι εἶναι καὶ ὁ ἀββᾶς Ἀρσένιος. Ἔζησε σαράντα χρόνια στὰ παλάτια ὡς δάσκαλος καὶ πατέρας τῶν παιδιῶν (Ἀρκαδίου καὶ Ὀνωρίου) τοῦ Μεγάλου Θεοδοσίου. Κοιμόταν πάνω σὲ πολύτιμα στρώματα. Τὸν ὑπηρετοῦσαν χίλιοι δοῦλοι χρυσόζωνοι, φορώντας πανάκριβα κοσμήματα καὶ ὁλομέταξα ροῦχα. Μὰ ἄφησε τὶς τιμὲς καὶ ἔγινε μοναχός. Ἔζησε ἄλλα πενήντα πέντε χρόνια στὴν ἀπόλυτη φτώχεια. Καὶ ὅπως στὸ παλάτι δὲν φοροῦσε κανένας πολυτιμότερο ροῦχο ἀπὸ αὐτόν, ἔτσι καὶ στὸ μοναστήρι δὲν φοροῦσε κανένας εὐτελέστερο ἀπὸ τὸ δικό του. Στὴν Ἐκκλησία στεκόταν πίσω ἀπὸ μιὰ κολόνα γιὰ νὰ μὴ βλέπει κανένας τὸ πρόσωπό του. Ὅταν ἀρρώστησε, ἡ μόνη του πολυτέλεια ἦταν μιὰ κουρελοῦ γιὰ στρωσίδι καὶ ἕνα μικρὸ προσκέφαλο. Γιὰ χάρη τοῦ Χριστοῦ, ἔγινε ἀπὸ πρῶτος τελευταῖος.