Ο Άγιος Παΐσιος και ο....αετός...!

Διηγήθηκε πάλι ο Άγιος Παΐσιος: «Ήταν η Κυριακή του Τυφλού. Αισθανόμουν εξάντληση και μου πέρασε ο λογισμός ότι, αν είχα να φάω λίγο ψαράκι, θα μου έκανε καλό. Όχι από επιθυμία, αλλά σαν φάρμακο. Είχα προβλήματα και με τα έντερά μου. Βγήκα να πάω έξω. Γυρίζοντας είδα ένα μεγάλο πουλί σαν αετό να χαμηλώνει πολύ και έσκυψα να μην με χτυπήσει. Φοβήθηκα μήπως είναι τίποτε του πειρασμού, γι’ αυτό δεν έδωσα σημασία και μπήκα γρήγορα στο κελλί μου. Σε λίγο χρειάσθηκε πάλι να βγω έξω. Στο ίδιο σημείο που είχα σκύψει είδα να σπαρταράει ένα μεγάλο ψάρι. Πρώτα έκανα τον σταυρό μου, ευχαρίστησα τον Θεό και μετά πήρα το ψάρι. Αλλά, σου κάνει καρδιά μετά να το φας;» Για να θυμάται το γεγονός και να μνημονεύει πάντοτε την πρόνοια του Θεού, ζωγράφισε πολύ ωραία στο όρθιο ξύλο του κρεβατιού του έναν αετό να κρατά στα νύχια του ένα μεγάλο ψάρι. Επίσης στο Πεντηκοστάριο,την Κυριακή του Τυφλού,στο περιθώριο της σελίδας είχε καταγράψει το γεγονός, αλλ’ εκ των υστέρων το απέκοψε (από ταπείνωση για να μην γίνει γνωστό). Αναγκαστικά όμως -γιατί αλλιώς θα κόβονταν και τροπάρια της πίσω σελίδος- παρέμεινε το εξής τεμάχιο, από το οποίο μάλιστα διέγραψε μερικές λέξεις, (για να μπερδεύεται το νόημα), που με δυσκολία διαβάστηκαν: "Δόξα τω Θεώ και ευχαριστίας (εις αυτούς που) προσεύχονται (και στέλνουν) ελεημοσύνη (αθόρυβα με τα) πουλιά του Θεού στα πλάσματα του Θεού." (Οι εντός παρενθέσεων λέξεις είναι οι διαγραμμένες). «Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου» του Ιερομονάχου Ισαάκ

Η Νέα Τάξη Πραγμάτων στήνει «Άουσβιτς» για απελπισμένους

Η επέλαση του εωσφορικού «μετανθρωπισμού» οδηγεί όλο και περισσότερες χώρες της «πολιτισμένης» Δύσης να νομιμοποιούν την ευθανασία προκειμένου να έρθει πιο σύντομα σε πέρας το σχέδιο μείωσης και ελέγχου του παγκόσμιου πληθυσμού. Οι μαριονέτες που βρίσκονται στις κυβερνήσεις των δυτικών κρατών, με κτηνώδεις και απάνθρωπους νόμους επισπεύδουν την «Τελική Λύση» που προωθείται από τα ναζιστικά απολειφάδια του WEF. Νόμοι που καλύπτονται από τον μανδύα μιας δήθεν «ανθρωπιάς», φιλοδοξούν να λειτουργήσουν ως δικαιωματιστικά «Άουσβιτς» για απελπισμένους ανθρώπους. Και η Νέα Τάξη Πραγμάτων μεριμνά για να δημιουργεί στρατιές από τέτοιους. Και αφού όσο αυξάνεται ο υλισμός και η αθεΐα – τόσο αυξάνονται και οι αυτοκτονίες, γι’ αυτόν τον λόγο επιχειρούν να στήσουν «φάμπρικα» με αυτές, για να κερδίζουν οι σύγχρονοι «Μένγκελε» με τις λευκές ποδιές. Όπως ακριβώς – εδώ και πολλές δεκαετίες – έχουν στήσει βιομηχανία εκτρώσεων, έτσι κάνουν και με τους υποβοηθούμενους θανάτους. Για το σύγχρονο «τέρας» της συστημικής ιατρικής, δεν είναι αρκετά τα ποτάμια αίματος των αγέννητων παιδιών, θέλουν να προσθέσουν και το αίμα παιδιών, ενηλίκων και ηλικιωμένων για να ασελγήσουν ακόμα περισσότερο στον όρκο του Ιπποκράτη. Έτσι, αντί να αυτοκτονεί ο άνθρωπος… δωρεάν και ίσως να ταλαιπωρείται κιόλας, του παρέχουν κίνητρα να το κάνουν με την «ασφαλή» – επιστημονική μέθοδο, με το αζημίωτο βέβαια. Πρώτα φροντίζουν να δημιουργούν στους λαούς συνθήκες φτώχειας, ανασφάλειας, κατάθλιψης και συναισθηματικών αδιεξόδων, τους καταστρέφουν την υγεία με ρύπανση, επικίνδυνα σκευάσματα και διατροφικά σκουπίδια εργαστηρίων, και τώρα ετοιμάζονται να εξαργυρώσουν αυτή την κοινωνική νοσηρότητα που οι ίδιοι προκάλεσαν, με υποβοηθούμενους θανάτους. Αφού η παράνοια του ψευτοδικαιωματισμού κατακλύζει όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής, φτάνει στο τέλος να μιαίνει ακόμα και αυτήν την ιερή στιγμή του θανάτου. Και έτσι έχουμε απαιτήσεις για δικαίωμα στην ευθανασία και δικαίωμα στην υποβοηθούμενη αυτοκτονία, δηλαδή δικαίωμα στη δολοφονία ανθρώπων. Για να γίνεις «μετα – άνθρωπος», πρέπει πρώτα να απεκδυθείς την ανθρωπιά και να γίνεις απάνθρωπος, στενός συγγενής των ζώων και όχι του έμψυχου ανθρώπου που έχει αιώνια προοπτική δόξας και σωτηρίας, δια του Χριστού. Όσοι θέλουν να ακολουθήσουν την ψυχοκτόνα ατραπό του «μετανθρωπισμού» πρέπει να αποκηρύξουν την οντολογία του ανθρώπινου προσώπου ως κτίσμα Θεού και να πορευτούν με τους ψηφιακούς εαυτούς τους στις απατηλές ουτοπίες που τάζει η Νέα Τάξη Πραγμάτων. Όσοι θέλουν να ακολουθήσουν αυτήν τη διεστραμμένη οδό, άλλα η ψυχοσωματική υγεία τους καταρρέει (γιατί ο άνθρωπος δεν είναι πλασμένος να ζει χωρίς Θεό), το άρμα της Νέας Τάξης τους αντιτείνει την «ιατρική βοήθεια» της ευθανασίας. Όσοι μπορείτε, ελάτε μαζί μας στη νέα Βαβυλώνα μας – και όσοι δεν αντέχετε τον δυστοπικό κόσμο μας, θα αποζημιωθείτε για την σκληρή ζωή που ζήσατε, με έναν «καλό θάνατο» (αυτό ακριβώς σημαίνει η λέξη «ευθανασία»). Ο θάνατος απλώνεται στη Δύση Μήπως μας φαίνονται υπερβολικά όλα αυτά; Ας δούμε τι ισχύει σε χώρες του δυτικού κόσμου πάνω σε αυτό το ζήτημα: Τον Απρίλιο του 2002, η Ολλανδία έγινε η πρώτη χώρα στον κόσμο που νομιμοποίησε την ενεργητική ευθανασία, κατά την οποία οι γιατροί χορηγούν θανατηφόρες δόσεις φαρμάκων σε ασθενείς που πάσχουν από ανίατη πάθηση. Νομιμοποίησε επίσης την υποβοηθούμενη αυτοκτονία, όπου οι ασθενείς μπορούν να λάβουν βοήθεια για να αφαιρέσουν οικειοθελώς τη ζωή τους. Η ολλανδική κυβέρνηση τον Απρίλιο του 2023 ενέκρινε επίσης την ευθανασία για παιδιά κάτω των 12 ετών. Εχθές, Τρίτη 16/5, το κοινοβούλιο της Πορτογαλίας αποποινικοποίησε την ευθανασία και με νόμο επιτρέπει πλέον «τον ιατρικά υποβοηθούμενο θάνατο». Το Βέλγιο ήταν η δεύτερη χώρα της ΕΕ που υιοθέτησε την ευθανασία και την υποβοηθούμενη αυτοκτονία τον Μάιο του 2002. Το Λουξεμβούργο, αποποινικοποίησε την ευθανασία και την υποβοηθούμενη θανάτωση το 2009, ενώ τον Ιούνιο του 2021 ακολούθησε η Ισπανία, η οποία νομιμοποίησε και τις δύο πρακτικές. Η Ελβετία ενώ απαγορεύει την ευθανασία, επιτρέπει εδώ και δεκαετίες την υποβοηθούμενη αυτοκτονία. Η γειτονική Αυστρία νομιμοποίησε επίσης την υποβοηθούμενη αυτοκτονία το 2022. Ευθανασία και υποβοηθούμενη αυτοκτονία είναι παρόμοιοι τρόποι θανάτωσης και δεν έχουν καμία διαφορά ως προς το αποτέλεσμα, απλά στην πρώτη περίπτωση ο δολοφόνος είναι ο γιατρός, ενώ στη δεύτερη ο ασθενής γίνεται δολοφόνος του εαυτού του. Στη Γαλλία και την Αγγλία, ήδη είναι στο τραπέζι του δημόσιου διαλόγου η εξέταση της νομιμοποίησης της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας και οι κυβερνήσεις προσανατολίζονται θετικά σε αυτήν την εξέλιξη. Στον Καναδά που αποτελεί και μία από τις αγαπημένες χώρες της νεοταξικής κλίκας του WEF, το σύστημα όχι μόνο επιτρέπει άλλα και παροτρύνει κόσμο προς την ευθανασία και μόνο το 2022 ωθήθηκαν στον θάνατο 10.000 άνθρωποι, πάνω από το 3% όλων των θανάτων εκείνου του έτους στη χώρα. Επιπλέον, καναδοί ακαδημαϊκοί μέσω επιστημονικής δημοσίευσης, υποστηρίζουν πως πρέπει να γίνει κοινωνικά αποδεκτή η ευθανασία φτωχών ανθρώπων. Σε δημοσίευμα που φιλοξένησαν οι New York Times στις αρχές του Μαΐου, με τίτλο «Η ιατρική βοήθεια στον θάνατο δεν πρέπει να αποκλείει την ψυχική ασθένεια», υποστηρίζεται πως πρέπει να γίνει επιτρεπτή η υποβοηθούμενη αυτοκτονία σε όσους πάσχουν από ψυχασθένειες. Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε με πολλές άλλες αναφορές, άλλα αρκούν αυτές για να καταλάβουμε πως έχουμε να κάνουμε με ένα διεθνές κύκλωμα ευγονιστών νεοναζί που πραγματοποιούν τις μαζικές εκκαθαρίσεις τους υπό το πρόσχημα της «ανθρωπιάς» και της «αξιοπρέπειας». Δεν εκτελούν ανθρώπους δια της βίας έτσι όπως έκαναν οι ιδεολογικοί πρόγονοι τους, άλλα μοιράζουν από ένα νομικό «όπλο» στο χέρι του κάθε απελπισμένου ανθρώπου για να τελειώσει μόνος του τη δουλειά. Δεν φροντίζουν να δημιουργήσουν συνθήκες ώστε να χτυπήσουν τη δυστυχία στη ρίζα της, άλλα επιννοούν τους τρόπους που θα ξεφορτώνονται πιο γρήγορα το «βάρος» της ανθρωπότητας. Η αντιμετώπιση του ανθρώπου ως πλάσμα του Θεού που προορίζεται για την κατά Χάριν θέωση, η αντίληψη της ζωής ως δώρο Θεού, η αγάπη για τον συνάνθρωπο, η μέριμνα για την αθάνατη ψυχή του, η εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού και η αποδοχή των δοκιμασιών που επιτρέπει, η ιερότητα του θανάτου και του μαρτυρίου (ακόμα και αν αυτό έχει μορφή νόσου), η πίστη στη μετά θάνατον ζωή, η πίστη στο θαύμα και την ίαση ψυχής ή σώματος, το «ου φονεύσεις», όλα αυτά είναι αξίες της πίστης που βρίσκονται σε εντελώς διαφορετικό σύμπαν από τη σφαίρα του αντίχριστου «μετανθρωπισμού». Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο και η στάση του χριστιανού είναι η μοναδική επανάσταση απέναντι σε αυτό το κράτος του θανάτου, και όσο εκτυλίσσονται τα ζοφερά τους σχέδια, θα γίνεται όλο και πιο φανερό πως έχουμε να κάνουμε με έναν ανοιχτό πόλεμο της ζωής εναντίον του θανάτου, τους φωτός εναντίον του απόλυτου σκότους.

Ο Άγιος Ιωάννης εν Σάντα Κρουζ

Ο πατήρ Ιωάννης Καρασταμάτης γεννήθηκε το έτος 1937 στην Άνδρο. Σε ηλικία είκοσι ετών μετανάστευσε στην Αμερική όπου δημιούργησε οικογένεια και χειροτονήθηκε ιερεύς. Μετά από δεκαετές ιεραποστολικό έργο στην Αλάσκα, ήλθε τελικά στη Σάντα Κρουζ στο ναό του Προφήτη Ηλία, τον οποίο αφού τελειοποίησε, εγκαινίασε το έτος 1981. Στην Άνδρο συμβαίνει το θαύμα με τους κρίνους της Παναγίας που αφιερώνονται στη χάρη της και αν και ξεραίνονται κατά τη διάρκεια του χρόνου, στη γιορτή της ανθίζουν πάλι. Αυτούς τους ξερούς κρίνους έφερε στην Αμερική ο πατέρας Ιωάννης από το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου Άνδρου και όταν τους τοποθέτησε στην εικόνα της Παναγίας αυτοί άνθισαν. Μάλιστα ο γέροντας Δωρόθεος από το μοναστήρι του έδωσε σπόρους και φύτεψε νέους κρίνους και στην Αμερική. Είχε την πόρτα του σπιτιού του ανοιχτή νυχθημερόν για τους ενορίτες του. Το κήρυγμα του ήταν πύρινο και με αφορμή το θαύμα των κρίνων, έφερε πολλούς στην ορθοδοξία από εκείνους που έρχονταν να δουν και να προσκυνήσουν την εικόνα της Παναγίας και άκουγαν το κήρυγμα του. Έγραφε ποιήματα και διάβαζε τους βίους των Αγίων και τα θαύματα της Παναγίας, ενώ ζητούσε υλικό για τα κηρύγματα του από τον γέροντα Δωρόθεο στην Ανδρο. Ο πατέρας Ιωάννης δολοφονήθηκε άγρια αφού πρώτα βασανίστηκε, σαν σήμερα το έτος 1985, ημέρα Σάββατο, μέσα στην εκκλησία του, από οικογένεια σατανιστών. Δεχόταν από καιρό απειλητικά τηλεφωνήματα για το λόγο ότι είχε φέρει πολλούς ανθρώπους στην ορθόδοξη πίστη. Τη σωρό του βρήκε ο γιος του. Λίγες μέρες πριν το θάνατο του, οι ανθισμένοι κρίνοι της Παναγίας έπεσαν ξαφνικά και δεν άνθισαν ξανά, ενώ η ίδια η εικόνα δάκρυσε και το δάκρυ υπάρχει ακόμα. Επίσης ο ίδιος ο πατέρας Ιωάννης κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, λίγες ημέρες πριν το θάνατο του, έλαμπε και το πρόσωπο του ακτινοβολούσε. Οι εμφανίσεις του Αγίου Ιωάννη μετά τον θάνατο του ήταν πολλές. Εμφανίστηκε στο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου στην Άνδρο όπου λειτουργούσε ο αγαπημένος του γέροντας Δωρόθεος. Ο Άγιος Ιωάννης εν Σάντα Κρουζ τιμάται και στην Ρωσική εκκλησία.

ΗΛΙΑΣ ΜΗΝΙΑΤΗΣ, ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΟΥ ΖΑΛΕΥΚΟΥ

Ζάλευκος, ὁ βασιλεύς τῶν Λοκρῶν, ἔκαμεν ἀνάμεσα εἰς τούς ἄλλους ἕνα νόμον, ὅτι ἑνός μοιχοῦ νά ἐβγάνωσι καί τούς δύο ὀφθαλμούς· δικαιότατος νόμος, νά χάνη τό φῶς τῶν ὀμμάτων, ὁποῦ εἶναι τό ἀκριβώτερον πρᾶγμα τῆς ζωῆς, ὅποιος ἐγγίζει τοῦ ἄλλου τήν τιμήν, ὅπου εἶναι τό ἀκριβώτερον πρᾶγμα τοῦ κόσμου. Πρῶτος, ὅπου παρέβη τόν νόμον τοῦτον καί ἐπιάσθη εἰς μοιχείαν, ἐστάθη ὁ ἴδιος του υἱός καί ἀποφασίζει ὁ δικαιότατος βασιλεύς νά τοῦ δοθῇ ἡ πρέπουσα παίδευσις. Παρακαλοῦσιν ὅλοι οἱ ἄρχοντες, παρακαλεῖ ὅλος ὁ λαός τόν βασιλέα νά γένῃ ἵλεως πρός τόν υἱόν του, τόν διάδοχον καί κληρονόμον τῆς βασιλείας του, ἄλλ᾽ ἐκεῖνος στέκει στερεός εἰς τήν γνώμην του καί θέλει καλλίτερα νά φυλάξη τόν νόμον του, παρά τόν υἱόν του. Ἀλλ᾽ ἐπειδή αἱ μεσιτεῖαι καί αἱ παρακλήσεις τόν στενεύουσι δυνατά, ἄρχισε νά μαλακώνεται καί νά ἀκούῃ ὄχι μόνον δικαιοσύνην του, ἀλλά καί τήν πατρικήν ἀγάπην. Ἡ δικαιοσύνη – ἔλεγε συλλογιζόμενος μέ τόν ἑαυτόν του – ζητεῖ νά τυφλώσω τόν υἱόν μου, διατί εἶναι παραβάτης τοῦ νόμου μου· ἡ ἀγάπη ἡ πατρική ζητεῖ νά συμπαθήσω τόν υἱόν μου, διότι εἶναι γέννημα τῶν σπλάγχνων μου. Ἄν ἐγώ παραβλέψω τήν δικαιοσύνην μου καί δέν τόν παιδεύσω καθώς πρέπει, εἶμαι ἄδικος κριτής· ἄν παραβλέψω πάλιν τήν ἀγάπην τήν πατρικήν καί τόν τιμωρήσω καθώς πρέπει, εἶμαι ἄσπλαγχνος πατήρ. Ἄχ τύχη! καί ἄν ἐγώ ἔμελλον νά εἶμαι πατήρ, διά τί νά μέ κάμῃς κριτήν; ἄχ φύσις! καί ἄν ἐγώ ἔμελλον νά εἶμαι κριτής, διατί νά μέ καμῃς πατέρα; μά πῶς; ἀμφιβάλλω; ἐγώ εἶμαι δίκαιος κριτής, ἡ δικαιοσύνη εἶναι τυφλή καί δέν βλέπει εἰς τοῦ πταίστου τό πρόσωπον…, μά πάλιν τί ἀποφασίζω; ἐγώ εἶμαι φιλότεκνος πατήρ καί ἡ ἀγάπη εἶναι ὁμοίως τυφλή, καί δέν βλέπει τοῦ πταίστου τό πταίσιμον. Εἶμαι βασιλεύς, ὅταν θέλω ἠμπορῶ νά παιδεύσω, μά καί ὡς βασιλεύς, ὅταν θέλω ἠμπορῶ νά συγχωρήσω· καί νά μή φυλάξω ἕνα υἱόν, ὁποῦ ἐγώ ἐγέννησα; τί νά κάμω ὁ δυστυχής, καί κριτής καί πατήρ; εἶναι τάχα μέσον νά φυλάξω καί τόν νόμον μου, νά φυλάξω καί τόν υἱόν μου; Ναί. Ἐδῶ χρειάζεται νά ἐβγοῦσι δύο μάτια· ἄς ἔβγῃ ἕνα ἀπό τά μάτια μου, ἄς ἔβγῃ καί ἄλλο τοῦ υἱοῦ μου· ἄς δώσῃ ἐκεῖνος τό ἕνα, διατί εἶναι πταίστης, ἄς δώσω καί ἐγώ τό ἄλλο, διατί εἶμαι πατήρ· μέ τοῦτο θέλω εὐχαριστήσει τήν δικαιοσύνην μου καί τήν ἀγάπην μου· μέ τοῦτο θέλω φυλάξει τόν νόμον ου καί τόν υἱόν μου· μέ τοῦτο θέλω φανῇ καί κριτής δίκαιος καί πατήρ φιλότεκνος. Ἔτσι ἔγινεν ἀκροαταί. Ἐδῶ δύο μάτια ἐχρειάζοντο, ὅμως ἀπό τό ἕνα μέρος, διά νά πληρωθῇ ὁ νόμος καί νά παιδευθῇ τό πταίσιμον, ἀπό τό ἄλλο διά νά φυλάξη ὁ κριτής πατήρ τήν ἀγάπην του, ὁ πταίστης υἱός τό φῶς του, εὑρέθη τοῦτος ὁ μέσος ὅρος, νά δώσῃ τό ἕνα ὁ πατήρ καί τό ἄλλο ὁ υἱός. Τοῦτο εἶναι ἕνα παράδειγμα ἐξαίρετον, ἀνάμεσα εἰς ὅλας τάς ἱστορίας, μιᾶς ἄκρας καί βασιλικῆς δικαιοσύνης καί συγκαταβάσεως πατρικῆς. ΗΛΙΑΣ ΜΗΝΙΑΤΗΣ (1669-1714) Εἰς τό Σωτήριον Πάθος Α΄, απόσπασμα

Με κοροϊδεύουν και οι φίλοι μου. Μου λένε "εσύ είσαι που πας και στην Εκκλησία";

-Γιατί δεν έρχεσαι πλέον στην Εκκλησία; -Ε, μ' αυτά που κάνω δεν μπορώ να έρθω, ντρέπομαι. Με κοροϊδεύουν και οι φίλοι μου. Μου λένε "εσύ είσαι που πας και στην Εκκλησία"; -Μα ακριβώς γι'αυτό θα έπρεπε να έρχεσαι στην Εκκλησία. Όχι γιατί είσαι τέλειος και αναμάρτητος αλλά διότι αμαρτάνεις και ζητάς έλεος. Έτσι και στην πνευματική ζωή. Δεν πηγαίνω στην Εκκλησία επειδή ζω ηθικά, αλλά πηγαίνω στην Εκκλησία ακριβώς επειδή είμαι ανήθικος και αμαρτωλός και χρειάζομαι θεραπεία. Διαβάζοντας τα συναξάρια των Αγίων θα δούμε ανθρώπους όχι που ζήσανε ως αψεγάδιαστοι, αλάνθαστοι, τέλειοι, αλλά θα δούμε ανθρώπους που είχανε μετάνοια γιατί αδίκησαν, πόρνευσαν, έκλεψαν, ψευδομαρτύρησαν, απάτησαν ακόμα και σκότωσαν. Οι Άγιοι δεν είναι όντα που ήρθαν ουρανοκατέβατοι αλλά άνθρωποι από στάχτη και αίμα που άγγιξαν τα κράσπεδα του ουρανού λόγο της ταπείνωσης που είχανε. Μείνανε μέσα στην Εκκλησία ακόμα και τότε που αμάρτησαν βαριά, δεν εγκατέλειψαν την μετάνοια ακόμα και τότε που η λογική τους έδειχνε τον δρόμο προς την απώλεια, δεν σταύρωσαν τον Χριστό ακόμα και τότε που Τον πρόδιδαν καθημερινά. Γι'αυτό μην μου λες ότι δεν έρχεσαι στην Εκκλησία ή δεν αγωνίζεσαι επειδή έχεις πέσει σε κάποιες αμαρτίες· γιατί είναι σαν να λες ότι δεν θέλεις να πας στο νοσοκομείο επειδή είσαι άρρωστος! Ακριβώς γι'αυτό πρέπει να πας! Εκτός κι αν δεν θέλεις γιατί αγαπάς την αμαρτία σου, σου αρέσει να πονάς..