Η Νέα Τάξη Πραγμάτων στήνει «Άουσβιτς» για απελπισμένους

Η επέλαση του εωσφορικού «μετανθρωπισμού» οδηγεί όλο και περισσότερες χώρες της «πολιτισμένης» Δύσης να νομιμοποιούν την ευθανασία προκειμένου να έρθει πιο σύντομα σε πέρας το σχέδιο μείωσης και ελέγχου του παγκόσμιου πληθυσμού. Οι μαριονέτες που βρίσκονται στις κυβερνήσεις των δυτικών κρατών, με κτηνώδεις και απάνθρωπους νόμους επισπεύδουν την «Τελική Λύση» που προωθείται από τα ναζιστικά απολειφάδια του WEF. Νόμοι που καλύπτονται από τον μανδύα μιας δήθεν «ανθρωπιάς», φιλοδοξούν να λειτουργήσουν ως δικαιωματιστικά «Άουσβιτς» για απελπισμένους ανθρώπους. Και η Νέα Τάξη Πραγμάτων μεριμνά για να δημιουργεί στρατιές από τέτοιους. Και αφού όσο αυξάνεται ο υλισμός και η αθεΐα – τόσο αυξάνονται και οι αυτοκτονίες, γι’ αυτόν τον λόγο επιχειρούν να στήσουν «φάμπρικα» με αυτές, για να κερδίζουν οι σύγχρονοι «Μένγκελε» με τις λευκές ποδιές. Όπως ακριβώς – εδώ και πολλές δεκαετίες – έχουν στήσει βιομηχανία εκτρώσεων, έτσι κάνουν και με τους υποβοηθούμενους θανάτους. Για το σύγχρονο «τέρας» της συστημικής ιατρικής, δεν είναι αρκετά τα ποτάμια αίματος των αγέννητων παιδιών, θέλουν να προσθέσουν και το αίμα παιδιών, ενηλίκων και ηλικιωμένων για να ασελγήσουν ακόμα περισσότερο στον όρκο του Ιπποκράτη. Έτσι, αντί να αυτοκτονεί ο άνθρωπος… δωρεάν και ίσως να ταλαιπωρείται κιόλας, του παρέχουν κίνητρα να το κάνουν με την «ασφαλή» – επιστημονική μέθοδο, με το αζημίωτο βέβαια. Πρώτα φροντίζουν να δημιουργούν στους λαούς συνθήκες φτώχειας, ανασφάλειας, κατάθλιψης και συναισθηματικών αδιεξόδων, τους καταστρέφουν την υγεία με ρύπανση, επικίνδυνα σκευάσματα και διατροφικά σκουπίδια εργαστηρίων, και τώρα ετοιμάζονται να εξαργυρώσουν αυτή την κοινωνική νοσηρότητα που οι ίδιοι προκάλεσαν, με υποβοηθούμενους θανάτους. Αφού η παράνοια του ψευτοδικαιωματισμού κατακλύζει όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής, φτάνει στο τέλος να μιαίνει ακόμα και αυτήν την ιερή στιγμή του θανάτου. Και έτσι έχουμε απαιτήσεις για δικαίωμα στην ευθανασία και δικαίωμα στην υποβοηθούμενη αυτοκτονία, δηλαδή δικαίωμα στη δολοφονία ανθρώπων. Για να γίνεις «μετα – άνθρωπος», πρέπει πρώτα να απεκδυθείς την ανθρωπιά και να γίνεις απάνθρωπος, στενός συγγενής των ζώων και όχι του έμψυχου ανθρώπου που έχει αιώνια προοπτική δόξας και σωτηρίας, δια του Χριστού. Όσοι θέλουν να ακολουθήσουν την ψυχοκτόνα ατραπό του «μετανθρωπισμού» πρέπει να αποκηρύξουν την οντολογία του ανθρώπινου προσώπου ως κτίσμα Θεού και να πορευτούν με τους ψηφιακούς εαυτούς τους στις απατηλές ουτοπίες που τάζει η Νέα Τάξη Πραγμάτων. Όσοι θέλουν να ακολουθήσουν αυτήν τη διεστραμμένη οδό, άλλα η ψυχοσωματική υγεία τους καταρρέει (γιατί ο άνθρωπος δεν είναι πλασμένος να ζει χωρίς Θεό), το άρμα της Νέας Τάξης τους αντιτείνει την «ιατρική βοήθεια» της ευθανασίας. Όσοι μπορείτε, ελάτε μαζί μας στη νέα Βαβυλώνα μας – και όσοι δεν αντέχετε τον δυστοπικό κόσμο μας, θα αποζημιωθείτε για την σκληρή ζωή που ζήσατε, με έναν «καλό θάνατο» (αυτό ακριβώς σημαίνει η λέξη «ευθανασία»). Ο θάνατος απλώνεται στη Δύση Μήπως μας φαίνονται υπερβολικά όλα αυτά; Ας δούμε τι ισχύει σε χώρες του δυτικού κόσμου πάνω σε αυτό το ζήτημα: Τον Απρίλιο του 2002, η Ολλανδία έγινε η πρώτη χώρα στον κόσμο που νομιμοποίησε την ενεργητική ευθανασία, κατά την οποία οι γιατροί χορηγούν θανατηφόρες δόσεις φαρμάκων σε ασθενείς που πάσχουν από ανίατη πάθηση. Νομιμοποίησε επίσης την υποβοηθούμενη αυτοκτονία, όπου οι ασθενείς μπορούν να λάβουν βοήθεια για να αφαιρέσουν οικειοθελώς τη ζωή τους. Η ολλανδική κυβέρνηση τον Απρίλιο του 2023 ενέκρινε επίσης την ευθανασία για παιδιά κάτω των 12 ετών. Εχθές, Τρίτη 16/5, το κοινοβούλιο της Πορτογαλίας αποποινικοποίησε την ευθανασία και με νόμο επιτρέπει πλέον «τον ιατρικά υποβοηθούμενο θάνατο». Το Βέλγιο ήταν η δεύτερη χώρα της ΕΕ που υιοθέτησε την ευθανασία και την υποβοηθούμενη αυτοκτονία τον Μάιο του 2002. Το Λουξεμβούργο, αποποινικοποίησε την ευθανασία και την υποβοηθούμενη θανάτωση το 2009, ενώ τον Ιούνιο του 2021 ακολούθησε η Ισπανία, η οποία νομιμοποίησε και τις δύο πρακτικές. Η Ελβετία ενώ απαγορεύει την ευθανασία, επιτρέπει εδώ και δεκαετίες την υποβοηθούμενη αυτοκτονία. Η γειτονική Αυστρία νομιμοποίησε επίσης την υποβοηθούμενη αυτοκτονία το 2022. Ευθανασία και υποβοηθούμενη αυτοκτονία είναι παρόμοιοι τρόποι θανάτωσης και δεν έχουν καμία διαφορά ως προς το αποτέλεσμα, απλά στην πρώτη περίπτωση ο δολοφόνος είναι ο γιατρός, ενώ στη δεύτερη ο ασθενής γίνεται δολοφόνος του εαυτού του. Στη Γαλλία και την Αγγλία, ήδη είναι στο τραπέζι του δημόσιου διαλόγου η εξέταση της νομιμοποίησης της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας και οι κυβερνήσεις προσανατολίζονται θετικά σε αυτήν την εξέλιξη. Στον Καναδά που αποτελεί και μία από τις αγαπημένες χώρες της νεοταξικής κλίκας του WEF, το σύστημα όχι μόνο επιτρέπει άλλα και παροτρύνει κόσμο προς την ευθανασία και μόνο το 2022 ωθήθηκαν στον θάνατο 10.000 άνθρωποι, πάνω από το 3% όλων των θανάτων εκείνου του έτους στη χώρα. Επιπλέον, καναδοί ακαδημαϊκοί μέσω επιστημονικής δημοσίευσης, υποστηρίζουν πως πρέπει να γίνει κοινωνικά αποδεκτή η ευθανασία φτωχών ανθρώπων. Σε δημοσίευμα που φιλοξένησαν οι New York Times στις αρχές του Μαΐου, με τίτλο «Η ιατρική βοήθεια στον θάνατο δεν πρέπει να αποκλείει την ψυχική ασθένεια», υποστηρίζεται πως πρέπει να γίνει επιτρεπτή η υποβοηθούμενη αυτοκτονία σε όσους πάσχουν από ψυχασθένειες. Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε με πολλές άλλες αναφορές, άλλα αρκούν αυτές για να καταλάβουμε πως έχουμε να κάνουμε με ένα διεθνές κύκλωμα ευγονιστών νεοναζί που πραγματοποιούν τις μαζικές εκκαθαρίσεις τους υπό το πρόσχημα της «ανθρωπιάς» και της «αξιοπρέπειας». Δεν εκτελούν ανθρώπους δια της βίας έτσι όπως έκαναν οι ιδεολογικοί πρόγονοι τους, άλλα μοιράζουν από ένα νομικό «όπλο» στο χέρι του κάθε απελπισμένου ανθρώπου για να τελειώσει μόνος του τη δουλειά. Δεν φροντίζουν να δημιουργήσουν συνθήκες ώστε να χτυπήσουν τη δυστυχία στη ρίζα της, άλλα επιννοούν τους τρόπους που θα ξεφορτώνονται πιο γρήγορα το «βάρος» της ανθρωπότητας. Η αντιμετώπιση του ανθρώπου ως πλάσμα του Θεού που προορίζεται για την κατά Χάριν θέωση, η αντίληψη της ζωής ως δώρο Θεού, η αγάπη για τον συνάνθρωπο, η μέριμνα για την αθάνατη ψυχή του, η εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού και η αποδοχή των δοκιμασιών που επιτρέπει, η ιερότητα του θανάτου και του μαρτυρίου (ακόμα και αν αυτό έχει μορφή νόσου), η πίστη στη μετά θάνατον ζωή, η πίστη στο θαύμα και την ίαση ψυχής ή σώματος, το «ου φονεύσεις», όλα αυτά είναι αξίες της πίστης που βρίσκονται σε εντελώς διαφορετικό σύμπαν από τη σφαίρα του αντίχριστου «μετανθρωπισμού». Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο και η στάση του χριστιανού είναι η μοναδική επανάσταση απέναντι σε αυτό το κράτος του θανάτου, και όσο εκτυλίσσονται τα ζοφερά τους σχέδια, θα γίνεται όλο και πιο φανερό πως έχουμε να κάνουμε με έναν ανοιχτό πόλεμο της ζωής εναντίον του θανάτου, τους φωτός εναντίον του απόλυτου σκότους.

Ο Άγιος Ιωάννης εν Σάντα Κρουζ

Ο πατήρ Ιωάννης Καρασταμάτης γεννήθηκε το έτος 1937 στην Άνδρο. Σε ηλικία είκοσι ετών μετανάστευσε στην Αμερική όπου δημιούργησε οικογένεια και χειροτονήθηκε ιερεύς. Μετά από δεκαετές ιεραποστολικό έργο στην Αλάσκα, ήλθε τελικά στη Σάντα Κρουζ στο ναό του Προφήτη Ηλία, τον οποίο αφού τελειοποίησε, εγκαινίασε το έτος 1981. Στην Άνδρο συμβαίνει το θαύμα με τους κρίνους της Παναγίας που αφιερώνονται στη χάρη της και αν και ξεραίνονται κατά τη διάρκεια του χρόνου, στη γιορτή της ανθίζουν πάλι. Αυτούς τους ξερούς κρίνους έφερε στην Αμερική ο πατέρας Ιωάννης από το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου Άνδρου και όταν τους τοποθέτησε στην εικόνα της Παναγίας αυτοί άνθισαν. Μάλιστα ο γέροντας Δωρόθεος από το μοναστήρι του έδωσε σπόρους και φύτεψε νέους κρίνους και στην Αμερική. Είχε την πόρτα του σπιτιού του ανοιχτή νυχθημερόν για τους ενορίτες του. Το κήρυγμα του ήταν πύρινο και με αφορμή το θαύμα των κρίνων, έφερε πολλούς στην ορθοδοξία από εκείνους που έρχονταν να δουν και να προσκυνήσουν την εικόνα της Παναγίας και άκουγαν το κήρυγμα του. Έγραφε ποιήματα και διάβαζε τους βίους των Αγίων και τα θαύματα της Παναγίας, ενώ ζητούσε υλικό για τα κηρύγματα του από τον γέροντα Δωρόθεο στην Ανδρο. Ο πατέρας Ιωάννης δολοφονήθηκε άγρια αφού πρώτα βασανίστηκε, σαν σήμερα το έτος 1985, ημέρα Σάββατο, μέσα στην εκκλησία του, από οικογένεια σατανιστών. Δεχόταν από καιρό απειλητικά τηλεφωνήματα για το λόγο ότι είχε φέρει πολλούς ανθρώπους στην ορθόδοξη πίστη. Τη σωρό του βρήκε ο γιος του. Λίγες μέρες πριν το θάνατο του, οι ανθισμένοι κρίνοι της Παναγίας έπεσαν ξαφνικά και δεν άνθισαν ξανά, ενώ η ίδια η εικόνα δάκρυσε και το δάκρυ υπάρχει ακόμα. Επίσης ο ίδιος ο πατέρας Ιωάννης κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, λίγες ημέρες πριν το θάνατο του, έλαμπε και το πρόσωπο του ακτινοβολούσε. Οι εμφανίσεις του Αγίου Ιωάννη μετά τον θάνατο του ήταν πολλές. Εμφανίστηκε στο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου στην Άνδρο όπου λειτουργούσε ο αγαπημένος του γέροντας Δωρόθεος. Ο Άγιος Ιωάννης εν Σάντα Κρουζ τιμάται και στην Ρωσική εκκλησία.

ΗΛΙΑΣ ΜΗΝΙΑΤΗΣ, ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΟΥ ΖΑΛΕΥΚΟΥ

Ζάλευκος, ὁ βασιλεύς τῶν Λοκρῶν, ἔκαμεν ἀνάμεσα εἰς τούς ἄλλους ἕνα νόμον, ὅτι ἑνός μοιχοῦ νά ἐβγάνωσι καί τούς δύο ὀφθαλμούς· δικαιότατος νόμος, νά χάνη τό φῶς τῶν ὀμμάτων, ὁποῦ εἶναι τό ἀκριβώτερον πρᾶγμα τῆς ζωῆς, ὅποιος ἐγγίζει τοῦ ἄλλου τήν τιμήν, ὅπου εἶναι τό ἀκριβώτερον πρᾶγμα τοῦ κόσμου. Πρῶτος, ὅπου παρέβη τόν νόμον τοῦτον καί ἐπιάσθη εἰς μοιχείαν, ἐστάθη ὁ ἴδιος του υἱός καί ἀποφασίζει ὁ δικαιότατος βασιλεύς νά τοῦ δοθῇ ἡ πρέπουσα παίδευσις. Παρακαλοῦσιν ὅλοι οἱ ἄρχοντες, παρακαλεῖ ὅλος ὁ λαός τόν βασιλέα νά γένῃ ἵλεως πρός τόν υἱόν του, τόν διάδοχον καί κληρονόμον τῆς βασιλείας του, ἄλλ᾽ ἐκεῖνος στέκει στερεός εἰς τήν γνώμην του καί θέλει καλλίτερα νά φυλάξη τόν νόμον του, παρά τόν υἱόν του. Ἀλλ᾽ ἐπειδή αἱ μεσιτεῖαι καί αἱ παρακλήσεις τόν στενεύουσι δυνατά, ἄρχισε νά μαλακώνεται καί νά ἀκούῃ ὄχι μόνον δικαιοσύνην του, ἀλλά καί τήν πατρικήν ἀγάπην. Ἡ δικαιοσύνη – ἔλεγε συλλογιζόμενος μέ τόν ἑαυτόν του – ζητεῖ νά τυφλώσω τόν υἱόν μου, διατί εἶναι παραβάτης τοῦ νόμου μου· ἡ ἀγάπη ἡ πατρική ζητεῖ νά συμπαθήσω τόν υἱόν μου, διότι εἶναι γέννημα τῶν σπλάγχνων μου. Ἄν ἐγώ παραβλέψω τήν δικαιοσύνην μου καί δέν τόν παιδεύσω καθώς πρέπει, εἶμαι ἄδικος κριτής· ἄν παραβλέψω πάλιν τήν ἀγάπην τήν πατρικήν καί τόν τιμωρήσω καθώς πρέπει, εἶμαι ἄσπλαγχνος πατήρ. Ἄχ τύχη! καί ἄν ἐγώ ἔμελλον νά εἶμαι πατήρ, διά τί νά μέ κάμῃς κριτήν; ἄχ φύσις! καί ἄν ἐγώ ἔμελλον νά εἶμαι κριτής, διατί νά μέ καμῃς πατέρα; μά πῶς; ἀμφιβάλλω; ἐγώ εἶμαι δίκαιος κριτής, ἡ δικαιοσύνη εἶναι τυφλή καί δέν βλέπει εἰς τοῦ πταίστου τό πρόσωπον…, μά πάλιν τί ἀποφασίζω; ἐγώ εἶμαι φιλότεκνος πατήρ καί ἡ ἀγάπη εἶναι ὁμοίως τυφλή, καί δέν βλέπει τοῦ πταίστου τό πταίσιμον. Εἶμαι βασιλεύς, ὅταν θέλω ἠμπορῶ νά παιδεύσω, μά καί ὡς βασιλεύς, ὅταν θέλω ἠμπορῶ νά συγχωρήσω· καί νά μή φυλάξω ἕνα υἱόν, ὁποῦ ἐγώ ἐγέννησα; τί νά κάμω ὁ δυστυχής, καί κριτής καί πατήρ; εἶναι τάχα μέσον νά φυλάξω καί τόν νόμον μου, νά φυλάξω καί τόν υἱόν μου; Ναί. Ἐδῶ χρειάζεται νά ἐβγοῦσι δύο μάτια· ἄς ἔβγῃ ἕνα ἀπό τά μάτια μου, ἄς ἔβγῃ καί ἄλλο τοῦ υἱοῦ μου· ἄς δώσῃ ἐκεῖνος τό ἕνα, διατί εἶναι πταίστης, ἄς δώσω καί ἐγώ τό ἄλλο, διατί εἶμαι πατήρ· μέ τοῦτο θέλω εὐχαριστήσει τήν δικαιοσύνην μου καί τήν ἀγάπην μου· μέ τοῦτο θέλω φυλάξει τόν νόμον ου καί τόν υἱόν μου· μέ τοῦτο θέλω φανῇ καί κριτής δίκαιος καί πατήρ φιλότεκνος. Ἔτσι ἔγινεν ἀκροαταί. Ἐδῶ δύο μάτια ἐχρειάζοντο, ὅμως ἀπό τό ἕνα μέρος, διά νά πληρωθῇ ὁ νόμος καί νά παιδευθῇ τό πταίσιμον, ἀπό τό ἄλλο διά νά φυλάξη ὁ κριτής πατήρ τήν ἀγάπην του, ὁ πταίστης υἱός τό φῶς του, εὑρέθη τοῦτος ὁ μέσος ὅρος, νά δώσῃ τό ἕνα ὁ πατήρ καί τό ἄλλο ὁ υἱός. Τοῦτο εἶναι ἕνα παράδειγμα ἐξαίρετον, ἀνάμεσα εἰς ὅλας τάς ἱστορίας, μιᾶς ἄκρας καί βασιλικῆς δικαιοσύνης καί συγκαταβάσεως πατρικῆς. ΗΛΙΑΣ ΜΗΝΙΑΤΗΣ (1669-1714) Εἰς τό Σωτήριον Πάθος Α΄, απόσπασμα

Με κοροϊδεύουν και οι φίλοι μου. Μου λένε "εσύ είσαι που πας και στην Εκκλησία";

-Γιατί δεν έρχεσαι πλέον στην Εκκλησία; -Ε, μ' αυτά που κάνω δεν μπορώ να έρθω, ντρέπομαι. Με κοροϊδεύουν και οι φίλοι μου. Μου λένε "εσύ είσαι που πας και στην Εκκλησία"; -Μα ακριβώς γι'αυτό θα έπρεπε να έρχεσαι στην Εκκλησία. Όχι γιατί είσαι τέλειος και αναμάρτητος αλλά διότι αμαρτάνεις και ζητάς έλεος. Έτσι και στην πνευματική ζωή. Δεν πηγαίνω στην Εκκλησία επειδή ζω ηθικά, αλλά πηγαίνω στην Εκκλησία ακριβώς επειδή είμαι ανήθικος και αμαρτωλός και χρειάζομαι θεραπεία. Διαβάζοντας τα συναξάρια των Αγίων θα δούμε ανθρώπους όχι που ζήσανε ως αψεγάδιαστοι, αλάνθαστοι, τέλειοι, αλλά θα δούμε ανθρώπους που είχανε μετάνοια γιατί αδίκησαν, πόρνευσαν, έκλεψαν, ψευδομαρτύρησαν, απάτησαν ακόμα και σκότωσαν. Οι Άγιοι δεν είναι όντα που ήρθαν ουρανοκατέβατοι αλλά άνθρωποι από στάχτη και αίμα που άγγιξαν τα κράσπεδα του ουρανού λόγο της ταπείνωσης που είχανε. Μείνανε μέσα στην Εκκλησία ακόμα και τότε που αμάρτησαν βαριά, δεν εγκατέλειψαν την μετάνοια ακόμα και τότε που η λογική τους έδειχνε τον δρόμο προς την απώλεια, δεν σταύρωσαν τον Χριστό ακόμα και τότε που Τον πρόδιδαν καθημερινά. Γι'αυτό μην μου λες ότι δεν έρχεσαι στην Εκκλησία ή δεν αγωνίζεσαι επειδή έχεις πέσει σε κάποιες αμαρτίες· γιατί είναι σαν να λες ότι δεν θέλεις να πας στο νοσοκομείο επειδή είσαι άρρωστος! Ακριβώς γι'αυτό πρέπει να πας! Εκτός κι αν δεν θέλεις γιατί αγαπάς την αμαρτία σου, σου αρέσει να πονάς..

Να κοινωνούν τα παιδιά, και οι γονείς να μένουν ακίνητοι με σταυρωμένα τα χέρια.

Είναι μια στιγμή πόνου με ερωτηματικά. Να κοινωνούν τα παιδιά και οι γονείς να μένουν ακοινώνητοι. Τα παιδιά στο Φως και οι γονείς στο σκοτάδι… Ιδιαίτερα τώρα με τον κορονοϊό αρκετοί Χριστιανοί δεν φέρνουν τα παιδιά τους για τη Θεία Κοινωνία φοβούμενοι μήν κολλήσουν τον ιό, αλλά για τον Χριστό ούτε λόγος. Πολλές φορές οι κληρικοί βλέπουμε μητέρες που πλέον δεν κοινωνούν τα παιδιά τους διότι φοβούνται. Αλλά και πρό κορονοϊού η Θεία Κοινωνία τι ήταν ; Για τους περισσότερους ένα χρυσό δοντάκι , ένα ψωμάκι για να μας έχει καλά ο Θεούλης αν είμαστε καλά παιδάκια αλλιώς θα μας τιμωρήσει και θα μας στείλει το κακό. Η καλύτερη διδασκαλία για να κάνεις το παιδί σου άθεο και αντίχριστο. Κάνουμε το λάθος και μεγαλώνουμε τα παιδιά με έναν Χριστό για το καλό άντε μια Κυριακή πρωι και ένα Μεγάλο Σάββατο βράδυ και μετά λέμε πώς γίνανε έτσι τα πράγματα. Η πιο τραγική στιγμή για έναν κληρικό είναι να έχει βαπτίσει ένα παιδί και να μην το βλέπει μετά ποτέ στην Εκκλησία. Να έχεις πιάσει το συγκλονιστικό δημιούργημα του Θεού στα χέρια σου και να το υψώνεις στο όνομα της Αγίας Τριάδος και να μην το βλέπεις ποτέ ξανά. Και να αναρωτιέσαι γιατί, με έναν εσωτερικό λυγμό. Μπορεί το παιδάκι να ζει , αλλά νιώθεις σαν παπάς ότι είναι νεκρό. Νιώθεις ένα πένθος περίεργο που ξέρεις ότι μόνο η προσευχή μπορεί να αγγίζει λιγάκι την καρδιά του. Γιατί χωρίς τον Χριστό όλα είναι νεκρά. «Γονείς» που βαπτίζουν το παιδί τους για το όνομα, κάτι που έτσι κι αλλιώς δεν ισχύει, και δεν ενδιαφέρονται για την πνευματική προκοπή και τη σωτηρία των παιδιών τους. Πιάνα, μπαλέτα, γαλλικά, χαρτιά στον τοίχο, αλλά για Βασιλεία των Ουρανών και σωτηρία της ψυχής ούτε λόγος. Φέρνουμε ένα παιδί στον κόσμο και το βλέπουμε σαν αντικείμενο . . . Του δίνουμε κυριολεκτικά σανό αντί να του δώσουμε τον Άρτο της ζωής. Κάποιοι γονείς τρελαίνονται αν το παιδί σταματήσει τα αγγλικά, ή το μπάσκετ αλλά όταν σταματήσει να κοινωνάει ή να πηγαίνει στο πετραχείλι τότε δεν τρέχει και τίποτα , μάλιστα δίνουν και την εξής φοβερή απάντηση «Τώρα μεγάλωσε πια! Δεν χρειάζονται οι Εκκλησίες!». Όταν όμως πάθει το παιδί κάτι, η πρώτη λέξη που βγαίνει από το στόμα είναι : «Παναγία μου! Το παιδί μου!». Ό,τι μας συμφέρει…. Τις περισσότερες φορές οι γονείς δεν σηκώνουν κουβέντα για την Εκκλησία : «Φτάνει! Δεν χρειάζεται και πολύ εκκλησία! Σιγά μην μου μαυροφορέσεις το παιδί!». Με τους πατεράδες τα πράγματα είναι χειρότερα : "Άσε με παιδί μου με τις νηστείες, αυτά να τα κανονίζεις με τη μάνα σου". Οι περισσότεροι πατεράδες νομίζουν ότι η Εκκλησία είναι για τις γυναίκες και για τις γιαγιάδες και ότι η αμαρτία είναι μαγκιά. Πολλοί πατεράδες οδηγούν τα παιδιά στους με μαθηματική ακρίβεια στην απώλεια: "Να είσαι άντρας ! Να μην σηκώνεις μύγα στο σπαθί σου", "Να πηγαίνεις με πολλές γυναίκες για να τιμάς τον πατέρα σου"...και μετά λέμε που έχουμε φτάσει ως κοινωνία.... Μην ξεχνάμε ότι ο βιαστής και ο ναρκομανής δημιουργείται στα 5 και όχι στα 25, όταν κάποιοι γονείς διέλυσαν την ψυχή τους. Θέλεις να διαλύσεις ένα παιδί; Απλά πες του ότι τα πάντα είναι ο κόσμος και όχι ο Χριστός και του έχεις δώσει οδοδείκτη για τον γκρεμό της απώλειας. Άλλες φορές φέρνουν οι γονείς το παιδί στην Εκκλησία και αυτό μέχρι τα 7-8 χρόνια το πολύ, μετά εξαφανίζονται. Έρχεται ο γονιός κοινωνάει το παιδί και αυτός απέχει. Λες και ο Χριστός δεν σταυρώθηκε και αναστήθηκε για όλο τον κόσμο αλλά μόνο για τα παιδιά. Οι γονείς νομίζουν ότι η Θεία Κοινωνία είναι για να έχει ο Θεούλης καλά τα παιδιά μας. Οι ίδιοι κοινωνούν σπάνια και αν κοινωνήσουν θα έρθουν ανεξομολόγητοι το Πάσχα ή τα Χριστούγεννα έτσι για το καλό. Μια τρομερή σκηνή : Να κοινωνάει το παιδί τον Χριστό και οι γονείς στο πίσω μέρος μένουν ακίνητοι και αδιάφοροι. Να βλέπεις να επιστρέφει το παιδί στην αγκαλιά του πατέρα και να τον ρωτάει : «Μπαμπά εσύ γιατί δεν κοινωνάς , ο Χριστός δεν ήρθε και για σένα;». Τρομερό θαύμα, να μιλάει ο Χριστός στον πατέρα με το στόμα του παιδιού του. Αλήθεια, γιατί κάνουμε παιδιά; Γιατί πρέπει ; Για τον κόσμο; Απλά για να έχουμε κάτι να ασχολούμαστε και να ανεβάζουμε μελλοντικά τα κατορθώματα τους στο FB και να παίρνουμε likes ; Που είναι τελικά η ουσία του πράγματος ; Παρακαλούμε πολλές φορές τον Χριστό να μας δώσει παιδιά και να τα έχει καλά εμείς όμως τα μεγαλώνουμε με τον διάβολο και τον Χριστό τον έχουμε σαν ρεζέρβα μόνο αν πάμε σε κάποιον γιατρό και ακούσουμε τίποτα δυσάρεστο. Ήρθε η ώρα να αναλογιστούμε ότι η Εκκλησία δεν είναι ένα μέρος που κάνω μια συναλλαγή με ένα υπερφυσικό ον για να με έχει καλά στην εδώ ζωή. Μια τέτοια αντίληψη, όταν το παιδί πάει στην εφηβεία, θα την πετάξει και καλά θα κάνει. Η ζωή με τον Χριστό είναι μια βιωματική σχέση που αν το παιδί δεν την δει στους γονείς, η εκκλησία θα είναι στα μάτια του ένας μεσαιωνικός χώρος με λατρευτικές πράξεις ενός όντος που δεν έχει σχέση με την παρούσα ζωή. Να πούμε την αλήθεια στα παιδιά μας για τον Χριστό και την εκκλησία, όχι μόνο λεκτικά. Οφείλουμε πρακτικά να είμαστε κοινωνοί αυτής της αλήθειας και να την ομολογούμε. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει ότι οι γονείς θα δώσουν φρικτό λόγο για τα παιδιά τους. Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά…Ξεχνάμε ότι σκοπός της τεκνογονίας είναι τα παιδιά αυτά να γίνουν Άγιοι και όχι απλά για να «προχωρήσει» το επώνυμο της οικογένειας μου στο μέλλον. Αγαπητοί γονείς, γονατίστε μαζί με τα παιδιά σας, μιλήστε στα παιδιά για τη Βασιλεία των Ουρανών και τη σωτηρία της ψυχής. Αφήστε τα κοσμικά άχυρα, αυτά θα γίνουν κάρβουνο. Παρακαλέστε τον Χριστό και την Παναγία για την ψυχή και τη σωτηρία των παιδιών σας. Πόθος δεν είναι να δείτε τα παιδιά σας σε κάποιο κοσμικό θρόνο στην κοινωνία για να καμαρώνετε αλλά να γίνουν αστέρια της Βασιλείας των Ουρανών στην αιωνιότητα…. Αυτό παρακαλάει ο γονιός που ξέρει τι του γίνεται…. Ρωτούν πολλές φορές οι γονείς : "Γιατί πάτερ τα παιδιά μικρά ερχόντουσαν στην Εκκλησία αλλά τώρα δεν θέλουν να έρθουν;". . . . Η απάντηση είναι πολύ απλή : ''Διότι τα παιδιά ερχόντουσαν στην εκκλησία σαν άτομα και όχι σαν πρόσωπα σε σχέση με το πρόσωπο του Κυρίου. Και όταν ερχόντουσαν στην εκκλησία για να τους δείξουμε τον Χριστό πολλές φορές στο σπίτι βίωναν τον αντίχριστο, οπότε είχαμε έναν κλονισμό και μια εικόνα ψεύτικη και υποκριτική που το παιδί την πετάει γιατί δεν αντέχει την ψευτιά και την υποκρισία. Το θέμα δεν είναι να τραβήξεις με το ζόρι το παιδί στην Εκκλησία αλλά να το εκλύσεις με την Αγία ζωή σου ώστε να ορμήσει στην αγκαλιά του Χριστού. Να γονατίσουμε για όλα τα παιδιά και για όλον τον κόσμο , να γονατίσουμε με προσευχή και ταπείνωση ώστε να γίνει η κραυγή αγωνίας μας κάλεσμα Παραδείσου σε κάθε καρδιά.''