Βαλτέτσι - Η Πασχαλιά του Έθνους

Παρασκευή 12 του Μάη. Γλυκοχάραμα. Δυο φωτιές σημαίνουν στον απάνω λόφο. Είναι το σύνθημα πως ο Κεχαγιάμπεης και το ασκέρι του τραβάνε για Βαλτέτσι. Με τους δυο τρανούς μπέηδες του Μωρηά, τον Αχμέτ της Κορώνης και τον Κιαμήλ της Κορίνθου, ο Κεχαγιάμπεης φέρνει ίσαμε 12.000 ασκέρι - πεζούρα, καβαλαρία και πυροβολικό. Ακολουθούν άλλοι 3.000 Μωραΐτες Τούρκοι, Φαναρίτες και Τριπολιτσιώτες. Αυτοί τραβάνε και πιάνουν τα πλάγια, τους Αραχαμίτες. Η καβαλαρία πιάνει το Φραγκόβρυσο και χαμηλά, μπροστά στο ταμπούρι του γέρο-Μητροπέτροβα τάσσεται μία άλλη δύναμη. Μια πέμπτη κολόνα πορεύεται νοτιοδυτικά. Οι δικοί μας στο Βαλτέτσι έχουν πια μπλοκαριστεί από παντού. Στη φρουρά του Βαλτετσίου επικεφαλής στέκει ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης. Ο "λεόντειον έχων την όψιν" οπλαρχηγός, σαν θωρεί ότι πια κλειστήκανε από παντού, φωνάζει «Σωθήκαμε!», όπως δεν τους απόμενε πια παρά να νικήσουν ή να πεθάνουν. Το τουφεκίδι ανάβει. Δεκατέσσερεις μπαϊραχτάρηδες πάνε να μπήξουν να μπαϊράκια τους στα ταμπούρια μας, μα και οι δεκατέσσερει θερίζονται από ελληνικά βόλια. Πολύ γρήγορα φτάνει βοήθεια. Είναι ο Κολοκοτρώνης, ο οποίος βρισκόταν στο Χρυσοβίτσι και είδε τις δυο φωτιές της βίγλας και σήκωσε μεμιάς τα 700 παλληκάρια του. Ανεβαίνει σε μια ράχη, που ίσαμε σήμερα την ονομάζουν του «Κολοκοτρώνη το βουνό». Βάζει χωνί τα χέρια του και μπήγει την αγριοφωνάρα του, να δώσει κουράγιο στον Μητροπέτροβα, που σήκωνε κείνη την ώρα το μεγαλύτερο βάρος: — Μπάρμπα Μήτρο! ήρθε ο Κολοκοτρώνης, με δέκα χιλιάδες, κι ο Πετρόμπεης μ’ όλους τους Μανιά­τες, βαστάτε και σας φέρνουμε απ’ όλα. Ακούνε οι κλεισμένοι τη φωνή του και ρίχνουν μια μπαταριά από τη χαρά τους. Σε λίγο φτάνει ο Πλαπούτας μ’ οχτακόσιους νοματαίους. Ο πόλεμος φουντώνει. Οι Έλληνες ελπίζουν πως οι Τούρκοι θα τα παρατήσουν και οι Τούρκοι λένε πως οι Γκιαούρηδες θα κιοτήσουν και θα φύγουν. Όχι, δεν κιότησαν. Κι όχι μονάχα οι άντρες μα και κι αυτή η κυρά, η Σταυριάνα. Η Σταυριάνα ήταν εθελόπονος συστρατιώτης του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη και μόνη τόλμαγε και έβγαινε συνεχώς από τον προμαχώνα, εκεί που το βολίδι έπεφτε βροχή, και διένειμε πυριτιδοβολές στους μαχητές. Φέρνοντας στο νού μας τη Σταυριάνα, την ανελέητη κείνη ώρα του πολέμου, τη φανταζόμαστε ίδια η Λευτεριά που περπάταγε ανάμεσα στα βόλια. Σάμπως λοιπόν, οι Τούρκοι πιάνουν το ταμπούρι το Μητροπέτροβα και κάμουν τονα γιουρούσι πίσω απ' τ' άλλο μπα και τον αφανίσουν. Αυτός ήτονε 70 χρονώ μα το'λεγε η καρδούλα του. Πολεμούσε ορθός μέσα στο ταμπούρι του, του γιόμιζαν τα τουφέκια και του τα έδιναν και σκότωνε καβαλαραίους. 68 χάλασε από δαύτους. Αργότερα το 1833 και όταν πια ήτονε 83 χρόνων, η πατρίδα για το ανδραγάθημά του αυτό τον αντάμειψε με καταδίκη εις θάνατον, με την ευχή όμως «η ποινή του να μεταβληθή από τον Βασιλέα εις δεσμά διά βίου, ώς υπεργήρου και ως αγωνισθέντος υπέρ πατρίδος»... Εκεί, λοιπόν στο Βαλτέτσι, την ώρα που κρίνεται η τύχη του Έθνους, εκεί η βοήθεια φτάνει η μία μετά την άλλη από τα γύρω στρατόπεδα, με κεφαλές τον Αντώνη και Ηλία Μαυρομιχάλη, τον Πέτρο Βαρβιτσιώτη, τον Γιατράκο, τον Κανέλλο Δεληγιάννη και άλλους. Κάπου κατά τα μεσάνυχτα και ενώ το πιστολίδι ακόμα δεν έχει ντώσει, ο Γέρος σπάει το μπλόκο και μπάζει τροφές στο Βαλτέτσι. «Μη τυχόν κι έχετε ανάγκη να δυναμώσουμε τ’ ασκέρι σας;» τους ρωτά. Του αποκρίνονται: «Σεις οι απόξω βαστάτε καλά και μη σας νοιά­ζει για μας.» Παίρνει να χαράξει κι ο πόλεμος φουντώνει πιότερο. Μα ο Αγαρηνός βλέπει ότι πάει για σίγουρο χαμό και καίει τη μπαρούτη του και κάνει φούντο. Ο Γέρος εκείνη την ώρα βρισκόταν στο ταμπούρι του Αλεξανδρόπουλου και τον τράταρε κρασί και μπουγάτσα. Σαν βλέπει τον καπνό του Αγαρηνού, το αναγνωρίζει μεμιάς ότι είναι σημείο να κάνουνε φευγιό και επειδή το στόμα του ήταν γεμάτο μπουγάτσα και δε μπορούσε να βάλει φωνή, βάζει αμέσως το δάχτυλό του και τη βγάζει και βάζει τις φωνές: «Οι Τούρκοι θα φύγουν καν ριχθήτε επάνω τους!» Και ο τόπος όλος εβούησε από τη βροντερή φωνή του Γέρου του Μωρηά. Οι Τούρκοι όπου φύγει φύγει, παρατάνε τα συγύρια τους και τα τσαντήρια τους και τρέχουν να σωθούν. Αυτή η πιλάλα όμως τους πέταξε σε ένα ρέμα. Οι κλεισμένοι στο Βαλτέτσι τους χτυπάνε από μπροστά και πλάγια, ενώ ο Κολοκοτρώνης κι ο Πλαπούτας τους βαράνε από πίσω. Θερίζονται. Ξεσπάει πανικός. Χύνονται τότε στον κάμπο και για ν’ αλικοντίσουν τους δικούς μας, ρίχνουνε στη γη μπιστόλες, ντουφέκια, σπαθιά. Αυτά ήτανε θησαυρός για τους Έλληνες και έτσι τρέχανε ποιος θα τα πρωταρπάξει. Οι Τούρκοι βρήκανε τότε καιρό να μπούνε πίσω στην Τριπολιτσά. Κι απέ από αυγούλα του Μάη μηνός 12 γίνηκε πρωί 13 Μαγιού. 23 ώρες πόλεμος. Και βαστάξαμε και νικήσαμε και τους κάμαμε και πήραν την τρεχάλα. Κι ετσά γίνηκε το Βαλτέτσι ημέρα Πασχαλιάς. Έλληνες ήσαντε αυτούνοι. Έλληνες παλληκάρια. Έλληνες λεύτεροι. Έλληνες που δεν το 'χανε με τη σκλαβιά. Γιατί η σκλαβιά του Έλληνα δεν του πρέπει. Έτσι είναι.

Έχω τρομάξει με την Τεχνητή Νοημοσύνη

Δεν ξέρω τι έχετε διαβάσει, τι έχετε ακούσει, τι έχετε συζητήσει για το τελευταίο και μέγιστο επίτευγμα της σύγχρονης τεχνολογίας, την Τεχνητή Νοημοσύνη αλλά όσο περνά ο καιρός και «προωθούνται» νέες εφαρμογές, τόσο περισσότερο τρομάζω για το αύριο του ανθρώπινου πολιτισμού. Δεν ξέρω δηλαδή αν έχετε αναλύσει και το φαινόμενο της διαπόμπευσης γυναικών, ακόμα και ανήλικων, μέσω της δημοσίευσης παραποιημένων «γυμνών» φωτογραφιών τους, το οποίο «πέτυχε» ένας νεαρός, φαίνεται ότι διαδίδεται όσο περνά ο καιρός όλο και περισσότερο στη χώρα μας. Το γεγονός ότι 15χρονος από τον Ασπρόπυργο συνελήφθη την από την αστυνομία γιατί "ψάρεψε" φωτογραφίες δύο 12χρονων κοριτσιών από το Instagram, τις "έγδυσε" με λογισμικό τεχνητής νοημοσύνης και τις διαπόμπευσε, στέλνοντάς τις σε συμμαθητές του. Δεν ξέρω αν είδατε αυτό το περίεργο κατασκεύασμα –ονόματι Ερμής- που είναι «δημιούργημα» της τεχνητής νοημοσύνης και παρουσιάστηκε από την ΕΡΤ ως «παρουσιαστής» στο πλαίσιο της ξενάγησης στο Ραδιομέγαρο και στο νέο, υψηλής τεχνολογίας στούντιο που θα φιλοξενούσε το debate των πολιτικών αρχηγών για τις εκλογές. Ο οποίος «Ερμής» ψέλλισε τα λόγια που του έβαλαν στον κεντρικό του «εγκέφαλο» και μας είπε με μια περίεργη φωνή ότι : «Κανονικά θα έπρεπε να κάνει ο κ. Κουβαράς αυτή την παρουσίαση, αλλά λόγω φόρτου εργασίας επιστράτευσαν εμένα. Τους έβαλα ιδέες. Θέλουν λέει, να ακολουθούν πάντα την τελευταία λέξη της τεχνολογίας». Αν και λάτρης –και χρήστης- της τεχνολογίας, τρόμαξα. Και ξαναδιάβασα προσεκτικά μια ανοιχτή επιστολή που έστειλαν προ ολίγων ημερών στο Ινστιτούτο Future of Life, 1.000 ερευνητές απ’ όλο τον κόσμο, εκφράζοντας τις ανησυχίες τους για τη ραγδαία ανάπτυξη, , των συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης από τις εταιρείες τεχνολογίας χωρίς κανένα ρυθμιστικό πλαίσιο. Τι διάβασα στην επιστολή: «Τους τελευταίους μήνες είδαμε εργαστήρια τεχνητής νοημοσύνης να εγκλωβίζονται σε έναν αγώνα εκτός ελέγχου για να αναπτύξουν και να παρουσιάσουν όλο και πιο ισχυρά ψηφιακά μυαλά που κανείς —ακόμα και οι δημιουργοί τους— δεν μπορεί να καταλάβει, να προβλέψει ή να ελέγξει αξιόπιστα». Έψαξα και βρήκα αυτό που είχα διαβάσει προ δυο μηνών σε κείμενο στο artinews.gr με τίτλο «Τεχνητή νοημοσύνη: Παράδεισος ή δυστοπία;» όπου είχαν κατατεθεί οι απόψεις δυο παγκόσμιας εμβέλειας επιστημόνων, του Στήβεν Χόκινγκ και της Χάνα Άρεντ για το θέμα. Ο πρώτος έλεγε: «Φοβάμαι ότι η τεχνητή νοημοσύνη ίσως αντικαταστήσει τους ανθρώπους εξολοκλήρου… Φοβάμαι ότι η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να καταστρέψει την ανθρωπότητα…» Και η δεύτερη σημείωνε πως «αν διαχωριστεί η γνώση από την κριτική σκέψη τότε ο άνθρωπος κινδυνεύει να γίνει δούλος των τεχνικών δημιουργημάτων του.». Οι 1000 ερευνητές σημείωναν: «Καλούμε όλα τα εργαστήρια Τεχνητής Νοημοσύνης να σταματήσουν αμέσως για τουλάχιστον έξι μήνες την διαμόρφωση των πανίσχυρων συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης Εάν μια τέτοια παύση δεν μπορεί να εφαρμοστεί γρήγορα, οι κυβερνήσεις θα πρέπει να παρέμβουν και να θεσπίσουν μορατόριουμ», αναφέρεται στην επιστολή των 1000 ερευνητών. Γιατί άραγε; Και πού αναφέρονταν; Όπως λένε οι αναλυτές : «Ο φόβος των επιστημόνων είναι ότι τα συστήματα αυτά σε «λάθος» χέρια, μπορούν να συμβάλουν στη δημιουργία fake news, σε χειραγωγήσεις, σε κοινωνικό αποκλεισμό πληθυσμιακών ομάδων και άλλων στην ουσία φρικτών εφαρμογών». Προσθέτω: Και στην διεθνή τρομοκρατία. Παραμένω τρομαγμένος. Καλή, απαραίτητη, χρήσιμη, αξιομνημόνευτη η πρόοδος της τεχνολογίας αλλά μέχρι πού; Θα την ελέγξουν; Θα νομοθετηθούν παγκοσμίως και εγκαίρως περιορισμοί; Δεν θα ήθελα να παραλληλίσω την εξέλιξη αυτής της τεχνολογίας με την δημιουργία πυρηνικών όπλων μαζικής καταστροφής που και γι αυτήν εκφράζονταν εγκαίρως φόβοι προ 50-60 ετών αλλά και απόλυτη σιγουριά για το ότι «όλα ήταν υπό έλεγχο». Αλλά τελικά, ξέφυγαν από κάθε έλεγχο.

Ερασιτέχνες στην αμαρτία,ερασιτέχνες στην μετάνοια

Yπερήφανη Σαμαρείτιδα! Το πιο τίμιο πλάσμα του ευαγγελιου μαζί με τον ληστή. Αμαρτωλοί αγνοί, παλαιάς κοπής. Χωρίς δικαιώματα και δικαιωματισμούς. Της λέει ο Χριστός πως όποια επιλογή έκανε στην ζωή της με τους άντρες ήταν άκυρη. Και αυτή το γνώριζε από πριν και δεν του ζήτησε τον λόγο ("αχ μη με γεμίζεις ενοχές ή έχε με παρατημένη" και τα τοιαύτα που ακόμα σήμερα ακούμε από καλούς χριστιανούς , οι οποίοι λένε ότι δεν έχουν εγωϊσμό ). Το χοντραίνει ο Χριστός ακόμα και για την θρησκεία της. Της λέει ότι οι Ιουδαίοι βαδίζουν καλύτερα από τους ομοεθνείς της. Εκείνη παραμένει εντυπωσιασμένη, σιωπηλή και δεκτική. Δεν αντιτείνει ότι ναι είναι αμαρτωλή, αλλά τουλάχιστον ζει σε θρησκευτική ορθότητα σε σχέση με τους ιουδαίους. Το δέχεται κι αυτό γιατί έχει τα αισθητήρια και την ταπεινωση να της γίνει η Αποκάλυψη . Πάει βρίσκει τους συγχωριανούς της και τους αναγγέλει την άφιξη του Μεσσία. Εκείνοι μετά της λένε ότι πίστεψαν στον Χριστό, όχι βασισμένη στα λόγια της, αλλά στην δική τους αυτοψία. Δεν οικειοποιείται τον Χριστό, δεν διεκδικεί την αποκλειστικότητα, δεν εγείρει δικαιώματα διδασκάλου και καθοδηγητη των άλλων.Σωπαίνει γιατί της αρκεί το γεγονός ότι μετέδωσε αυτή την μοναδική χαρά στους άλλους και αυτό της αρκεί! Ούτε μια τρίχα από την έμπειρη "πόρνη" δεν είμαστε. Ερασιτέχνες στην αμαρτία,ερασιτέχνες στην μετάνοια . Ούτε "αμαρτανουμε" ούτε αγιαζόμαστε. Στεκόμαστε στην μέση , στο πουθενά , με ύφος προβληματισμού σε ύπνο βαθύ ότι όλα πάνε καλά με μας και οι άλλοι υπάρχουν σαν βάρος για να συνθλίβει την μοναδική προσωπικότητα μας ή να τονίζουν με τις πτώσεις τους,αυτές τις πτώσεις που όλοι μοιραζόμαστε λίγο πολύ, τα υπέροχα προτερήματα μας, την "αγνότητα" μας. Όλο δικαιώματα είμαστε και όχι υποχρεώσεις. Όλο αποκλειστικότητες και καθόλου κοινωνία με τον άλλο, μετάδοση, κοινοποίηση της χαράς και της χάρης. "Θα σας εμεσω από το στόμα μου γιατί είστε χλιαροι. Οφείλατε να είστε ή ζεστοί ή ψυχροί."

Εσκυψα να σου βαλω φλεβα κι εσυ αρχισες να μου λες τα βασανα σου...

Εσκυψα να σου βαλω φλεβα κι εσυ αρχισες να μου λες τα βασανα σου.Σε τρυπησα κι εγω και σου προσθεσα αλλο ενα.Πρασινο. Θα το εχεις μεχρι να σταξει και η τελευταια σταγονα απο το σχημα χ/ο που σου ξεκινησα. Κι οταν θα στραγγιξει καλα ο ορος, θα σου παρω τον καρκινο και θα τον πεταξω στα σκουπιδια.Γιατι εκει ανηκει.Εσυ ανηκεις εδω μαζι μου, στους ηρωες. Δυο χρονια πολεμαμε μαζι τον υπουλο καρκινο. Ξερω, ξερω.Εσυ πονας.Εσυ κανεις εμετους.Εσυ λιποθυμας.Εσυ δεν μπορεις να καταπιεις.Εσυ μενεις αϋπνη.Εσυ εχασες τα μαλλια σου.Εσυ εχασες το κουραγιο σου. Οταν ειμαι βραδυνος, ερχομαι κρυφα και κοιταζω απο την μισανοιχτη πορτα. Σε βλεπω που εχεις κλειστα τα ματια, μα ξερω οτι δεν κοιμασαι. Δεν σε αφηνουν οι δαιμονες που κατασκηνωσαν μεσα σου. Να σου πω ενα μυστικο; 20 χρονια πριν, ημουν στην θεση σου.Ναι, εγω.Κοιτα με. Ειμαι ζωντανος, σου μιλαω, σε νοσηλευω, σε παρακαλω να μην παραιτηθεις. Μαλλον, σε διαταζω να μην παραιτηθεις.Οταν αυριο μπω στον θαλαμο θελω να σε δω αποφασισμενη.Ειναι το τελευταιο χειρουργειο σου.Μετα θα εισαι ελευθερη. Γιατι ετσι πρεπει. Ετσι αποφασισαμε εμεις εδω, οι δικοι σου ξενοι ανθρωποι.Αποφασισαμε οτι δεν θα σε αφησουμε μονη.Αποφασισαμε να τσακισουμε τον καρκινο που εχεις μεσα σου.Γιατι ξερουμε τί ειναι ο καρκινος. Θελω μια χαρη απο σενα.Να μας ξεχασεις.Να μην ξαναπατησεις ποτε εδω.Να ζησεις τις στιγμες που εχασες.Εμεις αλλωστε, ξενοι ειμαστε.Οι δικοι σου ξενοι. Καλη επιτυχια. (Γραμμα νοσηλευτη προς καρκινοπαθη ασθενη την μερα πριν το τελευταιο χειρουργειο. Μεσα στον φακελο υπηρχε μια τουφα μαλλια και μια φωτογραφια του νοσηλευτη οταν εκανε χ/ο). Η ασθενης ζητησε την μερα του χειρουργειου της να ειναι παροντες οι νοσηλευτριες και οι νοσηλευτες του τμηματος. Τους αγκαλιασε ολους εναν προς εναν μα δεν τους φιλησε. Υποσχεθηκε να τους φιλησει ορθια και υγιης. Η εγχειρηση εγινε στις 12 Μαϊου καποιου ετους.Η ασθενης τελικα τηρησε την υποσχεση της.Ηταν το καλυτερο δωρο που θα μπορουσε να κανει ασθενης σε νοσηλευτη.Την ημερα του νοσηλευτη. Λάμπρος Λιάπης

«H Ἁγία Τράπεζα, ἀργά ἤ γρήγορα, θά ἀπομακρύνη αὐτόν πού δέν τήν σέβεται, πού δέν σέβεται τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας».

Ἡ ἱερωσύνη εἶναι «ἐπιστήμη ἐπιστημῶν καί τέχνη τεχνῶν», κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο. Ὁ ἴδιος μεγάλος Πατέρας στόν λόγο του γιά τήν ἱερωσύνη προσδιορίζει ποιός πρέπει νά εἶναι ὁ Ἱερεύς καί ποιό εἶναι τό ἔργο του μέσα στήν Ἐκκλησία. Τό ἴδιο περιγράφει τήν ἱερωσύνη ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στούς λόγους του περί ἱερωσύνης, καί μάλιστα γράφει ὅτι ἡ ψυχή τοῦ Ἱερέως πρέπει νά εἶναι καθαρότερη καί ἀπό τόν ἥλιο. Αὐτό φαίνεται καί στήν χειροτονία τοῦ Διακόνου καί τοῦ Πρεσβυτέρου. Εἶναι γνωστό ὅτι ἡ Ἐκκλησία τήν θεολογία γιά κάθε Μυστήριο τήν ἔβαλε μέσα στίς εὐχές τῶν Μυστηρίων. Ἔτσι, ὅταν διαβάση κανείς τά κείμενα τῶν εὐχῶν καί τῶν δεήσεων στίς χειροτονίες, τότε καταλαβαίνει ποιό εἶναι τό ἔργο τῶν Ἱερέων-Πρεσβυτέρων. Τό βασικότερο εἶναι ὅτι, ὅταν χειροτονῆται ὁ Ἱερεύς, ὁ Ἀρχιερεύς μετά τόν καθαγιασμό τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ, δίδει στόν χειροτονηθέντα Ἱερέα τόν Ἄρτο -τόν Χριστό καί τοῦ δίνει σαφέστατη ἐντολή: «Λάβε τήν παρακαταθήκην ταύτην καί φύλαξον αὐτήν ἕως τῆς δευτέρας παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτε παρ’ αὐτοῦ μέλλεις ἀπαιτεῖσθαι αὐτήν». Παρακαταθήκη εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός, ὅπως Τόν κρατᾶ, Τόν διδάσκει καί Τόν προσφέρει ἡ Ἐκκλησία, ὅπως Τόν ὁμολογοῦν οἱ Ἀπόστολοι καί οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτή, τελικά, εἶναι ἡ παράδοση. Εἶναι ὁ παραδίδων, τό παραδιδόμενο καί τό παραλαμβανόμενο• εἶναι ὁ Χριστός καί ὄχι οἱ ἰδιαίτερες φιλοσοφίες καί στοχασμοί τοῦ καθενός καί οἱ τραυματισμένες καταστάσεις κάθε Κληρικοῦ. Ἡ Ἐκκλησία διά τοῦ Ἐπισκόπου χειροτονεῖ Διακόνους καί Ἱερεῖς γιά νά μεταδίδουν τήν δική της παράδοση, τήν δική της ζωή, τούς ὅρους τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί νά ἀσκοῦν ποιμαντική, σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μέσα στήν προοπτική τῶν Τοπικῶν καί Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Δυστυχῶς, σήμερα ὑπάρχουν Κληρικοί πού, ἐνῶ εἰσῆλθαν στόν Κλῆρο κάτω ἀπό αὐτές τίς προϋποθέσεις, τίς ὁποῖες ἀποδέχθηκαν στήν πράξη καί εἶναι ὑποχρεωμένοι νά διδάσκουν καί νά ποιμαίνουν τούς Χριστιανούς σύμφωνα μέ τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἀσκοῦν μιά δική τους αὐθαίρετη «ποιμαντική», μιά «ἐμπαθῆ ποιμαντική», ὡσάν νά εἶναι ψυχολόγοι, ψυχοθεραπευτές, κοινωνιολόγοι καί «προπονητές τῆς ζωῆς». Αὐτό δέν τό κάνουν οἱ ἄνθρωποι πού ἀνήκουν στήν πολιτική, στίς ἐπιχειρήσεις, στά Σχολεῖα, ἀφοῦ εἶναι ὑποχρεωμένοι νά ἐργάζονται καί νά δραστηριοποιοῦνται σύμφωνα μέ τίς κατευθύνσεις τῶν ὀργανισμῶν στούς ὁποίους ἀνήκουν, σύμφωνα μέ τά συμφωνημένα προγράμματα, διαφορετικά πρέπει νά παραιτοῦνται ἤ τούς ἀπομακρύνουν. Διερωτῶμαι: Γιατί οἱ «αὐτοχειροτόνητοι θεολόγοι» καί «αὐτοχειροτόνητοι Κληρικοί» ἐνεργοῦν σύμφωνα μέ τά πάθη τους; Γιατί αὐθαιρετοῦν, ἄν καί εἰσῆλθαν στήν ἱερωσύνη μέ ἄλλες συμφωνίες καί συνθῆκες; Γιατί περιφρονοῦν τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καί αὐθαιρετοῦν; Ἄν κάποιος Κληρικός «εἶναι πάσχων», πού ζῆ τήν δική του ἐσωτερική «κόλαση», τότε τό καλύτερο πού πρέπει νά κάνη εἶναι νά μήν εἶναι ὑποκριτής, νά μήν εἶναι παραβάτης τῶν δικῶν του ὑποσχέσεων, νά μήν ψεύδεται στόν ἑαυτό του καί στήν Ἐκκλησία καί στά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά νά ἀφήση τήν ἁγία ἱερωσύνη καί νά ἀσχοληθῆ μέ τούς στοχασμούς του καί τά σχέδιά του. Δέν μπορεῖ νά παρουσιάζεται ὡς Κληρικός τῆς Ἐκκλησίας, νά ζῆ καί νά διδάσκη διαφορετικά ἀπό τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καί στήν πραγματικότητα νά ψεύδεται. Ἕνας παλαιός εὐλαβέστατος Ἱερομόναχος μοῦ εἶπε ὅτι «ἡ Ἁγία Τράπεζα, ἀργά ἤ γρήγορα, θά ἀπομακρύνη αὐτόν πού δέν τήν σέβεται, πού δέν σέβεται τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας».