Εσκυψα να σου βαλω φλεβα κι εσυ αρχισες να μου λες τα βασανα σου...

Εσκυψα να σου βαλω φλεβα κι εσυ αρχισες να μου λες τα βασανα σου.Σε τρυπησα κι εγω και σου προσθεσα αλλο ενα.Πρασινο. Θα το εχεις μεχρι να σταξει και η τελευταια σταγονα απο το σχημα χ/ο που σου ξεκινησα. Κι οταν θα στραγγιξει καλα ο ορος, θα σου παρω τον καρκινο και θα τον πεταξω στα σκουπιδια.Γιατι εκει ανηκει.Εσυ ανηκεις εδω μαζι μου, στους ηρωες. Δυο χρονια πολεμαμε μαζι τον υπουλο καρκινο. Ξερω, ξερω.Εσυ πονας.Εσυ κανεις εμετους.Εσυ λιποθυμας.Εσυ δεν μπορεις να καταπιεις.Εσυ μενεις αϋπνη.Εσυ εχασες τα μαλλια σου.Εσυ εχασες το κουραγιο σου. Οταν ειμαι βραδυνος, ερχομαι κρυφα και κοιταζω απο την μισανοιχτη πορτα. Σε βλεπω που εχεις κλειστα τα ματια, μα ξερω οτι δεν κοιμασαι. Δεν σε αφηνουν οι δαιμονες που κατασκηνωσαν μεσα σου. Να σου πω ενα μυστικο; 20 χρονια πριν, ημουν στην θεση σου.Ναι, εγω.Κοιτα με. Ειμαι ζωντανος, σου μιλαω, σε νοσηλευω, σε παρακαλω να μην παραιτηθεις. Μαλλον, σε διαταζω να μην παραιτηθεις.Οταν αυριο μπω στον θαλαμο θελω να σε δω αποφασισμενη.Ειναι το τελευταιο χειρουργειο σου.Μετα θα εισαι ελευθερη. Γιατι ετσι πρεπει. Ετσι αποφασισαμε εμεις εδω, οι δικοι σου ξενοι ανθρωποι.Αποφασισαμε οτι δεν θα σε αφησουμε μονη.Αποφασισαμε να τσακισουμε τον καρκινο που εχεις μεσα σου.Γιατι ξερουμε τί ειναι ο καρκινος. Θελω μια χαρη απο σενα.Να μας ξεχασεις.Να μην ξαναπατησεις ποτε εδω.Να ζησεις τις στιγμες που εχασες.Εμεις αλλωστε, ξενοι ειμαστε.Οι δικοι σου ξενοι. Καλη επιτυχια. (Γραμμα νοσηλευτη προς καρκινοπαθη ασθενη την μερα πριν το τελευταιο χειρουργειο. Μεσα στον φακελο υπηρχε μια τουφα μαλλια και μια φωτογραφια του νοσηλευτη οταν εκανε χ/ο). Η ασθενης ζητησε την μερα του χειρουργειου της να ειναι παροντες οι νοσηλευτριες και οι νοσηλευτες του τμηματος. Τους αγκαλιασε ολους εναν προς εναν μα δεν τους φιλησε. Υποσχεθηκε να τους φιλησει ορθια και υγιης. Η εγχειρηση εγινε στις 12 Μαϊου καποιου ετους.Η ασθενης τελικα τηρησε την υποσχεση της.Ηταν το καλυτερο δωρο που θα μπορουσε να κανει ασθενης σε νοσηλευτη.Την ημερα του νοσηλευτη. Λάμπρος Λιάπης

«H Ἁγία Τράπεζα, ἀργά ἤ γρήγορα, θά ἀπομακρύνη αὐτόν πού δέν τήν σέβεται, πού δέν σέβεται τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας».

Ἡ ἱερωσύνη εἶναι «ἐπιστήμη ἐπιστημῶν καί τέχνη τεχνῶν», κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο. Ὁ ἴδιος μεγάλος Πατέρας στόν λόγο του γιά τήν ἱερωσύνη προσδιορίζει ποιός πρέπει νά εἶναι ὁ Ἱερεύς καί ποιό εἶναι τό ἔργο του μέσα στήν Ἐκκλησία. Τό ἴδιο περιγράφει τήν ἱερωσύνη ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στούς λόγους του περί ἱερωσύνης, καί μάλιστα γράφει ὅτι ἡ ψυχή τοῦ Ἱερέως πρέπει νά εἶναι καθαρότερη καί ἀπό τόν ἥλιο. Αὐτό φαίνεται καί στήν χειροτονία τοῦ Διακόνου καί τοῦ Πρεσβυτέρου. Εἶναι γνωστό ὅτι ἡ Ἐκκλησία τήν θεολογία γιά κάθε Μυστήριο τήν ἔβαλε μέσα στίς εὐχές τῶν Μυστηρίων. Ἔτσι, ὅταν διαβάση κανείς τά κείμενα τῶν εὐχῶν καί τῶν δεήσεων στίς χειροτονίες, τότε καταλαβαίνει ποιό εἶναι τό ἔργο τῶν Ἱερέων-Πρεσβυτέρων. Τό βασικότερο εἶναι ὅτι, ὅταν χειροτονῆται ὁ Ἱερεύς, ὁ Ἀρχιερεύς μετά τόν καθαγιασμό τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ, δίδει στόν χειροτονηθέντα Ἱερέα τόν Ἄρτο -τόν Χριστό καί τοῦ δίνει σαφέστατη ἐντολή: «Λάβε τήν παρακαταθήκην ταύτην καί φύλαξον αὐτήν ἕως τῆς δευτέρας παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτε παρ’ αὐτοῦ μέλλεις ἀπαιτεῖσθαι αὐτήν». Παρακαταθήκη εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός, ὅπως Τόν κρατᾶ, Τόν διδάσκει καί Τόν προσφέρει ἡ Ἐκκλησία, ὅπως Τόν ὁμολογοῦν οἱ Ἀπόστολοι καί οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτή, τελικά, εἶναι ἡ παράδοση. Εἶναι ὁ παραδίδων, τό παραδιδόμενο καί τό παραλαμβανόμενο• εἶναι ὁ Χριστός καί ὄχι οἱ ἰδιαίτερες φιλοσοφίες καί στοχασμοί τοῦ καθενός καί οἱ τραυματισμένες καταστάσεις κάθε Κληρικοῦ. Ἡ Ἐκκλησία διά τοῦ Ἐπισκόπου χειροτονεῖ Διακόνους καί Ἱερεῖς γιά νά μεταδίδουν τήν δική της παράδοση, τήν δική της ζωή, τούς ὅρους τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί νά ἀσκοῦν ποιμαντική, σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μέσα στήν προοπτική τῶν Τοπικῶν καί Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Δυστυχῶς, σήμερα ὑπάρχουν Κληρικοί πού, ἐνῶ εἰσῆλθαν στόν Κλῆρο κάτω ἀπό αὐτές τίς προϋποθέσεις, τίς ὁποῖες ἀποδέχθηκαν στήν πράξη καί εἶναι ὑποχρεωμένοι νά διδάσκουν καί νά ποιμαίνουν τούς Χριστιανούς σύμφωνα μέ τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἀσκοῦν μιά δική τους αὐθαίρετη «ποιμαντική», μιά «ἐμπαθῆ ποιμαντική», ὡσάν νά εἶναι ψυχολόγοι, ψυχοθεραπευτές, κοινωνιολόγοι καί «προπονητές τῆς ζωῆς». Αὐτό δέν τό κάνουν οἱ ἄνθρωποι πού ἀνήκουν στήν πολιτική, στίς ἐπιχειρήσεις, στά Σχολεῖα, ἀφοῦ εἶναι ὑποχρεωμένοι νά ἐργάζονται καί νά δραστηριοποιοῦνται σύμφωνα μέ τίς κατευθύνσεις τῶν ὀργανισμῶν στούς ὁποίους ἀνήκουν, σύμφωνα μέ τά συμφωνημένα προγράμματα, διαφορετικά πρέπει νά παραιτοῦνται ἤ τούς ἀπομακρύνουν. Διερωτῶμαι: Γιατί οἱ «αὐτοχειροτόνητοι θεολόγοι» καί «αὐτοχειροτόνητοι Κληρικοί» ἐνεργοῦν σύμφωνα μέ τά πάθη τους; Γιατί αὐθαιρετοῦν, ἄν καί εἰσῆλθαν στήν ἱερωσύνη μέ ἄλλες συμφωνίες καί συνθῆκες; Γιατί περιφρονοῦν τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καί αὐθαιρετοῦν; Ἄν κάποιος Κληρικός «εἶναι πάσχων», πού ζῆ τήν δική του ἐσωτερική «κόλαση», τότε τό καλύτερο πού πρέπει νά κάνη εἶναι νά μήν εἶναι ὑποκριτής, νά μήν εἶναι παραβάτης τῶν δικῶν του ὑποσχέσεων, νά μήν ψεύδεται στόν ἑαυτό του καί στήν Ἐκκλησία καί στά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά νά ἀφήση τήν ἁγία ἱερωσύνη καί νά ἀσχοληθῆ μέ τούς στοχασμούς του καί τά σχέδιά του. Δέν μπορεῖ νά παρουσιάζεται ὡς Κληρικός τῆς Ἐκκλησίας, νά ζῆ καί νά διδάσκη διαφορετικά ἀπό τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καί στήν πραγματικότητα νά ψεύδεται. Ἕνας παλαιός εὐλαβέστατος Ἱερομόναχος μοῦ εἶπε ὅτι «ἡ Ἁγία Τράπεζα, ἀργά ἤ γρήγορα, θά ἀπομακρύνη αὐτόν πού δέν τήν σέβεται, πού δέν σέβεται τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας».

Αθλιότητα: Η κυβέρνηση δεν άφησε το Άξιον Εστί να πάει στα Τέμπη

Αισχροί, αδίστακτοι και αθεόφοβοι. Τρεις λέξεις που χαρακτηρίζουν απόλυτα τον τρόπο που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση Μητσοτάκη την Εκκλησία, την ορθόδοξη πίστη και τα ιερά προσκυνήματα της, αλλά ακόμα και τη μνήμη των νεκρών. Προκειμένου να διατηρηθεί το κλίμα σιωπής και συγκάλυψης γύρω από το ανείπωτο έγκλημα των Τεμπών, η κυβέρνηση Μητσοτάκη φαίνεται πως παρενέβη δύο φορές σε προγραμματισμούς που είχαν να κάνουν με την έλευση του Άξιον Εστί στην Αθήνα. Η πρώτη φορά ήταν όταν – κατόπιν πιέσεων της κυβέρνησης – ματαιώθηκε η έλευση της ιερής εικόνας που ήταν να γίνει στις 15 Μαρτίου, αφού εκείνο τον καιρό σειόταν όλη η Ελλάδα από τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις για το μακελειό στα Τέμπη όπου χάθηκαν – τουλάχιστον – 57 ζωές. Έτσι η έλευση της εικόνας ήρθε πιο κοντά χρονικά στις… εκλογές, για να έχουν και την ευκαιρία μερικοί γαλάζιοι υπουργοί και βουλευτές, να απαθανατιστούν από τις κάμερες σε ενσταντανέ «θεοσέβειας». Η δεύτερη φορά που ο «Καίσαρας» παρενέβη στο ιερό προσκύνημα κρύβει ακόμα μεγαλύτερη χυδαιότητα. Σύμφωνα με αποκάλυψη της εφημερίδας «δημοκρατία», όταν η εικόνα ταξίδευε από το Άγιο Όρος προς την Αθήνα, υπήρχε προγραμματισμός να γίνει πρώτα μια ενδιάμεση στάση στα Τέμπη, προκειμένου εκεί να τελεστεί ένα τρισάγιο για τις ψυχούλες που έφυγαν τόσο άδικα, άλλα και να προσκυνήσουν την εικόνα όσοι πιστοί θα έσπευδαν εκεί. Τελικά, κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ. Σύμφωνα με τις πληροφορίες της «δημοκρατίας», ο ξιπασμένος «Καίσαρας» έδωσε εντολή να μην πραγματοποιηθεί προσκύνημα στα Τέμπη, για να αποφευχθεί μια νέα συγκέντρωση στον τόπο του εγκλήματος, και για να μην φρεσκαριστεί η μνήμη του ελληνικού λαού ενώ διανύουμε… προεκλογική περίοδο. Για δεύτερη φορά, μια αντίχριστη πολιτική κλίκα κήρυξε ως ανεπιθύμητη την Παναγία, γιατί η παρουσία της εικόνας της στα Τέμπη «ξίνισε» στους επικοινωνιολόγους του πρωθυπουργού. Για δεύτερη φορά το άθεο κράτος διαμήνυσε προς την Παναγία πως όχι μόνο δεν την χρειάζεται, άλλα η παρουσία της είναι ενοχλητική και επιζήμια, ειδικά όταν πρόκειται να βρεθεί σε τόπους μαρτυρίου, όπου ο «δήμιος» των ανθρώπων που μαρτύρησαν εκεί, ήταν το ίδιο το κράτος. Άλλωστε τι αξία έχουν (τουλάχιστον) 57 ψυχές μπροστά στη γαλάζια εκστρατεία, ε; Εδώ μιλάμε για Ελλάδα 2.0, σε ανόητους συναισθηματισμούς θα κολλάμε τώρα; Τι αξία έχουν 57 μάρτυρες, μπροστά στα πανάκριβα σποτάκια, τα στημένα γκάλοπ, τα ρουσφέτια, τα γλειψίματα, τις δεξιώσεις, τα ατελείωτα ταξίματα, τις νέες λίστες «Πέτσα»; Είναι δυνατόν να χαλάσει όλη αυτή η προεκλογική μανέστρα, από μερικές δεκάδες νεκρούς που απλά δεν στάθηκαν τυχεροί να προλάβουν την «ανάπτυξη»; Είναι δυνατόν να στραπατσαριστεί το πρόσωπο της «αριστείας», από την παρουσία μιας εικόνας στα «ξεχασμένα» Τέμπη; Είναι δυνατόν να σκιαστεί το πρόσωπο του «Καίσαρα», από το πρόσωπο της Παναγίας; Ε, όχι δα… Και κάπως έτσι, το τρισάγιο αντί να διαβαστεί στον τόπο της τραγωδίας, τελέστηκε στη Μητρόπολη των Αθηνών. Οι ψυχές έλαβαν μεν την πνευματική βοήθεια που έπρεπε, άλλα η μνήμη τους σπιλώθηκε από την ασέβεια, τον κυνισμό και την ασπλαχνία των κυβερνώντων. Δεν ήταν αρκετό το αδικαίωτο των νεκρών που μεθοδεύεται σε αυτό το ζήτημα, τώρα φρόντισαν να τους επιβάλλουν και το αλιβάνιστο, εκτοξεύοντας την ύβρη σε πρωτόγνωρα επίπεδα που δεν πρέπει να έχουν ξαναδεί ούτε οι ζωντανοί, ούτε και οι νεκροί. Η εικόνα ήρθε κατευθείαν στην Αθήνα, για να φωτογραφηθούν μαζί της οι καινοφανείς «θεούσοι» της πολιτικής, γιατί φαίνεται μάλλον πως την είχαν περισσότερο… ανάγκη από τους νεκρούς των Τεμπών. Τι να πει κανείς… Αντί να ευλογηθεί αυτός ο βασανισμένος τόπος με την παρουσία της εικόνας και τις προσευχές που θα ανέπεμπαν οι πιστοί, έμεινε να στέκει βουβός, τσιμεντωμένος με το μπετόν αρμέ της συγκάλυψης που βιάστηκε να στρώσει η κυβέρνηση στη σκηνή του μαρτυρίου. Αντί να βρεθεί το Άξιον Εστί στα Τέμπη για να προσφέρει πραγματική στήριξη, παρηγοριά και ελπίδα στη συγκλονισμένη τοπική κοινωνία, έμεινε ο κόσμος ξεκρέμαστος για να μη θιχτεί η προεκλογική καμπάνια του Μητσοτάκη. Και μετά αναρωτιούνται κάποιοι γιατί αυτή η χώρα τρέχει με ξέφρενο ρυθμό προς την καταδίκη της… Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: Μέχρι νά ἀρχίσεις νά προσεύχεσαι στόν Θεό ἤσουν σ᾿ ὅλους ἀγαπητός

Μέχρι νά ἀρχίσεις νά προσεύχεσαι στόν Θεό ἤσουν σ᾿ ὅλους ἀγαπητός. Καί τώρα ξαφνικά στό σπίτι σου εἶσαι στό ἐπίκεντρο ἐχθρικοῦ στρατοπέδου. Νωρίτερα μεθοῦσες, καί κάπνιζες καί λίγο ἔκλεβες καί ἔβριζες καί τεμπέλιαζες τίς ἐργάσιμες μέρες καί ἔκανες ὁτιδήποτε ἄλλο εἶναι σιχαμερό μπροστά στόν Θεό καί τίμιο στόν κόσμο. Καί ὅμως τότε ἤσουν ἀγαπητός σ᾿ ὅλους στό σπίτι. Ἐνῶ τώρα πού κατευθύνθηκες στόν δρόμο τοῦ δικαίου, τῆς τιμιότητας καί τῆς προσευχῆς, τώρα ὅλοι ὅρμησαν πάνω σου σάν σφῆκες. Νά χαίρεσαι, ἀδελφέ, ἑκατό φορές νά χαίρεσαι. Μά δέν βλέπεις ὅτι τό Εὐαγγέλιο διαδραματίζεται στό σπίτι σας; Στό ἴδιο σπίτι στό ὁποῖο μέχρι τώρα κουβέντιαζαν γιά τόν φόρο καί τό δύσκολο βαρύ μεροκάματο καί τούς κλέφτες καί τούς κλεπταποδόχους καί τούς πάρεδρους, σ᾿ αὐτό τό ἴδιο σπίτι ἄρχισαν νά ἐκπληρώνονται εὐαγγελικές προφητεῖες. Τό σπίτι σας ἀνυψώθηκε ἕως τούς οὐρανούς, ἔγινε ἡ σκηνή τοῦ χριστιανικοῦ δράματος, ἔπιασε τή σχέση μέ τούς Ἀποστολικούς καί μαρτυρικούς καιρούς. Ἡ ἱστορία τῆς χριστιανικῆς Ἐκκλησίας συμβαίνει σέ μικρό ἐμβαδόν στό σπίτι σας. Ἰδού οἱ προφητεῖες τοῦ Χριστοῦ, πού συνέβησαν ἀμέτρητες φορές σ᾿ αὐτό τόν γήινο πλανήτη καί πού τώρα ἀρχίζουν νά συμβαίνουν στό σπίτι σας. «Καί ἔσεσθε μισούμενοι ὑπό πάντων διά τό ὄνομά μου· ὁ δέ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται» (Ματθ. 10:22). «Καί ἐχθροί τοῦ ἀνθρώπου οἱ οἰκιακοί αὐτοῦ» (Ματθ. 10:36). «Μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε. Μακάριοι ἐστε ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καί ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καί ὀνειδίσωσι καί ἐκβάλωσι τό ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρόν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου» (Λουκ. 6:21-22). «Ἀμήν λέγω ὑμῖν ὅτι κλαύσετε καί θρηνήσετε ὑμεῖς, ὁ δέ κόσμος χαρήσεται· ὑμεῖς δέ λυπηθήσεσθε, ἀλλ᾿ ἡ λύπη ὑμῶν εἰς χαράν γενήσεται» (Ἰωάν. 16:20). Τί ὑπάρχει πιό ξεκάθαρο ἀπ᾿ αὐτές τίς προφητείες; Ἰδού, ἐκπληρώνονται καί σήμερα, δίπλα στήν ἑστία σου, ἐπάνω σέ σένα. Γι᾿ αὐτό δέξου ὅλες τίς ἐξυβρίσεις ὄχι σάν ἐξυβρίσεις ἀλλά σάν παράσημα. Νά ξέρεις, ὅτι οἱ διῶχτες σου θά μετανιώσουν, οἱ χλευαστές σου θά βουβαθοῦν κι ἐσύ θά χαίρεσαι. Σήμερα εἶσαι ὁ τελευταῖος στό σπίτι τοῦ πατέρα σου, ἀλλά σέ λίγο θά εἶσαι ὁ πρῶτος. Ἐνῶ ἐκεῖνοι πού σέ διώχνουν, θά σέ ὑπηρετοῦν. Τοῦτο ἔχει προφητευθεῖ καί ἐπαναληφθεῖ χιλιάδες φορές καί σέ χιλιάδες μέρη. Εἰρήνη καί εὐλογία ἀπό τόν Κύριο.Τῷ Θεῷ δόξα εἰς τούς αἰῶνας! Ἀμήν.

Πιότρ Μαμόνοβ: «Μόνο να προλάβω να ετοιμαστώ!

Η μεταμόρφωσή του στη ζωή και στην καλλιτεχνική του πορεία ήταν για πολλούς μια αποκάλυψη. Όταν, στα μέσα της δεκαετίας του 1980, παρακολουθούσαμε στην εκπομπή «Μουσικό Ρινγκ» τις απεχθείς γκριμάτσες και μορφασμούς του ροκ συγκροτήματος «Ζβούκι Μου» (Ελλ: «Ήχοι Μουουου...») με το σολίστ Μαμόνοβ, μας φαινόταν ότι τώρα θα ξεράσει τον εαυτό του. Τόσο πολύ απεχθής ήταν. Δεν μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι, μετά από χρόνια, θα ακούγαμε με προσοχή τους σοφούς συλλογισμούς αυτού του καταπληκτικού ανθρώπου, που θα άρχιζε να κάνει πολύ έντονη πνευματική ζωή. «Μόνο να προλάβω! Μόνο να προλάβω να ετοιμαστώ!» - αναφωνούσε περιμένοντας την Κρίση. Για πολλά χρόνια ήταν η εικόνα του ρωσικού ροκ, περνώντας, όπως τώρα καταλαβαίνουμε, μέσα από μια αποφατική πορεία: ακκισμοί, αλκοόλ, ναρκωτικά, ακολασία. Γι’ αυτό, τους συγκλόνισε όλους η βαθειά διείσδυση του Μαμόνοβ στον χριστιανισμό, στην Ορθοδοξία. Θυμάμαι, σε ένα από τα τηλεοπτικά κανάλια του Κιέβου, το Νοέμβριο του 2004, είχε ανακοινωθεί πανηγυρικά η συνέντευξη με τον Μαμόνοβ. Η τηλεπαρουσιάστρια με κομμένη την ανάσα έκανε στον φιλοξενούμενο την ερώτηση: «Πώς βλέπετε τη δική μας πορτοκαλί επανάσταση;» Καθώς εκείνη περίμενε πανηγυρική έξαρση από τη θρυλική φιγούρα του αντεργκράουντ, παραλίγο να πάθει εγκεφαλικό όταν άκουσε: «Σ..τά είναι η επανάστασή σας!» Τότε τι αξίζει σε αυτή τη ζωή, ρώτησε η κοπέλα, όταν συνήλθε μετά από λίγο. Και άκουσε μια λακωνική απάντηση: «Η Ορθοδοξία». Ήταν συγκλονιστικός στις ταινίες του Παύλου Λουνγκίν: στο «Ταξί-μπλουζ», στον «Τσάρο», και, ιδιαίτερα, βεβαίως, στο «Νησί». Ο Μαμόνοβ έψαχνε τον εαυτό του και την πορεία του προς τον Θεό μέσα από δυσκολίες και αντιφάσεις. Τελικά, την βρήκε. Από το συγκρότημα «Zvuki MU» στο λόγο περί της αιωνιότητας, περί του Θεού. Στα 45 του χρόνια, κατά δική του ομολογία, κατάλαβε ότι βρισκόταν σε σκότος απελπισίας. Στη συνέχεια, για 20 χρόνια, προσπαθούσε να απαλλαγεί από τον εθισμό στο αλκοόλ και πάλευε με δαίμονες. Εξέπλητταν όχι μόνο τα χαρίσματά του, αδιαμφισβήτητα και πολύμορφα, αλλά και ο τρόπος που μάχονταν για την ψυχή του. «Ο Κύριος για μένα είναι μια συνεχής χαρά της παρουσίας Του. Θέλω να ζω έτσι. Νιώθω έτσι πολύ καλά, σταθερά, γερά, δυνατά… Και όταν είμαι εν αμαρτία, αμέσως νιώθω πως είμαι μόνος και πως αυτή η μέρα πέρασε λαθραία. Είναι πολύ απλό: με τον Θεό η ζωή, χωρίς τον Θεό ο θάνατος». Επίσης, έλεγε: «Στο ‟Νησί” έχω ξαπλώσει σε φέρετρο. Σκληρό πράγμα. Τέσσερις τοίχοι και το καπάκι. Ούτε Ευαγγέλιο ούτε εικόνες. Τίποτα δεν έχει. Με τι θα πάμε; Τι μάζεψα; Να ηχογραφώ ξέρω, να οδηγώ ξέρω, να χρησιμοποιώ την τάδε συσκευή ξέρω. Να συγχωρώ δεν ξέρω, να μην εξοργίζομαι δεν ξέρω, να δίνω, χωρίς να λυπάμαι, δεν ξέρω. Ό, τι χρειαστεί στην αιωνιότητα, ό, τι δεν μπορείς να αγγίξεις, δεν το ξέρω. Έμαθα, όμως, σε όλη τη ζωή μου χιλιάδες πράγματα που δε θα χρειαστούν εκεί. ... «Μερικές φορές όλη την ημέρα τρέχεις, μεριμνάς, μιλάς στο τηλέφωνο, και τελικά τίποτα δεν έκανες. Και συμβαίνει να έχεις προσευχηθεί για λίγο, αλλά προσπάθησες με όλη την ψυχή σου να επικοινωνήσεις με τον Θεό, πολύ-πολύ. Τον υπόλοιπο χρόνο ήσουν ξαπλωμένος δίπλα στο ποτάμι, κοιτούσες το νερό και καταλαβαίνεις ξαφνικά: σήμερα δεν έζησα μάταια, δούλεψα». «…Όσο πιο δυνατό μαρτύριο σου έλαχε, άλλο τόσο πιο δυνατή είναι η ψυχή σου, επειδή ο Θεός θέλει όλοι να σωθούν και επιτρέπει κακουχίες στον καθένα ανάλογα με τη δύναμή του. Οπότε, μαθαίνω να υπομένω με χαρά. Δεν είναι μακριά η Βασιλεία και περιμένει η αιωνιότητα. Αιωνιότητα, κι όχι 30-40 χρόνια. » «Η αμαρτία. Δε θυμάμαι πότε και που είχα δει, αλλά ακόμα και τώρα έχω μπροστά στα μάτια μου την εικόνα: ο άντρας, από ζήλια ή από κάποια άλλη βλακώδη αιτία, άρπαξε μαχαίρι, το βούτηξε μέσα στο στήθος της αγαπημένης του και αμέσως το έβγαλε έξω. Σαν να ήθελε να πει: «ωχ, ωχ, όχι-όχι. Συγγνώμη. Δεν ήθελα». Και με εξέπληξε: ήθελε-δεν ήθελε, τέλος, είναι αργά. Έτσι και η αμαρτία. Ακόμα και μικρή, αφήνει στην ψυχή αγιάτρευτη πληγή. Σαν να φαίνεται ότι όλα είναι καλά: δεν πίνεις, δεν καπνίζεις, αλλά ούτως ή άλλως, σηκώνεσαι το πρωί και έχεις θλίψη. Για ποιο πράγμα; Αφού δεν υπάρχει κομμάτι του εαυτού σου που να μην έχει πληγές. Τίποτα δεν άφησες για τον εαυτό σου, με τι να ζεις, με τι να αγαπάς. Μόνο ουλές. Και νιώθεις πολύ φόβο και κάπως σαν απορία: με τα δικά μου χέρια τα έκανα όλα!». «Πώς έμεινα ζωντανός, μόνο ο Θεός το γνωρίζει. Αυτός ήταν που με έσωσε για κάποιο λόγο. Μου έδωσε και την πίστη. Και τώρα ελπίζει σε μένα όπως είμαι. Δεν έχει άλλους. Η πόρνη, ο τελώνης και ο ληστής. Ένας ευφυής άνθρωπος έχει πει ότι η αμαρτία είναι αυτό που μας απομακρύνει από τον Θεό. Όταν προλαβαίνω να σκεφτώ, λέω: αυτό που κάνω τώρα με απομακρύνει; Αν ζητήσω βοήθεια, το καταφέρνω. Και μετά, υποφέρει πάντα ο αθώος. Εξαιτίας μου. Εξαιτίας αυτού που έκανα ή που δεν έκανα. Εξαιτίας της κατάστασης στην καρδιά μου: τι έχω μέσα, κακία ή αγάπη». Θέλω τόσο πολύ να ξεκινήσω να ζω χωρίς φόβο. Αυτό σημαίνει να σηκώνεις το σταυρό σου. Να δέχεσαι ό, τι σου συμβαίνει: καλό και κακό. Πριν το τέλος του, ο ηθοποιός, που βρισκόταν σε άσχημη κατάσταση στο νοσοκομείο, κάλεσε ιερέα, πρόλαβε να συμμετάσχει στο Μυστήριο του Ευχελαίου και της Θείας Μετάληψης. «Όταν θα πεθαίνω, δε χρειάζονται ούτε δρύινα φέρετρα ούτε λουλούδια. Να προσεύχεστε, παιδιά, για μένα, πέρασα διάφορα στη ζωή μου!»