Είναι η ζωή μας η ''καλή μαρτυρία''ή μαρτυρούν δίπλα μας οι άνθρωποι μας;

«Ὑμεῖς ἐστέ τό φῶς τοῦ κόσμου» ακούσουμε να μας ο Χριστός σήμερα.... Αντιλαμβανόμαστε άραγε ότι για τα παιδιά μας μα και γενικά για τους ανθρώπους γύρω μας ως χριστιανοί γινόμαστε Φωτεινοί οδοδείκτες; Κάποιοι στηρίζονται σε μας, ακουμπούν, μας εμπιστεύονται….. Σε τι μονοπάτια τους οδηγούμε;Που οδηγούν οι δρόμοι που τους φωτίζουμε; Έχουμε ευθύνη….. Η χριστιανική ζωή δεν είναι ατομική υπόθεση….. Είναι η ζωή μας η ''καλή μαρτυρία''ή μαρτυρούν δίπλα μας οι άνθρωποι μας; Είναι η ζωή μας πνευματικά θελκτική, προσκαλεί ή πολλές φορές προκαλεί, σκανδαλίζει; Ξέρεις, εάν υπάρχει σκοτάδι στον κόσμο που ζούμε έχουμε και εμείς ευθύνη που χάνουμε τον προσαΑνατολισμό μας.... Δεν ωφελεί να διαμαρτυρόμαστε για το σκοτάδι γύρω μας όταν δεν κάνουμε κάτι για να έρθει και να συντηρηθεί το φως Του μέσα μας… Και αυτό το Φως είναι εμπειρία σχέσης με τον Χριστό. Ακριβώς αυτό ζητά Εκείνος από εμάς,να γίνει ο καθένας μας μια εστία φωτός και χαράς. Να σε βλέπει ο άλλος,όπως έλεγε ο μακαριστός γέροντας Αιμιλιανός,και να χαίρεται, να δοξάζει τον Θεό που σε γνώρισε,που σε βρήκε στην ζωή του,που είσαι μέρος της παρέας και της συντροφιάς του. Οι Άγιοι Πατέρες μας, που τιμώνται σήμερα, βίωσαν αυτή την διαβεβαίωση που βγήκε απ’ τα άχραντα χείλη του Κυρίου μας: «Εγώ ειμί το φως του κόσμου•ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση εν τη σκοτία, αλλ ἕξει το φως της ζωής»και κοντά τους βρήκαν το Φως και τον Δρόμο τους(τον Χριστό δηλαδή) και όλες εκείνες οι υπάρξεις που κουράστηκαν να σεργιανίζουν λαβωμένες και μόνες σε σκοτεινά και αδιέξοδα μονοπάτια.....

Κυριακή Αγ. Πατέρων Δ’ Οικ. Συνόδου- Στο πρόσωπο του Χριστού η ανθρώπινη φύση ανέβηκε και πήρε θέση στα δεξιά του Θεού

«Υμείς εστε το φως του κόσμου», είπε ο Χριστός στους μαθητές του. Και τους παρομοίασε με πόλη και με λυχνάρι. Με πόλη που είναι χτισμένη πάνω σε όρος και είναι ορατή από παντού. Και με λυχνάρι που είναι κρεμασμένο ψηλά και φέγγει σε όλη την οικία. Έτσι και οι απόστολοι με τα καλά τους έργα λάμπουν σαν φως σε όλο τον κόσμο και τον οδηγούν στη θεογνωσία (Κυριακή των Αγίων Πατέρων). Τα λόγια του Χριστού έχουν ισχύ για όλους τους Χριστιανούς, ιδιαιτέρως όμως για τους διαδόχους των αποστόλων, τους αγίους Πατέρες της Εκκλησίας. Οι άγιοι Πατέρες αγωνίστηκαν με κάθε τρόπο (και με τη ζωή τους ακόμα) να διαφυλάξουν και να μεταδώσουν στις επόμενες γενιές την ακραιφνή διδασκαλία του Χριστού, χωρίς να την αλλοιώσουν ή να τη μειώσουν ούτε στο ελάχιστο. Είναι γι’ αυτό πραγματικό φως του κόσμου. Και το κατάφεραν αυτό ερμηνεύοντας με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος τα όσα για τον Θεό αποκάλυψε ο Χριστός, «ο μονογενής Υιός ο ων εις τον κόλπον του Πατρός». Κανένα δημιούργημα δεν μπορεί να δει τον Θεό ως προς την ουσία του. Ούτε άνθρωπος ούτε άγγελος. Μόνο ο Χριστός, ο μονογενής Υιός που είναι στην αγκάλη του, «εκείνος εξηγήσατο». Γι’ αυτό και όλη η αλήθεια για τον Θεό «διά Ιησού Χριστού εγένετο» (Ιω. 1, 17-18). Ειδικά σήμερα τιμούμε τους αγίους Πατέρες που συγκρότησαν τη Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο το 451 μ. Χ. στη Χαλκηδόνα, ανατολικό προάστειο της Κωνσταντινούπολης. Η Σύνοδος διατύπωσε με ξεκάθαρο τρόπο όσα αφορούν το πρόσωπο του Χριστού. Ότι δηλαδή ο Χριστός είναι Θεός προαιώνιος. Ομοούσιος με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα κατά τη θεότητα. Εν συνεχεία έγινε και άνθρωπος, ομοούσιος με εμάς κατά την ανθρωπότητα. Έτσι λοιπόν τώρα ο Χριστός είναι Υιός του Θεού και Υιός του ανθρώπου. Θεάνθρωπος. Ένα ον, ένα πρόσωπο, αλλά με δύο φύσεις, θεία και ανθρώπινη, πλήρεις και τέλειες, ενωμένες πάνω του με τρόπο ασύγχυτο και αδιαίρετο. Είναι φύσει Θεός και φύσει άνθρωπος. Ο Χριστός είναι ένας, δεν έχουμε δυάδα προσώπων σ’ αυτόν, αλλά δυάδα φύσεων. Στο πρόσωπό του έγινε κατορθωτός και φανερός ο τρόπος με τον οποίο μπορούν να κοινωνήσουν μεταξύ τους τα δυο τόσο ανόμοια μεγέθη, ο Θεός και ο άνθρωπος. Το εξηγεί καθαρά ο απόστολος Παύλος, όταν λέει ότι ο Χριστός ήρθε εκεί ακριβώς που βρίσκονταν οι άνθρωποι. Στο δικό τους επίπεδο. «Παραπλησίως μετέσχε των αυτών» και φρόντισε «κατά πάντα τοις αδελφοίς ομοιωθήναι». Πήρε ό,τι είχαν οι άνθρωποι, πλην της αμαρτίας. Και δέχτηκε να πεθάνει για μας, ώστε να μας απαλλάξει από αυτόν που είχε την εξουσία του θανάτου πάνω μας, «τουτ’ έστι τον διάβολον» (Εβρ. 2, 14-17). Και όπως ο Χριστός κοινώνησε με την ανθρώπινη φύση μας και την έκαμε δική του, έτσι και εμείς μπορούμε τώρα να κοινωνήσουμε με τη θεία του φύση και να την κάνουμε δική μας. Γιατί όλοι, από τη στιγμή της ενανθρώπησής του, είμαστε ενσωματωμένοι πάνω του. «Οι γαρ πάντες ήμεν εν τω δι’ ημάς και υπέρ ημών αποθανόντι και εγερθέντι Χριστώ» (αγ. Κύριλλος Αλεξανδρείας, PG 73, 192D). Μέσα στην ανθρώπινη φύση του Χριστού βρίσκεται δυνάμει ολόκληρη η ανθρωπότητα. Στο πρόσωπο του Χριστού η ανθρώπινη φύση ανέβηκε και πήρε θέση στα δεξιά του Θεού. Μπορεί λοιπόν και ο καθένας μας προσωπικά να ανεβεί εκεί. Αυτό και αν είναι μεγαλείο!

13/7/1913. Έπεσε ο ΗΡΩΑΣ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ, ταγ/ρχης Ιωάννης Βελισαρίου.

Όταν ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος έμαθε το θάνατό του λέγεται πως είπε: «Ήταν επόμενο. Τέτοιοι ήρωες δε ζουν πολύ». Στο συλλυπητήριο τηλεγράφημα που συνέταξε και έστειλε στη σύζυγο του Βελισάριου, έγραψε και αυτά: «Χαιρετίζω τον Ήρωα των Ηρώων!». Ο ταγ/ρχης Βελισαρίου, ο πραγματικός "Μαύρος Καβαλάρης", ήταν βασικός συντελεστής σε 2 σπουδαίες νίκες, σε πολύ σημαντικές μάχες: (1) στον Σαραντάπορο, τον Οκτώβριο 1912 και (2) στο Μπιζάνι τον Φεβρουάριο 1913. Είχε εξαιρετικές επιδόσεις σε όλη τη διάρκεια του Ελληνο-Βουλγαρικού πολέμου του 1913, από το Κιλκίς –Λαχανά μέχρι την εκπόρθηση των Στενών της Κρέσνας και την κατάληψη των υψωμάτων της Τζουμαγιάς στη Βουλγαρία, όπου και θυσιάστηκε. Ακολουθούν λίγα ακόμη λόγια για τον ήρωα. Ως νεαρός ανθυπολοχαγός είχε πολεμήσει ηρωϊκά σε δύο μάχες στον ατυχή πόλεμο του 1897. Στη διάβαση της Μελούνας υποχώρησε μόνο όταν έλαβε γραπτή διαταγή, και σε λίγες ημέρες στο Καλαμάκι Φθιώτιδας κράτησε τουρκική μονάδα αυξημένου συντάγματος! Στον Πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο του 1912, ο ταγματάρχης πλέον Βελισαρίου, στον Σαραντάπορο πέρασε γρήγορα με το τάγμα του στα μετόπισθεν των Τούρκων και συνέβαλε καθοριστικά στη γενική υποχώρησή τους και στη μεγαλειώδη νίκη των Ελλήνων σε ελάχιστο χρόνο. Τα Χριστούγεννα του 1912 μεταφέρθηκε με το τάγμα του στο μέτωπο της Ηπείρου, και θεωρείται βασικός συντελεστής της πτώσης των Ιωαννίνων χωρίς μεγάλη αιματοχυσία και για τους δύο στρατούς, αφού με την προώθησή του στα μετόπισθεν των οχυρώσεων του Μπιζανίου απέκοψε την επικοινωνία των αμυνομένων με τα Γιάννενα και οδήγησε τον Τούρκο στρατηγό σε παράδοση. Ήταν αυτός που οδήγησε τους απεσταλμένους του Τούρκου στρατηγού Εσάτ πασά στον αρχιστράτηγο διάδοχο Κωνσταντίνο να προσφέρουν την παράδοση της πόλης. Ο Κωνσταντίνος, τον ασπάσθηκε και του είπε: «Βελισσαρίου, είσαι άξιος ραπίσματος, αλλά και φιλήματος. Εγώ αρκούμαι εις το φίλημα». Ο Βελισαρίου έλαβε μέρος και στον Δεύτερο Βαλκανικό πόλεμο, όπου πολεμησε ηρωϊκά και στην πρώτη γραμμή στη μάχη του Κιλκίς-Λαχανά. Συνεχίζοντας την καταδίωξη των Βουλγάρων και από τις 7 Ιουλίου 1913 έχει φθάσει στα στενά της Κρέσνας και μπαίνει στο σημερινό Βουλγαρικό έδαφος. Από τις 12 Ιουλίου έχει ξεκινήσει η φονική μάχη των υψωμάτων της Τζουμαγιάς, 20 χιλιόμετρα από τη Σόφια. Στις 13 Ιουλίου ο Βελισαρίου με το τάγμα του των ευζώνων πολεμούσε στο ύψωμα 1378. Σηκώθηκε όρθιος με το πιστόλι του στο χέρι και κάλεσε τους ευζώνους να τον ακολουθήσουν κραγάζοντας: «Όποιος θέλει την νίκη ή αλλιώς τον θάνατο ας με ακολουθήσει». Τον κτύπησε βλήμα πυροβολικού και έπεσε. Τα τελευταία του λόγια λέγεται ότι ήταν «στη Σόφια, στη Σόφια»..... Αθάνατος!!!

Άγιος Παΐσιος: Κόντρα στο ρεύμα της εποχής, ο «ασυρματιστής του Θεού» συντονίζεται όλο και περισσότερο με την καρδιά της Ελλάδας

Άγιος Παΐσιος: Στους διαταραγμένους καιρούς που ζούμε όπου για πολλούς οι αξίες τείνουν να γίνουν ένας φευγαλέος καπνός και τα ιδανικά της ζωής απομυθοποιούνται και ξεθωριάζουν, το διαμέτρημα του Αγίου Παϊσίου όχι μόνο δεν ελαττώνεται, άλλα 29 χρόνια μετά την οσιακή κοίμησή του, ο «ασυρματιστής του Θεού» συντονίζεται όλο και περισσότερο στη συχνότητα που χτυπά η καρδιά της Ελληνορθοδοξίας. Μήπως δεν είναι αυτό ένα διαρκές θαύμα; Ποιος ηγέτης, ποιος διάσημος, ποια κοσμική προσωπικότητα έχει τη δυνατότητα να μιλά σε ψυχές, να αλλάζει ζωές, να εμπνέει συνειδήσεις, να θαυματουργεί, να διαμορφώνει καταστάσεις σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά τον θάνατό του; Μόνο τα θεϊκά, τα αιώνια και τα αληθινά μπορούν να σπάσουν τον νόμο της σιωπής που συντροφεύει έναν τάφο. Ο Άγιος Παΐσιος είναι μια αδιάκοπη υπενθύμιση για το πόσο ζωντανή είναι η Ορθοδοξία μας. Όλος του ο βίος ήταν λουσμένος από το ανέσπερο φως της Αναστάσεως, και η ακτινοβολία της αγιότητάς του όχι μόνο δεν σκοτείνιασε από το παροδικό σύννεφο του θανάτου, άλλα έγινε υπέρλαμπρο άστρο που φωτίζει το παρόν και το μέλλον της Ελλάδας. Και αν τον καιρό που ζούσε ο Άγιος, το κελί της ευλογημένης Παναγούδας είχε γίνει πνευματικό κέντρο για χιλιάδες χριστιανούς, ο σπόρος που άφησε πίσω του απέδωσε ατελείωτη καρποφορία, και έτσι σήμερα όλη η Ελλάδα, ολάκερη η χριστιανοσύνη απανταχού της γης έχει γίνει μια νοητή «Παναγούδα», με αμέτρητες ψυχές να ξαποσταίνουν στους λόγους του Αγίου για να βρουν πνευματική δροσιά και να λαμβάνουν ατίμητη παρηγοριά και μόνο από τη μορφή του. Για κάθε στεναχώρια, κάθε πόνο και αγωνία της ζωής, κάπου θα βρεθεί να αναπαυθεί το «είναι» μας σε μια φωτογραφία του Αγίου Παϊσίου με τα σταυρωμένα χεράκια του, να ατενίζει την τραυματισμένη καρδιά μας με αυτό το διαπεραστικό, το υπερκόσμιο βλέμμα που καθρεφτίζει όλο το μεγαλείο της υπερουράνιας λαμπρότητας. Για κάθε φουρτούνα που συναντάμε στο ταξίδι του βίου μας, κάπου θα μας περιμένει ένα βιβλιαράκι με την Παράκληση του Αγίου Παϊσίου, για να γλυκαθεί η ψυχή με τα «κεράσματα» του και να νοιώσουμε φτερά στα πόδια μετά το «Δι’ ευχών». Ο Άγιος Παΐσιος έχει έναν λόγο για τον καθένα από εμάς, σε κάθε φάση της ζωής μας. Είναι μια αστείρευτη πηγή για όσους διαθέτουν ακόμα την αίσθηση της πνευματικής δίψας και δεν έχουν καταδικάσει το χωράφι της ψυχής τους σε ξηρασία. Όχι μόνο στην εορτή του, άλλα και όλο τον χρόνο θα ήταν καλό να ανατρέχουμε στα ουράνια μαργαριτάρια που έχουν βγει από αυτό το στόμα. Ο Άγιος θύμισε ξανά στην παρηκμασμένη Ελλάδα μας, τι είναι φιλότιμο, τι είναι πνευματική αρχοντιά, τι είναι ο καλός λογισμός, τι είναι ο πόνος για την πατρίδα, τι είναι το θυσιαστικό πνεύμα για χάρη του πλησίον. Στους λόγους του, ο καθένας μας θα βρει μια συμβουλή, μία παρότρυνση, μία παρηγορητική κουβέντα, μια απάντηση σε πνευματικό θέμα μας, μία εξήγηση ενός κοινωνικού θέματος με λιτό και καθάριο λόγο. Ακόμα έχει για εμάς και την παιδαγωγία, την επίπληξη του πατέρα προς το παιδί του που κινδυνεύει, την πνευματική αφύπνιση. Ένα ταπεινό γεροντάκι που τελείωσε μόνο το Δημοτικό σχολείο και ακολούθησε τον δρόμο του ησυχασμού για όλη τη ζωή του, έγινε διδάσκαλος της Ρωμιοσύνης και ολόκληρης της οικουμένης. Βλέπεις νέους ανθρώπους που γεννήθηκαν πολλά χρόνια μετά την εποχή του Αγίου, να φυτρώνει στις καρδιές τους ιερός πόθος για να τον ανακαλύψουν, να τον εξερευνήσουν, να επισκεφτούν τον τάφο του και τα προσκυνήματά του. Είναι η «μαγιά» η ευλογημένη και η χάρη του Αγίου Πνεύματος που στερεώνει τους σπόρους της αγιότητας στις νέες γενιές. Είναι η επέμβαση του ίδιου του Χριστού σε όλες τις καλοπροαίρετες ψυχές που δεν συμβιβάζονται με τα κοσμικά ξυλοκέρατα και στρέφονται στην τροφή του πνεύματος και τις αιώνιες σταθερές. Είναι ο Θεός που εκδηλώνει την παρουσία του στον κόσμο μέσα από τους βίους των Αγίων Του και αναπαύεται στα μονοπάτια που περπάτησαν οι αγαπημένοι φίλοι Του. Το μονοπάτι που βάδισε ο Άγιος Παΐσιος, είναι γεμάτο από ανόθευτη αγάπη, από ευλογίες, από θαύματα, άλλα και από αυτοθυσία, από πόνο και μαρτύριο προς δόξαν Θεού και βοήθεια του συνανθρώπου. Αυτό το ταπεινό μονοπάτι που κάποτε μετά βίας χαράκωνε το χώμα, έγινε μετά πολυσύχναστος δρόμος και σήμερα έγινε ολόκληρη «λεωφόρος» ψυχών που οδηγεί πιστούς προς τη Βασιλεία του Θεού, την άνω Ιερουσαλήμ. Αυτό είναι το μεγαλείο της αγιότητας του πολυαγαπημένου μας Παϊσίου.

Η παστρική εξομολόγηση...(Με ένα τετράδιο στην Παναγούδα…)

Ήθελε μόνο να τον δει! Να εκπλαγεί το μέσα του στο πρώτο αντάμωμα της ματιάς του! Να δροσιστεί με μια του κουβέντα μόνο! Καλοκαιράκι ήταν στα μέσα του! Μπορεί και 12 του Αλωνάρη! Δεν θυμάται ακριβώς! Δεν λησμονά το καταμεσήμερο στα μέρη της Παναγούδας 40 χρόνια πριν! Στάθηκε έξω στην αυλή μαζί με άλλους πολλούς! Ζωγραφισμένη η αδημονία στο πρόσωπά τους! Βγήκε μετά από λίγο ο Γέροντας! Πως αγκάλιαζε τους νιόφερτους! -Καλώς το παλικάρι, είπε και ο Αθανάσιος ένιωσε, πως αυτές ήταν οι πιο γλυκές λέξεις που είχε ποτέ του ακούσει! Σουρούπωνε πιά, όταν ήρθε η σειρά του να δει τον Γέροντα κατά μόνας! Ξεκίνησε να του μιλά για όσα τον ταλάνιζαν… -Αθανάσιε για όλα αυτά που μου λες, ένα είναι το φάρμακο παιδάκι μου! Η παστρική εξομολόγηση! Τίποτε άλλο! Αυτό θα σε λυτρώσει! Δεν το κατάλαβε το για πότε επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη και για πότε ξαναβρέθηκε ύστερα από λίγες μόνο μέρες στην αυλή του Γέροντος Παϊσίου! Ακολούθησε την συμβουλή του! Είχε επιστρέψει μαζί με ένα τετράδιο…παραμάσχαλα! Γεμάτο εκείνο από αμαρτίες! Εγκαύματα ηδονών, τραύματα και μώλωπες από τα αμείλικτα πάθη της πειραστικής νεότητας… Σχεδόν το γέμισε εξιλεωτικά ως το τέλος του! Μα δεν αρκούσε μόνο αυτό! Ήταν έτοιμος και αποφασισμένος όσο ποτέ του, να μην παραλείψει ούτε μια λέξη μπροστά στον Γέροντα! Του το έδειξε λοιπόν με λαχτάρα, μα η απάντησή του του έκοψε τον ενθουσιασμό! -Δεν εξομολογώ εγώ παιδάκι μου! Δεν έχω ιεροσύνη! Εγώ είμαι ένας αμαρτωλός μοναχός! Μην απογοητεύεσαι! Δόξα τω Θεώ! Υπάρχουν πνευματικοί ενάρετοι και ευλαβέστατοι! Θα σου πω, πώς να πας να συναντήσεις τον δικό μου πνευματικό τον παπά-Νικόδημο! [ΕΔΩ] Αν δώσει ο Θεός και τον βρεις…θα σε αναπαύσει ο Γέροντας! Μακάριος και πτωχός! Τα αρετής τέκνο εκλεκτό! Για να καταλάβεις, κάποτε μου παραπονιόταν ότι έκανε αγρυπνία και δεν είχε μια στάλα λάδι για το καντήλι! Θεοσκότεινα μέσα στο κελί και εκείνος με ένα αποσωμένο κεράκι διάβαζε τα γράμματα των ακολουθιών. -Ξαφνικά Παϊσιε, άρχισε να μου περιγράφει, γέμισε με Φως το κελί! Ω πόσο Φως! Δεν ξέρω αν χθες τη νύχτα το αντιλήφθηκες και εσύ! Όλη η περιοχή μας ήταν γεμάτη από Φως! Και το έλεγε έτσι απλά σαν να σου περιέγραφε κάτι τόσο καθημερινό! Καταλαβαίνεις παιδί μου ποιον θα πας να συναντήσεις; Μετά από λίγο ήταν έξω από το κελάκι του! Έδωσε ο μακρόθυμος Κύριος και ήταν εκεί! -Σε περίμενα! του είπε σαν τον είδε, με το που άνοιξε με δυσκολία μια σιδερένια μαγκωμένη από τον χρόνο πόρτα! Με ένα χιλιομπαλωμένο ράσο, με γένια και μαλλιά απεριποίητα και κολλημένα από την αλουσία! Μα με ένα ασύλληπτο φως να ξεβγαίνει από το μέτωπο και τους κροτάφους… Και ευωδία! Απερίγραπτη ευωδία! -Πήγαινε παιδί μου μέσα στον Ναό και αν θέλεις διάβασε τον 50ο ψαλμό! Τον γνωρίζεις; -Βέβαια πάτερ Νικόδημε! Να είναι ευλογημένο! Πήγε και στάθηκε μέσα στο εκκλησάκι και ξεκίνησε να απαγγέλει μεγαλοφώνως και εύηχα το ελέησόν με ο Θεός! Αργά και καθαρά, να ακούει και ο Γέροντας που ήταν ακόμα στην αυλή. Μπήκε ύστερα από ελάχιστα και πλησίασε την ωραία πύλη! Πήρε στα χέρια του το πετραχήλι που ήταν σε ένα κρεμασταράκι πάνω απ΄το δεξί βημόθυρο σιμά στον αφέντη Χριστό. Εκείνον πλησίασε σέρνοντας αργά τα πόδια του ο πατήρ Νικόδημος…Ο Αθανάσιος συνέχιζε να απαγγέλει με απαράλλαχτο το ύφος: -Κύριε τα χείλη μου ανοίξεις και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσίν σου… Μα χαμήλωσε απότομα όταν άκουσε τον παπά με τρεμάμενη φωνή να συλλαβίζει τραυλίζοντας: Κύ…κύ..ριε Ι…Ι..Ιησού…ε…ε…ελέ…ησόν…με… Σαν να έβλεπε κάτι τρομερό, που τον έσπρωχνε προς τα πίσω, συνέχιζε με εντεινόμενη τη συστολή, σαν φοβισμένο μωρό, να μαζεύει τους ώμους του, στην κυριολεξία τρικλίζοντας, με το κεφάλι τελείως κατεβασμένο… Σταμάτησε την απαγγελία ο Αθανάσιος! Κατάλαβε ότι ο Γέροντας εκείνη την ώρα είχε την αίσθηση της ολοζώντανης παρουσίας του Χριστού. Πώς μπορούσε να συνεχίσει να απευθύνεται στον Πανοικτίρμονα Πατέρα Θεό, με το πομπώδες και το επιτηδευμένο, που του φανέρωσε τόσο διακριτικά και αληθινά ο Γέροντας; Διέκρινε αυτός ο αγιασμένος, τα στομφάζοντα χείλη της καρδιάς του…Σχεδόν ψιθυρίζοντας και με πρωτόγνωρο δέος πλέον, ψέλλισε τα τελευταία λόγια του ψαλμού. Ήρθε και στάθηκε δίπλα του ο παπά Νικόδημος. -Ωραία είναι εδώ Γέροντα! Μακάρι να μπορούσα και εγώ να μείνω στο Όρος να μονάσω! -Εσύ παιδί μου, θα κάνεις οικογένεια με τη χάρη του Θεού! Πες μου τώρα τι σε βαραίνει; Ξεκίνησε να διαβάζει με συντριβή από τα γραμμένα του τετραδίου! Στην αρχή ο πάτερ τον άκουγε σιωπηλός! Είχε περάσει αρκετές σελίδες, όταν του είπε να συνεχίσει και να μην σταματήσει, ενώ εκείνος βγήκε έξω και απομακρύνθηκε στο τέρμα της αυλής, όπου άρχισε να σκαλίζει κάτι λάχανα και ζαρζαβάτια που είχε φυτεμένα! Του έκανε μεγάλη εντύπωση του Αθανασίου αυτό το γεγονός, αλλά έκανε υπακοή και σε λίγη ώρα είχε τελειώσει το τετράδιο των αμαρτιών του. Έβαλε όμως λογισμό και φυσικό ήταν τούτο, ότι τα μισά και παραπάνω από όσα είχε αναγνώσει, δεν τα είχε διόλου ακούσει ο Γέροντας από εκεί που βρισκόταν… Έπειτα από λίγο ξαναμπήκε μέσα και τον κοίταξε κατάματα. Άρχισε λοιπόν να του μιλά και να του δίνει σοφές συμβουλές, για όλα όσα είχε διαβάσει…Κυρίως για εκείνα, που υποτίθεται ότι ποτέ του δεν άκουσε!! Δεν λησμονά ποτέ εκείνη την…παστρική ημέρα, την γενέθλιά του, στο κελίον του Γέροντα Νικοδήμου του πνευματικού του Αγίου Παϊσίου! Στον Ουρανό οι Άγιοι μαζί πρεσβεύουν για όλους μας και για τον Αθανάσιο το πνευματικοπαίδι τους! Θυμάται ότι εκείνη την ημέρα ο πατήρ Νικόδημος του έδωσε ένα μικρό κομμάτι βαμβακιού με λαδάκι από το καντήλι του Χριστού! -Πάρε Θανάση παιδί μου από το λαδάκι αυτό να το έχεις! Το θυμήθηκε ο Αθανάσιος μετά από αρκετό καιρό σε μια πολύ δύσκολη στιγμή του! Τα φιλεπίστροφα πάθη τον είχαν περικυκλώσει! -Μόλις σταυρώθηκα αδελφέ μου, σαν να με ξελευτέρωσε κάποιος από δεσμά! Τόση δύναμη είχε η προσευχή αυτού του Γέροντα! Να έχουμε την ευχή τους! Παραμονές της μνήμης του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη γράφτηκε αυτό το διήγημα με τις μυρωμένες και φωτοβόλες θύμησες. Στον Ουρανό, νέφη απειραρίθμων αγίων, που δεν δοξάστηκαν ποτέ στη γη, σαν τον ταπεινό πατέρα Νικόδημο τον Κρήτα. Και άλλα, που ευδόκησε ο Κύριος να μας είναι γνωστά και ευλαβώς να τιμούμε κάθε χρόνο την αγία τους μνήμη, σαν τον ασκητή της Παναγούδας τον πεφιλημένο. Όσο όλοι αυτοί έζησαν επι γης, συνέβαινε κάτι το εκπληκτικό, που συνεχώς πιστοποιείται από όσους είχαν την ευλογία να τους ζήσουν! Είχαν την αίσθηση του Θείου υπεραισθητού και την ασύληπτη εμπειρία του ακτίστου Φωτός... Κατόρθωσαν όμως και για αυτό τόσο μας αναπαύει η μνήμη τους, όλα αυτά τα υπέρλογα, να τα σμίξουν με την ταπείνωση της αυτομεμψίας του εσχάτου των αμαρτωλών... Τούτη την οδό της Αγιότητας, καλούμαστε όλοι να πορευθούμε! Αδύνατο αυτό, θα αντιτάξουν και πάλι οι πολλοί τούτου του κόσμου! Τίποτα το αδύνατο για τον Άγιο Θεό, που πάντοτε ενισχύει! Αρκεί μόνο αυτή η οδός να ξεκινήσει με μια...παστρική εξομολόγηση... Νώντας Σκοπετέας Αληθινή ιστορία όπως διασκευάστηκε σε διήγημα. Από καρδιάς ευχαριστούμε τον αδελφό μας Αθανάσιο Α. που με αγάπη Χριστού μας διηγήθηκε προς δόξαν Τριαδικού Θεού και ωφέλεια ψυχών.