Ο Αντίχριστος ξέρει να διαλύει μέσω της ελευθερίας, να ακυρώνει διά της ισότητας και να κυβερνά διά της εξουσίας!

Η ιστορία είναι η διαμάχη μεταξύ του καλού και του κακού, Θεού και σατανά, Χριστού και αντίχριστου. Η αμαρτία, ο σατανάς και ο αντίχριστος βρίσκονται σε διαρκή επίθεση κατάκτησης του κόσμου, να τον πάνε προς την κόλαση: την ιστορική και την αιώνια κόλαση, την πνευματική και την υλική. Η αρετή, η Χάρη και ο Χριστός αγωνίζονται συνεχώς για ν’ αγιάζουν τον κόσμο και να τον οδηγούν προς τον παράδεισο, στην γη και στους ουρανούς, στον πνευματικό και αιώνιο παράδεισο. Σ’ αυτή την μάχη δεν νικούν πάντα οι χριστιανοί, αλλά υπάρχουν και εποχές αντιχριστιανικού θριάμβου. Σ’ αυτή την διαμάχη δεν οριοθετούνται καλά πάντοτε οι δυνάμεις της αρετής και οι δυνάμεις της αμαρτίας ή οι υπηρέτες του Θεού κατά των υπηρετών του σατανά. Ο αντίχριστος χρησιμοποιεί και το προσωπείο του καλού για να πλανήσει τους ανθρώπους. Ο αντίχριστος δεν είναι ένας αμαρτωλός άνθρωπος, αλλά ένας δαιμονισμένος άνθρωπος, μέσα στον οποίο το κακό γίνεται με αντιχριστιανική και απάνθρωπη σκέψη και πράξη. Ο αντίχριστος μισεί συνειδητά τον Χριστό, επειδή ο Χριστός δεν προσκύνησε τον σατανά και δεν ήθελε να γίνει αυτοκράτορας ενός αμαρτωλού και ψεύτικου κόσμου. Υπάρχουν περισσότερες αποκαλυπτικές δυνάμεις, οι οποίες διενεργούνται στην ιστορία -η πόρνη, το φίδι, ο δράκος- αλλά όλες διοχετεύουν την δύναμή τους στο θηρίο, με τον αριθμό 666. Αυτός είναι ο Αντίχριστος. Οι αντιχριστιανικές δυνάμεις αναγνωρίζονται διά του γεγονότος ότι είναι ψεύτικες, κακές, διεφθαρμένες, άπιστες, εξαχρειωμένες, αυταρχικές, γεμάτες μίσος, ασέβεια και βλασφημία. Αφ’ ετέρου, η Χριστιανοσύνη μορφώνει χριστιανικές δυνάμεις οι οποίες πολεμούν την αμαρτία, τον σατανά και τον αντίχριστο. Αυτές ομολογούν την αλήθεια, την αγάπη, την δικαιοσύνη, την ωραιότητα, την αιώνια χαρά, την πιστότητα και την δόξα του Θεού. Ο θρίαμβός τους εξασφαλίζεται από την δύναμη του Θεανθρώπου Χριστού. Η αμαρτία έχει διαφθείρει την πνευματική και υλική φύση των ανθρώπων, εισδύοντας στην κοινωνία τους, στην ιστορία τους, και στην φύση τους. Διά της αμαρτίας ο άνθρωπος έχει χάσει την κοινωνία του με τον Θεό και έχει περιπλανηθεί είτε διά των δικών του σφαλμάτων, είτε διά των σατανικών πειρασμών. Η αμαρτία είναι προσωπική, κοινοτική και πολιτική, γι’ αυτό και οι τιμωρίες είναι προσωπικές, κοινοτικές και πολιτικές. Η αμαρτία επιδιώκει να προσανατολίσει, να διοργανώσει και να εξουσιάσει τον κόσμο. Η προσωπική αμαρτία είναι βαρειά στο βάθος της ψυχής του ανθρώπου αλλά δεν έχει μεγάλη έκταση. Η διοργανωμένη, νομιμοποιημένη και κρατική αμαρτία σηκώνει όλη τη βαρύτητα της προσωπικής αμαρτίας και της προσθέτει ένα ευρύ ορίζοντα, που αποσκοπεί να πλανά και να καταστρέφει όλον τον κόσμο. Οι πιο οδυνηρές θλίψεις του κόσμου είναι οι κοινωινικές, και πολιτικές, που επιδέχονται και τις πιο βαρειές τιμωρίες. Ο Χριστιανισμός αντιπαραθέτει την αρετή και την αγιότητα στην αμαρτία. Για ν’ αντιμετωπίσει τις οργανωμένες δυνάμεις της αμαρτίας, η πίστη πρέπει να είναι πιο ενεργητική, πιο ισχυρή και πιο πειστική από τους πειρασμούς της αμαρτίας. Η μάχη γίνεται στο προσωπικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Η Εκκλησία δεν μπορεί να περιορίζεται στην αντιμετώπιση μόνο της προσωπικής αμαρτίας, αλλά πρέπει να διαθέτει και τα κατάλληλα μέσα του πολέμου κατά της κοινωνικής και της πολιτικής αμαρτίας. Η επανόρθωση του κόσμου είναι μία πολύπλοκη και μεγάλη διαδικασία διά την νίκη του Χριστού σε όλα τα επίπεδα και τις μορφές της ζωής. Ο Χριστός ενίκησε τον κόσμο. Αυτή είναι η ελπίδα του κόσμου. Ο σατανάς είναι ο πρώτος που αντιστέκεται στον Θεό. Η προπατορική αμαρτία ξεκίνησε με τον πειρασμό του ανθρώπου από τον σατανά. Ο σατανάς προκάλεσε στον άνθρωπο το «Εγώ» δελεάζοντάς τον με την υπερηφάνεια και με την απόλαυση και πειράζοντάς τον ν’ αποχωρίσει από τον Θεό. Έτσι έφτασε ο άνθρωπος να λέει: «εγώ χωρίς τον Θεό», ή ακόμα και «εγώ κατά του Θεού». Το σατανικό πνεύμα πειράζει πρώτα εξωτερικά τον άνθρωπο, μετά εισέρχεται με κάποιο λογισμό και τελικά εξουσιάζει όλη την ψυχική και σωματική φύση του ανθρώπου. Οι δαιμονισμένοι άνθρωποι χρησιμοποιούν την μαύρη μαγεία, αλλά τις περισσότερες φορές δεν συνειδητοποιούν τον δαιμονισμό τους. Ακόμη αρνούνται και την ύπαρξη του σατανά, αλλά το τέλος τους είναι η αλλοφροσύνη και η αυτοκτονία. Ο σατανάς πρώτα εξουσιάζει τον άνθρωπο, ύστερα τον κάνει όργανο του κοινωνικού και του πολιτικού κακού. Ο δαιμονισμένος άνθρωπος είναι ένας κοινωνικός, μορφωτικός, πολιτικός και πνευματικός κίνδυνος. Ο ομαδικός και πολιτικά οργανωμένος δαιμονισμός είναι ένα μνημείο κακίας, το οποίο μοιάζει με την σατανική νουθεσία που έρχεται από την κόλαση, με τα στρατεύματα των δαιμόνων και με την σατανική παράταξη στην κόλαση. Ο σατανισμός σαν μία νόμιμη, διοργανωτική και κυβερνητική κατάσταση δημιουργεί ένα σατανικό περιβάλλον, μία ψεύτικη πνευματικότητα κι έναν τρόπο σατανικής διαβίωσης. Υπάρχουν σήμερα άνθρωποι δαιμονισμένοι, οι οποίοι δραστηριοποιούνται για τον σατανισμό. Η δαιμονοκρατία είναι χειρότερη από τον παγανισμό. Όταν οι σατανικές δυνάμεις φτάνουν στο σημείο να κυβερνούν τον κόσμο, συντάσσουν και στρατεύματα για να περιφρουρούν, νόμους για να διοργανώνονται, ιδεολογίες οι οποίες να τις δικαιολογούν, ακόμα και θρησκείες για ντα τους παραπλανούν τους ανθρώπους. Η κυβέρνηση των σατανικών δυνάμεων δικαιολογείται δια της αμαρτωλής καταστάσεως και της απιστίας και διαρκεί, όσο θέλει η πρόνοια του Θεού. Δι’ αυτής της κυβέρνησης ο κόσμος θα πληρώσει τις πλάνες του μέχρι που να μετανοήσει και γυρίσει στο θείο δρόμο της ζωής. Οι χριστιανοί δεν πρέπει ν’ αφήσουν τις σατανικές δυνάμεις να εξουσιάζουν τα πάντα. Αν κυριεύουν τα πάντα, αυτοί πρέπει να διοργανώσουν τις δυνάμεις τους και να τις νικήσουν στο όνομα του Χριστού. Ο Χριστιανισμός είναι η νηφάλια και αγία δύναμη η οποία είναι υπεύθυνη για την σωτηρία του κόσμου. Κι αλλοίμονο στους χριστιανούς οι οποίοι δεν ανταποκρίνονται στην ιερή αποστολή η οποία τους έχει δοθεί, διότι ο Θεός θα εγείρει κι από τις πέτρες άλλους δικούς Του εκλεκτούς, οι οποίοι θα οικοδομήσουν την Βασιλεία Του! Ο Αντίχριστος θα είναι ένας άνθρωπος, ένας πολιτικός ο οποίος θα κυβερνά τον κόσμο. Θέλοντας να καταστρέψει τον Χριστιανισμό θα φέρει αντί αυτού μία σατανική θρησκεία, καταστρέφοντας έτσι τον κόσμο. Ο Αντίχριστος θα είναι ένα πρόσωπο, αλλά το αντιχριστικό φαινόμενο είναι κοινωνικό-πολιτικό. Ο Αντίχριστος θα είναι γεμάτος από σοφία, ικανότητα και δύναμη. Θα έχει το έθνος του, τον στρατό του, τους φιλοσόφους του, τους πράκτορές του, τον πολιτισμό του, την παιδεία του, τον κόσμο του, τους συμμάχους του, τους συνεργάτες του, τους δούλους του, τους κατασκόπους του, τους δημίους του, τις μεθόδους του. Αυτός θα είναι και όμορφος και αγαθός, θα έχει και ανθρωπιά, για να εξαπατά τον κόσμο*. Αυτός, επειδή μισεί τον Χριστό, θα πείθει και τους χριστιανούς να τον προσκυνήσουν. Αν δεν δέχωνται θ’ απειλεί να τους σκοτώσει κιόλας. Ο Αντίχριστος θα είναι επιθετικός, κατακτητής και επαναστατικός. Αυτός θα χρησιμοποιεί τον χρυσό σαν θεό και σαν δύναμη, το ψεύδος σαν επιχείρημα και παγίδα, την τυραννία σαν κυβέρνηση. Ο Αντίχριστος ξέρει να διαλύει μέσω της ελευθερίας, να ακυρώνει διά της ισότητας και να κυβερνά διά της εξουσίας.** Το ξίφος του θα είναι το υπέρτατο όπλο του. Θα σκοτώνει όσους δεν πειθαρχούν σ’ αυτόν. Μισεί την αλήθεια, την αγάπη, την δικαιοσύνη κι όλες τις προερχόμενες από τον Θεό αξίες. Ο Αντίχριστος θα έχει το καϊαφικό πνεύμα που συνεχίζεται στην ιστορία από την εποχή της θανάτωσης του Χριστού. Για τον Αντίχριστο, ο Ιούδας και ο Καϊάφας είναι άγιοι, ενώ ο Χριστός είναι ο προδότης. Ο Αντίχριστος θα επιδιώξει να είναι το επίκεντρο του κόσμου διά της εκδίωξης του χριστοκεντρισμού. Θ’ αναγκάζει πολλούς αγίους (δηλαδή χριστιανούς) να τον προσκυνούν, αλλ’ ούτε κι έτσι θα εξασφαλίσει την δεσποτεία του. Η κυβέρνησή του θα είναι ανεκτή από την θεία Πρόνοια διότι σέβεται ο Θεός την ελευθερία του ανθρώπου. Η δύναμή του εξηγείται διά των αμαρτιών και της απιστίας των ανθρώπων, διά της υπερηφανείας να κυβερνήσει τον κόσμο και διά του σατανικού ηδονισμού. Οι άνθρωποι θα διαλέξουν ποιον θα υπηρετήσουν τον Χριστό ή τον Αντίχριστο. Η δύναμις του Αντιχρίστου έχει ένα τοπικό και ένα παγκόσμιο χαρακτήρα, ένα χρονικό και ένα αιώνιο ήθος. Η αποκαλυπτική μάχη είναι διαρκής μέχρι τον τελικό θρίαμβο του Αρνίου. Η δύναμίς του θα είναι για ένα διάστημα ανεκτική. Αυτό το διάστημα θα είναι ανάλογο με το ξύπνημα των χριστιανών, οι οποίοι θα υποφέρουν μέχρι να γίνουν άξιοι για τον Χριστό, να ενωθούν μαζί Του και να είναι νικητές διά Αυτού. Οι χριστιανοί συμμετέχουν με τον Χριστό στην σωτηρία του κόσμου, όπως ο Αντίχριστος μετέχει με τους υιούς του σκότους στην πτώση του κόσμου. Οι χριστιανοί να μην ξεχνούν ότι πολλές φορές οι υιοί του σκότους είναι σοφώτεροι και πιο ισχυροί από τους υιούς του φωτός. Οι χριστιανοί να καταλάβουν ότι η αγνότητά τους, η ενέργεια και η δύναμή τους πρέπει να ξεπεράσουν και να νικήσουν την δύναμη των υιών του σκότους. Η Χριστιανοσύνη θα θριαμβεύσει διά του Χριστού. Αυτός έρχεται να τελειοποιήσει και να κάνει δυνατή την σωτηρία του πεσμένου στην αμαρτία κόσμου. Ο Αντίχριστος θα νικηθεί από τον Χριστό. * Με τέτοιο πρόσωπο θα έρθει, ο παμβέβηλος, σαν ένας κλέφτης, για να παραπλανήσει όλους· ταπεινός, ήρεμος, μισώντας τις αδικίες, μη προσκυνώντας στα είδωλα, εκτιμώντας την ευσέβεια, αγαθός, φιλάνθρωπος και φιλόπτωχος, υπερβολικά όμορφος, πράος με όλους, τιμώντας πολύ το έθνος των Ιουδαίων, διότι εκείνοι περιμένουν τον ερχομό του. Και μετά, αφού πολλοί λαοί θα δουν τέτοιες αγαθές πράξεις και δυνάμεις, όλοι θα ενωθούν και με μεγάλη χαρά θα κηρύξουν αυτόν βασιλέα, λέγοντας εις αλλήλους: Άραγε υπάρχει άλλος άνθρωπος πιο αγαθός και πιο καλός απ’ αυτόν; (Άγιος Εφραίμ ο Σύρος, Λόγος περί της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου, στο βιβλίο: Η αποστασία και ο αντίχριστος σύμφωνα με τις διδασκαλίες των Αγίων Πατέρων, Constanƫa, 2008). ΙΩΑΝΝΟΥ ΙΑΝΟΛΙΔΕ Νέου Ομολογητού της Πίστεως Ο Φυλακισμένος Προφήτης(1985) Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”

Η αρετολογία στο έργο του Κόντογλου

Η τέχνη στην κοντόγλεια θεωρία αποτελεί ένα ύψιστο γεγονός, καθώς λειτουργεί ως δεσμός ανάμεσα στον άνθρωπο και την αλήθεια. Σκοπός της γίνεται η διαφυγή από τη φθορά, η ανάταση προς το μεταφυσικό στοιχείο και η εσωτερική μεταβολή του ανθρώπου. Η τέχνη επιδιώκει να τον αλλάξει, να έρθει ως μεσολαβητής, μαλακώνοντας και διαπλάθοντας την ψυχή του. Υπό αυτή την έννοια, μπορούμε να μιλήσουμε για μια αρετολογική προσέγγιση. Ο Φώτης Κόντογλου μιλάει για τις αρετές, στολίζει με αυτές τους ήρωές του, τη λογοτεχνία και τη ζωγραφική του. Η επιμονή του, όμως, στις ηθικές αξίες φαίνεται και στο δοκιμιακό του έργο. Θλίβεται να βλέπει πως οι αρετές υποτιμούνται στη σύγχρονη κοινωνία, αγανακτεί και επιμένει στην ανάδειξη ενός πνευματικού τρόπου ζωής. Στον επίλογο του έργου Βασάντα γράφει: «Μία – μία σβήνουνε απ’ τη γλώσσα μας λέξεις μεγάλες, όπως η τιμή, η αξιοπρέπεια, η αγνότη, η αρετή, η φιλία», και λίγο αργότερα: «Κοιτάξτε γύρω μας: Η φιλία έχει λείψει, ο έρωτας κατάντησε η εγωιστική αιμομιξία του κοπαδιού∙ […] Η ανθρώπινη φύση πατσαβουριάστηκε».[1] Ακόμη στο έργο του Ο μυστικός κήπος αφιερώνει όλο το πρώτο κεφάλαιο στην αρετή της θεοσέβειας.[2] Συχνά αναφέρεται στην ταπεινοφροσύνη, την ελπίδα, την ανδρεία, την απλότητα και την αγάπη.[3] Ξεκινώντας από την απλότητα, αυτή χαρακτηρίζει τόσο τις ηθικές όσο και τις αισθητικές του αντιλήψεις. Ο Κόντογλου θαυμάζει την απλότητα στους ανθρώπους, την επαινεί και την αναζητά διαρκώς. Αγαπά την ηρεμία του φυσικού τοπίου ενώ αποστρέφεται την πολυπλοκότητα των σύγχρονων κοινωνιών.[4] Αντιπαθεί ακόμη τις περίπλοκες φιλοσοφίες, τους στοχασμούς και τις διανοητικές περιπλανήσεις της επιστήμης. Επιλέγει και προτείνει έναν πιο μοναχικό τρόπο ζωής, φιλήσυχο και ειρηνικό, που στην περίπτωσή του, βέβαια, αγγίζει τα όρια της απομόνωσης.[5] Η απλότητα είναι, κατά τον ίδιο, ένα έμφυτο χαρακτηριστικό το οποίο, όμως, μπορεί να καλλιεργηθεί. Ο άνθρωπος, δημιουργήθηκε πρωταρχικά από τον Θεό ως «απλό» ον. Ωστόσο, μπορεί να κερδίζει διαρκώς την απλότητα μέσα από τις επιλογές και τον τρόπο ζωής του. Όσον αφορά τη λογοτεχνία, προωθεί το πρότυπο της απλότητας τόσο μέσα από τις θεματικές επιλογές και τους χαρακτήρες των έργων του, όσο και μέσα από το ύφος του. Ισχυρίζεται πως δεν μεταχειρίζεται περίπλοκες τεχνικές αφήγησης, ούτε χρησιμοποιεί κάποια εξεζητημένη γλώσσα. Μάλιστα, δηλώνει ο ίδιος την πρόθεσή του να γράψει κάτι απλό και ευκολονόητο. Λέει: «Κ’ η δική μου τέχνη είναι απλή και την κάνω για τους απλούς».[6] Η απλότητα της ψυχής προσδίδει στην τέχνη πνευματικότητα. Αποτελεί, έτσι, αρετή για το ανθρώπινο πρόσωπο αλλά και αισθητικό κριτήριο για το έργο τέχνης. Στη ζωγραφική του επιλέγει και πάλι τη βυζαντινή τεχνοτροπία ως υπόδειγμα απλότητας μορφής και πληρότητας περιεχομένου. Τα γήινα χρώματα, η δομή των γραμμών και οι φόρμες απομακρύνονται από την περιπλοκότητα της ρεαλιστικής φωτογραφικής απεικόνισης. Στόχος είναι και πάλι η απλή απόδοση των προσώπων, ώστε μέσα από την ηρεμία των μορφών να αναδεικνύεται η πνευματικότητά τους. Οποιοδήποτε στοιχείο δεν είναι ουσιαστικό για την απόδοση της υπερβατικής πραγματικότητας παραλείπεται. Η λιτότητα επιδιώκει να αντικατοπτρίσει την ειρήνη των προσώπων.[7] Σε άλλα σημεία του έργου του ο Φώτης Κόντογλου μιλάει για τη γενναιότητα. Πιστεύει στη γενναιότητα του πνεύματος, που μπορεί να καλλιεργηθεί και να ανθίσει μέσα σε έναν υπομονετικό και ταπεινό άνθρωπο. Μάλιστα, η γενναιότητα της ψυχής αποτελεί αναγκαίο προσόν για να μπορέσει κανείς να αναγνωρίσει και να εκτιμήσει την τέχνη, την αληθινή τέχνη που στοχεύει στην «αληθινή αλήθεια». Μόνο μια γενναία ψυχή μπορεί να νιώσει την ομορφιά της απλότητας. Για αυτό και ο ίδιος γράφει πως «η γενναία και δυνατή καρδιά […] δεν μπορεί παρά ν’ αγγιχτεί απ’ αυτό που ‘ναι παλιό και ξεχασμένο και ανάξιο τιμής».[8] Επιπλέον, δίνει έμφαση στην ταπεινοφροσύνη. Μιλάει για τους αγίους, για όσα υπέμειναν στη ζωή τους και για την προσήλωση που έδειξαν στις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις. Φροντίζει, όμως, να παρουσιαστεί και ο ίδιος ταπεινός. Είκοσι χρόνια μετά τη συγγραφή του Πέδρο Καζάς γράφει έναν επίλογο στον οποίο εκφράζει τις ανησυχίες του σχετικά με το έργο. Εντοπίζει ορισμένα «σφάλματα» και «φανταχτερά» στοιχεία που δεν του αρέσουν. Καταλήγει εν τέλει να πει: «κανένα καλό δε βγήκε από μένα για τους άλλους»[9]. Η ταπεινοφροσύνη αποτελεί κριτήριο για το ποιόν του καλλιτέχνη αλλά και για τα έργα του. Ο καλλιτέχνης θα πρέπει να είναι πρόσωπο αγνό και ασκητικό, άνθρωπος πνευματικός που παραδίδει το ταλέντο του στη θεϊκή βούληση. Κατά τον Κόντογλου, μόνο μέσα από την ταπεινοφροσύνη μπορούν να προκύψουν έργα αυθεντικά.[10] Συνοψίζοντας: μέσα από την τέχνη ο Φώτης Κόντογλου προβάλλει ένα σύστημα αρετών το οποίο προτείνει στους αποδέκτες των έργων του. Δίνει αξία στις αρετές των απλών, καθημερινών ανθρώπων και τις αναδεικνύει σε ύψιστες ιδιότητες για το ανθρώπινο πνεύμα. Η τέχνη εμφανίζεται ως υπηρέτης αυτής της αρετολογίας, είναι αφιερωμένη στη διαμόρφωση ενός αρετολογικού μοντέλου ζωής και πρόσληψης της πραγματικότητας. Στόχος είναι πάντοτε η πνευματική ανύψωση του ανθρώπου προς την αιώνια ευτυχία, ενώ οι αρετές αποτελούν τις βάσεις στήριξης της ψυχής. Διαβάστε ολόκληρη τη μελέτη εδώ [1] Έργα Ε΄, σ. 230-231. [2] Κόντογλου Φώτης, «Λόγος άτεχνος για τη Θεοσέβεια», στο: Έργα Ι΄ – Ο Μυστικός Κήπος, Αθήνα: Αστήρ, 1975, σ. 7-15. [3] Πολύ κατατοπιστικό σχετικά με τις αρετές στο έργο του Φώτη Κόντογλου είναι το κεφάλαιο «Η αρετολογία του Φωτίου Κόντογλου» του Κωνσταντίνου Καβαρνού, στον τόμο Μνήμη Κόντογλου – Δέκα χρόνια από την κοίμησή του: Κείμενα για το πρόσωπο και το έργο του με εικόνες και σχέδια του ίδιου, Αθήνα: Αστήρ, 1975, σ. 73-80. [4] Έργα Α΄, σ. 95. [5] Έργα Ε΄, σ. 235. [6] Κόντογλου Φώτης, Φημισμένοι άντρες και λησμονημένοι, Αθήνα: Αετός, 1942, σ. 91. [7] Κόρδης Γιώργος, Εικόνα, εικόνισμα, εικονουργία, Αθήνα: Αρμός, 1998, σ. 62-63. [8] Έργα Ε΄, σ. 224. [9] Έργα Ε΄, σ. 77. [10] «Αν είσαι αληθινός τεχνίτης θε να ’σαι τίμιος όσο κανένας άνθρωπος, κι αξιοπρεπής δίχως να ‘σαι ακατάδεχτος, κι απάνου σου θα τσακίζουνται οι σαγίτες της κολακείας…»: Έργα Ε΄, σ. 79. ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

Όταν η Αθηνά Σιδέρη επισκέφθηκε την γερόντισσα Γαλακτία…

…Αυτήν που υποδέχθηκε μετά «βαΐων και κλάδων» ήταν η γνωστή κυρία Αθηνά Σιδέρη του Αγίου Πορφυρίου. Ήρθε με συνοδεία Ρεθυμνιώτες. Μόλις την είδε η Γερόντισσα, την αγκάλιασε και την καταφιλούσε. Πριν προλάβει να μιλήσει η κυρία Αθηνά, της είπε η γιαγιά: «Μη κάνεις αυτό που σκέφτεσαι. Να συνεχίσεις αυτό που σου ‘πε ο Γέροντας (Πορφύριος). Διψά ο κόσμος. Δεν ξέρει πράμα. Να συνεχίσεις παιδί μου…». Συγκινημένη, φανέρωσε σε όλους μας εκεί, ότι σκεφτόταν να σταματήσει τις ομιλίες που τις ανέθεσε ο Άγιος Πορφύριος που ήταν πνευματικός της, γιατί αισθανόταν αδύναμη πια λόγω προβλημάτων υγείας. Το έκανε θέμα προσευχής και καθώς ερχόταν, παρακαλούσε τον Θεό να της μεταφέρει η Γερόντισσα Γαλακτία το θέλημά Του. Τώρα, που το άκουσε, συγκινήθηκε πολύ. Έπειτα, η γιαγιά της κρατούσε το χέρι και της φανέρωσε πολλά ακόμη. Κάποια στιγμή, της είπε: «Μη δίνεις σημασία, που σου λένε κακά λόγια, επειδή λες τα βρώμικα που σου ‘πε ο Μεγάλος Πατέρας της Αμέρικα (Γέρων Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης). Να τα λες παιδί μου με το όνομά ντος, ετσα που σου τα ‘πε να γλυτώσουνε μερκοί. (Εννοούσε τα παρά φύση αμαρτήματα). Ετούτανα θα φέρουν εδα τση φωτιές σε όλο τον κόσμο από τις μεγάλες μπαλωθιές (υπερόπλα-πυρηνικά)». Η κυρία Αθηνά εξήγησε ότι ο Άγιος Πορφύριος της είχε τονίσει, να επιδιώξει να πάρει την ευχή του Γέροντα Εφραίμ του Φιλοθεΐτη που ήταν στην Αμερική. Τον χαρακτήριζε πολύ μεγάλο, πολύ μεγαλύτερο από όλους και έλεγε ότι θα χτυπηθεί με λύσσα από το σατανά. Ειδικά από τους διεφθαρμένους ρασοφόρους… Όταν τον γνώρισε τον Γέροντα Εφραίμ η κυρία Αθηνά στην Αριζόνα, της μίλησε για την πολλή μεγάλη αγιότητα του Γέροντά της Αγίου Πορφυρίου και της έδωσε παραγγελία να καυτηριάζει ονομαστικά τις ανώμαλες πράξεις που κυριαρχούν σήμερα, γιατί είναι η βασική αιτία των φοβερών καταστάσεων που έρχονται. Η ίδια, έκανε υπακοή, και έκαμε δημοσίευση μιας σχετικής ομιλίας της στο διαδίκτυο (έχει τίτλο: «η αμαρτία θα φέρει δεινά στην Ελλάδα»). Αυτό, όμως, είχε σαν αποτέλεσμα να δεχθεί μεγάλα πυρά και φοβερές ύβρεις από πλευρά του κλήρου κυρίως… Τα ονομάζουν αυτά «εκδήλωση αγάπης» και λένε πως δεν αφορά την Εκκλησία!!! Όμως, θυμήθηκε, μας είπε η κυρία Αθηνά, μια ρήση του Αγίου Πορφυρίου, που της έδινε δύναμη και την έκανε να προχωρεί με θάρρος. Της είχε πει: «θα έρθει εποχή που ένα εκκλησιαστικό κομμάτι θα αγκαλιάσει το παρά φύσιν! Τότε να αντισταθείτε. Όταν η Εκκλησία συμβιβάζεται με παρά φύσιν καταστάσεις, χάνει τον προορισμό της! Δεν λειτουργεί σαν Εκκλησία του Χριστού! Γι’ αυτό, κάποιοι θα το λένε… Όχι η Εκκλησία. Αργότερα θα συγκληθεί μια Μεγάλη Σύνοδος μετά τον πόλεμο και θα δοξάσει την Ορθοδοξία. Αυτή θα τερματίσει και την παραφυσική αγαπολογία…». Αφού είπε αυτά στο μεσαίο δωμάτιο η κυρία Αθηνά, την φώναξε επίμονα η γιαγιά κοντά της και της ζήτησε να βγάλει το σακάκι της και να της το δώσει. Πάλι ο πατήρ Αντώνιος αντέδρασε. Η κυρία Αθηνά απάντησε: «αφήστε την! Αυτή η κίνηση κρύβει το μεγαλύτερο μυστικό μου…». Η γιαγιά πήρε το σακάκι, που ήταν ένα γκρίζο με πυκνές μαύρες πιτσιλιές, το αγκάλιασε, το σταύρωσε, το έσφιξε στην αγκαλιά της και προσευχήθηκε ψιθυριστά κάποια ώρα… Έπειτα το φίλησε και το έδωσε πίσω στην κυρία Αθηνά. Η κυρία Αθηνά, με δάκρυα είπε, ότι αυτό το σακάκι το είχε ευλογήσει ο Άγιος Πορφύριος και το φορούσε σε κάθε ομιλία! Η γιαγιά το είδε αυτό, γι’ αυτό το ζήτησε και το ευλόγησε και εκείνη. Η κυρία Αθηνά, δεν παρέλειπε να τηλεφωνεί συχνά στη Γερόντισσα μέχρι την κοίμησή της. Ζητούσε την ευχή της. Η γιαγιά το καταλάβαινε και ανταποκρινόταν. Αιωνία η μνήμη της. Να έχουμε την ευχή της γιαγιάς μας Γαλακτίας Μοναχής!

«Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπέρ ἐμέ οὐκ ἔστι μου ἄξιος»

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ μα­θη­ταῖς· πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς· ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος. Τότε ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος εἶπεν αὐτῷ· ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· τί ἄρα ἔσται ἡμῖν; ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ. καὶ πᾶς ὃς ἀφῆκεν οἰκίας ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνό­ματός μου, ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει. Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι. «Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος» Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων, σήμερα, καὶ ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ ὅλους ἐκείνους τοὺς ἥρωες τῆς πίστεως, ποὺ ἀγάπησαν ὁλόκαρδα τὸν Χριστὸ καὶ εὐφραίνονται αἰώνια στὴ Βασιλεία του. Γι᾿ αὐτὸ στὴ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή, ποὺ ἀναγινώσκεται πρὸς τιμήν τους, ἀκούσαμε τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ νὰ μᾶς καλεῖ νὰ Τὸν ἀγαπήσουμε ὁλοκληρωτικά· περισσότερο κι ἀπὸ τοὺς γονεῖς μας ἀκόμη. Ἀσφαλῶς ὀφείλουμε πολλὰ στοὺς γονεῖς μας, γιὰ ὅσα μᾶς ἔχουν προσ­φέρει. Γι᾿ αὐτὸ ὁ Κύριος θέλει νὰ τοὺς ἀγαποῦμε καὶ νὰ τοὺς τιμοῦμε. Στὸν λόγο του ὅμως, ποὺ ἀκούσαμε στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, ἡ βαρύτητα πέφτει στὴ λέξη «ὑπέρ», ποὺ σημαίνει περισσότερο. Ὁ Κύριος ζητεῖ τὴν πρώτη ἀγάπη μας, διότι Ἐκεῖνος εἶναι ὁ με­γαλύτερος Εὐεργέτης μας. Ἐπιπλέον, διότι ὁ ἄνθρωπος ποὺ θὰ Τὸν ἀγαπήσει ὁλοκληρωτικὰ θὰ κερ­δίσει τὸ πᾶν. 1. Ὁ μεγαλύτερος Εὐεργέτης μας Ὁ Κύριος δικαίως ζητεῖ τὴν πρώτη ἀγάπη μας. Ἐκεῖνος δημιούργησε γιὰ μᾶς ὅλο αὐτὸ τὸν πανέμορφο κόσμο ποὺ μᾶς περιβάλλει: τὸ στερέωμα τοῦ οὐρανοῦ, τὶς θάλασσες τῆς γῆς, τὰ δάση, τὰ ποικιλόχρωμα ἄνθη. Ἕνα ὑπέροχο κόσμημα ὁ κόσμος! Ἕνα παλάτι γιὰ νὰ κατοικήσει σ᾿ αὐτὸ ὁ βασιλιὰς τῆς Δημιουργίας, ὁ ἄνθρωπος. Ὅταν δὲ ἀργότερα ὁ ἄνθρωπος παράκουσε τὴν ἐντολὴ τοῦ Πλάστη του καὶ φέρθηκε ἀχάριστα πρὸς τὸν Θεό, Ἐκεῖνος δὲν τὸν ἐγκατέλειψε. Μίλησε μὲ τὸ στόμα τῶν Προφητῶν γιὰ τὴ μέλλουσα σωτηρία καὶ ἔδωσε ὁδηγὸ τὸν Νόμο καὶ τὶς ἐντολές του. Ἡ μεγαλύτερη ὅμως εὐεργεσία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἐνανθρώπηση καὶ ἡ θυσία τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ του. Ὁ Θεὸς δὲν ἔγινε ἁπλῶς ἄνθρωπος. Ἦλθε στὸν κόσμο τῆς ἁμαρτίας γιὰ νὰ θυσιασθεῖ καὶ νὰ σώσει τοὺς ἀνθρώπους. «Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν» (Ἰω. γ΄ 16), ὑπογραμμίζει ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης. Τόσο πολὺ ἀγάπησε ὁ Θεὸς τὸν κόσμο τῶν ἀνθρώπων ποὺ ζοῦσαν στὴν ἁμαρτία, ὥστε παρέδωσε σὲ θάνατο τὸν μονάκριβο Υἱό του. Θυσιάσθηκε γιὰ χάρη τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου ὁ Χριστός. Θυσιάσθηκε γιὰ τὸν καθένα μας προσωπικά· γιὰ τὴν αἰώνια σωτηρία τῆς ψυχῆς μας. Οἱ γονεῖς μας μᾶς χάρισαν τὴν ἐπίγεια ζωή. Ὁ Κύριος θυσιάσθηκε γιὰ νὰ ἀπολαύσουμε τὴν αἰώνια ζωὴ κοντά Του· τὴν ἄληκτη μακαριότητα τῆς Βασιλείας του. Εἶναι ἀναμφίβολα ὁ μεγαλύτερος Εὐεργέτης μας. 2. Γιὰ νὰ κερδίσουμε τὸ πᾶν Ὁ Κύριος ζητεῖ τὴν πρώτη ἀγάπη μας. «Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος», μᾶς τόνισε σήμερα, διότι ὁ ἄνθρωπος ποὺ θὰ ἀγαπήσει ὁλοκληρωτικὰ τὸν Χριστὸ θὰ κερδίσει τὸ πᾶν. Ὅλοι μας ἀναζητοῦμε τὴν προσωπική μας εὐτυχία, τὴν πληρότητα, τὴν ἀληθινὴ χαρά. Ἡ ψυχὴ ὡστόσο εἶναι ἄυλη καὶ δὲν γεμίζει μὲ τὸν ὑλικὸ πλοῦτο, τὴν ἐπίγεια δόξα καὶ τὶς ἁμαρτωλὲς ἀπολαύσεις. Ζητεῖ κάτι ἀνώτερο, ἄφθαρτο, αἰώνιο. Αὐτὸ δὲ ποὺ ἀναζητεῖ ὁ ἄνθρωπος, μόνο ὁ Χριστὸς μπορεῖ νὰ τοῦ τὸ προσφέρει. Ἐκεῖνος χορηγεῖ τὸν ἀληθινὸ πλοῦτο, τὴν ἄφθαρτη δόξα, τὰ αἰώνια ἀγαθά. Ἐ­κεῖνος χαρίζει καὶ στὴν ἐπίγεια ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου πλούσια τὴν εὐλογία του, ὅπως ὁ Ἴδιος μᾶς ὑποσχέθηκε σήμερα: «Πᾶς ὃς ἀφῆκεν οἰκίας ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰ­ώνιον κληρονομήσει». Δηλαδή, ὅποιος ἄφησε ὑλικὲς περιουσίες ἢ συγγενικά του πρόσωπα, προκειμένου νά μείνει ἑνωμένος μαζί μου, θὰ πάρει ἑκατονταπλάσια ἀμοιβὴ σ᾿ αὐτὴ τὴ ζωὴ καὶ ἐπιπλέον θὰ κληρονομήσει τὴν αἰώνια ζωή. Ἂς θυμηθοῦμε ἀκόμη ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη τὸν πατριάρχη Ἀβραάμ, ὁ ὁποῖος ἀγάπησε τὸν Θεὸ περισσότερο κι ἀπὸ τὸ μονάκριβο παιδί του, τὸν Ἰσαάκ, καὶ ἀπέδειξε ὅτι ἦταν ἕτοιμος νὰ τὸ θυσιάσει, ὅταν τοῦ τὸ ζήτησε ὁ Θεός. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἔλαβε τόσο πλούσια τὴν εὐλογία του. Αὐτὴ τὴν ἀπόλυτη πληρότητα κοντὰ στὸν Κύριο ζοῦσαν ὅλοι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀναφωνεῖ μὲ ἐνθουσιασμὸ ὁ σύγχρονός μας ὅσιος Πορφύριος: «Ὅπου ὑπάρχει ἡ ἀγάπη στὸν Χριστό, ἐξαφανίζεται ἡ μοναξιά. Εἶσαι εἰρηνικός, χαρούμενος, γεμάτος. Οὔτε μελαγχολία, οὔτε ἀρρώστια, οὔτε πίεση, οὔτε ἄγχος, οὔτε κατήφεια, οὔτε κόλαση. Ὅταν ἔλθει ὁ Χριστὸς στὴν καρδιά, ἡ ζωὴ ἀλλάζει. Ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ πᾶν» (Βίος καὶ Λόγοι, σελ. 223). Ἂς μᾶς ἀξιώσει ὁ Κύριος, μὲ τὶς πρεσβεῖες ὅλων «τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος» ἔνδοξων Ἁγίων μας, νὰ ἀγαπήσουμε τὸν Χρι­στὸ περισσότερο ἀπὸ ὁποιονδήποτε κι ἀπὸ ὁτιδήποτε ἄλλο στὴ ζωή μας. Ἐκεῖνον, ποὺ εἶναι ὁ μεγαλύτερος Εὐεργέτης μας· Ἐκεῖνον, ποὺ θὰ μᾶς χαρίσει τὸ πᾶν!

Η ΥΓΕΙΑ, Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΑΝΑΜΕΣΑ

Είναι ωραία η ζωή στην Ολλανδία. Μια σχετικά καλή δουλειά να έχεις, να αντέχεις το κόστος διαβίωσης και είναι πραγματικά μαγική η ζωή στην Ολλανδία. Αν είσαι υγιής, θα προσθέσω εγώ. Γιατί έζησα την ντροπή και την αναλγησία του ασφαλιστικού και ιατρικού συστήματος της χώρας και έχω διαφορετική άποψη για το τί θα πει προηγμένο κράτος, κοινωνικό κράτος, πρόνοια και αξιοπρέπεια. Για πάνω από μια δεκαετία, ενώ ζούσα στην Ελλάδα, είχα λάβει πολλές ακριβές θεραπείες. Στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας, είχα πάντα την δυνατότητα, είτε ως εργαζόμενη είτε ως άνεργη, να μπορώ να κάνω όλες τις απαραίτητες εξετάσεις (και ήταν πολλές και ακριβές), ώστε σε δεύτερη φάση να μπορώ να πάρω την ανοσοκατασταλτική αγωγή που χρειαζόμουν για το αυτοάνοσό μου. Το ένα από τα πολλά. Το πιο ζόρικο. Οι γιατροί πάντα μου ενέκριναν το πιο νέο φάρμακο, με τις λιγότερες παρενέργειες, με τη καλύτερη πρόγνωση, όχι για θεραπεία, αλλά για καταστολή. Το παντρεύτηκα το νόσημά μου. Νωρίς μάλιστα, στα 19. Ήμουν και είμαι από αυτές τις περιπτώσεις που η πρόγνωση δεν είναι καλή, επιθετική μορφή με πρώιμη έναρξη. Θα μάθω να ζω με αυτό. Ή μέσα σε αυτό. Όπως το δει κανείς. Πάντα λοιπόν μου ενέκριναν μία αγωγή με μηδενική συμμετοχή (έτσι συμβαίνει με αυτού του είδους τα φάρμακα) και πήγαινα κάθε μήνα με την συνταγή μου και ένα ψυγειάκι στο φαρμακείο του ΕΟΠΠΥ για να πάρω τις πολύτιμες ενέσεις μου. Αυτές που κόστιζαν μερικές χιλιάδες ευρώ κάθε μήνα στο δημόσιο σύστημα υγείας και εμένα μου χάριζαν λίγη ποιότητα ζωής και ανακούφιση από τους φριχτούς πόνους. Για λίγους μήνες ή ένα-δυο χρόνια στην καλύτερη. Έκανα τις υποδόριες ενέσεις μου στην κοιλιά ή στα πόδια και κάπως ανακτούσα τον έλεγχο της ζωής μου. Και έπειτα έφυγα μετανάστρια στην Ολλανδία. Στην επόμενη έξαρση που έκανε το αυτοάνοσό μου, μέσα στην όλη φρίκη της πρώτης καραντίνας, εγώ έπρεπε να μπω πάλι σε θεραπεία. Ήταν τόσο σοβαρή η κατάστασή μου, που ο γενικός γιατρός μου έδωσε αμέσως παραπεμπτικό, ώστε να με δει γιατρός ειδικότητας. Όποιος έχει βιώσει τον Γολγοθά της διαλογής για να καταφέρεις να δεις γιατρό ειδικότητας στην Ολλανδία, καταλαβαίνει. Κλινική εξέταση, αιματολογικές, ακτινογραφίες, είχα το πλήρες πακέτο αφειδώς. Και έπειτα ήρθε η στιγμή που θα συναντούσα την νοσηλεύτρια της κλινικής (γιατρό δεν συνάντησα ποτέ τελικά) η οποία θα με ενημέρωνε για το φάρμακο το οποίο αποφασίστηκε να πάρω. Μεθοτρεξάτη. Δεν το γνωρίζω αυτό το φάρμακο. Δεν μου το έχουν χορηγήσει ποτέ, κανείς γιατρός στην Ελλάδα δεν με ενημέρωσε για αυτό. Δέχομαι όμως και ξεκινάμε. Απαγορεύεται να μείνω έγκυος. Απαγορεύεται να αρρωστήσω. Το παιδί δεν θα πρέπει να πάει σχολείο φέτος. Όταν θα παίζει στην παιδική χαρά να μην πλησιάζει άλλα παιδιά και αρρωστήσει γιατί κινδυνεύω αν κολλήσω κι εγώ. Παρασκευή παίρνω τα πρώτα χάπια και ξεκινάμε. Αρχίζω να μη νιώθω καλά. Το φάρμακο που θα με έκανε να νιώθω καλύτερα και θα μου έδινε ποιότητα ζωής, με αρρωσταίνει. Πρόσβαση σε γιατρό δεν έχω. Ενημερώνω τις νοσηλεύτριες ότι έχω παρενέργειες. «Οι παρενέργειες μειώνονται με τον χρόνο», όπως με ενημερώνουν πίσω. Να κάνω υπομονή. Ψάχνω στο ίντερνετ. Τί είναι αυτό το φάρμακο επιτέλους; Για να το θέσω απλά και σε εσάς, είναι χημειοθεραπευτικός παράγοντας. Και είναι φτηνό! Πολύ φτηνό! Υπολογίζω ότι η θεραπεία μου κοστίζει περίπου ένα 50ρικο τον μήνα. Την ίδια στιγμή, πληρώνω υποχρεωτικά 120 ευρώ το μήνα στην ασφάλειά μου. Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή λιώνω στους εμετούς. Αρχίζω να χάνω τα μαλλιά μου. «Γιατί μου δώσατε αυτό το φάρμακο; Δε νιώθω καλά! Δεν μπορώ ούτε να δουλέψω!» Με αυτό το τελευταίο συγκινήθηκαν. Αν δεν μπορείς να παράγεις, τότε σου δίνουν σημασία, είναι η αλήθεια. Μετά από 2 μήνες περίπου και εντελώς απρόθυμα, μου λένε ότι θα αιτηθούν να εγκρίνει η ασφαλιστική μου το ίδιο φτηνό φάρμακο, αλλά σε ενέσιμο ώστε να μην έχω τους εμετούς από τις παρενέργειες. Η ασφαλιστική αρνείται. Οι ενέσεις κοστίζουν περισσότερο από τα χάπια. Εγώ συνεχίζω να λιώνω στους εμετούς τις μισές μέρες της βδομάδας. Μετά από παρακάλια και φωνές και κλάματα, μου εγκρίνουν το ίδιο φτηνό φάρμακο σε ενέσιμο. Καμία ανταπόκριση στο σώμα μου. «Πόσο θα περιμένουμε ακόμα; Σας έχω δώσει όλο το ιστορικό μου. Ξέρετε σε ποια φάρμακα ανταποκρίνεται το σώμα μου και η ασθένειά μου! Μήπως πρέπει να αλλάξουμε φάρμακο; Υποφέρω!» «Δεν ξέρω γιατί σας έδωσαν στην Ελλάδα αυτά τα φάρμακα από την αρχή. Εμείς ξεκινάμε με άλλα φάρμακα πρώτα και αν δεν ανταποκρίνεται ο ασθενής στην αγωγή, αλλάζουμε φάρμακο.» «Δεν είναι καινούρια η ασθένεια», τους φωνάζω! «15 χρόνια την κουβαλάω! Δεν μπορείτε να κάνετε πειράματα πάνω μου!» «Δεν μπορούμε να περάσουμε σε βιολογικό παράγοντα, εάν πρώτα δεν εξαντλήσουμε κάθε πιθανότητα να γίνεται καλά με την μεθοτρεξάτη.» Αν δεν με εξαντλήσουν, αν δεν με διαλύσουν, αν δεν εξανεμιστεί κάθε ίχνος ποιότητας και θέλησης για ζωή, δεν μπορώ να πάρω πιο ακριβό φάρμακο. Κοστίζει η αγωγή που θα έσωζε το σώμα και την ψυχή μου. Σταματάω το φάρμακο. Έχω χάσει τα μισά μου μαλλιά, την μισή μου δουλειά, την θέλησή μου για ζωή, το παιδί μου είναι κλεισμένο μέσα σε ένα σπίτι, για να πάρω εγώ ένα φτηνό φάρμακο, που με αρρωσταίνει και δεν έχει κανένα αποτέλεσμα στο αυτοάνοσό μου. Σταματάω κάθε προσπάθεια. Το αυτοάνοσο υποτροπιάζει ακόμα χειρότερα. Σταματάω κάθε προσπάθεια. Το σύστημα έχει αποφασίσει για εμένα. Σταματάω κάθε προσπάθεια. Το σύστημα είναι πιο μεγάλο από εμένα. Σταματάω κάθε προσπάθεια. Το σύστημα με έχει ήδη καταπιεί. Η ιστορία αυτή δεν έχει ίχνος μυθοπλασίας. Είναι μάλιστα ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας όπως την βίωσα, στην Ολλανδία, το 2021. Σε ένα από τα πιο προηγμένα κράτη της Ευρώπης, με μια οικονομία που πάει πραγματικά βζιιιιιν και που αν έχεις χρόνια προβλήματα υγείας, τότε λυπάμαι για εσένα φιλαράκι. Κάπως πρέπει να κρατήσουμε την οικονομία υγιή και να ζυγίζουμε το όφελος και το ρίσκο. Όχι για εσένα, προς Θεού! Το damage control θα γίνει για τους οικονομικούς πόρους. Όχι για τη ζωή σου. Προτεσταντική ηθική και καπιταλισμός. Ο συνδυασμός που σκοτώνει. Κυριολεκτικά. Δεν είσαι αρκετά άρρωστος, πήγαινε σπίτι σου. Αν πονάς πολύ, πάρε παρακεταμόλη και πήγαινε σπίτι σου. Αν δεν γίνεσαι καλύτερα, πιες νερό και ξεκουράσου σπίτι σου. Αν δεν τα καταφέρεις, δεν πειράζει, «έφυγες» στο σπίτι σου. Δεν μπορείς να μην πληρώνεις ασφάλεια, αλλά παροχές υγείας δεν θα έχεις, ξέχασέ το αυτό! Και έτσι έζησαν κάποιοι καλά, κάποιοι δεν έζησαν και κάποιοι έμειναν σε αυτό το ανάμεσα, κάτι ανάμεσα σε ζωή και θάνατο. Κι ας μην το επέλεξαν. Δεν αποφασίζεις εσύ φιλαράκι! Ή μήπως όχι;