Αθλιότητα: Η κυβέρνηση δεν άφησε το Άξιον Εστί να πάει στα Τέμπη

Αισχροί, αδίστακτοι και αθεόφοβοι. Τρεις λέξεις που χαρακτηρίζουν απόλυτα τον τρόπο που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση Μητσοτάκη την Εκκλησία, την ορθόδοξη πίστη και τα ιερά προσκυνήματα της, αλλά ακόμα και τη μνήμη των νεκρών. Προκειμένου να διατηρηθεί το κλίμα σιωπής και συγκάλυψης γύρω από το ανείπωτο έγκλημα των Τεμπών, η κυβέρνηση Μητσοτάκη φαίνεται πως παρενέβη δύο φορές σε προγραμματισμούς που είχαν να κάνουν με την έλευση του Άξιον Εστί στην Αθήνα. Η πρώτη φορά ήταν όταν – κατόπιν πιέσεων της κυβέρνησης – ματαιώθηκε η έλευση της ιερής εικόνας που ήταν να γίνει στις 15 Μαρτίου, αφού εκείνο τον καιρό σειόταν όλη η Ελλάδα από τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις για το μακελειό στα Τέμπη όπου χάθηκαν – τουλάχιστον – 57 ζωές. Έτσι η έλευση της εικόνας ήρθε πιο κοντά χρονικά στις… εκλογές, για να έχουν και την ευκαιρία μερικοί γαλάζιοι υπουργοί και βουλευτές, να απαθανατιστούν από τις κάμερες σε ενσταντανέ «θεοσέβειας». Η δεύτερη φορά που ο «Καίσαρας» παρενέβη στο ιερό προσκύνημα κρύβει ακόμα μεγαλύτερη χυδαιότητα. Σύμφωνα με αποκάλυψη της εφημερίδας «δημοκρατία», όταν η εικόνα ταξίδευε από το Άγιο Όρος προς την Αθήνα, υπήρχε προγραμματισμός να γίνει πρώτα μια ενδιάμεση στάση στα Τέμπη, προκειμένου εκεί να τελεστεί ένα τρισάγιο για τις ψυχούλες που έφυγαν τόσο άδικα, άλλα και να προσκυνήσουν την εικόνα όσοι πιστοί θα έσπευδαν εκεί. Τελικά, κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ. Σύμφωνα με τις πληροφορίες της «δημοκρατίας», ο ξιπασμένος «Καίσαρας» έδωσε εντολή να μην πραγματοποιηθεί προσκύνημα στα Τέμπη, για να αποφευχθεί μια νέα συγκέντρωση στον τόπο του εγκλήματος, και για να μην φρεσκαριστεί η μνήμη του ελληνικού λαού ενώ διανύουμε… προεκλογική περίοδο. Για δεύτερη φορά, μια αντίχριστη πολιτική κλίκα κήρυξε ως ανεπιθύμητη την Παναγία, γιατί η παρουσία της εικόνας της στα Τέμπη «ξίνισε» στους επικοινωνιολόγους του πρωθυπουργού. Για δεύτερη φορά το άθεο κράτος διαμήνυσε προς την Παναγία πως όχι μόνο δεν την χρειάζεται, άλλα η παρουσία της είναι ενοχλητική και επιζήμια, ειδικά όταν πρόκειται να βρεθεί σε τόπους μαρτυρίου, όπου ο «δήμιος» των ανθρώπων που μαρτύρησαν εκεί, ήταν το ίδιο το κράτος. Άλλωστε τι αξία έχουν (τουλάχιστον) 57 ψυχές μπροστά στη γαλάζια εκστρατεία, ε; Εδώ μιλάμε για Ελλάδα 2.0, σε ανόητους συναισθηματισμούς θα κολλάμε τώρα; Τι αξία έχουν 57 μάρτυρες, μπροστά στα πανάκριβα σποτάκια, τα στημένα γκάλοπ, τα ρουσφέτια, τα γλειψίματα, τις δεξιώσεις, τα ατελείωτα ταξίματα, τις νέες λίστες «Πέτσα»; Είναι δυνατόν να χαλάσει όλη αυτή η προεκλογική μανέστρα, από μερικές δεκάδες νεκρούς που απλά δεν στάθηκαν τυχεροί να προλάβουν την «ανάπτυξη»; Είναι δυνατόν να στραπατσαριστεί το πρόσωπο της «αριστείας», από την παρουσία μιας εικόνας στα «ξεχασμένα» Τέμπη; Είναι δυνατόν να σκιαστεί το πρόσωπο του «Καίσαρα», από το πρόσωπο της Παναγίας; Ε, όχι δα… Και κάπως έτσι, το τρισάγιο αντί να διαβαστεί στον τόπο της τραγωδίας, τελέστηκε στη Μητρόπολη των Αθηνών. Οι ψυχές έλαβαν μεν την πνευματική βοήθεια που έπρεπε, άλλα η μνήμη τους σπιλώθηκε από την ασέβεια, τον κυνισμό και την ασπλαχνία των κυβερνώντων. Δεν ήταν αρκετό το αδικαίωτο των νεκρών που μεθοδεύεται σε αυτό το ζήτημα, τώρα φρόντισαν να τους επιβάλλουν και το αλιβάνιστο, εκτοξεύοντας την ύβρη σε πρωτόγνωρα επίπεδα που δεν πρέπει να έχουν ξαναδεί ούτε οι ζωντανοί, ούτε και οι νεκροί. Η εικόνα ήρθε κατευθείαν στην Αθήνα, για να φωτογραφηθούν μαζί της οι καινοφανείς «θεούσοι» της πολιτικής, γιατί φαίνεται μάλλον πως την είχαν περισσότερο… ανάγκη από τους νεκρούς των Τεμπών. Τι να πει κανείς… Αντί να ευλογηθεί αυτός ο βασανισμένος τόπος με την παρουσία της εικόνας και τις προσευχές που θα ανέπεμπαν οι πιστοί, έμεινε να στέκει βουβός, τσιμεντωμένος με το μπετόν αρμέ της συγκάλυψης που βιάστηκε να στρώσει η κυβέρνηση στη σκηνή του μαρτυρίου. Αντί να βρεθεί το Άξιον Εστί στα Τέμπη για να προσφέρει πραγματική στήριξη, παρηγοριά και ελπίδα στη συγκλονισμένη τοπική κοινωνία, έμεινε ο κόσμος ξεκρέμαστος για να μη θιχτεί η προεκλογική καμπάνια του Μητσοτάκη. Και μετά αναρωτιούνται κάποιοι γιατί αυτή η χώρα τρέχει με ξέφρενο ρυθμό προς την καταδίκη της… Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: Μέχρι νά ἀρχίσεις νά προσεύχεσαι στόν Θεό ἤσουν σ᾿ ὅλους ἀγαπητός

Μέχρι νά ἀρχίσεις νά προσεύχεσαι στόν Θεό ἤσουν σ᾿ ὅλους ἀγαπητός. Καί τώρα ξαφνικά στό σπίτι σου εἶσαι στό ἐπίκεντρο ἐχθρικοῦ στρατοπέδου. Νωρίτερα μεθοῦσες, καί κάπνιζες καί λίγο ἔκλεβες καί ἔβριζες καί τεμπέλιαζες τίς ἐργάσιμες μέρες καί ἔκανες ὁτιδήποτε ἄλλο εἶναι σιχαμερό μπροστά στόν Θεό καί τίμιο στόν κόσμο. Καί ὅμως τότε ἤσουν ἀγαπητός σ᾿ ὅλους στό σπίτι. Ἐνῶ τώρα πού κατευθύνθηκες στόν δρόμο τοῦ δικαίου, τῆς τιμιότητας καί τῆς προσευχῆς, τώρα ὅλοι ὅρμησαν πάνω σου σάν σφῆκες. Νά χαίρεσαι, ἀδελφέ, ἑκατό φορές νά χαίρεσαι. Μά δέν βλέπεις ὅτι τό Εὐαγγέλιο διαδραματίζεται στό σπίτι σας; Στό ἴδιο σπίτι στό ὁποῖο μέχρι τώρα κουβέντιαζαν γιά τόν φόρο καί τό δύσκολο βαρύ μεροκάματο καί τούς κλέφτες καί τούς κλεπταποδόχους καί τούς πάρεδρους, σ᾿ αὐτό τό ἴδιο σπίτι ἄρχισαν νά ἐκπληρώνονται εὐαγγελικές προφητεῖες. Τό σπίτι σας ἀνυψώθηκε ἕως τούς οὐρανούς, ἔγινε ἡ σκηνή τοῦ χριστιανικοῦ δράματος, ἔπιασε τή σχέση μέ τούς Ἀποστολικούς καί μαρτυρικούς καιρούς. Ἡ ἱστορία τῆς χριστιανικῆς Ἐκκλησίας συμβαίνει σέ μικρό ἐμβαδόν στό σπίτι σας. Ἰδού οἱ προφητεῖες τοῦ Χριστοῦ, πού συνέβησαν ἀμέτρητες φορές σ᾿ αὐτό τόν γήινο πλανήτη καί πού τώρα ἀρχίζουν νά συμβαίνουν στό σπίτι σας. «Καί ἔσεσθε μισούμενοι ὑπό πάντων διά τό ὄνομά μου· ὁ δέ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται» (Ματθ. 10:22). «Καί ἐχθροί τοῦ ἀνθρώπου οἱ οἰκιακοί αὐτοῦ» (Ματθ. 10:36). «Μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε. Μακάριοι ἐστε ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καί ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καί ὀνειδίσωσι καί ἐκβάλωσι τό ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρόν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου» (Λουκ. 6:21-22). «Ἀμήν λέγω ὑμῖν ὅτι κλαύσετε καί θρηνήσετε ὑμεῖς, ὁ δέ κόσμος χαρήσεται· ὑμεῖς δέ λυπηθήσεσθε, ἀλλ᾿ ἡ λύπη ὑμῶν εἰς χαράν γενήσεται» (Ἰωάν. 16:20). Τί ὑπάρχει πιό ξεκάθαρο ἀπ᾿ αὐτές τίς προφητείες; Ἰδού, ἐκπληρώνονται καί σήμερα, δίπλα στήν ἑστία σου, ἐπάνω σέ σένα. Γι᾿ αὐτό δέξου ὅλες τίς ἐξυβρίσεις ὄχι σάν ἐξυβρίσεις ἀλλά σάν παράσημα. Νά ξέρεις, ὅτι οἱ διῶχτες σου θά μετανιώσουν, οἱ χλευαστές σου θά βουβαθοῦν κι ἐσύ θά χαίρεσαι. Σήμερα εἶσαι ὁ τελευταῖος στό σπίτι τοῦ πατέρα σου, ἀλλά σέ λίγο θά εἶσαι ὁ πρῶτος. Ἐνῶ ἐκεῖνοι πού σέ διώχνουν, θά σέ ὑπηρετοῦν. Τοῦτο ἔχει προφητευθεῖ καί ἐπαναληφθεῖ χιλιάδες φορές καί σέ χιλιάδες μέρη. Εἰρήνη καί εὐλογία ἀπό τόν Κύριο.Τῷ Θεῷ δόξα εἰς τούς αἰῶνας! Ἀμήν.

Πιότρ Μαμόνοβ: «Μόνο να προλάβω να ετοιμαστώ!

Η μεταμόρφωσή του στη ζωή και στην καλλιτεχνική του πορεία ήταν για πολλούς μια αποκάλυψη. Όταν, στα μέσα της δεκαετίας του 1980, παρακολουθούσαμε στην εκπομπή «Μουσικό Ρινγκ» τις απεχθείς γκριμάτσες και μορφασμούς του ροκ συγκροτήματος «Ζβούκι Μου» (Ελλ: «Ήχοι Μουουου...») με το σολίστ Μαμόνοβ, μας φαινόταν ότι τώρα θα ξεράσει τον εαυτό του. Τόσο πολύ απεχθής ήταν. Δεν μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι, μετά από χρόνια, θα ακούγαμε με προσοχή τους σοφούς συλλογισμούς αυτού του καταπληκτικού ανθρώπου, που θα άρχιζε να κάνει πολύ έντονη πνευματική ζωή. «Μόνο να προλάβω! Μόνο να προλάβω να ετοιμαστώ!» - αναφωνούσε περιμένοντας την Κρίση. Για πολλά χρόνια ήταν η εικόνα του ρωσικού ροκ, περνώντας, όπως τώρα καταλαβαίνουμε, μέσα από μια αποφατική πορεία: ακκισμοί, αλκοόλ, ναρκωτικά, ακολασία. Γι’ αυτό, τους συγκλόνισε όλους η βαθειά διείσδυση του Μαμόνοβ στον χριστιανισμό, στην Ορθοδοξία. Θυμάμαι, σε ένα από τα τηλεοπτικά κανάλια του Κιέβου, το Νοέμβριο του 2004, είχε ανακοινωθεί πανηγυρικά η συνέντευξη με τον Μαμόνοβ. Η τηλεπαρουσιάστρια με κομμένη την ανάσα έκανε στον φιλοξενούμενο την ερώτηση: «Πώς βλέπετε τη δική μας πορτοκαλί επανάσταση;» Καθώς εκείνη περίμενε πανηγυρική έξαρση από τη θρυλική φιγούρα του αντεργκράουντ, παραλίγο να πάθει εγκεφαλικό όταν άκουσε: «Σ..τά είναι η επανάστασή σας!» Τότε τι αξίζει σε αυτή τη ζωή, ρώτησε η κοπέλα, όταν συνήλθε μετά από λίγο. Και άκουσε μια λακωνική απάντηση: «Η Ορθοδοξία». Ήταν συγκλονιστικός στις ταινίες του Παύλου Λουνγκίν: στο «Ταξί-μπλουζ», στον «Τσάρο», και, ιδιαίτερα, βεβαίως, στο «Νησί». Ο Μαμόνοβ έψαχνε τον εαυτό του και την πορεία του προς τον Θεό μέσα από δυσκολίες και αντιφάσεις. Τελικά, την βρήκε. Από το συγκρότημα «Zvuki MU» στο λόγο περί της αιωνιότητας, περί του Θεού. Στα 45 του χρόνια, κατά δική του ομολογία, κατάλαβε ότι βρισκόταν σε σκότος απελπισίας. Στη συνέχεια, για 20 χρόνια, προσπαθούσε να απαλλαγεί από τον εθισμό στο αλκοόλ και πάλευε με δαίμονες. Εξέπλητταν όχι μόνο τα χαρίσματά του, αδιαμφισβήτητα και πολύμορφα, αλλά και ο τρόπος που μάχονταν για την ψυχή του. «Ο Κύριος για μένα είναι μια συνεχής χαρά της παρουσίας Του. Θέλω να ζω έτσι. Νιώθω έτσι πολύ καλά, σταθερά, γερά, δυνατά… Και όταν είμαι εν αμαρτία, αμέσως νιώθω πως είμαι μόνος και πως αυτή η μέρα πέρασε λαθραία. Είναι πολύ απλό: με τον Θεό η ζωή, χωρίς τον Θεό ο θάνατος». Επίσης, έλεγε: «Στο ‟Νησί” έχω ξαπλώσει σε φέρετρο. Σκληρό πράγμα. Τέσσερις τοίχοι και το καπάκι. Ούτε Ευαγγέλιο ούτε εικόνες. Τίποτα δεν έχει. Με τι θα πάμε; Τι μάζεψα; Να ηχογραφώ ξέρω, να οδηγώ ξέρω, να χρησιμοποιώ την τάδε συσκευή ξέρω. Να συγχωρώ δεν ξέρω, να μην εξοργίζομαι δεν ξέρω, να δίνω, χωρίς να λυπάμαι, δεν ξέρω. Ό, τι χρειαστεί στην αιωνιότητα, ό, τι δεν μπορείς να αγγίξεις, δεν το ξέρω. Έμαθα, όμως, σε όλη τη ζωή μου χιλιάδες πράγματα που δε θα χρειαστούν εκεί. ... «Μερικές φορές όλη την ημέρα τρέχεις, μεριμνάς, μιλάς στο τηλέφωνο, και τελικά τίποτα δεν έκανες. Και συμβαίνει να έχεις προσευχηθεί για λίγο, αλλά προσπάθησες με όλη την ψυχή σου να επικοινωνήσεις με τον Θεό, πολύ-πολύ. Τον υπόλοιπο χρόνο ήσουν ξαπλωμένος δίπλα στο ποτάμι, κοιτούσες το νερό και καταλαβαίνεις ξαφνικά: σήμερα δεν έζησα μάταια, δούλεψα». «…Όσο πιο δυνατό μαρτύριο σου έλαχε, άλλο τόσο πιο δυνατή είναι η ψυχή σου, επειδή ο Θεός θέλει όλοι να σωθούν και επιτρέπει κακουχίες στον καθένα ανάλογα με τη δύναμή του. Οπότε, μαθαίνω να υπομένω με χαρά. Δεν είναι μακριά η Βασιλεία και περιμένει η αιωνιότητα. Αιωνιότητα, κι όχι 30-40 χρόνια. » «Η αμαρτία. Δε θυμάμαι πότε και που είχα δει, αλλά ακόμα και τώρα έχω μπροστά στα μάτια μου την εικόνα: ο άντρας, από ζήλια ή από κάποια άλλη βλακώδη αιτία, άρπαξε μαχαίρι, το βούτηξε μέσα στο στήθος της αγαπημένης του και αμέσως το έβγαλε έξω. Σαν να ήθελε να πει: «ωχ, ωχ, όχι-όχι. Συγγνώμη. Δεν ήθελα». Και με εξέπληξε: ήθελε-δεν ήθελε, τέλος, είναι αργά. Έτσι και η αμαρτία. Ακόμα και μικρή, αφήνει στην ψυχή αγιάτρευτη πληγή. Σαν να φαίνεται ότι όλα είναι καλά: δεν πίνεις, δεν καπνίζεις, αλλά ούτως ή άλλως, σηκώνεσαι το πρωί και έχεις θλίψη. Για ποιο πράγμα; Αφού δεν υπάρχει κομμάτι του εαυτού σου που να μην έχει πληγές. Τίποτα δεν άφησες για τον εαυτό σου, με τι να ζεις, με τι να αγαπάς. Μόνο ουλές. Και νιώθεις πολύ φόβο και κάπως σαν απορία: με τα δικά μου χέρια τα έκανα όλα!». «Πώς έμεινα ζωντανός, μόνο ο Θεός το γνωρίζει. Αυτός ήταν που με έσωσε για κάποιο λόγο. Μου έδωσε και την πίστη. Και τώρα ελπίζει σε μένα όπως είμαι. Δεν έχει άλλους. Η πόρνη, ο τελώνης και ο ληστής. Ένας ευφυής άνθρωπος έχει πει ότι η αμαρτία είναι αυτό που μας απομακρύνει από τον Θεό. Όταν προλαβαίνω να σκεφτώ, λέω: αυτό που κάνω τώρα με απομακρύνει; Αν ζητήσω βοήθεια, το καταφέρνω. Και μετά, υποφέρει πάντα ο αθώος. Εξαιτίας μου. Εξαιτίας αυτού που έκανα ή που δεν έκανα. Εξαιτίας της κατάστασης στην καρδιά μου: τι έχω μέσα, κακία ή αγάπη». Θέλω τόσο πολύ να ξεκινήσω να ζω χωρίς φόβο. Αυτό σημαίνει να σηκώνεις το σταυρό σου. Να δέχεσαι ό, τι σου συμβαίνει: καλό και κακό. Πριν το τέλος του, ο ηθοποιός, που βρισκόταν σε άσχημη κατάσταση στο νοσοκομείο, κάλεσε ιερέα, πρόλαβε να συμμετάσχει στο Μυστήριο του Ευχελαίου και της Θείας Μετάληψης. «Όταν θα πεθαίνω, δε χρειάζονται ούτε δρύινα φέρετρα ούτε λουλούδια. Να προσεύχεστε, παιδιά, για μένα, πέρασα διάφορα στη ζωή μου!»

Διὰ θαυμάτων ἔζησε καὶ ζεῖ ἡ Ἑλλὰς, καὶ διὰ θαυμάτων θὰ ζήσῃ ἐς ἀεί.

Μάϊος τοῦ 1827. Μετὰ ἀπό μία ἐργώδη ὑπέρ τῶν Ἑλληνικῶν συμφερόντων πενταετία στὴν Εὐρώπη, ὁ Ἕλλην ὑπουργός τοῦ Τσάρου, ὁ εὐφυής διπλωμάτης καὶ πολιτικός, ἐπιστρέφει στὴν Πετρούπολη. Σχεδόν ταυτόχρονα, φθάνουν στὴν ρωσσική πρωτεύουσα καὶ οἱ πρῶτες πληροφορίες γιὰ τὴν ἐκλογή του ὡς Κυβερνήτη τῆς Ἑλλάδος. Ὑπακούοντας στὴν κλήση τοῦ Ἔθνους, μὲ αὐταπάρνηση καὶ ἀποφασιστικότητα, ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας εἶχε ἐπιλέξει νὰ ἀφιερωθεῖ στὴν ψυχορραγοῦσα Πατρίδα. Νὰ ἀνασυντάξει τὶς Δυνάμεις τοῦ Ἔθνους. Νὰ ἀλλάξει τὴν Ζωή τῆς Χώρας, καὶ μαζί Της, τὸν ῥοῦν τῆς Ἱστορίας. Παρὰ τὴν καταστροφή στὸ Φάληρο, παρὰ τὸν θάνατο τοῦ Γεωργίου Καραϊσκάκη, προτοῦ κἄν ὑπογραφεῖ ἡ Συνθήκη τοῦ Λονδίνου καὶ ἀντηχήσουν τὰ κανόνια στὸ Ναυαρίνο, μὲ ὑψηλό αἴσθημα πατριωτισμοῦ, μὲ Τόλμη καὶ Πίστη στὸν Ἀγῶνα, ἐν πλήρει γνώσει τῆς κρισιμότητας τῆς καταστάσεως, ἀποδέχεται τὴν ἐκλογή του. Ἡ ἐκτίμηση ποὺ ἔθρεφε στὸ πρόσωπό του ὁ Νικόλαος ἦταν μεγάλη, γι' αὐτό καὶ προσπαθοῦσε μὲ κάθε τρόπο νὰ τὸν ἀποτρέψει ἀπό τὴν παραίτησή του. Μάταια ὅμως.Ὁ Ἰωάννης ἦταν ἄτεγκτος. -Ἡ ἀπόφασή μου εἶναι ὁριστική καὶ ἀμετάκλητος. Ἐπάνω ἀπό ὅλες τὶς δελεαστικές προτάσεις καὶ λαμπρές θέσεις, εἶμαι Ἕλλην. Ἀνήκω στὴν Πατρίδα μου. Ἀκόμη καὶ ὅταν ὁ Νικόλαος τοῦ προσέφερε ἐτήσια καὶ διά βίου σύνταξη ἑξῆντα χιλιάδων φράγκων, ἐκεῖνος τὴν ἀρνήθηκε. -Πιστεύετε Μεγαλειώτατε ὅτι θὰ ἐγκατέλειπα μία τόσο λαμπρή θέση, μία τόσο ἔνδοξη διπλωματική ὑπηρεσία καὶ μία τέλεια ἐξασφάλιση στὴν Ρωσσία, ἐὰν δὲν ἔνοιωθα ὅτι μὲ προστάζει τὸ καθῆκον καὶ ἡ τραγική ἀνάγκη τῆς καταστάσεως τῆς Πατρίδος μου; Συγκινημένος ὁ Τσάρος δακρύζει, καὶ τοῦ λέει. -Μὲ τὴν δική σας ἡρωική θέληση, ἀκολουθεῖτε τὴν μοῖρα σας. Ὀφείλετε νὰ ἐκπληρώσετε τὸ Χρέος σας. Καὶ ὁ Καποδίστριας, ἀπαντᾶ. - Μεγαλειώτατε! Μὴν πιστέψετε ποτέ καὶ μὴν ἐλπίζετε ὅτι πηγαίνω στὴν Ἑλλάδα προκειμένου νὰ τὴν βοηθήσω στὴν ἀνασυγκρότησή Της, μὲ τὴν ρωσσική λιβρέα στοὺς ὤμους μου. Δὲν εἶμαι ἐγὼ ἐκεῖνος ποὺ θὰ σᾶς βοηθοῦσε νὰ στήσετε ἐκεῖ, στὸ ματωμένο ἔδαφός Της, τὶς δικές σας σημαῖες. Καὶ δὲν εἶμαι ἐγὼ ἐκεῖνος ποὺ θὰ σᾶς δάνειζε τὸ χέρι του γιὰ νὰ ἐκτελεσθεῖ ἀπό ἐσᾶς ἕνα δεύτερο πολιτικό ἔγκλημα, σὰν ἐκεῖνο ποὺ ἔγινε μὲ τὸν διαμελισμό τῆς πολυπαθοῦς Πολωνίας. Θαρραλέα ἡ ἀπάντηση τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια στὸν πιὸ ἰσχυρό ἀρχηγό κράτους τῆς ἐποχῆς του. Κόλαφος κατὰ τῶν ἀνιστόρητων ἱστορικῶν. Κόλαφος κατὰ τῆς ἀγγλικῆς, γαλλικῆς καὶ πάσης ἄλλης διπλωματίας. Κόλαφος κατὰ τῶν κρατῶν καὶ προσώπων ποὺ συστηματικά ὑπονόμευσαν καὶ ὑπονομεύουν τὸ Ἔργο του, καταλήγοντας στὸ μεγαλύτερο ἔγκλημα εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος. Ὁ κόμης Ἰωάννης Καποδίστριας εἶχε ἀστείρευτες πνευματικές καὶ ἠθικές δυνάμεις. Ἀφοῦ ὁλοκλήρωσε τὰ καθήκοντά του στὸν τάφο τοῦ αὐτοκράτορος Ἀλεξάνδρου, τότε μόνον παραιτήθηκε καὶ τυπικῶς ἀπό τὸ ὑπουργικό ἀξίωμα. Ὁ ὥριμος Ἄρχων καὶ Φύλαξ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἐνσάρκωνε τὴν Συνείδηση τοῦ Ἔθνους. Ἡ Ἐπανάσταση δὲν ἔπρεπε νὰ σβήσει. Ἔπρεπε -πάσῃ θυσίᾳ- νὰ κρατηθοῦν τὰ φρούρια, τὰ στρατόπεδα καὶ ὅλες οἱ δυνάμεις. Πρὸς διάσωση τοῦ Ἀγῶνος, ἐπιδίδεται στὴν ἀνεύρεση χρηματικῶν ἐνισχύσεων, πυρομαχικῶν καὶ πολεμοφοδίων μέσῳ τῶν Φιλελλήνων καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Κόσμου. Παράλληλα, διαθέτει τὸ μεγαλύτερο τμῆμα τῆς περιουσίας του ὑπέρ τοῦ Σκοποῦ. Μέχρι καὶ τὴν ἄφιξή του στὴν Πατρίδα, δὲν σταμάτησε ποτέ νὰ ἀνυψώνει τὸ ἠθικό τῶν ἀγωνιζομένων Ἑλλήνων προτρέποντας γιὰ Ἑνότητα καὶ Ὁμοψυχία, Πειθαρχία καὶ ἐγκατάλειψη τῶν ἰδιωτικῶν συμφερόντων. Ἀτελεύτητες ἦταν οἱ παραινέσεις του γιὰ τὴν ὕστατη προσπάθεια. Ἀπό τὸ Βερολίνο, γράφει στὸν ἀδελφό του Βιάρο. "(..) Ἀντιβόλησον τοὺς Φίλους ἄνδρας νὰ συμπυκνώσουσι τὰς ἀσπίδας. Νὰ προασπίσωσι μὲ τ' ἀνδρείας καὶ καρτερίας τὰ παραλειπόμενα τείχη." Ἔχοντας ἀναλάβει τὴν εὐθύνη τῆς διακυβέρνησης τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας, ἀπέβλεπε σὲ τέσσερις στόχους. 1. Νὰ ἐγκαταστήσει τὴν ἀπαιτούμενη τάξη στὴν Χώρα, ἡ ὁποία μαστιζόταν ἀπό τὴν ἀταξία ἐπὶ τέσσερις αἰῶνες. 2. Νὰ ρυθμίσει τὸ ζήτημα τῆς Ἐθνικῆς καὶ ἰδιωτικῆς ἰδιοκτησίας, οὕτως ὥστε οἱ μὲν πολῖτες νὰ λειτουργήσουν ἐνσυνείδητα ὡς μέλη μιᾶς εὔρυθμης συνταγματικῆς Πολιτείας, ἡ δὲ Πολιτεία, νὰ ἀποκτήσει φερεγγυότητα. 3. Νὰ δημιουργήσει ἕνα ὁλοκληρωμένο ἐκπαιδευτικό καὶ διοικητικό σύστημα, μὲ πρωτεύοντα Σκοπό τὴν ἀπαγκίστρωση ἀπό τὴν κηδεμονία τῶν ξένων δυνάμεων καὶ τὴν ὁλοκλήρωση τῆς Ἐπαναστάσεως. 4. Νὰ ἀνασυντάξει τὰ ἐκκλησιαστικά πράγματα, ἐπαναφέροντας ἀφ' ἑνός τὴν ἠθική τάξη στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἐνισχύοντας ἀφ' ἑτέρου τὴν ἔλλογη Πίστη τὴν ὁποία καὶ θεωροῦσε θεμέλιο τῆς Ἐθνικῆς εὐημερίας. Σκοπός τῆς ὑπάρξεώς του δὲν ἦταν ἄλλος ἀπό τὴν καθολική ἀπελευθέρωση τῶν Ἑλλήνων καὶ τὴν Ἀναγέννηση τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ, μέσῳ ἑνός νέου κυβερνητικοῦ συστήματος, τὸ ὁποῖο θὰ ἐπέτρεπε τὴν Πρόοδο, τὴν Ἀκμή καὶ τὴν Δόξα τοῦ Ἔθνους διὰ τῆς πραγμάτωσης τῆς Ἰδέας. 196 χρόνια μετά, τὰ βάσανα τῆς Μητέρας Ἑλλάδος δέν ἔχουν τελειώσει. Καὶ σήμερα, κρατεῖται. Ἡ καρδιὰ ὅμως τῶν παιδιῶν Της παραμένει Ἑλληνική. Καὶ αὐτὰ τὴν λατρεύουν. Τὰ παιδιὰ αὐτῆς τῆς Μάνας ἐπιθυμοῦν νὰ τὴν δοῦν καὶ πάλι Ἐλεύθερη καὶ κραταιά. Καὶ αὐτό θὰ συμβεῖ. Ἀρκεῖ οἱ Ἑλληνικές καρδιές νὰ συσπειρωθοῦν γύρω ἀπό τὴν Ἰδέα. Διότι Ἐκείνη εἶναι ὁ σύνδεσμος μεταξύ Πολιτείας, Πολιτῶν καὶ Πίστεως. Διότι δίχως ἰσορροπία καὶ ὁμοψυχία δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει Πρόοδος. Οὔτε Ἠθική, οὔτε Πολιτική. Ἡ Ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδος ἦταν, εἶναι, καὶ θά εἶναι, ὑπόθεση Ἑλληνική. Φίλτατε Ἀναγνώστη. Ἐνίοτε ἡ Φύση δημιουργεῖ μὲ ἐξαιρετική μαεστρία σπάνιους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι μὲ προθυμία μάχονται γιὰ τὴν εὐτυχία τῶν συνανθρώπων τους, στηρίζοντάς την σέ γερά θεμέλια. Ἀθλοφόροι καὶ ἀγωνιστές, ἀδιαφοροῦν γιὰ τὴν προσωπική τους εὐτυχία. Ἀρνοῦνται νὰ γίνουν ριψάσπιδες μπροστὰ σὲ ὑπερμεγέθη ἐμπόδια. Καὶ σχεδόν πάντα, γίνονται θύματα τῆς ἀνωτερότητός τους. Μπορεῖ νὰ μὴν ὁλοκληρώνουν τὴν Ἀποστολή τους. Ὅμως ἡ Ἀνάμνηση τοῦ Τρόπου καὶ τῶν Ἔργων τους, ἡ θυσιαστική τους Ἀγάπη γιὰ τὴν Πατρίδα, τὴν Ἐλευθερία καὶ τὸν Ἄνθρωπο, συγκροτοῦν στὸ διηνεκές τὸ πρότυπο τοῦ Ἐνάρετου. Ἕλλην αὐτῆς τῆς ὑφῆς εἶναι ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, τὴν Μνήμη καὶ τὸ Παράδειγμα τοῦ ὁποῖου τιμοῦμε μὲ βαθειὰ συγκίνηση καὶ αἴσθηση καθήκοντος. Τέτοιες ἡμέρες ἦταν, ὅταν ὁ σπουδαῖος Γκαίτε ἔγραφε. "(..)Εἴθε οἱ ἀριστεῖς τῶν Ἑλλήνων νὰ συσπειρωθοῦν πέριξ τοῦ νέου αὐτοῦ φανοῦ, τοῦ εὐγενοῦς Κυβερνήτου. Εἴθε οἱ γραμματισμένοι, οἱ σοφοί καὶ εὐφυεῖς μὲ τὴν γνώμην των, οἱ γενναῖοι μὲ τὴν πρᾶξιν των, ἰδιαιτέρως δὲ οἱ κληρικοί μὲ καθαράν ἀνθρωπιστικὴν καὶ ἀποστολικὴν διάθεσιν, νὰ ἀσπασθοῦν τὰ σχέδιά του καὶ τὰς πεποιθήσεις του. Νὰ δεχθοῦν καὶ νὰ φερθοῦν ὡς Φαναριῶται, ὑπό τὴν ὑψηλοτέραν ἔννοιαν, καὶ κατὰ τὰς εὐχὰς ὁλοκλήρου τῆς Χριστιανοσύνης." Δίκαιος ὁ Λόγος τοῦ ἀνδρός. Γι' αὐτό καὶ διαχρονικός. ΕΙΘΕ. Μὲ Ἀγάπη καὶ Σεβασμό,

Κυριακή Παραλύτου-Η ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΜΑΣ

Οι τρεις προηγούμενες Κυριακές ήταν αφιερωμένες στα γεγονότα που συνδέονται με το θείο φως και τη δόξα της Αναστάσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ενώ η επόμενη Κυριακή, η οποία αναφέρεται στη θεραπεία του Παραλυτικού της Βησθεδά, ανάγεται στην περίοδο της Πεντηκοστής και συνδέεται με τη δωρεά της χάρης του Παναγίου Πνεύματος. Εκκλησιαστικά, η Βηθεσδά συμβολίζει το μυστήριο του Βαπτίσματος και την άφεση των αμαρτιών διά του Ιησού Χριστού. Τα ποικίλα χαρίσματα προέρχονται εκ της αυτής πηγής, εκ του Αγίου Πνεύματος, το οποίο, μετά την Πεντηκοστή, συνεχίζει το απολυτρωτικό έργο του Χριστού, καθοδηγώντας και ενδυναμώνοντας το σώμα της εκκλησίας ως σύνολο και τον κάθε πιστό ως ξεχωριστό μέλος. «Εἰσί τινες ὧδε τῶν ἑστηκότων οἵτινες οὐ μή γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖα ἐν δυνάμει», λέει ο Κύριος σε άλλη περίσταση. Η ψυχή κάποιων εκ των εστηκότων ανοίγει, φωτίζεται και αθανατοποιείται με την εν Χριστώ αναγέννηση· αναγεννώνται δηλαδή στη βασιλεία του Θεού και βιώνουν δυναμικά τον όρο της υιοθεσίας. Ταυτόχρονα, με τη χάρη του Παναγίου Πνεύματος, ανοίγουν και οι σωματικές τους αισθήσεις, γιατί ψυχή και σώμα είναι ένα. Αντιλαμβάνεται και μετέχει και το σώμα, εν μέρει όμως, από μέρους όπως λέμε, κι όχι πλήρως, στο μέγιστο βαθμό. Ο απόστολος Παύλος λέει: «Βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι’ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι». Αύριο θα βλέπουμε πρόσωπο με πρόσωπο, άρα θα μετέχει και το σώμα εξίσου. Για την ώρα πρέπει να κάνει τον κανόνα του, διότι είναι χοϊκό και τρεπτό, οι δε αμαρτίες βγαίνουν στην επιφάνεια, κάθε λίγο και λιγάκι, και πρέπει διαρκώς να μετανοούμε για να τις σβήνουμε. Το «παιχνίδι» θα ολοκληρωθεί με την ανακαίνιση ολόκληρης της φύσεως, όταν και το σώμα μας θα φύγει από τη φθορά και τον θάνατο. Τώρα γλιτώνει η ψυχή μας, γι’ αυτό μιλούμε για πρώτη ανάσταση. Η ψυχή αρχίζει να χαίρεται με τη χαρά τούτη της αναστάσεως και να βρίσκει την υγεία της. [..] Η ολοκλήρωση του προσώπου μας, μες στη βασιλεία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, θα πραγματοποιηθεί στη Δευτέρα Αυτού Παρουσία, όταν και η φθαρτή μας φύση, το σώμα μας θα περιβληθεί την αφθαρσία, όπως έγινε με το δικό Του.