Ο ΣΙΒΑΣ ΤΗΣ ΜΕΣΣΑΡΑΣ, Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΙ Ο ΤΟΥΡΚΟΣ ΠΟΥ ΠΥΡΟΒΟΛΗΣΕ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Σαν παίρνεις το δρόμο για τη Ι. Μονή της Οδηγήτριας βλέπεις αυτό το γραφικό χωριό ν’ αγναντεύει από το μικρό λόφο, τον κάμπο της Μεσαράς. Ο Σίβας είναι ένα χωριό στολίδι του κάμπου της Μεσσαράς αλλά και της ιστορίας. Ανήκει στον Δήμο Τυμπακίου στην Επαρχία Πυργιώτισσας στην Ν.Δ. άκρη της πεδιάδος της Μεσσαράς σε υψόμετρο 110μ. Η απόσταση του από το Ηράκλειο είναι 62 χλμ. Από 'κει περνάς για να πας στην Μονή της Παναγίας της Οδηγήτριας, ενώ 3,5 χλμ πιο βόρεια από τον Σίβα βρίσκεται ο αξιόλογος Μινωικός αρχαιολογικός χώρος της Φαιστού. Το ενδιαφέρον είναι πως ένας τόσο μικρός οικισμός έχει τόσο σπουδαία ιστορία και στα χώματά του έχουν γεννηθεί σημαντικές προσωπικότητες που στο πέρασμά τους σημάδεψαν τον τόπο. Το χωριό είναι γενέτειρα του Οσίου Ιωάννου του Ξένου ή Ερημίτη, (ο Κυρ-Αι-Γιάννης λένε οι Κρητικοί) ο οποίος εργάστηκε για την αναζωπύρωση της Χριστιανοσύνης στην Κρήτη μετά την απελευθέρωσή της από τους Σαρακηνούς από το Νικηφόρο Φωκά το 961 μ.Χ. Τον τόπο γεννήσεως του αγίου τον ονομάζουν σήμερα Τζοβαέρη (από το τούρκικο Cevahir=διαμάντι). Ο Άγιος Ιωάννης ο Ξένος ενίσχυσε με τον προσωπικό του αγώνα την χριστιανική ζωή του τόπου, κυρίως στο Ρέθυμνο και στα Χανιά όπου έδρασε. Έκτισε κτίρια και ερημητήρια και βοήθησε στην αγροτική ανάπτυξη δημιουργώντας ελαιοτριβεία, μελισσοκομεία και οτιδήποτε μπορούσε και θεωρούσε ότι θα ήταν αναγκαίο για την ανάπτυξη των μοναστηριών αλλά και των φτωχών οικισμών γύρω από αυτά. Έργο του είναι η Μονή και ο ναός της Παναγίας Αντιφωνήτριας στα Μυριοκέφαλα Ρεθύμνης, η Μονή της Κυρίας των Αγγέλων Γουβερνέτου στα Χανιά, καθώς και πολλοί άλλοι ναοί κ μοναστήρια. Στον Σίβα γεννήθηκε και ο οπλαρχηγός Ιωάννης Σκουντής ή Στεφανάκης, ο οποίος πολέμησε υπό την αρχηγία του Μιχαήλ Κουρμούλη κατά την Επανάσταση του 1821, στην Πελοπόννησο με τον Κολοκοτρώνη και Καραϊσκάκη και έλαβε μέρος στην Επανάσταση του 1866 πλάι στον Ξωπατέρα και στον Κόρακα. Εδώ είναι γεννημένος κι ο δάσκαλος πεζογράφος κι επαναστάτης Θέμος Κορνάρος. "Σίβας", η προέλευση του ονόματός του χωριού είναι άγνωστη. Οι περισσότεροι ιστορικοί συγκλίνουν στην περίοδο της Αραβοκρατίας, απ’ όπου και «Σίβας» είναι η Όασις της Αιγύπτου όπου βρίσκεται το μαντείο του Άμμωνα. H ύπαρξη άφθονων φυσικών πηγών στην περιοχή επίσης (από την αραβική λέξη siva, που σημαίνει πηγή) συνετέλεσε στην ονομασία. Κατά τους χρόνους της Βενετοκρατίας ο Σίβας αναφέρεται σε χάρτη ως «Silva» που σημαίνει "δάσος" και αυτό μας αποκαλύπτει την ύπαρξη δασών στην περιοχή. Όπως και να 'χει ο Σίβας είναι ένα χωριό πανέμορφο, με όμορφους φιλόξενους κατοίκους, με ένα παραδοσιακό καφενέ, που είναι ανάμεσα στα 10 καλύτερα της Ελλάδος και με μεγάλη ιστορία. Το πρώτο που συναντά κάποιος μπαίνοντας στο χωριό είναι μια πολύ ωραία και χαρακτηριστική πηγή δίπλα ακριβώς στην εκκλησία της Αγίας Μαρίνας. Αυτή η πηγή έχει μεγάλη ιστορία που θα την δούμε πιο κάτω. Στην πλατεία δεσπόζει το παλιό κτίριο του Δημοτικού σχολείου που κτίστηκε το 1864 και δίπλα στο Δημοτικό σχολείο, κτισμένη την ίδια εποχή είναι η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, αφιερωμένη στη μνήμη της αποκεφάλισης του Ιωάννη του Προδρόμου. Εκεί διαδραματίζονται τα γεγονότα που θα σας διηγηθώ: Η επανάσταση του 1866-69 μόλις είχε περάσει… Μια επανάσταση που χώρισε Χριστιανούς και Μουσουλμάνους στα δυο και το αίμα έτρεξε ποτάμι σε όλη την Κρήτη! Στο κεφαλοχώρι της Μεσαράς, στο Σίβα, είχε έλθει ο Τούρκος φοροεισπράκτορας από το γειτονικό χωριό Άγιο Ιωάννη, να εισπράξει το φόρο της δεκάτης -Ανήμερα τ’ Άι – Γιαννιού του Ριγολόγου ήλθε ο αθεόφοβος στο χωριό, μονολόγησε ο παπα-Σύγκελος…ο παπάς του χωριού.... -Και ήρθε και μεθυσμένος! Είχε καθίσει στην πεζούλα του Άι Γιάννη και ξέροντας πως οι Ρωμιοί νηστεύουν, έβριζε τους Χριστιανούς, έβριζε τα Θεία και πρόσταξε να του βράσουν μια όρνιθα… -Αυτό αγά μου δε γίνεται, του λέει ο παπα – Σύγκελος! Η πίστη μας δε μας επιτρέπει τέτοια μέρα να βάλουμε κρέας στο τσικάλι… -Ποια πίστη σας μωρέ παπά του λέει… -Εδά θα δεις… Και με ένα σάλτο σηκώνεται, παίζει μια κλωτσιά στην πόρτα της εκκλησίας του Άι – Γιάννη και μπαίνει μέσα. Βγάζει την μπιστόλα του και σημαδεύει το Χριστό στο κεφάλι… -Μη! αγά μου!!! φωνάζει ο παπάς!- Τι πας να κάνεις;;; Δεν πρόλαβε να τελειώσει το λόγο του και η μπιστόλα βρόντηξε. Το βόλι βρήκε το Χριστό στο τέμπλο στο κεφάλι! Γελώντας και ουρλιάζοντας από ικανοποίηση, ολόχαρος ο Τούρκος βγαίνει από την εκκλησία και ξανακάθεται στην πεζούλα. -Δε την-ε λογαριάζω παπά την πίστη σου, φώναξε. Δεν φοβάμαι το Χριστό σας… Μα δεν πρόλαβε να τελειώσει το λόγο του και μια μέλισσα τον γυρόφερε… Πήγε και κάθισε στα χείλη του, χωρίς να πάρει είδηση ο μεθυσμένος και του άφησε όλο της το δηλητήριο... Το δάγκωμα τον τρόμαξε...Πετάχτηκε ολόρθος… -Ήντα 'παθες αγά μου; Ρώτηξε ο παπάς… -Κάτι με δάγκωσε στα χείλη και άρχισα να πρίχνομαι!!! , φώναξε... Ο Τούρκος άρχισε να πρίχνεται πράγματι και να μην αισθάνεται καλά. Πήρε τη φοράδα του και πήγε στον Άι – Γιάννη στο κονάκι του. Το βράδυ φτάνει στο χωριό απεσταλμένος του και χτυπά την πόρτα του σπιτιού του παπα- Σύγκελου. -Ο αγάς μου είναι βαριά άρρωστος, είπε. Σε παρακαλεί να προσευχηθείς στον Άγιο σας να με κάνει καλά και θα σας φτιάξει ότι θέλετε, μου είπε να σας πω… Πράγματι ο παπάς πήγε στην εκκλησία και παρακάλεσε τον Άγιο να τον συγχωρέσει όχι γιατί νοιάστηκε πολύ για τον Τούρκο, αλλά γιατί φοβόταν την οργή τους αν πέθαινε… Γεγονός είναι πως μέσα σε λίγες μέρες η υγεία του βελτιώθηκε!! Φώναξε τον παπά να τον ευχαριστήσει και να του πει τι θέλει να φτιάξει για το χωριό από ευγνωμοσύνη μα και φόβο στον Άγιο... Ο παπα – Σύγκελος ρώτησε τους χωριανούς που ζήτησαν από τον αγά να τους φτιάξει γούρνες στην είσοδο του χωριού για να πλένουν οι γυναίκες τα ρούχα και να ποτίζουν τα ζώα τους οι Σιβιανοί. Κι εκείνος τους έκαμε το χατήρι. Το έργο έγινε… Ανάμεσα σε αυτές τις γούρνες είναι και η όμορφη πηγή στην είσοδο του χωριού. Σήμερα στο Σίβα στέκουν και τα δυο για να δηλώνουν το θαύμα και να θυμίζουν σε όλους τα γεγονότα αυτά... Και η τρύπα στο κεφάλι του Χριστού στο τέμπλο του Ναού του Αγίου Ιωάννου και η βρύση στην είσοδο του Σίβα… Το γεγονός καταγράφεται στην αρχή της δεκαετίας του 1870. Στη φωτογραφία μέρος της Ι. Μονής Οδηγήτριας στο Σίβα. Εκεί βρίσκεται και ο ιστορικός Πύργος του Ξωπατέρα. ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος, Οι Γάλλοι γιατροί λένε: «έκτακτο επιστημονικό γεγονός»!

Μια μητέρα ελληνίδα, έφερε στον κόσμο ένα παιδάκι με μια τρομερή αρρώστια που θα πρέπει να ονομάζεται «ακρομεγαλία». Μεγαλώνουν οι σάρκες χωρίς να μεγαλώνουν τα οστά. Η επιστήμη λέει πως λίγα χρόνια ζει ο άνθρωπος μ’ αυτή την τρομερή πάθηση και είναι σαν μια άμορφη μάζα. Η μητέρα αγωνίστηκε εδώ στην Ελλάδα και της υπέδειξαν να πάει στο Παρίσι, σ’ ένα Ινστιτούτο υγείας του παιδιού για να γίνει σχετική έρευνα. Εκεί της είπαν οι γάλλοι γιατροί πως είναι στις τελευταίες του μέρες το παιδάκι της και ότι πρόκειται να πεθάνει και μάλιστα πως ο θάνατος συμβαίνει με πολύ υψηλό πυρετό. Και πραγματικά, τις μέρες εκείνες παρουσιάστηκε ο υψηλός αυτός πυρετός γύρω στα 41, χωρίς να πέφτει με τίποτα. Η μάνα μόλις το βλέπει έτσι, αρπάζει στην αγκαλιά της το παιδάκι, βγαίνει από το νοσοκομείο και πηγαίνει σ’ ένα μοναστήρι, ορθόδοξο ρωσικό. Πηγαίνει κατ’ ευθείαν στην εικόνα της Παναγίας και με κλάματα αρχίζει να της λέει: «Εσύ μάνα, μάνα του Κυρίου, που γνωρίζεις από πόνο, σε ικετεύω ή να γίνει καλά το παιδί μου ή ας το αναπαύσεις εσύ». Κάποιος Ρώσος που ήξερε λίγα ελληνικά, ακούει τα παρακάλια της. Την πλησιάζει, βλέπει το παιδάκι της σ’ αυτή την τρομερή κατάσταση και της λέει: «Εκεί στην Ελλάδα έχετε έναν πατριώτη μας πολύ θαυματουργό, τον Άγιο Ιωάννη το Ρώσο. Δεν ξέρω αν πήγες, αλλά πρέπει να πας να τον παρακαλέσεις θερμά. Είναι μεγάλος προστάτης των αρρώστων στην εποχή μας. Έχω μαζί μου την εικόνα του, και θα σταυρώσω το παιδάκι σου με την εικόνα του αυτή και πίστεψε και συ ότι πάνω από την επιστήμη και τους γιατρούς είναι ο Θεός και οι άγιοί του». Βγάζει την εικόνα και ακριβώς την ώρα που την ακουμπά στο μέτωπο του παιδιού, εκείνο σπαρταρά σαν το ψάρι. Κρύος ιδρώτας λούζει ολόκληρο το σώμα του, μουσκεύεται κυριολεκτικά και η μάνα σκύβει να φιλήσει το παιδάκι της από την παρόρμηση να δει αν καίει (απ’ τον πυρετό). Το παιδί είναι τελείως δροσερό. Αρχίζει να κλαίει η μάνα, μαζεύονται και άλλοι μοναχοί και επισκέπτες, παρακαλεί το βράδυ να γίνει μια αγρυπνία για την υγεία του παιδιού. Γίνεται η αγρυπνία και το παιδί είναι όλη την νύχτα απύρετο. Το πρωί, μετά την αγρυπνία, ξαναγυρίζει στο νοσοκομείο το παιδάκι χωρίς πυρετό. Οι Γάλλοι γιατροί λένε: «έκτακτο επιστημονικό γεγονός», συνεχίζουν την παρακολούθηση και σε τρεις μήνες οι ακτινογραφίες έδειξαν πως τα οστά του παιδιού άρχισαν να μεγαλώνουν κανονικά και μόλις το παιδί περπάτησε η μητέρα το πήρε και ήλθαν στο Προκόπι [το Προκόπι Ευβοίας όπου βρίσκεται το άγιο λείψανο του θαυματουργού και ομολογητή αγίου]. Σήμερα το καμαρώνει που πηγαίνει με τα πόδια στο σχολείο και γυρνά το μεσημέρι στο σπίτι, όπως χαρακτηριστικά μας είπε η ίδια. Είναι όπως θέλει ο Θεός. Δεν του παρουσιάστηκε κανένα πρόβλημα και είναι φυσιολογικός άνθρωπος. Από το περιοδικό, «Σύναξη», τριμηνιαία έκδοση σπουδής στην Ορθοδοξία, τεύχος 4, 1982. Η αφήγηση του θαύματος έγινε από τον μακαριστό π. Ιωάννη Βερνέζο, προϊστάμενο του Ιερού Προσκυνήματος του αγίου Ιωάννη του Ρώσου στο Προκόπι Ευβοίας, με βάσει τα κείμενα, όπως τα κατέγραψαν και τα υπέγραψαν οι ιαθέντες στο Βιβλίο Θαυμάτων του Προσκυνήματος. pemptousia

Για κάθε καλό πράγμα ο διάβολος έχει φτιάξει ένα ψεύτικο αντίγραφο

Κρατήστε την ορθόδοξη πίστη μας, τόσο στους κανόνες της όσο και στα δόγματά της, με αγιότητα και σταθερότητα. Μην προσαρμόζετε την πίστη σας στη ζωή σας, αλλά τη ζωή σας στην πίστη σας. Αντλήστε όλη την ευτυχία σας από την αληθινή ορθόδοξη πίστη. Τότε θα είστε αληθινά τέκνα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, και ο Κύριος θα σας γεμίσει εδώ σε αυτόν τον κόσμο με τις ανείπωτες Χάρες Του. *** Κάποιοι μπορεί να πουν: "Γιατί πρέπει να διατηρούμε την πίστη στον Χριστό και να προσπαθούμε να αποκτήσουμε τις άλλες χριστιανικές αρετές; Δεν αρκεί μόνο η αγάπη για να είμαστε άξιοι της αιώνιας σωτηρίας;" Τέτοιες ερωτήσεις προκύπτουν μόνο από εκείνους που δεν έχουν ιδέα από χριστιανική πνευματική ζωή. Είναι δυνατόν να ανέβει κανείς ένα βουνό χωρίς να διασχίσει την ανηφόρα του βουνού; Σίγουρα όχι. Με τον ίδιο τρόπο είναι αδύνατο χωρίς το θεμέλιο όλων των χριστιανικών αρετών, δηλαδή χωρίς ειλικρινή πίστη στον Χριστό, να φτάσει κανείς στην κορυφή που βρίσκεται η αγάπη. *** Ας θυμηθούμε, αγαπημένα μου παιδιά εν Χριστώ, ότι χωρίς πίστη είναι αδύνατο να πραγματοποιήσουμε το θέλημα τον Θεό (Εβραίους 11:6), ότι χωρίς την ορθόδοξη πίστη δεν υπάρχει η Χάρις του Θεού, ούτε αληθινή αγάπη για τον πλησίον, αλλά μόνο καταστροφικός εγωισμός ή μόνο κενά λόγια για την αγάπη, όπως μεταξύ των αιρετικών και των σεχταριστών. Ας καταβάλουμε λοιπόν προσπάθεια να κρατήσουμε την ορθόδοξη πίστη Αγία και σταθερή και μαζί με αυτήν να έχουμε πάντα την Χάρη του Θεού, την αληθινή αγάπη για τον πλησίον. *** Σε όλα τα δογματικά ζητήματα και ιδιαίτερα στις αμφιλεγόμενες θεολογικές απόψεις πρέπει να τηρούμε αυστηρά τη διδασκαλία των Αγίων. Μόνο οι Άγιοι πατέρες μπορούν να μας δώσουν μια αλάθητη και πιο αληθινή κοσμοθεωρία στο χώρο της πίστης μας. Αποτελούν για μας το σωτήριο κριτήριο της Ορθοδοξίας. *** Ο Χριστός μας καλεί να είμαστε σαν τα παιδιά. Ένα παιδί νιώθει ασφάλεια όταν κρατάει το χέρι του πατέρα του. Δεν έχει κανένα ίχνος αμφιβολίας ότι ο καλός μπαμπάς θα του δώσει αυτό που θέλει. Όταν προσευχόμαστε στον Θεό, πρέπει να έχουμε την ίδια παιδική, ζωντανή πίστη προς τον Επουράνιο Πατέρα μας. Αυτή είναι μία από τις προϋποθέσεις για να εισακουστούν οι προσευχές μας. Είναι ένα δώρο Θεού, γι' αυτό πριν κάνετε την προσευχή για οποιαδήποτε ανάγκη, ζητήστε πρώτα απ' όλα από τον Θεό να σας απαλλάξει από την απιστία και να ενισχύσει την πίστη σας. *** Η προσοχή μας πρέπει να είναι στραμμένη στην εσωτερική μας ζωή, ώστε να μην παρατηρούμε τι συμβαίνει γύρω μας. Τότε δεν θα κρίνουμε. Δεν θα στεναχωριόμαστε τόσο πολύ από την αναλήθεια που υπάρχει εδώ, θα είμαστε αδιάφοροι απέναντί της. Η αλήθεια δεν ζει στη γη μας. Ανυπομονούμε για έναν νέο ουρανό και μια νέα γη, όπου θα κατοικεί η αλήθεια. Μη στενοχωριέστε αν οι άνθρωποι δεν σας εκτιμούν και είναι άδικοι μαζί σας. Δουλεύετε για τον Θεό, όχι για τους ανθρώπους. Να είστε φιλεύσπλαχνοι με τους άλλους και αυστηροί με τον εαυτό σας. Δεν θα είστε υπεύθυνοι για τους άλλους, γι' αυτό προσέξτε όχι γι' αυτούς, αλλά για τον εαυτό σας, γιατί θα είστε υπεύθυνοι μόνο για τον εαυτό σας. *** Στην ουσία, η αγάπη είναι ταπεινότητα και η ταπεινότητα είναι αγάπη. *** Σε όλες τις αρετές, το πιο σημαντικό πράγμα είναι η ταπεινότητα. *** Ο Θεός αγαπά τους τολμηρούς και τους ταπεινούς. *** Σκληρός και πράος! Πράος και σκληρός! *** Όποιος νομίζει ότι έχει αρετή, την χάνει. *** Μην δεχτείτε τον διάβολο! *** Έχω παρατηρήσει ότι ο Κύριος πάντα ακούει και εκπληρώνει την προσευχή σε περιόδους μεγάλης θλίψης. *** Η πρώτη προϋπόθεση για κάθε ανάβαση είναι η ταπεινοφροσύνη, δηλαδή να αισθάνεστε την αδυναμία σας και να εμπιστεύεστε τον εαυτό σας στον Θεό. *** Η υπακοή είναι αληθινή αγάπη. Η υπακοή είναι η πηγή της ζωής και της ευδαιμονίας, ενώ η ανυπακοή είναι η πηγή του θανάτου και της δυστυχίας. Η αληθινή υπακοή κάνει τον αρχάριο να μοιάζει με την καιόμενη βάτο. Η υπακοή δεν καίγεται στη φωτιά, δεν βυθίζεται στο νερό και ανυψώνεται από τη γη στον ουρανό. Ενώ η ανυπακοή πνίγεται στο νερό, καίγεται στη φωτιά και μεταφέρει από τη γη στην κόλαση. Η υπακοή είναι ο παράδεισος ενώ η ανυπακοή είναι η κόλαση. Για την υπακοή ο Θεός στέλνει μεγάλες χαρές. *** Ο Θεός και εσείς, κανείς άλλος. Ό,τι κάνετε εσείς, θα είστε υπόλογος των πράξεων σας. Αν συμβεί κάτι, μην κατηγορείτε ή κρίνετε τους άλλους, αλλά αναλάβετε την ευθύνη μόνο για τον εαυτό σας, και θα έχετε ειρήνη στη γη και στον ουρανό. *** Για κάθε καλό πράγμα ο διάβολος έχει φτιάξει ένα ψεύτικο αντίγραφο, το οποίο πρέπει να ξέρετε πώς να αναγνωρίζετε. *** Οι διάβολοι φοβούνται την τάξη. *** Μην έχετε ψευδαισθήσεις και μην απολαμβάνετε τις οφθαλμαπάτες. Αν κοιτάξετε πιο προσεκτικά τις ζωές πολλών από εκείνους που νομίζετε ότι είναι πλούσιοι, θα δείτε ότι είναι μπλεγμένοι σε τέτοια δίχτυα από τα οποία δεν μπορούν ποτέ να ξεφύγουν και θα χαθούν εδώ στη γη και στην αιωνιότητα. *** Μην περιπλανιέστε και μην πηγαίνετε από εκκλησία σε εκκλησία, από μοναστήρι σε μοναστήρι, από πόλη σε πόλη, από χώρα σε χώρα, γιατί η ευσέβεια δεν έχει να κάνει με αυτό. Μείνετε εκεί που είστε και πολεμήστε τις σκοτεινές δυνάμεις εκεί. Μην διασκορπίζεστε. *** Είναι καλύτερο να μη μιλάτε για πράγματα που προκαλούν πάθη. *** Οι προσβολές που στέλνετε στους άλλους, όποιες κι αν είναι αυτές, γυρίζουν μπούμερανγκ και πέφτουν πάλι στο κεφάλι σας. Όταν σας πληγώνουν, να το λέτε, αλλά με πραότητα, ευγένεια και αξιοπρέπεια, χωρίς απρεπείς προσβολές ή φωνές που μόνο την αδυναμία σας προδίδουν. Για να έχετε κάτι κοινό με Εκείνον που γεννήθηκε στη φάτνη, πρέπει να υπομένετε υπομονετικά και ήρεμα την ταπείνωση. *** Δεν υπάρχουν μικροπράγματα στον κόσμο. Τα πάντα στον κόσμο έχουν την τιμή και τις συνέπειές τους. *** Το μεγάλο καλό και το μεγάλο κακό ξεκινούν πάντα από τα μικρά και δυσδιάκριτα. *** Η ανθρώπινη ψυχή είναι ένα απόρθητο φρούριο. Ο Θεός μας εμπιστεύτηκε τα κλειδιά της. Εμείς, με την υπακοή μας στους δαίμονες, δίνουμε τα κλειδιά στα χέρια του κακού για να μας καταστρέψει. *** Αν περνάτε δύσκολα το βράδυ, ησυχάστε και υπομείνετε, γνωρίζοντας ότι ο Χριστός σταυρώθηκε το βράδυ και αναστήθηκε το πρωί.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ-Αυτό είναι το εχέγγυο της σωτηρίας μας...

Με το κλείσιμο της αναστάσιμης περιόδου και πριν από την Πεντηκοστή, τιμούμε τους αγίους 318 Πατέρες που συγκρότησαν την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια της Βιθυνίας, πόλη της βορειοδυτικής Μικράς Ασίας, πολύ κοντά στην Κωνσταντινούπολη. Το πρόβλημα ήταν ο αιρετικός Άρειος, που δίδασκε ότι ο Χριστός δεν είναι Υιός του Θεού, αλλά δημιούργημα, κτίσμα. Το θέμα είναι τεράστιας σημασίας, γιατί τα δημιουργήματα δεν έχουν αφ’ εαυτών ύπαρξη, ζωή και αθανασία. Ζουν και υπάρχουν μόνο, επειδή τα διακρατεί στην ύπαρξη η δημιουργική πνοή και ενέργεια του Θεού. Συνεπώς, κανένα δημιούργημα, όσο τέλειο και αν είναι, δεν μπορεί να μεταδώσει σε άλλους ζωή και σωτηρία, αφού το ίδιο δεν είναι πηγή ζωής, αυτοζωή (Κυριακή αγίων Πατέρων). Οι 318 άγιοι Πατέρες έφτιαξαν τα πρώτα επτά άρθρα του Συμβόλου της Πίστεως, όπου διατρανώνουν την πίστη μας «και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού τον μονογενή, …Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού, γεννηθέντα ου ποιηθέντα». Γεννήθηκε από τον Πατέρα ο Χριστός, έχει την ίδια θεία ουσία με αυτόν («ομοούσιος τω Πατρί»), δεν είναι πλάσμα του όπως εμείς. Είναι Θεός, ίσος με τον Πατέρα. Πιστεύουμε αυτό ακριβώς που ο Χριστός έλεγε πάντα για τον εαυτό του. Τί έλεγε δηλαδή ο Χριστός; Όταν ο απόστολος Φίλιππος τού ζήτησε να τους δείξει τον Πατέρα, ο Χριστός απάντησε: «Τοσούτον χρόνον μεθ’ υμών ειμι και ουκ έγνωκάς με, Φίλιππε;» Όποιος είδε εμένα, έχει δει και τον Πατέρα, διότι «εγώ εν τω Πατρί και ο Πατήρ εν εμοί εστι». Και δεν σας λέγω λόγια από τον εαυτό μου, αλλά ο Πατέρας που μένει μέσα μου (κατά τρόπο αδιαίρετο και αχώριστο), αυτός ενεργεί όλα τα υπερφυσικά έργα που κάνω εγώ (Ιω. 14, 8-11). Ο Χριστός είναι ο μόνος κατά φύσιν και κατ’ ουσίαν Υιός του Θεού (μονογενής). Εμείς λεγόμαστε υιοί Θεού, τέκνα του και παιδιά του καταχρηστικά. Είμαστε απλώς πλάσματά του και μας υιοθετεί κατά χάριν ο Θεός. Οι Ιουδαίοι κατάλαβαν πολύ καλά αυτά που έλεγε ο Χριστός και γι’ αυτό είχαν βασικό λόγο, σοβαρή κατηγορία για να τον σταυρώσουν. Θεώρησαν ύψιστη βλασφημία το να διεκδικεί κάποιος για τον εαυτό του την ισοθεΐα. «Διά τούτο ουν μάλλον εζήτουν αυτόν οι Ιουδαίοι αποκτείναι», διότι έλεγε ότι έχει Πατέρα του τον Θεό, «ίσον εαυτόν ποιών τω Θεώ» (Ιω. 5, 18). Όταν έλεγε ο Χριστός ότι «εγώ και ο Πατήρ εν εσμέν», «ότι εν εμοί ο Πατήρ καγώ εν αυτώ», και ότι «Υιός του Θεού ειμι», οι Ιουδαίοι έπαιρναν πέτρες για να τον λιθοβολήσουν. Και του εξηγούσαν ότι το κάνουν αυτό, όχι για τα καλά έργα που τους έκανε, αλλά για την κατ’ αυτούς ανεπίτρεπτη βλασφημία του, να ονομάζει τον εαυτό του Θεό. «Ότι συ άνθρωπος ων ποιείς σεαυτόν Θεόν» (Ιω. 10, 30-38). Ο αρχιερέας Καϊάφας και όλο το ιουδαϊκό συνέδριο τού απηύθυναν το ξεκάθαρο ερώτημα, αν είναι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού. Και στην εξ ίσου ξεκάθαρη απάντηση του Χριστού «εγώ ειμι», έκριναν χωρίς κανένα δισταγμό ότι «ένοχος θανάτου εστί». Γιατί άκουσαν με τα αυτιά τους «ότι εβλασφήμησε», ισχυρίστηκε δηλαδή ότι είναι ο Υιός του Θεού, ο Χριστός, ο Μεσσίας. Το ίδιο υποστήριξαν και ενώπιον του Πιλάτου: Εμείς έχουμε νόμο και σύμφωνα με τον νόμο μας πρέπει να πεθάνει, διότι «εαυτόν Θεού Υιόν εποίησεν» (Ματθ. 26, 63-66. Μάρκ. 14, 61-64. Λουκ. 22, 66-71. Ιω. 19, 7). Όμως, αυτό ακριβώς είναι και το εχέγγυο της σωτηρίας μας: Το ότι ο Χριστός είναι Υιός Θεού, «φως εκ φωτός», Θεός αληθινός, «δι’ ου τα πάντα εγένετο». Όχι δημιούργημα, αλλά Δημιουργός. Ο μόνος δηλαδή που έχει τη δύναμη να μας δίνει ζωή, ύπαρξη, σωτηρία, αθανασία. π. Δημητρίου Μπόκου

Υπάρχει πολλή μοναξιά εκεί έξω.

Πολλά νέα παιδιά, άνδρες και γυναίκες, μας αναφέρουν συνεχώς ότι δεν βρίσκουν άνθρωπο για να παντρευτούν και αναρωτιούνται πώς θα καταλάβουν ότι βρήκαν τον άνθρωπο της ζωής τους, για να μην πέσουν σε καμία παγίδα. Μέσα σε αυτό το ταξίδι της αναζήτησης, κομματιάζουν δυστυχώς την καρδιά τους στις ηδονές. Η σαρκική ηδονή μπορεί να είναι ωραία, αλλά όταν δεν έχει μπολιαστεί με αγάπη θα καταλήξει σε μια απογοητευτική οδύνη και δυστυχώς σε υπόγεια χωρίς θέα. Πολλά παιδιά εκεί έξω κόβουν την καρδιά τους κομμάτια από νεαρή ηλικία, ζητούν επιβεβαιώσεις και άλλες καλύψεις μέσα από πολλές σχέσεις, αλλά όταν θέλουν να βρουν κάποιον άνθρωπο να φτιάξουν τη ζωή τους αδυνατούν. Τα παιδιά αυτά νιώθουν ακρωτηριασμένα, κουρασμένα. Έρχεται η στιγμή που μπαίνουν με πολλές υποχωρήσεις σε ένα γάμο απλά να τακτοποιηθούν και να κάνουν παιδιά κι εκεί δεν έχουν να δώσουν τίποτα. Μετά από κάποια χρόνια θα έρθει ίσως η μοιχεία (έτσι για την ανανέωση όπως λένε μερικοί) και η τραγωδία δεν θα έχει τέλος. Παντρεύεσαι εν τέλει τον 15ο άνθρωπο της ζωής σου και αρχίζουν οι συγκρίσεις από το πιο μικρό πραγματάκι μέχρι το πιο μεγάλο. Η καρδιά σου είναι άδεια. Ταλαιπωρείσαι, κάνεις τελικά παιδιά (που σου έχουν πεις ότι είναι ευλογία και ευτυχία), αλλά τελικά εσύ έχεις πέσει σε κατάθλιψη, νιώθεις ότι κάτι δεν πάει καλά μέσα σου και είσαι άδειος. Από την άλλη, ο Χριστός ως πρόσωπο, είναι στην άκρη της ιστορίας της ζωής σου. Σε ένα ντουλάπι κλεισμένος, σε ένα λυχνάρι φυλακισμένος, που απλά θα Τον επικαλεστείς μόνο για να ικανοποιήσεις μια αγωνία σου, μια επιθυμία, ίσως ένα πάθος, ή απλά για να καλύψεις κάτι από την άδεια ζωή σου, όχι όμως κάτι ουσιαστικό. Και πάλι συνεχίζεις να μένεις άδειος. . . Παιδιά μου, καλή είναι η σεξουαλική πράξη, αλλά χωρίς αγάπη, είναι απλά μια ηδονή χωρίς νόημα, χωρίς σκοπό, χωρίς περιεχόμενο. Η σεξουαλική πράξη με αγάπη μέσα της, μεταμορφώνεται σε έναν αγαπητικό έρωτα που όταν μπολιαστεί και με τη χάρη του Θεού, φτάνει σε επίπεδα Αγιότητας. Αγγίζει τα κράσπεδα της Αγίας Τριάδος. Έχουμε μια ευλογημένη πράξη που μπορούμε να την πάμε στα σκουπίδια ή να την κάνουμε διαμάντι Αγιότητος. Λοιπόν ; Τι θα ήθελες να κάνεις ; Τι να κάνουμε πάτερ τελικά για να βρούμε έναν άνθρωπο να φτιάξουμε τη ζωή μας; Δείτε ο άλλος να έχει βάσεις, θεμέλια. Χωρίς αυτά δεν μπορείς να ξεκινήσεις γάμο και οικογένεια. Αν το παρατηρήσουμε, ακόμα και όταν πάμε να αγοράσουμε ένα αντικείμενο, κοιτάμε τα δομικά στοιχεία. Αυτά μας απασχολούν περισσότερο, διότι επιθυμούμε την ασφάλεια. Αγοράζεις σπίτι και ρωτάς για τα θεμέλια και τα υλικά, αγοράζεις κινητό και ρωτάς για την μπαταρία , τον επεξεργαστή κλπ. Δεν πάμε να παντρευτούμε τον οποιοδήποτε και όπου μας βγάλει. Τέτοιες επιπολαιότητες οδηγούν κυριολεκτικά σε μια κατάσταση όπου θύματα θα είναι τα παιδιά που δεν φταίνε, επειδή κάποιοι δεν έχουν μυαλό στο κεφάλι τους. Βρείτε κάποιον να έχει έστω λίγο φόβο Θεού, αλλιώς ο άνθρωπος γίνεται θηρίο. Προσοχή στους ανθρώπους που είναι κολλημένοι στους γονείς τους με νοσηρό τρόπο (άνδρες , γυναίκες) και σε ανθρώπους που έχουν κτητική ζήλεια. Προσοχή στα βαριά ψυχολογικά, κόμπλεξ και τραύματα. Τέτοιες καταστάσεις είναι δυσκολοθεραπεύσιμες, όταν ο άλλος δεν θέλει να τις δει ώστε να θεραπευθεί. Προσοχή σε ιδιαίτερα πάθη και συμπεριφορές. Πρέπει να ζει με μετάνοια και αυτογνωσία ο άλλος για να γίνεται κάποια διόρθωση. Να ξέρει τι του γίνεται και να θέλει να προχωρήσει σε θεραπεία. Άνθρωπος που δεν βλέπει μέσα του λάθος, μακριά. Όλοι έχουμε ελαττώματα και ελλείψεις, αλλά είπαμε προσοχή στα βασικά, στις βάσεις και τα θεμέλια. Αφήστε την καρδιά σας να μιλήσει. Δεν χρειάζονται πολλές αναλύσεις. Κάντε το προσευχή και ακούστε την καρδιά σας, ύστερα πάρτε την ευθύνη και προχωρήστε. Μην μπείτε στο τρυπάκι ιδιαίτερα οι γυναίκες : «Έλα μωρέ πλησιάζω και τα 40, πρέπει να γίνω μάνα, οπότε ας βρω όποιον να ‘ναι και βλέπουμε». Αυτό ισούται με εγκληματική ενέργεια. Και στην τελική, ακόμα και να μείνεις μόνος και να μην κάνεις οικογένεια δεν τρέχει και τίποτα, χαλάρωσε λίγο. Άσε που δεν κάνουν όλοι για όλα. Να προσέχετε παιδιά μου, δεν είναι για πλάκα ο γάμος και η οικογένεια. Μην το κάνετε απλά για να γίνει, για να ολοκληρώσετε ένα ροζ συννεφάκι για το οποίο σας πιπίλαγε ο κόσμος από μικρά παιδιά. Μην ρίξετε τον πήχη. Καλύτερα μόνος, παρά να καταστρέψεις και άλλους που δεν φταίνε. Κάνε προσευχή, όχι για να σου πει ο Θεός τι να κάνεις, όχι για να αλλάξει τη θέλησή σου. Κάνε προσευχή για να φωτιστείς και να καθαρίσει το τοπίο μέσα σου, να ηρεμήσει ο εσωτερικός σου κόσμος από τις τρικυμίες, ώστε να μπορέσεις να δεις καθαρά τι είναι αυτό που πραγματικά θέλεις αλλά και ΜΠΟΡΕΙΣ. Μην ξεχνάς το τελευταίο. Πολλές φορές μπορεί να θέλω αλλά να μην μπορώ.