Γιατί η πλειονότητα των ανθρώπων έχασε την ικανότητα να πιστεύει;

"Γιατί η πλειονότητα των ανθρώπων έχασε την ικανότητα να πιστεύει; Δεν είναι άραγε η νέα απιστία συνέπεια της ευρύτερης μορφώσεως, όταν αυτό που λέει η Γραφή γίνεται μύθος, απραγματοποίητο όνειρο;" Οι γυναίκες της εποχής μας έχασαν την υψηλή αυτή συνείδηση, άρχισαν να γεννούν προπαντός κατά σάρκα. Τα παιδιά μας έγιναν ανίκανα για την πίστη. Συχνά αδυνατούν να πιστέψουν ότι είναι εικόνα του Αιωνίου Θεού. Η μεγαλύτερη αμαρτία στις ήμερες μας έγκειται στο ότι οι άνθρωποι βυθίστηκαν στην απόγνωση και δεν πιστεύουν πια στην Ανάσταση. Ο θάνατος του ανθρώπου εκλαμβάνεται από αυτούς ως τελειωτικός θάνατος, ως εκμηδένιση, ενώ πρέπει να θεωρείται ως στιγμή αλλαγής της μορφής της υπάρξεώς μας ως ημέρα γεννήσεώς μας στην ανώτερη ζωή, σε ολόκληρο πλέον το πλήρωμα της ζωής που ανήκει στο Θεό. Αλήθεια, το Ευαγγέλιο λέει: «Ο πιστεύων εις τον Υιόν έχει ζωήν αιώνιον ο δε απειθών τω Υιώ ουκ όψεται ζωήν» (Ιωάν. 3,36). «Αμήν, αμήν λέγω υμίν ότι… ο πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ιωάν. 5,24). «Αμήν, αμήν λέγω υμίν, εάν τις τον λόγον τον εμόν τηρήση, θάνατον ου μη θεωρήση εις τον αιώνα» (Ιωάν. 8,51). Παρόμοιες λοιπόν εκφράσεις μπορούμε να αναφέρουμε πολλές. Συχνά ακούω από τους ανθρώπους: Πώς ή γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Γιατί η πλειονότητα των ανθρώπων έχασε την ικανότητα να πιστεύει; Δεν είναι άραγε η νέα απιστία συνέπεια της ευρύτερης μορφώσεως, όταν αυτό που λέει η Γραφή γίνεται μύθος, απραγματοποίητο όνειρο; Η πίστη, η ικανότητα για την πίστη, δεν εξαρτάται πρωτίστως από τον βαθμό μορφώσεως του ανθρώπου. Πράγματι παρατηρούμε ότι στην εποχή μας, κατά την οποία διαδίδεται η μόρφωση, η πίστη ελαττώνεται, ενώ θα έπρεπε ουσιαστικά να συμβαίνει το αντίθετο όσο δηλαδή πλατύτερες γίνονται οι γνώσεις του ανθρώπου, τόσο περισσότερες αφορμές έχει για να αναγνωρίζει τη μεγάλη σοφία της δημιουργίας του κόσμου. Σε τί λοιπόν συνίσταται η ρίζα της απιστίας; Πριν απ’ όλα οφείλουμε να πούμε ότι το θέμα αυτό είναι πρωτίστως έργο των γονέων, των πατέρων και των μητέρων. Αν οι γονείς φέρονται προς την πράξη της γεννήσεως του νέου άνθρωπου με σοβαρότητα, με τη συνείδηση ότι το γεννώμενο βρέφος μπορεί να είναι αληθινά «υιός άνθρωπου» κατ’ εικόνα του Υιού του Ανθρώπου, δηλαδή του Χριστού, τότε προετοιμάζονται για την πράξη αυτή όχι όπως συνήθως γίνεται αυτό. Να ένα υπέροχο παράδειγμα ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ προσεύχονταν για πολύ καιρό να τους χαρισθεί τέκνο… Και τί συνέβη λοιπόν; «Ώφθη δε αιτώ (τω Ζαχαρία) άγγελος Κυρίου εστώς εκ δεξιών του θυσιαστηρίου του θυμιάματος. Και εταράχθη Ζαχαρίας ιδών, και φόβος επέπεσεν επ’ αυτόν. Είπε δε προς αυτόν ο άγγελος μη φοβού, Ζαχαρία διότι εισηκούσθη η δέησίς σου, και η γυνή σου Ελισάβετ γεννήσει υιόν σοι, και καλέσεις το όνομα αυτού Ιωάννην και έσται χαρά σοι και αγγαλίασις, και πολλοί επί τη γεννήσει αυτού χαρήσονται. Έσται γαρ μέγας ενώπιον του Κυρίου… και Πνεύματος Αγίου πλησθήσεται έτι εκ κοιλίας μητρός αυτού, και πολλούς των υιών Ισραήλ επιστρέψει έπι Κύριον τον Θεόν αυτών» (Λουκ. 1,11-16). Βλέπουμε μάλιστα στη συνέχεια ότι ο Ιωάννης, ευρισκόμενος ακόμη στην κοιλιά της μητέρας του, αναγνώρισε την επίσκεψη της μητέρας του Χριστού, σκίρτησε από χαρά και η χαρά του μεταδόθηκε στη μητέρα του. Τότε εκείνη γέμισε με προφητικό πνεύμα. Άλλο παράδειγμα είναι η προφήτιδα Άννα. Έτσι και τώρα αν οι πατέρες και οι μητέρες θα γεννούν παιδιά συναισθανόμενοι την άκρα σπουδαιότητα του έργου αυτού, τότε τα παιδιά τους θα γεμίζουν από Πνεύμα Άγιο, ήδη από την κοιλιά της μητέρας και η πίστη στον Θεό, τον Δημιουργό των απάντων, ως προς τον Πατέρα τους, θα γίνει γι’ αυτά φυσική, και καμία επιστήμη δεν θα μπορέσει να κλονίσει την πίστη αυτή, γιατί "το γεννώμενον εκ Πνεύματος πνεύμα έστιν"

Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης-Στο 23 σταμάτησε. Όταν εκοιμήθη, 23 Μαϊου, τότε καταλάβαμε τι σήμαινε

Στις 23 Μαΐου του 1999 την Κυριακή των Αγίων 318 Θεοφόρων Πατέρων της εν Νικαία Α' Οικουμενικής Συνόδου, στις 4:10 μ.μ. εκοιμήθη ο Άγιος Ευμένιος, σε ηλικία 68 ετών. Ας σημειωθεί ότι ο Άγιος Ευμένιος ανήκε στην Μητρόπολη Νικαίας και είναι άξιον θαυμασμού το ότι εφάνη ωσάν να ήλθαν οι Άγιοι προστάτες της Μητροπολιτικής του περιφερείας να παραλάβουν το εκλεκτό και υπερευλογημένο τέκνο τους, κατά την ημέρα της εορτής τους. Η εξόδιος Ακολουθία εψάλη στον Ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων τον οποίον διηκόνησε η αγιότητά του με περίσσια αυταπάρνηση και αγάπη. Ο ενταφιασμός του έγινε την επομένη ημέρα στην ιδιαιτέρα του πατρίδα, την Κρήτη, στο χωριό Εθιά του Νομού Ηρακλείου. Την ευχή του να έχουμε. Αμήν. ''Τα τελευταία χρόνια ό πατήρ Ευμένιος είχε προβλήματα στα μάτια, στα νεφρά, στα πόδια. Είχε πληγές στα πόδια (λόγω του σακχάρου) που δεν έκλειναν, παρ' όλη την φροντίδα που του πρόσφεραν. Πονούσε υπερβολικά, όμως κανείς δεν τον είδε ποτέ να κάνει μορφασμούς πόνου, κανείς δεν τον άκουσε να παραπονιέται. Ένα απόγευμα που τον ταλαιπωρούσε ένας υψηλότατος πυρετός, εκείνος έλεγε: «Ζήτω ο πυρετός! Ζήτω ο πυρετός!» Αντί να είναι στο κρεβάτι του να τον φροντίζουν οι άλλοι, εκείνος περιποιόταν τους άλλους και λειτουργούσε σαν να είναι υγιέστατος. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια η όρασή του ελαττωνόταν συνεχώς και, όπως μας διαβεβαίωναν οι γιατροί που τον εξέταζαν, στο τέλος ήταν τελείως τυφλός. Και όμως περπατούσε, λειτουργούσε, εργαζόταν κερνούσε αναψυκτικά, αναγνώριζε τους ανθρώπους, έκανε τα πάντα σαν να μην είχε κανένα πρόβλημα οράσεως! Ένα πρωινό τον βρήκαμε να κοιμάται, αλλά έναν ύπνο περίεργο, σαν λήθαργο. Ήταν από το σάκχαρο. Άρχισαν ατελείωτες επισκέψεις σε γιατρούς, νοσηλείες σε νοσοκομεία. Οι γιατροί ήταν απογοητευτικοί. Μπήκε με υψηλό πυρετό στο νοσοκομείο και υποβλήθηκε σε ισχυρή θεραπευτική αγωγή. Εκείνος όμως τηρούσε αυστηρά την άλαδη νηστεία (ήταν Δεκαπενταύγουστος). Τον επόμενο χρόνο εισήχθη στον Ευαγγελισμό. Εκεί νοσηλεύθηκε πάνω από τρείς μήνες. Οι γιατροί συζητούσαν να του κόψουν το πόδι. Εκείνος γνώριζε ότι η ζωή του πλέον θα ήταν μαρτυρική και το είχε πει: «Από εδώ και πέρα η ζωή μου δεν θα είναι πια η ίδια, θα ανεβώ πάλι στον Σταυρό. Από τον Σταυρό ξεκίνησα, στον Σταυρό θα τελειώσω» Τους τελευταίους 18 μήνες της ζωής του, που ήταν στον Ευαγγελισμό, το δωμάτιό του λειτουργούσε σαν κελί του ερχόταν κόσμος πολύς και τις περισσότερες φορές δεν προλάβαινε να αναπαυθή. Όταν πλησίαζε το τέλος του πατρός Ευμενίου, ο ίδιος το προαισθανόταν και μας έδινε κάποιες ενδείξεις. Ήταν 17 Μαρτίου 1999, των ονομαστηρίων του Μητροπολίτου Νικαίας Αλεξίου. Άρχισε να ψάλλει την φήμη του Σεβασμιωτάτου. Στο τέλος του είπαμε: «Και τα δικά σας πολλά τα έτη, Γέροντα». «Τα δικά μου...», είπε σκεπτικός και άρχισε να μετράει: «17, 18, 19, 20, 21, 22, 23...». Στο 23 σταμάτησε. Όταν εκοιμήθη, 23 Μαϊου, τότε καταλάβαμε τι σήμαινε που σταμάτησε το μέτρημα στο 23. Ήταν 4.10 μ.μ. όταν άφησε την ψυχή του στα χέρια του Υψίστου, σε ηλικία 68 ετών. Σίμων Μοναχός

Ο Άγιος Παΐσιος και ο....αετός...!

Διηγήθηκε πάλι ο Άγιος Παΐσιος: «Ήταν η Κυριακή του Τυφλού. Αισθανόμουν εξάντληση και μου πέρασε ο λογισμός ότι, αν είχα να φάω λίγο ψαράκι, θα μου έκανε καλό. Όχι από επιθυμία, αλλά σαν φάρμακο. Είχα προβλήματα και με τα έντερά μου. Βγήκα να πάω έξω. Γυρίζοντας είδα ένα μεγάλο πουλί σαν αετό να χαμηλώνει πολύ και έσκυψα να μην με χτυπήσει. Φοβήθηκα μήπως είναι τίποτε του πειρασμού, γι’ αυτό δεν έδωσα σημασία και μπήκα γρήγορα στο κελλί μου. Σε λίγο χρειάσθηκε πάλι να βγω έξω. Στο ίδιο σημείο που είχα σκύψει είδα να σπαρταράει ένα μεγάλο ψάρι. Πρώτα έκανα τον σταυρό μου, ευχαρίστησα τον Θεό και μετά πήρα το ψάρι. Αλλά, σου κάνει καρδιά μετά να το φας;» Για να θυμάται το γεγονός και να μνημονεύει πάντοτε την πρόνοια του Θεού, ζωγράφισε πολύ ωραία στο όρθιο ξύλο του κρεβατιού του έναν αετό να κρατά στα νύχια του ένα μεγάλο ψάρι. Επίσης στο Πεντηκοστάριο,την Κυριακή του Τυφλού,στο περιθώριο της σελίδας είχε καταγράψει το γεγονός, αλλ’ εκ των υστέρων το απέκοψε (από ταπείνωση για να μην γίνει γνωστό). Αναγκαστικά όμως -γιατί αλλιώς θα κόβονταν και τροπάρια της πίσω σελίδος- παρέμεινε το εξής τεμάχιο, από το οποίο μάλιστα διέγραψε μερικές λέξεις, (για να μπερδεύεται το νόημα), που με δυσκολία διαβάστηκαν: "Δόξα τω Θεώ και ευχαριστίας (εις αυτούς που) προσεύχονται (και στέλνουν) ελεημοσύνη (αθόρυβα με τα) πουλιά του Θεού στα πλάσματα του Θεού." (Οι εντός παρενθέσεων λέξεις είναι οι διαγραμμένες). «Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου» του Ιερομονάχου Ισαάκ

Η Νέα Τάξη Πραγμάτων στήνει «Άουσβιτς» για απελπισμένους

Η επέλαση του εωσφορικού «μετανθρωπισμού» οδηγεί όλο και περισσότερες χώρες της «πολιτισμένης» Δύσης να νομιμοποιούν την ευθανασία προκειμένου να έρθει πιο σύντομα σε πέρας το σχέδιο μείωσης και ελέγχου του παγκόσμιου πληθυσμού. Οι μαριονέτες που βρίσκονται στις κυβερνήσεις των δυτικών κρατών, με κτηνώδεις και απάνθρωπους νόμους επισπεύδουν την «Τελική Λύση» που προωθείται από τα ναζιστικά απολειφάδια του WEF. Νόμοι που καλύπτονται από τον μανδύα μιας δήθεν «ανθρωπιάς», φιλοδοξούν να λειτουργήσουν ως δικαιωματιστικά «Άουσβιτς» για απελπισμένους ανθρώπους. Και η Νέα Τάξη Πραγμάτων μεριμνά για να δημιουργεί στρατιές από τέτοιους. Και αφού όσο αυξάνεται ο υλισμός και η αθεΐα – τόσο αυξάνονται και οι αυτοκτονίες, γι’ αυτόν τον λόγο επιχειρούν να στήσουν «φάμπρικα» με αυτές, για να κερδίζουν οι σύγχρονοι «Μένγκελε» με τις λευκές ποδιές. Όπως ακριβώς – εδώ και πολλές δεκαετίες – έχουν στήσει βιομηχανία εκτρώσεων, έτσι κάνουν και με τους υποβοηθούμενους θανάτους. Για το σύγχρονο «τέρας» της συστημικής ιατρικής, δεν είναι αρκετά τα ποτάμια αίματος των αγέννητων παιδιών, θέλουν να προσθέσουν και το αίμα παιδιών, ενηλίκων και ηλικιωμένων για να ασελγήσουν ακόμα περισσότερο στον όρκο του Ιπποκράτη. Έτσι, αντί να αυτοκτονεί ο άνθρωπος… δωρεάν και ίσως να ταλαιπωρείται κιόλας, του παρέχουν κίνητρα να το κάνουν με την «ασφαλή» – επιστημονική μέθοδο, με το αζημίωτο βέβαια. Πρώτα φροντίζουν να δημιουργούν στους λαούς συνθήκες φτώχειας, ανασφάλειας, κατάθλιψης και συναισθηματικών αδιεξόδων, τους καταστρέφουν την υγεία με ρύπανση, επικίνδυνα σκευάσματα και διατροφικά σκουπίδια εργαστηρίων, και τώρα ετοιμάζονται να εξαργυρώσουν αυτή την κοινωνική νοσηρότητα που οι ίδιοι προκάλεσαν, με υποβοηθούμενους θανάτους. Αφού η παράνοια του ψευτοδικαιωματισμού κατακλύζει όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής, φτάνει στο τέλος να μιαίνει ακόμα και αυτήν την ιερή στιγμή του θανάτου. Και έτσι έχουμε απαιτήσεις για δικαίωμα στην ευθανασία και δικαίωμα στην υποβοηθούμενη αυτοκτονία, δηλαδή δικαίωμα στη δολοφονία ανθρώπων. Για να γίνεις «μετα – άνθρωπος», πρέπει πρώτα να απεκδυθείς την ανθρωπιά και να γίνεις απάνθρωπος, στενός συγγενής των ζώων και όχι του έμψυχου ανθρώπου που έχει αιώνια προοπτική δόξας και σωτηρίας, δια του Χριστού. Όσοι θέλουν να ακολουθήσουν την ψυχοκτόνα ατραπό του «μετανθρωπισμού» πρέπει να αποκηρύξουν την οντολογία του ανθρώπινου προσώπου ως κτίσμα Θεού και να πορευτούν με τους ψηφιακούς εαυτούς τους στις απατηλές ουτοπίες που τάζει η Νέα Τάξη Πραγμάτων. Όσοι θέλουν να ακολουθήσουν αυτήν τη διεστραμμένη οδό, άλλα η ψυχοσωματική υγεία τους καταρρέει (γιατί ο άνθρωπος δεν είναι πλασμένος να ζει χωρίς Θεό), το άρμα της Νέας Τάξης τους αντιτείνει την «ιατρική βοήθεια» της ευθανασίας. Όσοι μπορείτε, ελάτε μαζί μας στη νέα Βαβυλώνα μας – και όσοι δεν αντέχετε τον δυστοπικό κόσμο μας, θα αποζημιωθείτε για την σκληρή ζωή που ζήσατε, με έναν «καλό θάνατο» (αυτό ακριβώς σημαίνει η λέξη «ευθανασία»). Ο θάνατος απλώνεται στη Δύση Μήπως μας φαίνονται υπερβολικά όλα αυτά; Ας δούμε τι ισχύει σε χώρες του δυτικού κόσμου πάνω σε αυτό το ζήτημα: Τον Απρίλιο του 2002, η Ολλανδία έγινε η πρώτη χώρα στον κόσμο που νομιμοποίησε την ενεργητική ευθανασία, κατά την οποία οι γιατροί χορηγούν θανατηφόρες δόσεις φαρμάκων σε ασθενείς που πάσχουν από ανίατη πάθηση. Νομιμοποίησε επίσης την υποβοηθούμενη αυτοκτονία, όπου οι ασθενείς μπορούν να λάβουν βοήθεια για να αφαιρέσουν οικειοθελώς τη ζωή τους. Η ολλανδική κυβέρνηση τον Απρίλιο του 2023 ενέκρινε επίσης την ευθανασία για παιδιά κάτω των 12 ετών. Εχθές, Τρίτη 16/5, το κοινοβούλιο της Πορτογαλίας αποποινικοποίησε την ευθανασία και με νόμο επιτρέπει πλέον «τον ιατρικά υποβοηθούμενο θάνατο». Το Βέλγιο ήταν η δεύτερη χώρα της ΕΕ που υιοθέτησε την ευθανασία και την υποβοηθούμενη αυτοκτονία τον Μάιο του 2002. Το Λουξεμβούργο, αποποινικοποίησε την ευθανασία και την υποβοηθούμενη θανάτωση το 2009, ενώ τον Ιούνιο του 2021 ακολούθησε η Ισπανία, η οποία νομιμοποίησε και τις δύο πρακτικές. Η Ελβετία ενώ απαγορεύει την ευθανασία, επιτρέπει εδώ και δεκαετίες την υποβοηθούμενη αυτοκτονία. Η γειτονική Αυστρία νομιμοποίησε επίσης την υποβοηθούμενη αυτοκτονία το 2022. Ευθανασία και υποβοηθούμενη αυτοκτονία είναι παρόμοιοι τρόποι θανάτωσης και δεν έχουν καμία διαφορά ως προς το αποτέλεσμα, απλά στην πρώτη περίπτωση ο δολοφόνος είναι ο γιατρός, ενώ στη δεύτερη ο ασθενής γίνεται δολοφόνος του εαυτού του. Στη Γαλλία και την Αγγλία, ήδη είναι στο τραπέζι του δημόσιου διαλόγου η εξέταση της νομιμοποίησης της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας και οι κυβερνήσεις προσανατολίζονται θετικά σε αυτήν την εξέλιξη. Στον Καναδά που αποτελεί και μία από τις αγαπημένες χώρες της νεοταξικής κλίκας του WEF, το σύστημα όχι μόνο επιτρέπει άλλα και παροτρύνει κόσμο προς την ευθανασία και μόνο το 2022 ωθήθηκαν στον θάνατο 10.000 άνθρωποι, πάνω από το 3% όλων των θανάτων εκείνου του έτους στη χώρα. Επιπλέον, καναδοί ακαδημαϊκοί μέσω επιστημονικής δημοσίευσης, υποστηρίζουν πως πρέπει να γίνει κοινωνικά αποδεκτή η ευθανασία φτωχών ανθρώπων. Σε δημοσίευμα που φιλοξένησαν οι New York Times στις αρχές του Μαΐου, με τίτλο «Η ιατρική βοήθεια στον θάνατο δεν πρέπει να αποκλείει την ψυχική ασθένεια», υποστηρίζεται πως πρέπει να γίνει επιτρεπτή η υποβοηθούμενη αυτοκτονία σε όσους πάσχουν από ψυχασθένειες. Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε με πολλές άλλες αναφορές, άλλα αρκούν αυτές για να καταλάβουμε πως έχουμε να κάνουμε με ένα διεθνές κύκλωμα ευγονιστών νεοναζί που πραγματοποιούν τις μαζικές εκκαθαρίσεις τους υπό το πρόσχημα της «ανθρωπιάς» και της «αξιοπρέπειας». Δεν εκτελούν ανθρώπους δια της βίας έτσι όπως έκαναν οι ιδεολογικοί πρόγονοι τους, άλλα μοιράζουν από ένα νομικό «όπλο» στο χέρι του κάθε απελπισμένου ανθρώπου για να τελειώσει μόνος του τη δουλειά. Δεν φροντίζουν να δημιουργήσουν συνθήκες ώστε να χτυπήσουν τη δυστυχία στη ρίζα της, άλλα επιννοούν τους τρόπους που θα ξεφορτώνονται πιο γρήγορα το «βάρος» της ανθρωπότητας. Η αντιμετώπιση του ανθρώπου ως πλάσμα του Θεού που προορίζεται για την κατά Χάριν θέωση, η αντίληψη της ζωής ως δώρο Θεού, η αγάπη για τον συνάνθρωπο, η μέριμνα για την αθάνατη ψυχή του, η εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού και η αποδοχή των δοκιμασιών που επιτρέπει, η ιερότητα του θανάτου και του μαρτυρίου (ακόμα και αν αυτό έχει μορφή νόσου), η πίστη στη μετά θάνατον ζωή, η πίστη στο θαύμα και την ίαση ψυχής ή σώματος, το «ου φονεύσεις», όλα αυτά είναι αξίες της πίστης που βρίσκονται σε εντελώς διαφορετικό σύμπαν από τη σφαίρα του αντίχριστου «μετανθρωπισμού». Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο και η στάση του χριστιανού είναι η μοναδική επανάσταση απέναντι σε αυτό το κράτος του θανάτου, και όσο εκτυλίσσονται τα ζοφερά τους σχέδια, θα γίνεται όλο και πιο φανερό πως έχουμε να κάνουμε με έναν ανοιχτό πόλεμο της ζωής εναντίον του θανάτου, τους φωτός εναντίον του απόλυτου σκότους.

Ο Άγιος Ιωάννης εν Σάντα Κρουζ

Ο πατήρ Ιωάννης Καρασταμάτης γεννήθηκε το έτος 1937 στην Άνδρο. Σε ηλικία είκοσι ετών μετανάστευσε στην Αμερική όπου δημιούργησε οικογένεια και χειροτονήθηκε ιερεύς. Μετά από δεκαετές ιεραποστολικό έργο στην Αλάσκα, ήλθε τελικά στη Σάντα Κρουζ στο ναό του Προφήτη Ηλία, τον οποίο αφού τελειοποίησε, εγκαινίασε το έτος 1981. Στην Άνδρο συμβαίνει το θαύμα με τους κρίνους της Παναγίας που αφιερώνονται στη χάρη της και αν και ξεραίνονται κατά τη διάρκεια του χρόνου, στη γιορτή της ανθίζουν πάλι. Αυτούς τους ξερούς κρίνους έφερε στην Αμερική ο πατέρας Ιωάννης από το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου Άνδρου και όταν τους τοποθέτησε στην εικόνα της Παναγίας αυτοί άνθισαν. Μάλιστα ο γέροντας Δωρόθεος από το μοναστήρι του έδωσε σπόρους και φύτεψε νέους κρίνους και στην Αμερική. Είχε την πόρτα του σπιτιού του ανοιχτή νυχθημερόν για τους ενορίτες του. Το κήρυγμα του ήταν πύρινο και με αφορμή το θαύμα των κρίνων, έφερε πολλούς στην ορθοδοξία από εκείνους που έρχονταν να δουν και να προσκυνήσουν την εικόνα της Παναγίας και άκουγαν το κήρυγμα του. Έγραφε ποιήματα και διάβαζε τους βίους των Αγίων και τα θαύματα της Παναγίας, ενώ ζητούσε υλικό για τα κηρύγματα του από τον γέροντα Δωρόθεο στην Ανδρο. Ο πατέρας Ιωάννης δολοφονήθηκε άγρια αφού πρώτα βασανίστηκε, σαν σήμερα το έτος 1985, ημέρα Σάββατο, μέσα στην εκκλησία του, από οικογένεια σατανιστών. Δεχόταν από καιρό απειλητικά τηλεφωνήματα για το λόγο ότι είχε φέρει πολλούς ανθρώπους στην ορθόδοξη πίστη. Τη σωρό του βρήκε ο γιος του. Λίγες μέρες πριν το θάνατο του, οι ανθισμένοι κρίνοι της Παναγίας έπεσαν ξαφνικά και δεν άνθισαν ξανά, ενώ η ίδια η εικόνα δάκρυσε και το δάκρυ υπάρχει ακόμα. Επίσης ο ίδιος ο πατέρας Ιωάννης κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, λίγες ημέρες πριν το θάνατο του, έλαμπε και το πρόσωπο του ακτινοβολούσε. Οι εμφανίσεις του Αγίου Ιωάννη μετά τον θάνατο του ήταν πολλές. Εμφανίστηκε στο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου στην Άνδρο όπου λειτουργούσε ο αγαπημένος του γέροντας Δωρόθεος. Ο Άγιος Ιωάννης εν Σάντα Κρουζ τιμάται και στην Ρωσική εκκλησία.