"Λάζαρε δεύρο έξω"

Τέσσερις μέρες έμεινα στις φυλακές του Άδη έχοντας μόνη συντροφιά το ζοφερό σκοτάδι. Ήλιος εκεί δεν έβλεπε,πουλί δεν κελαηδούσε, δένδρο, φυτό δε φύτρωνε, λουλούδι δεν ανθούσε. Γέλια, χαρές δεν άκουσα μόνο βρυγμούς και πόνους, φρικτές φωνές και στεναγμούς από ανθρώπους μόνους. Ψυχές ανθρώπων που μιλιά δε βγάζαν μεταξύ τους, με βήμα αργό, βλέμμα κενό βάδιζαν στο κελί τους. Σε μια γωνιά απόμερα σφυχταλυσοδεμένος καθόμουν κι έκλαιγα κι εγώ μονάχος ο καημένος. Θρηνούσα λογιζόμενος την πρώτη αμαρτία που έριξε τον άνθρωπο σ’ αυτή τη δυστυχία. Κι εκεί που αναρωτιόμουνα «Τον Άδη πώς θ’ αντέξω» Μία φωνή με προσκαλεί:«Λάζαρε δεύρο έξω!» Μία φωνή τόσο γνωστή σαν πόππυσμα αιπόλου μ’ ελευθερώνει απ’ τα δεσμά του πονηρού διαβόλου. Τότε κι εγώ σηκώνομαι για να ακολουθήσω αυτή τη μακρινή φωνή και να Τον συναντήσω. Πέρασα μέρη άγνωστα που άνθρωπος δεν ξέρει και νους κανένας δε μπορεί εικόνα τους να φέρει. Ανάλαφρη σαν το φτερό που το φυσά ο αγέρας, τρέχει η ψυχή μου και θωρεί ξανά το φως της μέρας. Φτάνει στο κρύο μνήμα μου και βλέπει πεθαμένο το σώμα μου δίχως πνοή σαβανοτυλιγμένο. Τι δυσωδία νεκρική στον τάφο μου δεσπόζει! Σαπίζει, λιώνει το κορμί κι όλος ο τόπος όζει. Μια δύναμη όμως πάνω του με ρίχνει. Πάλι σμίγουν! Ψυχή και σώμα ενώνονται κι οι οφθαλμοί ανοίγουν! Ξυπνώ σαν από λήθαργο ξανά στη Βηθανία, βλέπω γνωστούς και συγγενείς,τη Μάρθα, τη Μαρία. Μα μες στο πλήθος το πολύ Εκείνος ξεχωρίζει, Εκείνος που Ανάσταση με μια λαλιά χαρίζει. Βλέπω στη θεία Όψη Του αδαμαντένιο δάκρυ να κρέμεται τρεμάμενο απ’ του ματιού την άκρη... (ποίημα Σελίμου Β. Παναγιώτου)

Τα ψεύδη της σκέψεως

Στην διδασκαλία του αββά Δωροθέου ‘Περί ψεύδους’ συναντούμε κάτι που εκ πρώτης όψεως φαίνεται περίεργο. Λέει ο άγιος ότι μπορεί να ψευδόμαστε είτε με τα λόγια μας (πολύ οικείο φαινόμενο, και στην εποχή μας το αναβαπτίσαμε σε fake news επί το ευρωπαϊκότερον, άλλωστε ακούγεται και πιο αθώο), είτε με τη ζωή μας (άλλοι να είμαστε και άλλο πρόσωπο να επιδεικνύουμε στους γύρω, συχνό κι αυτό), είτε με τις σκέψεις μας. Παράδοξο αυτό το τελευταίο! Και όμως, ας το εξετάσουμε λιγάκι. Ο άγιος χαρακτηρίζει ως ψεύδη της σκέψεως τις κάθε λογής υποψίες που περνούν από το μυαλό μας. Δεν έχουμε στοιχεία ή αποδείξεις για κάτι, όμως με το νου μας πλάθουμε σενάρια και πιθανές εξηγήσεις για τους άλλους: τι σκέφτονται για μας, τι σχεδιάζουν εναντίον μας, τι ενδέχεται να μας κάνουν στο μέλλον… και πάει λέγοντας. Αυτό δεν κάνουμε όλοι μας, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό; Σε ατομικό επίπεδο οι υποψίες μπορεί να μας γεννούν αντιπάθειες και αντιπαλότητα και ψυχρότητα προς άλλους με τους οποίους συναναστρεφόμαστε, ενώ σε διακρατικό επίπεδο μπορεί να φθάνουν μέχρι και σε προληπτικούς πολέμους, μόνο και μόνο με την υπόνοια ότι ‘οι άλλοι’ θα μας επιτεθούν πρώτοι. Από την πρόσφατη ιστορία, ας θυμηθούμε τα ‘όπλα μαζικής καταστροφής’ του Ιράκ που έδωσαν την ‘ηθική δικαιολογία’ για τον δεύτερο πόλεμο του Κόλπου, πλην όμως δεν βρέθηκαν ποτέ. Άλλωστε και οι κάθε είδους εξοπλισμοί μ’ αυτή τη λογική δεν κλιμακώνονται; Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν μαθαίναμε να εξετάζουμε με ειλικρίνεια τους λογισμούς μας και να μην ψευδόμαστε, όχι μόνο ‘εἰς ἀλλήλους’ [Κολ. 3:9], αλλά και προς τον ίδιο τον εαυτό μας

Αν θελετε να δειτε πραγματικους ηρωες πατε σε ενα νοσοκομειο. Οι αλλοι στο γυαλι ειναι για αποχαυνωση.

Χαζευοντας χτες μαστερ σεφ ειδα εναν τυπο με στραβα βαλμενο στη κεφαλα του ενα καπελακι (μαγκια και μπρο και ετσι ασουμε) ο οποιος κοπηκε λιγο στο χερακι. Μολις ειδε τη πληγη επεσε χαμω λιποθυμος. Τί ειναι ο ανθρωπινος εγκεφαλος; Αστραπιαια μου ηρθε μπροστα μου η εικονα ενας 10χρονου ηρωα που μας εφεραν χτες στα Επειγοντα. Το παιδι τυραννιεται απο τη μερα που γεννηθηκε με συγγενες προβλημα στην καρδια. Εχει υποστει επεμβαση για αυτο το θεμα και στο κορμακι του υπαρχει μια τεραστια ουλη κατα μηκος του στερνου. Οντας στο φορειο και προσπαθωντας να του περασουμε φλεβα μας κοιτουσε ανησυχο αλλα ηρεμο. Ουτε κραυγη. Ουτε λιποθυμια. Ουτε καν γκρινια. Σε μια στιγμη ειπε στη συναδελφο: ''αν θελετε μην μου βαζετε πρασινη βελονα γιατι δεν εχω φλεβες πια''. Κοιταχτηκαμε και αντι να αφησουμε το συναισθημα να παρει τον ελεγχο, ακουσαμε τον μικρο ηρωα και βαλαμε εναν μπλε φλεβοκαθετηρα. Στον μικρο εγινε απινιδωση. Τιναχτηκε ολο το κορμακι του και εκεινος απλα ρωτησε: ''τί εγινε τωρα;'' Τί να πεις;Τί να κανεις; Του λεγαμε οτι ειναι ηρωας και μας ελεγε οτι ειναι παιδι. Η ηρεμια αυτου του παιδιου, η κρυσταλλινη λογικη του, η καθαρη σκεψη του, η Ιωβεια υπομονη του και ο συγκλονιστικος του χαρακτηρας μας αποτελειωσαν. Αυτο το παιδι τυραννιεται χρονια τωρα και μαζι του οι γονεις του. Αλλα αντι να του δινουν κουραγιο εκεινοι και εμεις, εδινε αυτος σε εμας. Αυτον τον ηρωα δεν θα τον δειτε στην τηλεοραση. Δεν εχει ψευτικα στιγματα στο δερμα.Εχει αληθινα παρασημα τις ουλες του. Εκεινες ειναι εκει για να δειξουν σε ολους μας οτι ειναι ο νικητης. Αν θελετε να δειτε πραγματικους ηρωες πατε σε ενα νοσοκομειο. Οι αλλοι στο γυαλι ειναι για αποχαυνωση. Εγω διαλεξα ηρωα.Τον μικρο. Λαμπρος Λιαπης.

Η ψυχή δεν έχει ημερομηνία λήξης...

Δύο λόγια θέλω να σας πώ καί βάλτε τα καλά στο μυαλό σας.Όλοι έχουμε χάσει αγαπημένους ανθρώπους μας καί μας λείπουν.Είμαστε όμως Χριστιανοί καί γνωρίζουμε ΌΤΙ: Η ψυχή δεν μπαίνει κάτω από το χώμα. Η ψυχή δεν σαπίζει,ούτε καί γερνάει όπως το σώμα. Η ψυχή δεν μπαίνει σε εντατικές,ούτε καί σε χειρουργεία. Η ψυχή δεν είναι όργανο να γίνει μεταμόσχευση σε άλλο σώμα. Ζεί στο σώμα μέχρι καί την εκπνοή της θνητής ζωής καί έκτοτε αναχωρεί από αυτό καί συνεχίζει να ζεί έως καί την ημέρα της κρίσεως. Η ψυχή μας είναι η ταυτότητά μας,η μόνη που δεν μπορούν να αλλάξουν καί στην οποία τσιπάκια δεν χωρούν. Η ψυχή είναι ο σκληρός δίσκος που έχει μέσα της γραμμένα όλα όσα έζησε, ένιωσε, έπραξε καλά καί κακά σε τούτο τον θνητό κόσμο. Η ψυχή είναι αυτή που κινεί το σώμα καί του δίνει πνοή καί ζωή την οποία μόνον ο Θεός θα εξετάσει. Την θνητή ζωή μας μπορούν να μας την αφαιρέσουν αλλά την ψυχή μας κανείς. Η ψυχή χαμογελάει,κλαίει,χαίρεται,πονάει,ζηλεύει,μισεί,αγαπάει καί πολλά άλλα αισθήματα γνωστά σε όλους μας. Η ψυχή πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας ότι δεν έχει ημερομηνία λήξης. Αναχωρεί στον ουρανό όπου πάντες οι άνθρωποι μας αναπαύονται έως την ημέρα της κρίσεως για αυτό καί πρέπει να προσευχόμαστε γι’αυτήν. Για την ψυχή του ανθρώπου μας προσευχόμαστε καί όχι για το πρόσωπο που γνωρίσαμε. Ο θάνατος είναι κάτι ξένο για εμάς τους ανθρώπους καί μας προκαλεί πολύ πόνο καί θλίψη. Ο Θεός όμως δεν μας έπλασε για να πεθαίνουμε αλλά για να ζήσουμε αιώνια. Όσο καί να βλέπουμε ανθρώπους να πεθαίνουν ποτέ δεν συνηθίζουμε καί πάντα όταν πεθαίνει ένα αγαπημένο άτομο η θλίψη είναι βαθειά. Τα ευχάριστα νέα όμως είναι ότι υπάρχει ελπίδα. Γιατί;Γιατί υπάρχει Θεός! Ένα μέρος από την Νεκρώσιμη ακολουθία μας λέει: "Θα ζήσει η ψυχή μου καί θα σε υμνήσει καί οι κρίσεις σου θα με βοηθήσουν. Ζήσεται η ψυχή μου καί αινέσει σε καί τα κρίματα σου βοηθήσει μοι". Τί υπάρχει λοιπόν μετά τον θάνατο; Υπάρχει η ψυχή του τάδε ανθρώπου. Το σώμα του λοιπόν λόγο της απουσίας της ψυχής αλλοιώνεται,φθείρεται καί τελικά γίνεται χώμα. Η ψυχή είναι αυτή που διατηρεί την ύπαρξη συνείδηση κάποιου ανθρώπου Οι κεκοιμημένοι δεν είναι νεκροί αλλά θα εγερθούν κατά την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού που σταυρώθηκε καί αναστήθηκε για να χαρίσει την Ανάσταση Λέγει ο Απ. Παύλος: «Ου θέλομεν δε υμάς αγνοείν, αδελφοί περί των κεκοιμημένων, ίνα μη λυπήσθε καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα» (Α Θεσ. δ , 13). Καί ο Άγιος Παΐσιος μας τονίζει: ''Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο άνθρωπος στην πραγματικότητα δεν πεθαίνει. Ο θάνατος είναι απλώς μετάβαση από την μία ζωή στην άλλη.Είναι ένας αποχωρισμός για ένα μικρό διάστημα''. Ούκ έστιν ο Θεός,Θεός νεκρών αλλά Θεός ζώντων(Μάρκος 27). Για εμένα δεν υπάρχουν Νεκροταφεία αλλά Κοιμητήρια! Ούτε πεθαμένοι αλλά κεκοιμημένοι! Με πολλή Αγάπη. π. Θεόκτιστος Δικταπανίδης

ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΥΣΕ ΑΣΘΕΝΗ ΑΠΟ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΑ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

Προς το τέλος του 1993, μέχρι το τέλος του 2007, ο σύζυγός μου χωρίς λόγο, ξαφνικά, έπεσε σε βαριά κατάθλιψη, με αποτέλεσμα να καταστεί ανάπηρος ψυχικά, σωματικά και πνευματικά και να περιέλθει σε αθλιωτάτη κατάσταση. Ήταν ένας σκελετός. Η δοκιμασία αυτή κράτησε σχεδόν δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια, χωρίς να μπορούν οι γιατροί να κάμουν ο,τιδήποτε για να τον βοηθήσουν να καλυτερεύσει η κατάστασή του. Κατά την διάρκεια της δοκιμασίας αυτής μας είχαν εγκαταλείψει όλοι και ήμασταν μόνοι. Αγωνιστήκαμε μαζί εκείνος με την αξιοθαύμαστη υπομονή του και εγώ με την ακλόνητη πίστη μου στον Άγιο Θεό, παρακαλώντας Τον, μέσω της Άγιας Θεοτόκου και του Γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη να συντομεύσει αυτή τη δοκιμασία, για να γίνει καλά. Όλα αυτά τα χρόνια, παρά το γεγονός ότι είχαμε και πολλές άλλες σοβαρές δοκιμασίες, δεν αμφιβάλλαμε, ούτε ανησυχούσαμε για το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης, διότι ο Άγιος Σιλουανός είπε, «πάσχουμε μόνο μέχρι να ταπεινωθούμε και μετά οι θλίψεις αυτόματα εξαφανίζονται». Όποιος καταφεύγει με πίστη στον Άγιον Θεόν, είναι αδύνατον να φύγει από κοντά του ντροπιασμένος. Και πράγματι ένα απόγευμα, τον Ιούνιο του 2007, ενώ ο σύζυγός μου εκοιμάτο, τον επισκέφθηκε ολοζώντανος ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης και του είπε: «Επαμεινώνδα αυτά ως εδώ. Η δοκιμασία σου τελείωσε, σήκω επάνω, δεν έχεις απολύτως τίποτα. Είσαι υγιής». Και αμέσως σηκώθηκε από το κρεββάτι χαρούμενος και γεμάτος συγκίνηση, ήρθε και μου είπε το θαύμα. Τον ρώτησα: – Ποιος είναι αυτός ο Γέροντας που παρουσιάστηκε μπροστά σου; Και μου λέει:. – Δεν γνωρίζω. Φέρε μου φωτογραφίες των Αγίων που έχεις, να σου δείξω». Εγώ ταπεινοφρόνως ομιλούσα, έχω γύρω στα διακόσια εικονίσματα στο σπίτι μου. Τα έφερα όλα. Δεν τον έβρισκε, πουθενά. Τότε του παρουσίασα ένα βιβλίο που έχει τις φωτογραφίες του Γέροντα και μόλις τον είδε, άρχισε να κλαίει και μου λέει χαρούμενος: – Αυτός είναι. Αυτός είναι. Πρέπει οπωσδήποτε, του είπα, να επισκεφθούμε τον Γέροντα πάνω στην Ιερά Μονή του Όσιου Δαυίδ και μου είπε, αμέσως. Τότε αρχίσαμε τα προσκυνηματικά ταξίδια.