Αναστάσιος Πολυζωίδης: Το σύμβολο της δικαστικής ανεξαρτησίας [1802 - 7 Ιουλίου 1873]

Ο Αναστάσιος Πολυζωίδης γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1802 στο Μελένικο. Ο πατέρας του ήταν Σερραίος, αλλά από πολύ μικρή ηλικία εγκαταστάθηκε στο Μελένικο μαζί με τον μετέπειτα Μητροπολίτη Λεόντιο (αδελφό του), ο οποίος αρχιεράτευσε στο Μελένικο από το 1769 μέχρι το 1796. Αφού περάτωσε τα μαθήματα της Σχολής του Μελενίκου οι γονείς του τον έστειλαν στην περιώνυμη Σχολή των Σερρών το 1815 για να παρακολουθήσει ανώτερα μαθήματα υπό την επίβλεψη του Μακεδόνα Σχολάρχη και διανοούμενου Μηνά Μηνωίδη. Το 1817 μετά τον θάνατο του πατέρα του μετέβη στην Βιέννη για να συνεχίσει τις σπουδές του, όπως συνήθιζαν να κάνουν τα παιδιά των Μελενικίων. Σπούδασε Νομικά και Ιστορία στο Πανεπιστήμο της Γοτίνγκης (Γκαίτινγκεν) και στο Βερολίνο. Διέκοψε τις σπουδές του στο Βερολίνο το 1821, όταν είχε αρχίσει η Ελληνική Επανάσταση και κατέβηκε στην Ελλάδα. Το γεγονός της κήρυξης της Επανάστασης ενθουσίασε τον Πολυζωίδη. Αρχές Σεπτεμβρίου του 1821 πραγματοποίησε το παράτολμο ταξίδι προς την Ελλάδα ακολουθώντας τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Εγκαταστάθηκε στο Μεσολόγγι και έγινε μόνιμος γραμματέας του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου. Με αυτήν την ιδιότητα συμμετείχε στις εργασίες της Α΄Εθνικής Συνέλευσης της Επιδαύρου, που συγκλήθηκε υπό την προεδρία του Μαυροκορδάτου. Με την ιδιότητα του γραμματέα συνέβαλε στην κατάρτιση του προσωρινού Πολιτεύματος της 1ης Ιανουαρίου 1822. Αν και νεότατος τότε (μόλις 20 ετών) υπήρξε ο κύριος συντάκτης του Συντάγματος και συνέταξε σχεδόν εξ ολοκλήρου την περίφημη Διακήρυξη του 1822, με την οποία επιδίωξε να καταδείξει στην απολυταρχική Ευρώπη, ότι ο πόλεμος των Ελλήνων ήταν εθνικός και ιερός.. Αργότερα ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος χαρακτήρισε την εν λόγω Διακήρυξη ως «κάλλιστον ίσως έγγραφον, εξ όσων ποτέ επί 60 έτη εξέδωκε Ελληνική Συνέλευσις ή Κυβέρνησις». Κατά την πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου (1823) αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον Πολυζωίδη πήγε στο Λονδίνο και πέτυχε να συνάψει δάνειο για να ενισχύσει τους πολιορκούμενους. Το 1824 στην Συνέλευση της Δυτικής Ελλάδας που συνήλθε στο Αιτωλικό ανακηρύχθηκε «Πολίτης» αυτής σε αναγνώριση της προσφοράς του στο αγωνιζόμενο Έθνος. Στην δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου (1825) ο Πολυζωίδης μετέβη στην Μάλτα προς στρατολόγηση μισθοφόρων για την αντιμετώπιση του Ιμπραήμ Πασά. Ο ίδιος συμμετείχε στην τελευταία φάση της πολιορκίας του Μεσολογγίου και στην Έξοδο (10 Απριλίου 1826). Ο Πολυζωίδης είναι εκείνος που μετά την ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου και την καταστροφή του, σε μια επίσημη ομιλία του στο Ναύπλιο παρουσία και αρκετών αγωνιστών που σώθηκαν στην Έξοδο – ήταν και δεινός ρήτορας – ονόμασε το Μεσολόγγι «ΙΕΡΑΝ ΠΟΛΙΝ», ονομασία που επικράτησε. Το 1827 εξελέγη ως πληρεξούσιος της Συνέλευσης των παρευρισκομένων στην ελεύθερη Ελλάδα Μακεδόνων και Θετταλών και συμμετείχε στην Γ΄ Εθνοσυνέλευση που έγινε στην Τροιζήνα, όπου ψηφίστηκε το νέο Πολιτικό Σύνταγμα της Ελλάδος. Μετά την ναυμαχία του Ναυαρίνου (1828) πιστεύοντας ότι η ελευθερία της Ελλάδας είχε εξασφαλιστεί πήγε στο Παρίσι και συμπλήρωσε τις νομικές σπουδές του. Όταν τελείωσε, επέστρεψε στην Ελλάδα (1830). Κυβερνήτης ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας, που προσπαθούσε να νοικοκυρέψει το νέο Ελληνικό κράτος. Ο Πολυζωίδης προσχώρησε στην αντιπολιτευτική παράταξη των φιλελευθέρων συνταγματικών. Στις αρχές του 1831 κυκλοφόρησε στην Ύδρα την εφημερίδα «ΑΠΟΛΛΩΝ» της οποίας ήταν ο εκδότης. Στον υπότιτλο της εφημερίδας έγραφε: «Εφημερίς Αντιδεσποτική και Αντικαποδιστριακή»! Η συγκεκριμένη εφημερίδα ήταν αντιπολιτευτικό όργανο κατά του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια και εκδιδόταν ανελλιπώς μέχρι την ημέρα της δολοφονίας του Καποδίστρια. Τότε διακόπηκε η έκδοσή της αφού εξέλιπε ο σκοπός της αποστολής της. Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ Αργότερα (1832) ο Πολυζωίδης επέστρεψε στο Ναύπλιο κι έλαβε μέρος στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση. Η βαυαρική Αντιβασιλεία εκτιμώντας την νομική κατάρτιση του Πολυζωίδη τον διόρισε πρόεδρο στο πενταμελές δικαστήριο (Πρωτοδικείο) του Ναυπλίου. Οι ίδιοι αντιβασιλείς (Γερμανοί) Μάουερ και Άβελ επέλεξαν τον Πολυζωίδη να δικάσει (16 Απριλίου 1834) τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και άλλους αγωνιστές της Επανάστασης, πιστεύοντας ότι λόγω της έχθρας που είχε με τον Κολοκοτρώνη και τον Πλαπούτα θα τους καταδίκαζε εις θάνατον «επί εσχάτη προδοσία». Πριν από την έναρξη της δίκης ο εισαγγελέας Μάσον είχε καλέσει στο σπίτι του και τα πέντε μέλη του δικαστηρίου και αφού τους παρουσίασε όσα στοιχεία είχε συγκεντρώσει, τους ρώτησε αν τα έβρισκαν αρκετά για να καταδικάσουν τους δύο στρατηγούς. Ο Πολυζωίδης εξεγέρθηκε και απάντησε αρνητικά. Προσπάθησαν επίσης να εξαγοράσουν και τον Τερτσέτη ενώ η δίκη διαρκούσε ακόμη. Ήταν ξεκάθαρο ότι εκτός από τον Τερτσέτη και τον Πολυζωίδη, οι άλλοι τρεις δικαστές ήταν αποφασισμένοι να καταδικάσουν σε θάνατο τους στρατηγούς. Στην αίθουσα της διάσκεψης του δικαστηρίου διαδραματίστηκαν, σκηνές συγκλονιστικές. Ο Πολυζωίδης και ο Τερτσέτης με επιχειρήματα προσπάθησαν να προκαταλάβουν τους τρεις «καταδικαστικούς» δικαστές. Η δίκη κράτησε 40 ημέρες και έγινε στο Τουρκικό τζαμί του Ναυπλίου. Για τον εισαγγελέα Εδουάρδο Μάσον γράφει ο ιστορικός Μέντελσον: «ο εμπαθής εκείνος πολέμιος της ρωσικής μερίδος και του Κολοκοτρώνη, που υπερασπίσθηκε με πάθος τον φονιά του Καποδίστρια Γεώργιο Μαυρομιχάλη». Ο Μάσον κατηγόρησε με άκαμπτο πείσμα τον Κολοκοτρώνη. Προσπάθησε με διάφορα τεχνάσματα, να κατασκευάσει ψευδομάρτυρες ή να διαστρέψει τις μαρτυρικές καταθέσεις. Οι 44 μάρτυρες κατηγορίας που παρουσιάστηκαν, δεν κατέθεσαν στοιχεία που να μη μπορούν να αμφισβητηθούν. Αντιστρόφως οι 115 μάρτυρες υπεράσπισης που εξετάσθηκαν διέψευσαν τα περισσότερα σημεία της κατηγορίας. Επί είκοσι ημέρες παρέλασαν προ του δικαστηρίου οι μάρτυρες και ήταν σαν να παρέλαυναν όλα τα κομματικά πάθη που είχαν έως τότε συγκλονίσει τη μαχόμενη Ελλάδα. Η εμφάνιση του Κολοκοτρώνη στο εδώλιο συγκλόνισε το ακροατήριο. Στην ερώτηση του προέδρου «Τι επάγγελμα κάνεις;» ο Γέρος του Μοριά απάντησε: «Στρατιωτικός. Στρατιώτης ήμουνα. Κράταγα επί 49 χρόνια στο χέρι το ντουφέκι και πολεμούσα νύχτα μέρα για την πατρίδα. Πείνασα, δίψασα, δεν κοιμήθηκα μια ζωή. Είδα τους συγγενείς μου να πεθαίνουν, τ΄ αδέρφια μου να τυραννιούνται και τα παιδιά μου να ξεψυχάνε μπροστά μου. Μα δε δείλιασα. Πίστευα πως ο Θεός είχε βάλει την υπογραφή του για τη λευτεριά μας και πως δεν θα την έπαιρνε πίσω». Ο Αναστάσιος Πολυζωίδης παραμέρησε τις διαφορές που είχε με τον Κολοκοτρώνη και αρνήθηκε να υπογράψει (μαζί με τον Γεώργιο Τερτσέτη) την καταδίκη των γενναίων αγωνιστών (Κολοκοτρώνη, Πλαπούτα, Τζαβέλλα κ.α.). Οι χωροφύλακες του καθεστώτος με βρισιές και λασπολογίες και με προτεταμένη τη λόγχη προς τον Πρόεδρο του Δικαστηρίου, τον εκβίαζαν να υπογράψει τη θανατική καταδίκη των αγωνιστών. Η απάντηση του Πολυζωίδη ήταν: «Το σώμα μου δύνασθε να το κάμητε όπως θέλετε, αλλά τον στοχασμόν μου, την συνείδησίν μου, δεν θα δυνηθήτε να τα παραβιάσητε. Προτιμώ την αποκοπήν της χειρός μου, αλλά δεν υπογράφω». Στο τέλος των πρακτικών της δίκης έμειναν δύο λευκά μέρη που άφησαν οι συντάκτες για να μπουν οι υπογραφές του Πολυζωίδη και του Τερτσέτη, που με τη βία τους κάθισαν στις έδρες τους. «Τα λευκά αυτά μέρη του χαρτιού είναι ίσαμε και σήμερα η μεγαλύτερη δόξα της δικαιοσύνης της πατρίδας μας», γράφει ο Δ. Φωτιάδης. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης Σχινάς σε έντονο ύφος κάλεσε τον Πολυζωίδη να υπογράψει την απόφαση. Εκείνος αρνήθηκε, έμεινε «βιδωμένος» στην καρέκλα του, ενώ ο Τερτσέτης κοίταζε από το παράθυρο το πλήθος που συνωστιζόταν στην πλατεία. Ο υπουργός με παθιασμένη αυταρχικότητα φώναξε: «Ε, και η υπομονή έχει τα όριά της. Κλητήρες πιάστε τους και φέρτε τους στις έδρες!». Οι χωροφύλακες όρμησαν, άρπαξαν τον Πρόεδρο του δικαστηρίου. Εκείνος αμύνθηκε, κρατιόταν από το τραπέζι, από τις καρέκλες, από τις πόρτες φωνάζοντας «σεβαστείτε την ατομική μου ελευθερία». Οι χωροφύλακες, παρουσία του υπουργού, τον βλασφημούσαν, τον χτυπούσαν, τον έσπρωχναν, του έσκιζαν τα ρούχα και δια της βίας τον έφεραν στο κάθισμα της προεδρίας. Ο υπουργός διέταξε τον γραμματέα να διαβάσει την απόφαση, επειδή ο Πολυζωίδης, ως πρόεδρος, δεν ήθελε να διαβάσει την απόφαση που δεν είχε υπογράψει. Καθώς ανακοινώνεται η απόφαση, ο Πολυζωίδης γέρνει το κεφάλι και κλείνει τα μάτια με τα χέρια του. Σ’ αυτή τη στάση, οδύνης και ντροπής για όσα γίνονταν, θα μείνει ως το τέλος. Όσο διαρκούσε η ανάγνωση της απόφασης, ο Κολοκοτρώνης διατηρούσε την ψυχραιμία του παίζοντας απαλά τις χάντρες του κομπολογιού του. Δεν έδειξε ιδιαίτερη συγκίνηση ούτε όταν άκουσε την τρομερή φράση: «Ο Δημήτριος Πλαπούτας και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης καταδικάζονται εις θάνατον ως ένοχοι εσχάτης προδοσίας». Έκανε μόνο το σταυρό του και είπε: «Κύριε ελέησον! Μνήσθητί μου, Κύριε όταν έλθεις εν τη βασιλεία σου». Ύστερα πήρε από την ταμπακιέρα του μια πρέζα ταμπάκο, τον ρούφηξε και πρόσφερε σε όσους τον είχαν περιτριγυρίσει. Στους δικηγόρους του είπε με σταθερή φωνή: «Αντίκρισα τόσες φορές το θάνατο και δεν τον φοβήθηκα. Ούτε τώρα τον φοβούμαι». Σε έναν οπαδό του που του φώναξε συγκινημένος: «Άδικα σε σκοτώνουν, στρατηγέ», αποκρίθηκε με πικρή θυμοσοφία: «Γι’ αυτό λυπάσαι; Καλύτερα που με σκοτώνουν άδικα, παρά δίκαια». Τους Πολυζωίδη και Τερτσέτη τούς οδήγησαν σε δίκη. Ήταν ένα από τα ανταλλάγματα που έθεσαν οι άλλοι τρεις αντιβασιλείς για να συμφωνήσουν με τον Όθωνα στην απονομή χάριτος (από την θανατική ποινή) του Κολοκοτρώνη και των άλλων αγωνιστών! Να τι είπε ο Τερτσέτης στην απολογία του: «Ζουν οι οπλαρχηγοί. Ζουν! Χαρείτε, ω Έλληνες. Ζουν! Φυλακισμένοι. Αληθινά, εις τα φρούρια, οπού προ δέκα χρόνων επήραν επί κεφαλής σας από τον εχθρόν, αλλά ζουν». Οι δύο δικαστές εκδιώχθηκαν και φυλακίστηκαν. Όταν ενηλικιώθηκε ο Όθων (20 Μαΐου 1835) και ανέλαβε τη βασιλεία, οι αγωνιστές και οι δικαστές έλαβαν χάρη, ελευθερώθηκαν και παρασημοφορήθηκαν. Ο Πολυζωίδης κατέστη μάρτυρας και διακεκριμένη μορφή στην παγκόσμια Ιστορία της Δικαιοσύνης για την προάσπιση του κύρους και της ανεξαρτησίας της. Η προφητεία του Γεώργιου Τερτσέτη (κατά την απολογία του) επαληθεύτηκε πλήρως: «…το όνομα του Προέδρου μας (Πολυζωίδη) γνωστόν μόνον εις την Ελλάδα, έως την 26η Μαΐου, θα γίνη γνωστόν εις όλην την πλάσιν. Οπόταν μεταξύ των ανθρώπων θα γίνεται λόγος δι’ άφοβον, δια φιλοδίκαιον Πρόεδρον Δικαστηρίου, θα αναφέρεται με εγκώμια το όνομα τούτου του ανδρός». Ο κ.Κωνσταντίνος Χιώλος έγραψε: «Ο Πολυζωίδης διέπρεψε ως δικαστής, ως πολιτικός και ως άνθρωπος των Γραμμάτων. Υπήρξε υπερασπιστής του Δικαίου, άριστος νομικός, υπέροχος φιλόλογος, τέλειος άνθρωπος και μάλιστα ανώτερος χρημάτων. Αν και του παρουσιάστηκαν πολλές ευκαιρίες να πλουτίσει, εν τούτοις τις απέκρουσε και τις αντιπαρήλθε». Ο Αναστάσιος Πολυζωίδης μετά την αποφυλάκισή του διορίστηκε Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου και Σύμβουλος Επικρατείας. Το 1837 (νέος 35 ετών), διορίστηκε Υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Εσωτερικών. Ως αρμόδιος Υπουργός, συνέβαλε τα μέγιστα στην οργάνωση και λειτουργία του πρώτου πανεπιστημίου του ελεύθερου Ελληνικού κράτους με τη σύνταξη των Διαταγμάτων “Περί συστάσεως του Πανεπιστημίου” και “Περί προσωρινού κανονισμού του Πανεπιστημίου”. Πρόκειται για το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μετά την εκθρόνιση του Όθωνα (1862), διορίστηκε Νομάρχης Αττικοβοιωτίας και αργότερα αποτραβήχτηκε απ’ τη δημόσια ζωή. Πέθανε στην Αθήνα το 1873 στεναχωρημένος, απογοητευμένος, πτωχός και συντετριμμένος από τον κατατρεγμό και την αχαριστία. Η προτομή του κοσμεί τις εισόδους των δικαστικών μεγάρων ανά την Ελλάδα. Αυτός ήταν ο Αναστάσιος Πολυζωίδης. ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ!

Προσκύνημα σε ένα ξεχασμένο μοναστήρι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στο Glastonbury

Τον προηγούμενο μήνα αξιώθηκα να ταξιδέψω για τρίτη φορά στην Αγγλία και να πατήσω στα ιερά χώματα του Glastonbury ή όπως είναι αλλιώς γνωστό ως Avalon. Σε αυτόν τον ιερό τόπο όπου σήμερα κατακλύζεται από καταστήματα που προωθούν την Νέα Εποχή, όπως για παράδειγμα μαγαζιά με αντικείμενα που σχετίζονται με την μαγεία, κάποτε άνθιζε η Ορθόδοξη χριστιανική πνευματικότητα. Σύμφωνα με την παράδοση λοιπόν, σε αυτόν τον τόπο έφτασε ο Άγιος Ιωσήφ της Αριμαθαίας και ξεκίνησε την διάδοση του Ευαγγελίου στους παγανιστές. Όταν ήρθε σε αυτόν τον τόπο είχε μαζί του μία ράβδο φτιαγμένη από τον ακάνθινο στέφανο του Ιησού. Αρχικά οι παγανιστές δεν ήθελαν να ακούσουν το κήρυγμα του και τότε ο άγιος Ιωσήφ κάρφωσε την ράβδο του στο έδαφος και εκείνη αμέσως έβγαλε κλαδιά και άνθισε. Όταν οι παγανιστές είδαν αυτό το θαύμα πίστεψαν στο Ευαγγέλιο. Λέγεται πως ο άγιος Ιωσήφ της Αριμαθαίας φτάνοντας στην Αγγλία πέρα από την ράβδο είχε μαζί του και το Ιερό Δισκοπότηρο. Αυτό λέγεται πως είναι θαμμένο σε ένα μέρος στο οποίο σήμερα αναβλύζει μία πηγή με αγιασμένο νερό και η οποία βρίσκεται κοντά στο σημείο όπου ανηφορίζει ο δρόμος για το μοναστήρι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ για το οποίο θα μιλήσουμε λίγο παρακάτω. Η εικόνα του αγίου Ιωσήφ της Αριμαθαίας. Στο φόντο πίσω τα ερείπια του μοναστηριού του Αρχαγγέλου Μιχαήλ* και ποιο μπροστά το δέντρο που άνθισε από την ράβδο του αγίου. Στο χέρι του ο άγιος κρατάει την εκκλησία την οποία έχτισε προς τιμήν της Παναγίας. Η εικόνα φιλοτεχνήθηκε από τον Άγγλο Ορθόδοξο αγιογράφο Aidan Hart. *Τα ερείπια ανήκουν σε μετέπειτα κτίσμα καθώς το αρχικό αρχαίο μοναστήρι κάηκε σε μία πυρκαγιά. Αυτό όπως και τα ερείπια του μοναστηριού όπου βρισκόταν η εκκλησία της Παναγίας χτίστηκαν αργότερα από Καθολικούς. Εκεί στο Glastonbury έχτισε ο άγιος Ιωσήφ μία εκκλησία αφιερωμένη στην Υπεραγία Θεοτόκο. Σήμερα δεν σώζεται κάτι από αυτό το αρχικό κτίσμα πάρα μόνον τα ερείπια ενός μοναστηριού το οποίο έχτισαν πολλά χρόνια αργότερα βενεδικτίνοι μοναχοί. Σε αυτό το μέρος λέγεται πως βρέθηκαν τα λείψανα του βασιλιά Αρθούρου και της βασίλισσας του όμως σήμερα αγνοείτε η τύχη τους. Σύμφωνα με παλιές πηγές όπως τα γραπτά του Κέλτη μοναχού Nennius ο Αρθούρος ήταν ένα πραγματικό πρόσωπο και ήταν ιδιαίτερα πιστός χριστιανός. Για την ιστορικότητα και το χριστιανικό ήθος του βασιλιά Αρθούρου μας πληροφορεί και ο ιστορικός Geoffrey του Monmouth στο βιβλίο του The History of the Kings of Britain (αν και το συγκεκριμένο βιβλίο εμπεριέχει και κάποια στοιχεία μυθοπλασίας αναμεμιγμένα με τα ιστορικά στοιχεία). Η εικόνα της Παναγίας του Glastonbury. Για πληροφορίες σχετικά με την εικόνα αλλά και τους αγίους που σχετίζονται με το Glastonbury κλικ εδώ Στην κορυφή του Glastonbury βρίσκεται το Glastonbury Tor. Ο τόπος όπου δέσποζε κάποτε το Μοναστήρι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Σύμφωνα με την παράδοση αυτό το μοναστήρι χτίστηκε από τον Άγιο Πατρίκιο της Ιρλανδίας πάνω στα ερείπια μίας παλιότερης εκκλησίας. Αυτό αναφέρει μία επιγραφή μέσα στο πυργοειδές κτίσμα το οποίο διασώζεται σήμερα στην κορυφή του λόφου. Όπως ήδη έγραψα ποιο επάνω αυτό το κτίσμα είναι μεταγενέστερο χτισμένο από Καθολικούς και δεν διασώζεται κάτι από το αρχικό μοναστήρι το οποίο καταστράφηκε σε πυρκαγιά. Στην επιγραφή αναφέρεται επίσης πως γύρω από το μοναστήρι είχαν βρεθεί ερείπια από κελιά Κελτών μοναχών. Το Glastonbury είναι ο ιερότερος Ορθόδοξος Χριστιανικός τόπος της Αγγλίας. Ένας τόπος που μπορεί σήμερα να κατακλύζεται από τους ακόλουθους της Νέας Τάξης Πραγμάτων όμως εδώ κάποτε βρισκόταν το ιερότερο μοναστήρι της κάποτε Ορθόδοξης Αγγλίας. Ένας τόπος από τον οποίο πέρασαν πολλοί μεγάλοι άγιοι της Ορθόδοξης Κελτικής εκκλησίας. Είχα ακούσει κάποτε πως το όνομα Άβαλον(όπως ανέφερα ποιο επάνω το αρχαίο όνομα του Glastonbury είναι Άβαλον) προέρχεται από το ελληνικό Άβατον και ονομάστηκε έτσι γιατί το μοναστήρι εκεί ήταν πολύ ιερό και δεν επιτρεπόταν σε οποιονδήποτε να πατήσει εκεί. Μέλι Άβατον το ονομάζανε. Δεν είμαι απόλυτα βέβαιος για αυτό αλλά σκέφτηκα να το μοιραστώ. Η Παναγία του Glastonbury, ο Μέγας Ταξιάρχης Αρχάγγελος Μιχαήλ προστάτης του Glastonbury, ο άγιος Ιωσήφ της Αριμαθαίας και όλοι οι άγιοι της Ορθόδοξης Κελτικής εκκλησίας να πρεσβεύουν για όλους μας. Ας προσευχηθούμε και για την Αγγλία η οποία σήμερα κατακλύζεται από το σκοτάδι της Νέας Τάξης Πραγμάτων να επανέλθει στις αρχαίες Ορθόδοξες ρίζες της orthodoxy-rainbow

«Sound of Freedom»: Η ταινία που αποκαλύπτει τους μηχανισμούς προώθησης της παιδοφιλίας και τα κυκλώματα σωματεμπορίας ανηλίκων

Ο ηθοποιός Τζιμ Καβίζελ, γνωστός από τη ταινία «Τα Πάθη του Χριστού», δήλωσε ότι στόχος της νέας ταινίας του «Sound of Freedom” («O ήχος της ελευθερίας») είναι να αποκαλύψει την πραγματικότητα πίσω από την εμπορία παιδιών για ερωτικούς σκοπούς στις Ηνωμένες Πολιτείες και να προειδοποιήσει τους γονείς για αυτό που αποκάλεσε «παιδοφιλική ατζέντα» που προωθείται εδώ και δεκαετίες. Στην ταινία, ο Καβίζελ υποδύεται τον Τιμ Μπάλαρντ, υπαρκτό πρόσωπο και πράκτορα της Εθνικής Ασφάλειας, ο οποίος, αφού σώζει ένα μικρό αγόρι από τους διακινητές, μαθαίνει ότι η αδελφή του αγοριού είναι ακόμη αιχμάλωτη. Παραιτείται από τη δουλειά του και βάζει τη ζωή του σε κίνδυνο, ξεκινώντας μια αποστολή βαθιά μέσα στη ζούγκλα της Κολομβίας για να σώσει το κορίτσι. Σε κοινή συνέντευξή τους στην εκπομπή «American Thought Leaders» της EpochTV, ο Καβίζελ και ο πραγματικός Τιμ Μπάλαρντ δήλωσαν ότι αυτό που απεικονίζει η ταινία, όσο σκοτεινό και ενοχλητικό κι αν είναι, βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και ανθρώπους.Φωτογραφία από την ταινία «Ο ήχος της ελευθερίας», με πρωταγωνιστή τον Τζιμ Καβίζελ, που θα κυκλοφορήσει στις ΗΠΑ στις 4 Ιουλίου 2023 «Είναι μια απολύτως αληθινή ιστορία», δήλωσε ο Καβίζελ στον παρουσιαστή Τζαν Τζέκιλεκ. «Κάθε χαρακτήρας είναι αληθινός. Κάθε κακός είναι αληθινός.» «Στο τέλος της ταινίας […] παρουσιάζονται όλοι οι καλοί, οι κακοί, τα παιδιά και αναφέρεται το πού βρίσκονται σήμερα», είπε ο Μπάλαρντ. «Ξέρουμε πού βρίσκονται. Αυτά είναι πραγματικά παιδιά, όλα τους. Μερικά από αυτά εργάζονται για εμάς. Μερικά από αυτά, ως νεαροί ενήλικες έχουν πραγματικά σώσει ανθρώπους από τη σωματεμπορία.» Το 2013, ο Μπάλαρντ εγκατέλειψε την κυβερνητική του θέση για να ιδρύσει την Επιχείρηση Υπόγειος Σιδηρόδρομος (Operation Underground Railroad-OUR), μια μη κερδοσκοπική οργάνωση που συνεργάζεται με τις διωκτικές αρχές σε όλο τον κόσμο για να σώζει παιδιά από την εκμετάλλευση και να τα βοηθά να ανακάμψουν. Δραστηριοποιούνται σε μέρη όπου η αστάθεια και οι συγκρούσεις καθιστούν τις γυναίκες και τα παιδιά πιο ευάλωτα στη σωματεμπορία, συμπεριλαμβανομένων χωρών όπως ο Ισημερινός, το Μεξικό και η Ουκρανία. Σύμφωνα με την OUR, αυτό που τροφοδοτεί και προωθεί την απαγωγή και τη σεξουαλική εκμετάλλευση παιδιών σε αυτές τις χώρες είναι μια αυξανόμενη πελατειακή βάση στις ΗΠΑ. «Οι αριθμοί είναι μεγάλοι: σε 150 δισεκ. δολάρια το χρόνο υπολογίζονται τα κέρδη που προκύπτουν από τους άνδρες, τις γυναίκες και τα παιδιά που είναι σκλάβοι», δήλωσε ο Μπάλαρντ, σημειώνοντας ότι περίπου 27 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο ζουν σε καθεστώς δουλείας, εκ των οποίων τα 6 εκατομμύρια είναι παιδιά. «Υπολογίζεται ότι 2 εκατομμύρια από αυτά [τα παιδιά] προορίζονται ειδικά για το εμπόριο σεξ», συνέχισε ο πρώην ομοσπονδιακός πράκτορας. «Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι το νούμερο τρία στις χώρες προορισμού για την σωματεμπορία, το νούμερο ένα στην κατανάλωση βίντεο με βιασμούς παιδιών και πλησιάζουμε πλέον το νούμερο ένα στην παραγωγή υλικού εκμετάλλευσης παιδιών.» «Ένα ισχυρό όπλο κατά του κακού» Το 2019, ο Μπάλαρντ κατέθεσε ενώπιον της Επιτροπής Δικαιοσύνης της Γερουσίας, υποστηρίζοντας ότι ένα διευρυμένο και ενισχυμένο φράγμα στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού θα παρείχε ένα «αποτελεσματικό εργαλείο» για την καταπολέμηση όσων προσπαθούν να εισάγουν λαθραία παιδιά στη χώρα με σκοπό να τα πουλήσουν για σεξ. Τώρα πιστεύει ότι η ανεπαρκής επιτήρηση των συνόρων των χωρών μπορεί να αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης ατζέντας που εξυπηρετεί αυτή την προσοδοφόρα αγορά. «Γιατί εμφανίζονται περισσότεροι από 85.000 ασυνόδευτοι ανήλικοι τα τελευταία δύο χρόνια στα νότια σύνορα και παραδίδονται σε ανάδοχους χωρίς έλεγχο ιστορικού, χωρίς έλεγχο DNA;», είπε. «Χιλιάδες από αυτά τα παιδιά […] εμφανίζονται μόνα τους με ένα όνομα: “Καλέστε αυτόν τον αριθμό, παρακαλώ, και πηγαίνετε με στον ανάδοχό μου”. Παίρνουν τον αριθμό και εμφανίζονται.» «Τα μέσα ενημέρωσης με ψεύτικες ειδήσεις προωθούν επίσης αυτή την ατζέντα που αποφεύγει τη λέξη “παιδόφιλοι”. Θέλουν να τους ονομάζουν “άτομα που έλκονται από ανήλικους”», πρόσθεσε. «Η σεξουαλικοποίηση των παιδιών, το δικαίωμα των παιδιών να συναινέσουν, η εκδίωξη του Θεού από την εκπαίδευση – όλες οι πλατφόρμες που προωθούσαν οι οργανωμένες ομάδες παιδόφιλων, εφαρμόζονται τώρα από την “αφυπνισμένη” (woke) αριστερά.» Για τους γονείς και τους ανήσυχους Αμερικανούς, ο Καβίζελ δήλωσε ότι η ταινία του θα τους βοηθήσει να κατανοήσουν καλύτερα την πραγματικότητα και τι πρέπει να κάνουν για να προστατεύσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα. «Η ταινία είναι πολύ δυνατή, γιατί δείχνει πόσο συστηματικά συμβαίνει [η σεξουαλική εμπορία παιδιών]», είπε στον Τζέκιλεκ. «Αλλά μας βοηθά επίσης. Μας οπλίζει ώστε να γνωρίζουμε ποια είναι τα προειδοποιητικά σημάδια. Μια μητέρα και ένας πατέρας πρέπει να φυλάνε τα παιδιά τους και να τα προστατεύουν. Κρύβοντας το κεφάλι μας στην άμμο, δεν προστατεύουμε τα παιδιά μας.» «Όταν τελειώσει η ταινία, δεν θα σηκωθείς όπως στα “Πάθη του Χριστού” ή στη “Λίστα του Σίντλερ”», πρόσθεσε ο ηθοποιός. «Και η διαφορά μεταξύ της “Λίστας του Σίντλερ” και αυτής της ταινίας, είναι ότι η “Λίστα του Σίντλερ” άργησε 50 χρόνια. Εμείς το δείχνουμε ακριβώς τώρα, τη στιγμή που συμβαίνει. Και αυτό είναι ένα ισχυρό όπλο ενάντια στο κακό.» Ένα μήνυμα ελευθερίας για την 4η Ιουλίου Ο «Ήχος της ελευθερίας» πρόκειται να βγει στους κινηματογράφους στις 4 Ιουλίου, επέτειος της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ από τη Μ. Βρετανία, πράγμα που σημαίνει ότι θα πέσει πάνω σε blockbusters τεράστιου προϋπολογισμού, όπως το «Mission: Impossible» του Τομ Κρουζ, το «Indiana Jones» του Χάρισον Φορντ και το δράμα «Oppenheimer» του Κρίστοφερ Νόλαν με θέμα την ατομική βόμβα. Ωστόσο, ο Καβίζελ επέμεινε στη συγκεκριμένη ημερομηνία κυκλοφορίας. «Για κάποιο λόγο, αυτό το ζήτημα της 4ης Ιουλίου ήταν πολύ σημαντικό», δήλωσε ο Καβίζελ. «Και πραγματικά είναι: Μπορούμε να δώσουμε σε αυτά τα παιδιά πίσω την ελευθερία τους την Ημέρα της Ανεξαρτησίας μας;» «Είναι πολύ δύσκολο να είσαι Αμερικανός στην εποχή μας, γιατί πραγματικά δεν έχουμε πλέον χώρα», συνέχισε. «Αν με τον όρο χώρα, εννοείται ένα κυρίαρχο έθνος με σύνορα, εμείς δεν έχουμε πια νότια σύνορα. Όλα αυτά είναι μέρος του ιστού της χώρας μας.» Στη συνέχεια, ο Καβίζελ μίλησε για το κοινό του, λέγοντας ότι πολλοί από αυτούς είναι αναστατωμένοι από την πολιτιστική αλλαγή, τη ριζοσπαστική αριστερή σεξουαλική και φυλετική κατήχηση στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση και τις μεγάλες εταιρείες που προωθούν την απροκάλυπτη σεξουαλικοποίηση των παιδιών. «Και από το πουθενά έρχεται αυτό το φως: λέγεται “Ο ήχος της ελευθερίας”», είπε. «Αντιπροσωπεύει τα πιστεύω τους για την Αμερική. Θα δώσουν τα χρήματά τους σε κάτι που για αυτούς αντιπροσωπεύει τον Θεό.» Σύμφωνα με τον Καβίζελ, το «Sound of Freedom» είχε ξεπεράσει σε πωλήσεις το πέμπτο μέρος της ταινίας «Indiana Jones» κατά 25% μέχρι τις 21 Ιουνίου, ημέρα της συνέντευξης. «Νομίζω ότι πολλοί άνθρωποι που είδαν αυτή την ταινία θέλησαν να κάνουν το σωστό. Είναι όπως με τους σπόρους της παραβολής του Ιησού, που προσγειώνονται άλλος σε καλό έδαφος, άλλος σε κακό […] και το βλέπεις ακριβώς μπροστά σου.»

Η ΚΥΡΊΑ ΚΑΤΕΡΙΝΑ.Θαυμαστή διήγηση από την Ι. Μονή Παναγίας Βαρνάκοβας

Πρίν μερικές δεκαετίες, καί πρό τοῦ 1940, σ’ ἕνα χωριουδάκι τῆς Ἠλείας, ζοῦσε μιά χαριτωμένη ἀπ’ τόν Θεό ψυχή, ἡ κυρία Κατερίνα. Δέν ἤξερε καθόλου γράμματα. Ὅμως ἦταν ἕνας πολύ φωτισμένος ἄνθρωπος, μέ ἀκλόνητη καί ζωντανή πίστι, σάν κι ἐκείνη πού εἶχαν οἱ πρῶτοι χριστιανοί πού ἔπεφταν καί στή φωτιά γιά τόν Χριστό, προκειμένου νά μήν Τόν ἀρνηθοῦν. Καί ἔτσι ἐκπληρώθηκαν τά λόγια τοῦ Κυρίου στη ζωή τῆς εὐλογημένης αὐτῆς ψυχῆς: «Πάντα ὅσα ἐάν αἰτήσητε ἐν τῇ προσευχῇ πιστεύοντες, λήψεσθε». Διότι ὄντως ἦταν ἄνθρωπος τῆς πολλῆς προσευχῆς. Ὅταν μερικές φορές τόν Ἰούλιο μῆνα χάλαγε ο καιρός και σκοτείνιαζε ὁ οὐρανός ἀπό τά σύννεφα καί προμηνυόταν βροχή, ἐπειδή οἱ θημωνιές μέ τά στάχυα παρέμεναν στ’ ἀλώνια κι ἄν ἔβρεχε ὁπωσδήποτε θά καταστρεφόταν η σοδειά, οἱ χωρικοί ἔτρεχαν στήν κυρία Κατερίνα καί τῆς ζητοῦσαν νά προσευχηθῆ νά μή βρέξη! Κι ἐκείνη, πήγαινε μπροστά στήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, προσευχόταν, καί τά σύννεφα ἔφευγαν! (Αὐτό μᾶς θυμίζει τόν προφήτη Ηλία.) Ὅταν ἀρρώσταινε κανείς, πάλι κατέφευγαν στήν Κατερίνα νά προσευχηθῆ, κι ἄν ὑπῆρχε κάποιο τραῦμα, κάποιος δυνατός πόνος σέ κάποιο σημεῖο τοῦ σώματος, βουτοῦσε τά δάχτυλά της στήν κανδήλα καί τό ἄλειφε σταυροειδῶς μέ λάδι. Καί, ἀνάλογα μέ τήν πίστι πού εἶχαν καί οἱ ἀσθενεῖς, ἀνταποκρινόταν καί ὁ Θεός μέ θαῦμα! Ποτέ δέ ἡ ἁγιασμένη αὐτή γυναῖκα δέν δέχθηκε χρήματα ἤ δῶρα. Ὅ,τι ἔκανε, τό ἔκανε ἀνιδιοτελῶς, μέ μεγάλη ἁπλότητα καί φυσική ταπεινοφροσύνη. Ἡ σκέψις της ἦταν παρθενική· δέν τήν μόλυνε αὐταρέσκεια ἤ ὑπερηφάνεια ἥ καί ἐγωἱσμός. Γι’ αὐτό, τό χάρισμα τοῦ Θεοῦ δέν τό ἔχασε μέχρι τό τέλος τῆς ὡραίας ζωῆς της, πού ἐλαμπρύνετο ἀκόμη περισσότερο ἀπό τήν πολλή της ἐλεημοσύνη καί μάλιστα «ἐν κρυπτῷ». Κάποτε, ὁ καινούργιος παπᾶς τοῦ χωριοῦ, ἐντυπωσιασμένος ἀπό τ’ ἀποτελέσματα τῆς προσευχῆς αὐτῆς τῆς πιστῆς γυναίκας καί ὑποψιαζόμενος μήπως ὑπάρχουν μαγγανεῖες καί ἄλλου εἴδους γητεύματα, τήν φώναξε καί ἰδιαιτέρως τήν ρώτησε: – Γιά πές μου, παιδί μου Κατερίνα, τί προσευχή κάνεις μπροστά στήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ; Κι ἐκείνη τοῦ ἀπάντησε μέ τήν φυσική της ἁπλότητα: – Ἐγώ παππούλη μου, ὅπως γνωρίζεις, δέν ξέρω γράμματα. Λέω μόνο μιά προσευχή πού μοὔμαθε ἡ γιαγιά μου. – Ποιά; τήν ρώτησε ὁ ἱερεύς. – Λέω: «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καί ὁ Λόγος ἦν πρός τόν Θεόν, καί Θεός ἦν ὁ Λόγος»! Καί κατόπιν ζητάω ἀπό τόν Θεό αὐτό πού μέ παρακαλοῦν οἱ συγχωριανοί μου νά ζητήσω μέ τήν προσευχή μου ἀπό τόν Χριστό ἤ καί τήν Παναγία ἤ ἀπό κάποιον ἅγιο. Ὁ ἱερεύς ἔμεινε κατάπληκτος ὅταν ἄκουσε τόν πρῶτο στίχο τοῦ κατά Ἰωάννην Εὐαγγελίου! Ἔτσι λοιπόν βεβαιώθηκε γιά τό ἄδολον αὐτῆς τῆς ψυχῆς καί τήν ἁπλῆ καί βαθειά της πίστι, πού εἶχε σάν ἀποτέλεσμα τόση δύναμι στήν προσευχή της. Τόν ρώτησε ἡ κυρα-Κατερίνα: – Μήπως δέν εἶναι σωστό αὐτό πού κάνω; Νά κάνω κάτι ἄλλο; – Ὄχι, ὄχι! Πρός Θεοῦ, μήν ἀλλάξης αὐτή τήν προσευχή! Αὐτή πού ξέρεις, αὐτή πού ἔμαθες, αὐτή καί νά κάνης! Ὅταν ἦρθε ἡ φοβερή γερμανική Κατοχή, τό 1941, πού οἱ Ἕλληνες καταδικάστηκαν σέ λιμοκτονία καί ὁ κόσμος πέθαινε ἀπό τήν πεῖνα, τό μεγαλεῖο τῆς ψυχῆς τῆς κυρα-Κατερίνας φάνηκε ἀκόμη πιό πολύ. Ὁ συγχωρεμένος ὁ ἄνδρας της τῆς εἶχε ἀφήσει ἀρκετή περιουσία, τήν ὁποία εἶχε ἀπό τόν πατέρα του, τόν κυρ-Ἀλέξη. Μεταξύ τῶν ἄλλων, τό κελλάρι τοῦ σπιτιοῦ εἶχε λάδι. Ἔτσι ἡ Κατερίνα ἄρχισε τή διανομή στούς πεινασμένους. Εἶχε ἕνα κατσαρόλι βαθύ, τό γέμιζε καί μοίραζε γενναιόδωρα. Ὅταν οἱ ἐλεηθέντες τῆς ἔδιναν εὐχές, ἐκείνη τούς ἔλεγε: – Ὄχι σέ μένα εὐχαριστίες. Τό σιτάρι εἶναι ἀπό τήν περιουσία τοῦ πεθεροῦ μου, τοῦ μπάρμπα-Ἀλέξη. Νά λέτε: «Θεός συγχωρές τόν κυρ-Ἀλέξη». Ὅταν εἶχε μοιράσει περισσότερο ἀπό τό μισό σιτάρι, τίς ἐπτακόσιες περίπου ὀκάδες, εἶδε στόν ὕπνο της τόν πεθερό της, γιά τόν ὁποῖο ἔλεγαν ὅτι ἦταν ὁ φοβερότερος τσιγκούνης τοῦ χωριοῦ, παρ’ ὅλο πού ἦταν ἀρκετά εὐκατάστατος. Τόν εἶδε σάν κατάδικο, μέ τά μαλλιά του μεγαλωμένα μέχρι κάτω, σέ κακά χάλια, μέ γένια καί βρώμικο πολύ. Ἡ Κατερίνα πῆρε τότε ἕνα ψαλίδι, τοὖ'κοψε τά μαλλιά, τά γένια, τόν περιποιήθηκε, τόν ἔλουσε καί τόν ἔντυσε μέ καινούργια ἄσπρα ροῦχα. Καί τό πρόσωπο τοῦ κεκοιμημένου φωτίστηκε! Ἔλαμπε ὁλόκληρος! Τότε γύρισε καί τῆς εἶπε μέ ἀνακούφιση: – Νἆσαι εὐλογημένη, Κατερίνα μου! Μέ τίς ἐλεημοσύνες σου μ’ έβγαλες από τον Άδη , παιδί μου! Καί μ’ ἔκανες στρατηγό καί πρίγκηπα! Αὐτά ὅλα τά ἀφηγήθηκαν μέ συγκράτησι ὁ γυιός τῆς εὐλογημένης αὐτῆς ψυχῆς, τῆς κυρα-Κατερίνας, μαζί μέ τή γυναῖκα του (τή νύφη της δηλαδή), σ’ ἕνα προσκύνημά τους στήν Παναγία τή Βαρνάκοβα.

Τον άνθρωπο πέραν του τάφου τον περιμένει η δικαιοσύνη του Θεού....

Τον άνθρωπο πέραν του τάφου τον περιμένει η δικαιοσύνη του Θεού. Πριν τον τάφο, έχει να κάνει με την αγάπη του Θεού, με το έλεος του Θεού. Δυστυχώς ο Σατανάς κατόρθωσε σε πολλούς ανθρώπους, να τους σερβίρει ότι ο Θεός είναι καλός και αγάπη. Και το «πιπιλίζουν»: - Καλός ο Θεός. Ο Θεός είναι αγάπη και κακώς ομιλείς περί κολάσεως και τιμωριών... αγάπη ο Θεός! - Πλανάστε αγαπητοί μου! Και ποιός σας είπε, ότι είναι κακός ο Θεούλης; Ναι είναι καλός ο Θεός και είναι αγάπη, αλλά είναι και δίκαιος! Πώς του αφαιρείς την ιδιότητα της δικαιοσύνης του Θεού; Αυτός ο δίκαιος Θεός θα ζητήσει δικαιοσύνη. Ο Θεός έχει 2 «ποδάρια». Το ένα Του πόδι είναι από εδώ στην προσωρινότητα και γράφει «έλεος» και «μακροθυμία». Το άλλο Του πόδι από εκεί στην αιωνιότητα, γράφει «δικαιοσύνη». Όταν όμως ο άνθρωπος δεν κάνει καλή χρήση της χρηστότητας και της μακροθυμίας του Θεού στον κόσμο τούτο, δια του μυστηρίου της μετανοίας και της εξομολογήσεως, θα βρεθεί μπλεγμένος και θα πέσει στη δικαιοσύνη του Θεού στον κόσμο εκείνο. Ο Χριστός έχει την παραβολή του πλούσιου και του φτωχού Λαζάρου (Λουκ. 16, 19 - 31). Διαβάστε την και θα δείτε την αγάπη του Θεού και την δικαιοσύνη του Θεού. Ο πλούσιος έκανε τη ζωή του. Αδιαφορούσε και ήταν σκληρός προς τους άλλους. Και άφησε στον φτωχό Λάζαρο για νοσοκόμο, τους σκύλους να γλύφουν τις πληγές του. Όταν όμως ο πλούσιος πέθανε, τον «άρπαξε» η δικαιοσύνη του Θεού. Τα βρήκε άσχημα τα πράγματα από εκεί και ζητούσε έλεος από εκεί. Δεν έχει έλεος εκεί... Και του είπε ο Αβραάμ: - Απέλαβες τα αγαθά σου στον κόσμο. Και επειδή δεν έκανες καλή χρήση, εδώ τώρα, θα λάβεις τα άσχημα, γιατί έχεις να κάνεις με τη δικαιοσύνη του Θεού. Ο Λάζαρος απέλαβε τα άσχημα στον κόσμο και τώρα θα απολαμβάνει τα αγαθά εδώ (Λουκ. 16,25). Είναι δίκαιος ο Θεός. Δεν είναι λοιπόν ο Θεός μόνο αγάπη, όπως διατείνονται μερικοί, διότι ένας Θεός που δεν είναι δίκαιος, δεν μπορεί να είναι Θεός. Είναι λοιπόν αγάπη και δικαιοσύνη... Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)